மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 1.134
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.134.1
कस्मिन्वयसि संप्राप्ताः पाण्डवा गजसाह्वयम् ।
समपद्यन्त देवेभ्यस्तेषामायुश्च किं परम् ॥ १.१३४.१ ॥
பாண்டவர்கள் எந்த வயதில் கஜசாஹ்வயத்தை (ஹஸ்தினாபுரத்தை) அடைந்தார்கள், அவர்களின் ஆயுள் தேவர்களால் எவ்வளவு என்பது?
1.134.2
पाण्डवानामिहायुष्यं शृणु कौरवनन्दन ।
जगाम हास्तिनपुरं षोडशाब्दो युधिष्ठिरः ॥ १.१३४.२ ॥
குருக்களின் மகிழ்ச்சியே, பாண்டவர்களின் ஆயுள் கணக்கை இங்கே கேள். பதினாறு வயதில் யுதிஷ்டிரர் ஹஸ்தினாபுரம் சென்றார்.
1.134.3
भीमसेनः पञ्चदशो बीभत्सुर्वै चतुर्दशः ।
त्रयोदशाब्दौ च यमौ जग्मतुर्नागसाह्वयम् ॥ १.१३४.३ ॥
பீமசேனன் பதினைந்து வயதிலும், அர்ஜுனன் பதினான்கு வயதிலும், இரட்டையர்களான நகுல சகதேவர்கள் பதின்மூன்று வயதிலும் நாகசாஹ்வயம் (ஹஸ்தினாபுரம்) சென்றனர்.
1.134.4
तत्र त्रयोदशाब्दानि धार्तराष्ट्रैः सहोषिताः ।
षण्मासाञ्जातुषगृहान्मुक्ता जातो घटोत्कचः ॥ १.१३४.४ ॥
அங்கு திருதராஷ்டிரரின் மகன்களுடன் பதின்மூன்று ஆண்டுகள் வசித்தனர்; அரக்கு மாளிகையிலிருந்து ஆறு மாதங்களுக்குப் பின் விடுபட்டனர், கடோத்கசன் பிறந்தான்.
1.134.5
षण्मासानेकचक्रायां वर्षं पाञ्चालके गृहे ।
धार्तराष्ट्रैः सहोषित्वा पञ्च वर्षाणि भारत ॥ १.१३४.५ ॥
ஏகசக்ரத்தில் ஆறு மாதங்கள், பாஞ்சால நாட்டு இல்லத்தில் ஒரு ஆண்டு; ஓ பாரதா, திருதராஷ்டிரரின் மகன்களுடன் இருந்தபடி ஐந்து ஆண்டுகள்.
1.134.6
इन्द्रप्रस्थे वसन्तस्ते त्रीणि वर्षाणि विंशतिम् ।
द्वादशाब्दानथैकं च बभूवुर्द्यूतनिर्जिताः ॥ १.१३४.६ ॥
இந்திரப்பிரஸ்தத்தில் வசித்த அவர்கள் மூன்று ஆண்டுகளும் இருபது ஆண்டுகளும்; பிறகு பன்னிரண்டு ஆண்டுகளும் ஒரு ஆண்டும், சூதாட்டத்தில் தோற்று.
1.134.7
भुक्त्वा षट्त्रिंशतं राजन्सागरान्तां वसुन्धराम् ।
मासैः षड्भिर्महात्मानः सर्वे कृष्णपरायणाः ॥ १.१३४.७ ॥
அரசே! கடல் எல்லையான பூமியை முப்பத்தாறு ஆண்டுகள் அனுபவித்து, ஆறு மாதங்கள் கூடுதலாக, அந்த மகாத்மாக்கள் அனைவரும் கிருஷ்ணனையே சரணடைந்திருந்தனர்.
1.134.8
राज्ये परीक्षितं स्थाप्य दिष्टां गतिमवाप्नुवन् ।
एवं युधिष्ठिरस्यासीदायुरष्टोत्तरं शतम् ॥ १.१३४.८ ॥
பரீட்சிtனை அரசில் நிறுவி, விதிக்கப்பட்ட கதியை அவர்கள் அடைந்தனர். இவ்வாறு யுதிஷ்டிரனின் ஆயுள் நூற்றெட்டு ஆண்டுகளாக இருந்தது.
1.134.9
अर्जुनात्केशवो ज्येष्ठस्त्रिभिर्मासैर्महाद्युतिः ।
कृष्णात्संकर्षणो ज्येष्ठस्त्रिभिर्मासैर्महाबलः ॥ १.१३४.९ ॥
அர்ஜுனனை விட மூன்று மாதங்கள் மூத்தவர் கேசவன்; அவர் மகாதுதியுள்ளவர். கிருஷ்ணனை விட மூன்று மாதங்கள் மூத்தவர் சங்கர்ஷணன்; அவர் மகாபலசாலி.
1.134.10
पाण्डुः पञ्चमहातेजास्तान्पश्यन्पर्वते सुतान् ।
रेमे स काश्यपयुतः पत्नीभ्यां सुभृशं तदा ॥ १.१३४.१० ॥
ஐந்து மகாதேஜஸ் கொண்ட பாண்டு அப்போது மலையில் அந்தப் பிள்ளைகளைக் கண்டவாறு, காசியபருடன் இருந்து, தம் இரு மனைவியருடன் மிகவும் மகிழ்ந்தார்.
1.134.11
सुपुष्पितवने काले प्रवृत्ते मधुमाधवे ।
पूर्णे चतुर्दशे वर्षे फल्गुनस्य च धीमतः ॥ १.१३४.११ ॥
மலர்கள் நிறைந்த வனத்தில், மது மாதவ வசந்தம் வந்தபோது, பதினான்காம் ஆண்டு நிறைவில், புத்திமான் பால்குனன் மாதத்தில்.
1.134.12
यस्मिन्नृक्षे समुत्पन्नः पार्थस्तस्य च धीमतः ।
तस्मिन्नुत्तरफल्गुन्यां प्रवृत्ते स्वस्तिवाचने ॥ १.१३४.१२ ॥
பார்த்தன் பிறந்த நட்சத்திரம், அந்த புத்திமானுடையதுமான அதே உத்தர பால்குனி நட்சத்திரம் வந்தபோது, மங்கல வாசனையின் போது.
1.134.13
रक्षणे विस्मृता कुन्ती व्यग्रा ब्राह्मणभोजने ।
पुरोहितेन सहितान्ब्राह्मणान्पर्यवेषयत् ॥ १.१३४.१३ ॥
பாதுகாப்பைப் பற்றி குந்தி மறந்தாள்; பிராமணர்களுக்கு உணவிடுவதில் மனம் சிதறினாள். புரோகிதருடன் வந்த பிராமணர்களுக்கு அவள் பரிமாறினாள்.
1.134.14
दर्शनीयांस्ततः पुत्रान्पाण्डुः पञ्च महावने ।
तान्पश्यन्पर्वते रम्ये स्वबाहुबलमाश्रितः ॥ १.१३४.१४ ॥
பின்னர் பாண்டு அந்த பெரும் காட்டில் தன் அழகிய ஐந்து மகன்களைக் கண்டான். அழகிய மலையில் அவர்களைப் பார்த்தபடி, தன் கைவலிமையை நம்பியிருந்தான்.
1.134.15
सुपुष्पितवने काले कदाचिन्मधुमाधवे ।
भूतसंमोहने राजा सभार्यो व्यचरद्वनम् ॥ १.१३४.१५ ॥
ஒருமுறை மது, மாதவ மாதங்களில், நன்கு மலர்ந்த காட்டில், உயிரினங்கள் அனைத்தையும் மயக்கும் காலத்தில், அரசன் தன் மனைவியுடன் காட்டில் உலாவினான்.
1.134.16
पलाशैस्तिलकैश्चूतैश्चम्पकैः पारिभद्रकैः ।
अन्यैश्च बहुभिर्वृक्षैः फलपुष्पसमृद्धिभिः ॥ १.१३४.१६ ॥
பலாச, திலக, மா, சம்பக, பாரிபத்ரக மரங்களாலும், மற்றும் பல மரங்களாலும், பழங்களும் மலர்களும் நிறைந்தவையாக இருந்தன.
1.134.17
जलस्थानैश्च विविधैः पद्मिनीभिश्च शोभितम् ।
पाण्डोर्वनं तत्संप्रेक्ष्य प्रजज्ञे हृदि मन्मथः ॥ १.१३४.१७ ॥
பல்வேறு நீர்நிலைகளாலும் தாமரைக் குளங்களாலும் அழகுற்ற பாண்டுவின் அந்தக் காட்டைக் கண்டதும், அவன் இதயத்தில் காமம் எழுந்தது.
1.134.18
प्रहृष्टमनसं तत्र विचरन्तं यथाऽमरम् ।
तं माद्र्यनुजगामैका वसनं बिभ्रती शुभम् ॥ १.१३४.१८ ॥
அங்கே மகிழ்ந்த மனத்துடன் தேவனைப் போல உலாவிய அவனை, அழகிய ஆடை அணிந்த மாத்ரி ஒருத்தியாக பின்தொடர்ந்தாள்.
1.134.19
समीक्षमाणः स तु तां वयःस्थां तनुवाससम् ।
तस्य कामः प्रवृते गहनेऽग्निरिवोद्गतः ॥ १.१३४.१९ ॥
அவன் இளமைப் பருவத்தில் இருந்த, மெல்லிய ஆடை அணிந்திருந்த அவளைப் பார்த்தான்; அடர்ந்த காட்டில் எழுந்த நெருப்புபோல் அவனது காமம் கிளர்ந்தெழுந்தது.
1.134.20
रहस्येकां तु तां दृष्ट्वा राजा राजीवलोचनाम् ।
न शशाक नियन्तुं तं कामं कामवशीकृतः ॥ १.१३४.२० ॥
தனிமையில் தனியாக இருந்த, தாமரைக் கண்ணாளான அவளைக் கண்ட அரசன், காமத்தின் வசப்பட்டு அந்த ஆசையை அடக்க முடியவில்லை.
1.134.21
अथ सोऽष्टादशे वर्षे ऋतौ माद्रमलङ्कृताम् ।
आजुहाव ततः पाण्डुः परीतात्मा यशस्विनीम् ॥ १.१३४.२१ ॥
பின்னர் பதினெட்டாம் ஆண்டில், பருவகாலத்தில், அலங்கரிக்கப்பட்ட மாத்ரியை, மனம் தளர்ந்த பாண்டு அந்த புகழ்மிக்கவளை அழைத்தான்.
1.134.22
तत एनां बलाद्राजा निजग्राह रहोगताम् ।
वार्यमाणस्तया देव्या विस्फुरन्त्या यथाबलम् ॥ १.१३४.२२ ॥
பின்னர் அரசன் தனிமையில் சென்றிருந்த அவளை பலவந்தமாகப் பற்றினான்; அந்த தேவி தன் வலிமைக்கேற்ப துடித்து அவனைத் தடுத்தாள்.
1.134.23
स तु कामपरीतात्मा तं शापं नान्वबुध्यत ।
माद्रीं मैथुनधर्मेण सोऽन्वगच्छद्बलादिव ॥ १.१३४.२३ ॥
காமத்தால் மனம் வசப்பட்ட அவன் அந்த சாபத்தை உணரவில்லை; இணைப்புக் கடமையின்படி மாத்ரியை பலவந்தமாக பின்தொடர்ந்தான்.
1.134.24
जीवितान्ताय कौरव्य मन्मथस्य वशं गतः ।
शापजं भयमुत्सृज्य विधिना संप्रचोदितः ॥ १.१३४.२४ ॥
குரு வம்சத்தவனே, மன்மதனின் வசப்பட்டு அவன் தன் வாழ்வின் முடிவுக்காக சென்றான்; சாபத்தால் எழுந்த அச்சத்தை விடுத்து, விதியால் தூண்டப்பட்டு.
1.134.25
तस्य कामात्मनो बुद्धिः साक्षात्कालेन मोहिता ।
संप्रमथ्येन्द्रियग्रामं प्रनष्टा सह चेतसा ॥ १.१३४.२५ ॥
ஆசையில் மூழ்கிய அவனது அறிவை நேரடியாகக் காலம் மயக்கியது. புலன்களின் கூட்டத்தைக் கலக்கி, அது மனத்துடன் அழிந்தது.
1.134.26
स तया सह संगम्य भार्यया कुरुनन्दनः ।
पाण्डुः परमधर्मात्मा युयुजे कालधर्मणा ॥ १.१३४.२६ ॥
அவளுடன் கூடி, குருவம்சத்தின் மகிழ்ச்சியான பாண்டு, மிகுந்த தர்மாத்மாவாக, காலத்தின் நியதியோடு இணைந்தான்.
1.134.27
ततो माद्री समालिङ्ग्य राजानं गतचेतसम् ।
मुमोच दुःखजं शब्दं पुनः पुनरतीव हि ॥ १.१३४.२७ ॥
பின்னர் மாத்ரி, உணர்விழந்த அரசனைத் தழுவி, துக்கத்தால் பிறந்த ஒலியை மீண்டும் மீண்டும் மிகவும் எழுப்பினாள்.
1.134.28
सह पुत्रैस्ततः कुन्ती माद्रीपुत्रौ च पाण्डवौ ।
आजग्मुः सहितास्तत्र यत्र राजा तथागतः ॥ १.१३४.२८ ॥
பின்னர் குந்தி தன் புதல்வர்களுடனும், மாத்ரியின் இரு மகன்களான பாண்டவர்களுடனும் ஒன்றாக அங்கே வந்தனர், அரசன் அவ்வாறு கிடந்த இடத்திற்கு.
1.134.29
ततो माद्र्यब्रवीद्राजन्नार्ता कुन्तीमिदं वचः ।
एकैव त्वमिहागच्छ तिष्ठन्त्वत्रैव दारकाः ॥ १.१३४.२९ ॥
பின்னர் அரசே, துன்பமுற்ற மாத்ரி குந்தியிடம் இந்த வார்த்தையைச் சொன்னாள்: நீ மட்டும் இங்கே வா; சிறுவர்கள் இங்கேயே இருக்கட்டும்.
1.134.30
तच्छ्रुत्वा वचनं तस्यास्तत्रैवाधाय दरकान् ।
हता।हमिति विक्रुश्च सहसैवाजगाम सा ॥ १.१३४.३० ॥
அவளுடைய அந்த வார்த்தையைக் கேட்டு, சிறுவர்களை அங்கேயே வைத்துவிட்டு, "நான் அழிந்தேன்" என்று புலம்பியபடி அவள் உடனே வந்தாள்.
1.134.31
दृष्ट्वा पाण्डुं च माद्रीं च शयानौ धरणीतले ।
कुन्ती शोकपरीताङ्गी विललाप सुदुःखिता ॥ १.१३४.३१ ॥
பூமியில் கிடந்த பாண்டுவையும் மாத்ரியையும் கண்ட குந்தி, துயரத்தால் உடல் நலிந்து மிகவும் வருந்தி அரற்றினாள்.
1.134.32
रक्ष्यमाणो मया नित्यं वीरः सततमात्मवान् ।
कथं त्वामत्यतिक्रान्तः शापं जानन्वनौकसः ॥ १.१३४.३२ ॥
நான் எப்போதும் காத்துவந்த வீரனும் எப்போதும் தன்னடக்கம் உடையவனுமான அவன், காட்டில் வாழ்வோரின் சாபத்தை அறிந்திருந்தும் உன்னை எப்படி மீறினான்?
1.134.33
ननु नाम त्वया माद्रि रक्षितव्यो नराधिपः ।
सा कथं लोभितवती विजने त्वं नराधिपम् ॥ १.१३४.३३ ॥
மாத்ரி! நீ அந்த மன்னனைக் காத்திருக்க வேண்டும் அல்லவா? அப்படியிருக்க, தனிமையில் நீ அந்த மன்னனை எப்படி மயக்கினாய்?
1.134.34
कथं दीनस्य सततं त्वामासाद्य रहोगताम् ।
तं विचिन्तयतः शापं प्रहर्षः समजायत ॥ १.१३४.३४ ॥
துயருற்றவன் எப்போதும் உன்னை அணுகி, தனிமையில் சென்றிருந்த உன்னைக் கண்டு, சாபத்தை நினைத்தபடி அவனுக்கு எப்படி மகிழ்ச்சி உண்டானது?
1.134.35
धन्या त्वमसि बाह्लीकि मत्तो भाग्यतरा तथा ।
दृष्टवत्यसि यद्वक्त्रं प्रहृष्टस्य महीपतेः ॥ १.१३४.३५ ॥
பாஹ்லீகியே! நீ என்னைவிடவும் மிகவும் பாக்கியவதி; ஏனெனில் மகிழ்ச்சியுற்ற மன்னனின் முகத்தை நீ கண்டிருக்கிறாய்.
1.134.36
विलपन्त्या मया देवि वार्यमाणेन चासकृत् ।
आत्मा न वारितोऽनेन सत्यं दिष्टं चिकीर्षुणा ॥ १.१३४.३६ ॥
தேவி! நான் அழுது அரற்றி, பலமுறை தடுக்கப்பட்டேன்; ஆயினும் அவர் என்னைத் தடுக்கவில்லை. உண்மையில் விதியைச் செய்ய விரும்பியே அவர் அவ்வாறு செய்தார்.
1.134.37
तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा कुन्ती शोकाग्निदीपिता ।
पपात सहसा भूमौ छिन्नमूल इव द्रुमः ॥ १.१३४.३७ ॥
அவளுடைய அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்ட குந்தி, துயரத் தீயால் எரிக்கப்பட்டவளாய், திடீரென வேரறுந்த மரம் போல் நிலத்தில் விழுந்தாள்.
1.134.38
निश्चेष्टा पतिता भूमौ मोहेन न चचाल सा ।
तस्मिन्क्षणे कृतस्नानमहताम्बरसंवृतम् ॥ १.१३४.३८ ॥
நிலத்தில் அசைவற்று விழுந்து கிடந்த அவள், மயக்கத்தால் சிறிதும் அசையவில்லை. அந்தக் கணத்தில் அவர் நீராடி, புதிய ஆடைகளால் போர்த்தப்பட்டிருந்தார்.
1.134.39
अलङ्कारकृतं पाण्डुं शयानं शयने शुभे ।
कुन्तीमुत्थाप्य माद्री तु मोहेनाविष्टचेतनाम् ॥ १.१३४.३९ ॥
அழகிய படுக்கையில் அலங்கரிக்கப்பட்டுக் கிடந்த பாண்டுவைக் கண்டு, மயக்கத்தால் உணர்விழந்த குந்தியை மாத்ரி தூக்கி எழுப்பினாள்.
1.134.40
आर्ये एहीति तां कुन्तीं दर्शयामास कौरव ।
पादयोः पतिता कुन्ती पुनरुत्थाय भूमिपम् ॥ १.१३४.४० ॥
"ஆர்யே, வா" என்று சொல்லி, ஓ கௌரவா, மாத்ரி குந்திக்கு (பாண்டுவைக்) காட்டினாள். கால்களில் விழுந்த குந்தி மீண்டும் எழுந்து அரசனிடம் சென்றாள்.
1.134.41
रक्तचन्दनदिग्धांङ्गं महारजनवाससम् ।
सस्मितेन च वक्त्रेण वदन्तमिव भारतम् ॥ १.१३४.४१ ॥
சிவப்பு சந்தனம் பூசிய உடலும், ஆழ்ந்த சிவப்பு ஆடையும் கொண்டவராய், புன்னகைக்கும் முகத்துடன் பேசுவது போல் இருந்த பாரதர் (பாண்டு).
1.134.42
परिरभ्य ततो मोहाद्विललापाकुलेन्द्रिया ।
माद्री चापि समालिङ्ग्य राजानं विललाप सा ॥ १.१३४.४२ ॥
பின்னர் மயக்கத்தாலும், புலன்கள் கலங்கியவளாய் குந்தி அவரைத் தழுவிக்கொண்டு புலம்பினாள். மாத்ரியும் அரசனைத் தழுவி புலம்பினாள்.
1.134.43
तं तथा शायिनं पुत्रा ऋषयः सह चारणैः ।
अभ्येत्य सहिताः सर्वे शोकादश्रूण्यवर्तयन् ॥ १.१३४.४३ ॥
அவ்வாறு கிடந்த அவனைக் கண்டு, மகன்களும் முனிவர்களும் சாரணர்களுடன் சேர்ந்து அனைவரும் வந்து துயரத்தால் கண்ணீர் சிந்தினர்.
1.134.44
अस्तं गतमिवादित्यं संशुष्कमिव सागरम् ।
दृष्ट्वा पाण्डुं नरव्याघ्रं शोचन्ति स्म महर्षयः ॥ १.१३४.४४ ॥
அஸ்தமித்த சூரியனைப் போலவும் வற்றிய கடலைப் போலவும் கிடந்த நரவ்யாக்ரனாகிய பாண்டுவைக் கண்டு மகரிஷிகள் வருந்தினர்.
1.134.45
समानशोका ऋषयः पाण्डवाश्च बभूविरे ।
ते समाश्वासिते विप्रैर्विलेपतुरनिन्दिते ॥ १.१३४.४५ ॥
முனிவர்களும் பாண்டவர்களும் ஒரே துயரம் கொண்டவர்களாயினர்; அந்தப் பிராமணர்களால் ஆறுதல் பெற்றபோதும் அந்த குற்றமற்ற இருவரும் புலம்பினர்.
1.134.46
हा राजन्कस्य नो हित्वा गच्छसि त्रिदशालयम् ।
हा राजन्मम मन्दायाः कथं माद्रीं समेत्य वै ॥ १.१३४.४६ ॥
ஐயோ அரசே! எங்களை விட்டுவிட்டு முப்பத்து மூவர் உலகுக்கு செல்கிறாயே! ஐயோ அரசே, துரதிருஷ்டசாலியான என்னிடம் மாத்ரியைச் சந்தித்து எப்படி?
1.134.47
निधनं प्राप्तवान्राजन्मद्भाग्यपरिसंक्षयात् ।
युधिष्ठिरं भीमसेनमर्जुनं च यमावुभौ ॥ १.१३४.४७ ॥
அரசே! என் அதிர்ஷ்டத்தின் முழு அழிவால் நீ மரணத்தை அடைந்தாய். யுதிஷ்டிரன், பீமசேனன், அர்ஜுனன், இரு இரட்டையர்களும்.
1.134.48
कस्य हित्वा प्रियान्पुत्रान्प्रयातोऽसि विशांपते ।
नूनं त्वां त्रिदशा देवाः प्रतिनन्दन्ति भारत ॥ १.१३४.४८ ॥
மக்களின் தலைவனே! உன் அன்பு மகன்களை விட்டு நீ யாரிடம் சென்றாய்? பரதனே! நிச்சயமாக முப்பத்து மூவரான தேவர்கள் உன்னை வரவேற்கிறார்கள்.
1.134.49
यतो हि तप उग्रं वै चरितं ब्रह्मसंसदि ।
आवाभ्यां सहितो राजन्गमिष्यसि दिवं शुभम् ॥ १.१३४.४९ ॥
ஏனெனில் பிரம்மாவின் சபையில் கடுமையான தவம் செய்யப்பட்டது; அரசே, எங்கள் இருவருடனும் நீர் சுபமான சொர்க்கத்திற்குச் செல்வீர்.
1.134.50
आजमीढाजमीढानां कर्मणा चरतां गतिम् ।
ननु नाम सहावाभ्यां गमिष्यामीति यत्त्वया ॥ १.१३४.५० ॥
அஜமீடரின் வழித்தோன்றலே, செயலால் தவம் செய்வோரின் கதியை அடைவோம்; நீ 'நாமிருவருடனும் நானும் போவேன்' என்று சொன்னது உண்மையல்லவா?
1.134.51
प्रतिज्ञाता कुरुश्रेष्ठ यदाऽस्मि वनमागता ।
आवाभ्यां चैव सहितो गमिष्यसि विशांपते।
मुहूर्तं क्षम्यतां राजन्द्रक्ष्येऽहं च मुखं तव ॥ १.१३४.५१ ॥
குருசிரேஷ்டனே, நான் வனத்திற்கு வந்தபோது நீ நம் இருவருடனும் போவதாக வாக்களித்தாய்; மக்களின் தலைவனே, அரசே, ஒரு கணம் பொறுத்திரு; நான் உன் முகத்தைக் காண்பேன்.
1.134.52
विलपित्वा भृशं चैव निःसंज्ञे पतिते भुवि ।
यथा हते मृगे मृग्यौ लुब्धैर्वनगते तथा ॥ १.१३४.५२ ॥
மிகவும் புலம்பி, அவர்கள் இருவரும் உணர்விழந்து நிலத்தில் வீழ்ந்தனர்; காட்டில் வேடர்களால் கொல்லப்பட்ட மான் ஜோடிகள் வீழ்வது போல.
1.134.53
युधिष्ठिरमुखाः सर्वे पाण्डवा वेदपरागाः ।
तेऽभ्यागत्य पितुर्मूले निःसंज्ञाः पतिता भुवि ॥ १.१३४.५३ ॥
யுதிஷ்டிரனை முன்னிட்ட அனைத்துப் பாண்டவர்களும், வேதங்களில் தேர்ந்தவர்கள், தந்தையின் அருகே வந்து உணர்விழந்து நிலத்தில் வீழ்ந்தனர்.
1.134.54
पाण्डोः पादौ परिष्वज्य विलपन्ति स्म पाण्डवाः ।
हा विनष्टाः स्म तातेति हा अनाथा भवामहे ॥ १.१३४.५४ ॥
பாண்டுவின் பாதங்களைத் தழுவி பாண்டவர்கள் புலம்பினர்: "ஐயோ, தந்தையே, நாங்கள் அழிந்தோம்! ஐயோ, நாங்கள் அனாதைகள் ஆனோம்!"
1.134.55
त्वद्विहीना महाप्राज्ञ कथं जीवाम बालकाः ।
लोकनाथस्य पुत्राः स्मो न सनाथा भवामहे ॥ १.१३४.५५ ॥
மகாபிரஜ்ஞரே, உங்களின்றி நாங்கள் சிறுவர்கள் எவ்வாறு உயிர் வாழ்வோம்? உலகநாதனின் புதல்வர்களாயிருந்தும் நாங்கள் இன்று நாதனற்றவர்களானோம்.
1.134.56
क्षणेनैव महाराज अहो लोकस्य चित्रता ।
नास्मद्विधा राजपुत्रा अधन्याः सन्ति भारत ॥ १.१३४.५६ ॥
மகாராஜாவே, ஒரு கணத்திலேயே உலகின் என்ன விசித்திரம்! பாரதரே, எங்களைப் போன்ற அரச புதல்வர்களும் பாக்கியமற்றவர்களாயினர்.
1.134.57
त्वद्विनाशाच्च राजेन्द्र राज्यप्रस्खलनात्तदा ।
पाण्डवाश्च वयं सर्वे प्राप्ताः स्म व्यसनं महत् ॥ १.१३४.५७ ॥
அரசர்களின் தலைவரே, உங்கள் அழிவாலும், அப்போது ராஜ்யம் நழுவியதாலும், நாங்கள் பாண்டவர்கள் அனைவரும் பெரும் துன்பத்தை அடைந்தோம்.
1.134.58
किं करिष्यामहे राजन्कर्तव्यं च प्रसीदताम् ।
हित्वा राज्यं च भोगांश्च शतशृङ्गनिवासिना ॥ १.१३४.५८ ॥
அரசே, நாங்கள் என்ன செய்வோம்? எங்கள் கடமை என்ன என்பதை தயவுசெய்து கூறுங்கள் — ராஜ்யத்தையும் போகங்களையும் துறந்து சதச்ருங்கத்தில் வசிப்பவருடன்.
1.134.59
त्वया लब्धाः स्म राजेन्द्र महता तपसा वयम् ।
हित्वा मानं वनं गत्वा स्वयमाहृत्य भक्षणम् ॥ १.१३४.५९ ॥
அரசர்களின் தலைவரே, உங்கள் மகத்தான தவத்தால்தான் நாங்கள் பெறப்பட்டோம்; மானத்தைத் துறந்து காட்டுக்குச் சென்று தாமே உணவைக் கொண்டுவர வேண்டும்.
1.134.60
शाकमूलफलैर्वन्यैर्भरणं वै त्वया कृतम् ।
पुत्रानुत्पाद्य पितरो यमिच्छ्ति महातम्नः ॥ १.१३४.६० ॥
கீரை, வேர், கனிகளாலும் காட்டுப் பொருட்களாலும்தான் நீங்கள் எங்களைப் போஷித்தீர்கள். பிதாக்கள் புதல்வர்களைப் பெற்ற பின் எதை விரும்புவார்களோ, ஓ மகாத்மாவே…
1.134.61
त्रिवर्गफलमिच्छन्तस्तस्य कालोऽयमागतः ।
अभुक्त्वैव फलं राजन्गन्तुं नार्हसि भारत ॥ १.१३४.६१ ॥
மூவகைப் பயனை விரும்புபவனுக்கு அவனுக்கான காலம் இதோ வந்துவிட்டது. ஓ அரசே, ஓ பரதனின் வழித்தோன்றலே, பலனை அனுபவிக்காமல் நீ செல்லக் கூடாது.
1.134.62
इत्येवमुक्त्वा पितरं भीमोऽपि विललाप ॥ १.१३४.६२ ॥
இவ்வாறு தந்தையிடம் சொல்லிவிட்டு பீமனும் புலம்பினான்.
1.134.63
प्रनष्टं भारतं वंशं पाण्डुना पुनरुद्धृतम् ।
तस्मिंस्तदा वनगते नष्टं राज्यमराजकम् ॥ १.१३४.६३ ॥
பாரதர் வம்சம் அழிந்துவிட்டது; பாண்டு அதைமீண்டும் உயர்த்தினான். அவன் காட்டிற்குச் சென்றபோது, அரசு அரசனின்றி அழிந்தது.
1.134.64
पुनर्निःसारितं क्षत्रं पाण्डुपुत्रैश्च पञ्चभिः ।
एतच्छ्रुत्वाऽनुमोदित्वा गन्तुमर्हसि शङ्कर ॥ १.१३४.६४ ॥
பாண்டுவின் ஐந்து மகன்களால் மீண்டும் க்ஷத்திரியர்கள் வெளியேற்றப்பட்டனர். இதைக் கேட்டு அனுமதித்து, ஓ சங்கரனே, நீ செல்ல வேண்டும்.
1.134.65
इत्येवमुक्त्वा पितरं विललाप धनञ्जयः ।
दुःसहं च तपः कृत्वा लब्ध्वा नो भरतर्षभ ॥ १.१३४.६५ ॥
இவ்வாறு தந்தையிடம் சொல்லி தனஞ்சயன் புலம்பினான். கடுமையான தவம் செய்து எங்களைப் பெற்றாய், ஓ பரதர்களில் காளையே.
1.134.66
पुत्रलाभस्य महतः शुश्रूषादिफलं त्वया ।
न चावाप्तं किंचिदेव पुरा दशरथो यथा ॥ १.१३४.६६ ॥
பெரிய மகப்பேற்றின் பலனாகிய பணிவிடை முதலியவற்றின் பயனை நீ எதையும் பெறவில்லை; முன்பு தசரதனைப் போல.
1.134.67
एवमुक्त्वा यमौ चापि विलेपतुरथातुरौ ॥ १.१३४.६७ ॥
இவ்வாறு கூறிவிட்டு, துயருற்ற அந்த இரட்டையர்களும் புலம்பினர்.
1.134.68
अहं ज्येष्ठा धर्मपत्नी ज्येष्ठं धर्मफलं मम ।
अवश्यं भाविनो भावान्मा मां माद्रि निवर्तय ॥ १.१३४.६८ ॥
நான் மூத்த தர்மபத்தினி; தர்மத்தின் பலன் மூத்தவளுக்கே உரியது. மாத்ரி, அவசியம் நிகழவிருப்பதற்காக என்னைத் தடுக்காதே.
1.134.69
अन्विष्यामीह भर्तारमहं प्रेतवशं गतम् ।
उत्तिष्ठ त्वं विसृज्यैनमिमान्रक्षस्व दारकान् ॥ १.१३४.६९ ॥
மரணத்தின் வசப்பட்ட என் கணவனை நான் இங்கே தேடிச் செல்வேன். நீ எழுந்திரு; இவரை விட்டுவிட்டு இந்தக் குழந்தைகளைக் காப்பாற்று.
1.134.70
अवाप्य पुत्रांल्लब्धार्थान्वीरपत्नीत्वमर्थये ।
मद्रराजसुता कुन्तीमिदं वचनमब्रवीत् ॥ १.१३४.७० ॥
பிள்ளைகளை அடைந்து, அவர்களால் நோக்கம் நிறைவேறியவளாக, வீரனின் மனைவி என்ற நிலையை நான் விரும்புகிறேன். மத்ர நாட்டு அரசன் மகள் குந்தியிடம் இந்தச் சொற்களைக் கூறினாள்.
1.134.71
अहमेवानुयास्यामि भर्तारमपलापिनम् ।
न हि तृप्ताऽस्मि कामानां ज्येष्ठा मामनुमन्यताम् ॥ १.१३४.७१ ॥
பிரிந்து சென்ற என் கணவனை நானே பின்தொடர்வேன். நான் இன்னும் ஆசைகளால் நிறைவடையவில்லை; மூத்தவளே, எனக்கு அனுமதி தா.
1.134.72
मां चाभिगम्य क्षीणोऽयं कामाद्भरतसत्तमः ।
समुच्छिद्यामि तत्कामं कथं नु यमसादने ॥ १.१३४.७२ ॥
என்னிடம் வந்தவராகிய இந்த பரதச் சிறந்தவர் ஆசையால் மெலிந்தார். அந்த ஆசையை யமனின் இல்லத்தில் நான் எப்படி நிறைவேற்றுவேன்?
1.134.73
मम हतोर्हि राजाऽयं दिवं राजर्पिसत्तमः ।
न चैव तादृशी बुद्धिर्बान्धवाश्च न तादृशाः ॥ १.१३४.७३ ॥
என் கணவர் இறந்ததால், இந்த அரசர், அரசரிஷிகளில் சிறந்தவர், சொர்க்கம் சென்றுவிட்டார். அத்தகைய மனநிலையும் இல்லை, அத்தகைய உறவினர்களும் இல்லை.
1.134.74
न चोत्सहे धारयितुं प्राणान्भर्त्रा विना कृता ।
तस्मात्तमनुयास्यामि यान्तं वैवस्वतक्षयम् ॥ १.१३४.७४ ॥
கணவன் இல்லாமல் ஆக்கப்பட்ட நான் உயிரைத் தாங்க இயலேன். ஆகையால் வைவஸ்வதனின் உலகுக்குச் செல்லும் அவரைப் பின்தொடர்வேன்.
1.134.75
वर्तेयं न समां वृत्तिं जात्वहं न सुतेषु ते ।
तथाहि वर्तमानां मामधर्मः संस्पृशेन्महान् ॥ १.१३४.७५ ॥
உன் புதல்வர்களிடம் நான் ஒருபோதும் சமமான நடத்தையுடன் வாழமாட்டேன். அவ்வாறு நடந்தால் எனக்குப் பெரும் அதர்மம் பற்றும்.
1.134.76
तस्मान्मे सुतयोर्देवि वर्तितव्यं स्वपुत्रवत् ।
अन्वेष्यामि च भर्तारं व्रजन्तं यमसादनम् ॥ १.१३४.७६ ॥
ஆகையால், தேவியே, என் இரு புதல்வர்களிடமும் நீ உன் சொந்த மகனைப் போல நடந்துகொள்ள வேண்டும். யமலோகத்துக்குச் செல்லும் கணவனை நானும் பின்தொடர்வேன்.
1.134.77
मां हि कामयमानोऽयं राजा प्रेतवशं गतः ।
राज्ञः शरीरेण सह मामपीदं कलेवरम् ॥ १.१३४.७७ ॥
இவ்வரசர் என்னை விரும்பியவாறே மரணத்தின் வசமானார். அரசரின் உடலோடு என் உடலும் இதுவே.
1.134.78
दग्धव्यं सुप्रतिच्छन्नं त्वेतदार्ये प्रियं कुरु ।
दारकेष्वप्रमत्ता त्वं भवेश्चाभिहिता मया।
अतोऽहं न प्रपश्यामि संदेष्टव्यं हितं तव ॥ १.१३४.७८ ॥
இந்த உடல் நன்றாக மறைத்து எரிக்கப்பட வேண்டும். ஆர்யே, உனக்கு விருப்பமானதைச் செய். புதல்வர்களிடம் கவனமாக இரு, நான் சொன்னதைக் கவனத்தில் கொள். ஆகையால் உனக்குச் சொல்லத்தக்க நன்மையான அறிவுரை எதுவும் நான் காணவில்லை.
1.134.79
ऋषयस्तान्समाश्वास्य पाण्डवान्सत्यविक्रमान् ।
ऊचुः कुन्तीं च माद्रीं च समाश्वास्य तपस्विनः ॥ १.१३४.७९ ॥
சத்திய வீரம் கொண்ட அந்தப் பாண்டவர்களை ஆறுதல் கூறிய முனிவர்கள், குந்தியையும் மாத்ரியையும் ஆறுதல் படுத்திப் பேசினர்.
1.134.80
सुभगे बालपुत्रा तु न मर्तव्यं तथंचन ।
पाण्डवांश्चापि नेष्यामः कुरुराष्ट्रं परन्तपान् ॥ १.१३४.८० ॥
நல்லவளே, இளம் மகன்களை உடையவள் எவ்வகையிலும் உயிர்விடக் கூடாது. பகைவரைச் சுடும் பாண்டவர்களையும் குரு நாட்டுக்கு அழைத்துச் செல்வோம்.
1.134.81
अधर्मेष्वर्थजातेषु धृतराष्ट्रश्च लोभवान् ।
स कदाचिन्न वर्तेत पाण्डवेषु यथाविधि ॥ १.१३४.८१ ॥
அதர்மமான செல்வ ஈட்டல்களில் பேராசை கொண்ட திருதராஷ்டிரன், பாண்டவர்களிடம் முறைப்படி ஒருபோதும் நடந்துகொள்ள மாட்டான்.
1.134.82
कुन्त्याश्च वृष्णयो नाथाः कुन्तिभोजस्तथैव च ।
माद्र्याश्च बलिनांश्रेष्ठः शल्यो भ्राता महारथः ॥ १.१३४.८२ ॥
குந்தியின் பாதுகாவலர்கள் விருஷ்ணிகள்; குந்திபோஜனும் அவ்வாறே. மாத்ரியின் சகோதரனும் வலிமையுள்ளவர்களில் சிறந்தவனும் மகாரதனுமான சல்யனே பாதுகாவலன்.
1.134.83
भर्त्रा तु मरणं सार्धं फलवन्नात्र संशयः ।
युवाभ्यां दुष्करं चैतद्वदन्ति द्विजपुङ्गवाः ॥ १.१३४.८३ ॥
கணவனோடு உயிர்விடுதல் பயனுள்ளது என்பதில் ஐயமில்லை. ஆனால் உங்கள் இருவருக்கும் அது கடினம் என்று சிறந்த துவிஜர்கள் கூறுகின்றனர்.
1.134.84
मृते भर्तरि साध्वी स्त्री ब्रह्मचर्यव्रते स्थिता ।
यमैश्च नियमैः पूता मनोवाक्कायजैः शुभा ॥ १.१३४.८४ ॥
கணவன் இறந்த பின் புனிதப் பெண் பிரம்மசரிய விரதத்தில் நிலைபெற வேண்டும்; யமம், நியமங்களால், மனம், வாக்கு, உடல் ஆகியவற்றில் பிறக்கும் தூய்மையால் சுபமாகி.
1.134.85
भर्तारं चिन्तयन्ती सा भर्तारं निस्तरेच्छुभा ।
तारितश्चापि भर्ता स्यादात्मा पुत्रस्तथैव च ॥ १.१३४.८५ ॥
கணவனை நினைத்துக்கொண்டு அந்த நற்குணமுள்ளவள் கணவனைக் கரையேற்றுவாள். அதனால் கணவனும் தரிக்கப்படுகிறான், தானும், மகனும் அவ்வாறே.
1.134.86
तस्माञ्जीवितमेवैतद्युवयोर्विद्म शोभनम् ॥ १.१३४.८६ ॥
ஆகையால் உங்கள் இருவருக்கும் இந்த வாழ்வே நன்று என்று நாங்கள் அறிவோம்.
1.134.87
यथा पाण्डोस्तु निर्देशस्तथा विप्रगणस्य च ।
आज्ञा शिरसि निक्षिप्ता करिष्यामि च तत्तथा ॥ १.१३४.८७ ॥
பாண்டுவின் கட்டளை எவ்வாறோ, அவ்வாறே அந்தணர் கூட்டத்தின் கட்டளையும். ஆணையை தலையில் ஏற்றுள்ளேன்; அதை அவ்வாறே செய்வேன்.
1.134.88
यदाद्दुर्भगवन्तोऽपि तन्मन्ये शोभनं परम् ।
भर्तुश्च मम पुत्राणामात्मनश्च न संशयः ॥ १.१३४.८८ ॥
நீங்கள் சொன்னதை, துர்பாக்கியவளே, நான் மிகவும் நன்றாகவே கருதுகிறேன்; கணவனுக்கும், என் புதல்வர்களுக்கும், என் ஆத்மாவுக்கும் இதில் நன்மை உண்டு; இதில் ஐயமில்லை.
1.134.89
कुन्ती समर्था पुत्राणां योगक्षेमस्य धारणे ।
अस्या हि न समा बुद्ध्या यद्यपि स्यादरुन्धती ॥ १.१३४.८९ ॥
குந்தி புதல்வர்களின் யோக-க்ஷேமத்தைத் தாங்குவதில் வல்லவள்; அருந்ததியாக இருந்தாலும் அறிவில் இவளுக்கு சமமானவர் இல்லை.
1.134.90
कुन्त्याश्च वृष्णयो नाथाः कुन्तिभोजस्तथैव च ।
नाहं त्वमिव पुत्राणां समर्था धारणे तथा ॥ १.१३४.९० ॥
குந்திக்குப் பாதுகாவலர்கள் வൃஷ்ணிகளும், குந்திபோஜனும்; நான் உன்னைப் போல் புதல்வர்களைத் தாங்குவதில் வல்லவளல்ல.
1.134.91
साऽहं भर्तारमन्विष्ये संतृप्ता नापि भोगतः ।
भर्तृलोकस्य तु ज्येष्ठा देवी मामनुमन्यताम् ॥ १.१३४.९१ ॥
நான் கணவனைத் தேடிச் செல்கிறேன்; இன்பத்தால் நிறைவடைந்தவள் அல்ல. கணவர்களின் உலகில் மூத்தவளான தேவி எனக்கு அனுமதி அளிக்கட்டும்.
1.134.92
धर्मज्ञस्य कृतज्ञस्य सत्यसन्धस्य धीमतः ।
पादौ परिचरिष्यामि तथार्याऽद्यानुमन्यताम् ॥ १.१३४.९२ ॥
தர்மம் அறிந்தவர், நன்றியுள்ளவர், சத்தியத்தை உறுதியாகக் கடைப்பிடிப்பவர், அறிவுடையவர் ஆகிய கணவரின் பாதங்களுக்குச் சேவை செய்வேன். ஆர்யே, இப்போது அனுமதி அளியுங்கள்.
1.134.93
एवमुक्त्वा तदा राजन्मद्रराजसुता शुभा ।
ददौ कुन्त्यै यमौ माद्री शिरसाऽभिप्रणम्य च ॥ १.१३४.९३ ॥
அரசே, இவ்வாறு கூறி, அப்போது மத்ரராஜனின் நல்ல மகளான மாத்ரி தலைவணங்கி குந்தியிடம் இரட்டையர்களை ஒப்படைத்தாள்.
1.134.94
अभिवाद्य महर्षीन्सा परिष्वज्य च पाण्डवान् ।
मूर्ध्न्युपाघ्राय बहुशः पार्थानात्मसुतौ तदा ॥ १.१३४.९४ ॥
அவள் மகரிஷிகளை வணங்கினாள்; பாண்டவர்களைத் தழுவினாள்; அப்போது பார்த்தரின் மைந்தர்களையும் தன் மகன்களையும் தலையில் பலமுறை முகர்ந்தாள்.
1.134.95
हस्ते युधिष्ठिरं गृह्य माद्री वाक्यमभाषत ।
कुन्ती माता अहं धात्री युष्माकं तु पिता मृतः ॥ १.१३४.९५ ॥
யுதிஷ்டிரனின் கையைப் பற்றிக்கொண்டு மாத்ரி இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னாள்: 'குந்தி உங்கள் தாய்; நான் செவிலித் தாய்; உங்கள் தந்தை இறந்துவிட்டார்.'
1.134.96
युधिष्ठिरः पिता ज्येष्ठश्चतुर्णां धर्मतः सदा ।
वृद्धाद्युपासनासक्ताः सत्यधर्मपरायणाः ॥ १.१३४.९६ ॥
யுதிஷ்டிரர் தர்மப்படி நால்வரிலும் மூத்தவர்; எப்போதும் தந்தைக்கு நிகரானவர். பெரியோரைப் பணிவதில் ஈடுபட்டவர்கள்; சத்தியதர்மத்தில் நிலைத்தவர்கள்.
1.134.97
तादृशा न विनश्यन्ति नैव यान्ति पराभवम् ।
तस्मात्सर्वे कुरुध्वं वै गुरुवृत्तिमतन्द्रिताः ॥ १.१३४.९७ ॥
இத்தகையோர் அழிவதில்லை, தோல்வியை அடைவதுமில்லை. ஆகவே நீங்கள் அனைவரும் சோம்பலின்றி பெரியோருக்குரிய நடத்தையைக் கடைப்பிடியுங்கள்.
1.134.98
ऋषीणां च पृथायाश्च नमस्कृत्य पुनःपुनः ।
आयासकृपणा माद्री प्रत्युवाच पृथां तदा ॥ १.१३४.९८ ॥
முனிவர்களுக்கும் பிருதைக்கும் மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம் செலுத்திய பின், துயரால் வருந்திய மாத்ரி அப்போது பிருதையிடம் பதிலளித்தாள்.
1.134.99
ऋषीणां संनिधावेषां यथा वागभ्युदीरिता ।
दिदृक्षमाणायाः स्वर्गं न ममैषा वृथा भवेत् ॥ १.१३४.९९ ॥
இந்த முனிவர்களின் முன்னிலையில் சொல்லப்பட்ட சொல், சொர்க்கத்தைக் காண விரும்பும் எனக்கு வீணாகாமல் இருக்கட்டும்.
1.134.100
धन्या त्वमसि वार्ष्णेयि नास्ति स्त्री सदृशी त्वया ।
वीर्यं तेजश्च योगं च माहात्म्यं च यशस्विनाम् ॥ १.१३४.१०० ॥
வார்ஷ்ணேயியே, நீ பாக்கியவதி; உன்னைப் போன்ற பெண் வேறு யாருமில்லை. புகழ்பெற்றோரின் வீரியம், தேஜஸ், யோகம், மகிமை ஆகியவை உன்னிடம் உள்ளன.
1.134.101
कुन्ति द्रक्ष्यसि पुत्राणां पञ्चानाममितौजसाम् ।
आर्या चाप्यभिवाद्या च मम पूज्या च सर्वतः ॥ १.१३४.१०१ ॥
குந்தியே, அளவற்ற ஓஜஸ் கொண்ட ஐந்து மகன்களையும் நீ காண்பாய். நீ ஆர்யை, வணங்கத்தக்கவள், எல்லா வகையிலும் எனக்கு வணக்கத்துக்குரியவள்.
1.134.102
ज्येष्ठा वरिष्ठा त्वं देवि भूषिता स्वगुणैः शुभैः ।
अभ्यनुज्ञातुमिच्छामि त्वया यावनन्दिनि ॥ १.१३४.१०२ ॥
தேவியே, நீ மூத்தவளும் சிறந்தவளுமாவாய், உன் நற்குணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவள். நந்தினியே, உன்னிடம் விடைபெற விரும்புகிறேன்.
1.134.103
धर्मं स्वर्गं च कीर्तिं च त्वत्कृतेऽहमवाप्नुयाम् ।
यथा तथा विधत्स्वेह मा च कार्षीर्विचारणां ॥ १.१३४.१०३ ॥
உன் பொருட்டு நான் தர்மம், சொர்க்கம், புகழ் ஆகியவற்றைப் பெறட்டும். எப்படியாவது இங்கு ஏற்பாடு செய், ஐயப்படாதே.
1.134.104
बाष्पसंदिग्धया वाचा कुन्त्युवाच यशस्विनी ।
अनुज्ञाताऽसि कल्याणि त्रिदिवे सङ्गमोऽस्तु ते ॥ १.१३४.१०४ ॥
கண்ணீரால் தடைபட்ட குரலில் புகழ்மிக்க குந்தி சொன்னாள்: கல்யாணி, நீ அனுமதிக்கப்பட்டாய்; சொர்க்கத்தில் உனக்கு சங்கமம் உண்டாகட்டும்.
1.134.105
भर्त्रा सह विशालिक्षि क्षिप्रमद्यैव भामिनि ।
संगतास्वर्गलोके त्वं रमेथाः शाश्वतीः समाः ॥ १.१३४.१०५ ॥
விசாலக்கண்ணியே, இன்றே விரைவில் கணவனுடன் சேர்ந்து, சொர்க்கலோகத்தில் நீ நித்திய ஆண்டுகளாக மகிழ்வாயாக.
1.134.106
ततः पुरोहितः स्नात्वा प्रेतकर्मणि पारगः ।
हिरण्यशकलानाज्यं तिलं दधि च तण्डुलान् ॥ १.१३४.१०६ ॥
பின்னர் புரோகிதர் நீராடி, இறுதிச் சடங்கில் வல்லவராய், தங்கத் துண்டுகள், நெய், எள், தயிர், அரிசி ஆகியவற்றை (கொண்டு வந்தார்).
1.134.107
उदकुम्भांश्च परशुं समानीय तपस्विभिः ।
अश्वमेधाग्निमाहृत्य यथान्यायं समन्ततः ॥ १.१३४.१०७ ॥
நீர்க்குடங்களையும் கோடரியையும் தவசிகள் கொண்டு வந்து, அசுவமேத யாகாக்கினியைக் கொணர்ந்து, முறைப்படி எங்கும் (ஏற்பாடு செய்தனர்).
1.134.108
काश्यपः कारयामास पाण्डोः प्रेतस्य तां क्रियाम् ।
पुरोहितोक्तविधिना पाण्डोः पुत्रो युधिष्ठिरः ॥ १.१३४.१०८ ॥
காசியபர் பாண்டுவின் பிரேதத்திற்கான அந்தச் சடங்கைச் செய்வித்தார்; புரோகிதர் கூறிய முறைப்படி பாண்டுவின் மகன் யுதிட்டிரன் (அதில் பங்கேற்றான்).
1.134.109
तेनाग्निनाऽदहत्पाण्डुं कृत्वा चापि क्रियास्तदा ।
रुदञ्छोकाभिसंतप्तः पपात भुवि पाण्डवः ॥ १.१३४.१०९ ॥
அவன் அக்கினியால் பாண்டுவை எரித்தான்; பின்னர் பிற சடங்குகளையும் செய்தான். துயரால் வாடி அழுதபடி அந்த பாண்டவன் நிலத்தில் விழுந்தான்.
1.134.110
ऋषीन्पुत्रान्पृथां चैव विसृज्य च नृपात्मज ।
नमस्कृत्य चिताग्निस्थं धर्मपत्नी नरर्षभम् ॥ १.१३४.११० ॥
அரச குமாரனே, முனிவர்களையும் மைந்தர்களையும் பிருதாவையும் அனுப்பிவிட்டு, சிதை நெருப்பில் நின்ற அந்த நரஸ்ரேஷ்டனுக்கு—தன் தர்மபத்தினிக்கு—வணங்கி.
1.134.111
मद्रराजसुता तूर्णमन्वारोहद्यशस्विनी ॥ १.१३४.१११ ॥
மத்ர நாட்டு அரசன் மகள், புகழ்மிக்க அவள், விரைவில் (சிதையின் மேல்) ஏறினாள்.
1.134.112
अहताम्बरसंवीतो भ्रातृभिः सहितोऽनघः ।
उदकं कृतवांस्तत्र पुरोहितमते स्थितः ॥ १.१३४.११२ ॥
புதிய ஆடை அணிந்து, சகோதரர்களுடன் கூடிய குற்றமற்றவன், அங்கே புரோகிதரின் ஆலோசனைப்படி நின்று நீர்க்கடன் செய்தான்.
1.134.113
अर्हतस्तस्य कृत्यानि शतशृङ्गनिवासिनः ।
तापसा विधिवच्चक्रुश्चारणा ऋषिभिः सह ॥ १.१३४.११३ ॥
சதசிருங்கத்தில் வசிக்கும் தபஸ்விகள், சாரணர்களுடனும் முனிவர்களுடனும் சேர்ந்து, அந்த பூஜ்யனுக்கான சடங்குகளை விதிப்படி செய்தனர்.