Mahābhārata · Adhyāya 1.134
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.134.1
कस्मिन्वयसि संप्राप्ताः पाण्डवा गजसाह्वयम् ।
समपद्यन्त देवेभ्यस्तेषामायुश्च किं परम् ॥ १.१३४.१ ॥
Em que idade os Pāṇḍavas chegaram à cidade chamada Gajasāhvaya, e qual foi a sua longevidade, concedida pelos deuses?
1.134.2
पाण्डवानामिहायुष्यं शृणु कौरवनन्दन ।
जगाम हास्तिनपुरं षोडशाब्दो युधिष्ठिरः ॥ १.१३४.२ ॥
Ouve aqui, deleite dos Kuru, o relato sobre a vida dos Pāṇḍavas. Aos dezesseis anos, Yudhiṣṭhira foi para Hāstinapura.
1.134.3
भीमसेनः पञ्चदशो बीभत्सुर्वै चतुर्दशः ।
त्रयोदशाब्दौ च यमौ जग्मतुर्नागसाह्वयम् ॥ १.१३४.३ ॥
Bhīmasena aos quinze anos, Bībhatsu (Arjuna) aos catorze, e os gêmeos Nakula e Sahadeva aos treze, foram para a cidade chamada Nāga (Hāstinapura).
1.134.4
तत्र त्रयोदशाब्दानि धार्तराष्ट्रैः सहोषिताः ।
षण्मासाञ्जातुषगृहान्मुक्ता जातो घटोत्कचः ॥ १.१३४.४ ॥
Ali viveram treze anos com os filhos de Dhṛtarāṣṭra. Após seis meses foram libertados da casa de laca, e nasceu Ghaṭotkaca.
1.134.5
षण्मासानेकचक्रायां वर्षं पाञ्चालके गृहे ।
धार्तराष्ट्रैः सहोषित्वा पञ्च वर्षाणि भारत ॥ १.१३४.५ ॥
Seis meses em Ekacakrā, um ano na casa da terra dos Pāñcāla, e cinco anos vivendo com os filhos de Dhṛtarāṣṭra, ó descendente de Bharata.
1.134.6
इन्द्रप्रस्थे वसन्तस्ते त्रीणि वर्षाणि विंशतिम् ।
द्वादशाब्दानथैकं च बभूवुर्द्यूतनिर्जिताः ॥ १.१३४.६ ॥
Morando em Indraprastha, passaram três anos e vinte anos; depois doze anos e um ano, vencidos no jogo de dados.
1.134.7
भुक्त्वा षट्त्रिंशतं राजन्सागरान्तां वसुन्धराम् ।
मासैः षड्भिर्महात्मानः सर्वे कृष्णपरायणाः ॥ १.१३४.७ ॥
Ó rei, tendo desfrutado a terra até o oceano por trinta e seis anos e seis meses, aqueles grandes de alma estavam todos devotados a Kṛṣṇa.
1.134.8
राज्ये परीक्षितं स्थाप्य दिष्टां गतिमवाप्नुवन् ।
एवं युधिष्ठिरस्यासीदायुरष्टोत्तरं शतम् ॥ १.१३४.८ ॥
Tendo estabelecido Parīkṣit no reino, alcançaram o caminho destinado. Assim, a vida de Yudhiṣṭhira foi de cento e oito anos.
1.134.9
अर्जुनात्केशवो ज्येष्ठस्त्रिभिर्मासैर्महाद्युतिः ।
कृष्णात्संकर्षणो ज्येष्ठस्त्रिभिर्मासैर्महाबलः ॥ १.१३४.९ ॥
Keśava, mais velho que Arjuna por três meses, era de grande esplendor; Saṃkarṣaṇa, mais velho que Kṛṣṇa por três meses, era de grande força.
1.134.10
पाण्डुः पञ्चमहातेजास्तान्पश्यन्पर्वते सुतान् ।
रेमे स काश्यपयुतः पत्नीभ्यां सुभृशं तदा ॥ १.१३४.१० ॥
Pāṇḍu, de cinco grandes esplendores, contemplando aqueles filhos na montanha, junto com Kāśyapa, então se alegrou muitíssimo com suas duas esposas.
1.134.11
सुपुष्पितवने काले प्रवृत्ते मधुमाधवे ।
पूर्णे चतुर्दशे वर्षे फल्गुनस्य च धीमतः ॥ १.१३४.११ ॥
Na floresta exuberante, quando chegou a primavera de Madhu e Mādhava, completado o décimo quarto ano, e no mês de Phālguna do sábio.
1.134.12
यस्मिन्नृक्षे समुत्पन्नः पार्थस्तस्य च धीमतः ।
तस्मिन्नुत्तरफल्गुन्यां प्रवृत्ते स्वस्तिवाचने ॥ १.१३४.१२ ॥
Quando chegou a constelação em que nasceram Pārtha e aquele sábio, Uttara-Phalgunī, no momento da recitação auspiciosa.
1.134.13
रक्षणे विस्मृता कुन्ती व्यग्रा ब्राह्मणभोजने ।
पुरोहितेन सहितान्ब्राह्मणान्पर्यवेषयत् ॥ १.१३४.१३ ॥
Kuntī, ocupada em alimentar os brâmanes, esqueceu a proteção e serviu os brâmanes que tinham vindo com o sacerdote.
1.134.14
दर्शनीयांस्ततः पुत्रान्पाण्डुः पञ्च महावने ।
तान्पश्यन्पर्वते रम्ये स्वबाहुबलमाश्रितः ॥ १.१३४.१४ ॥
Então Pāṇḍu viu seus cinco filhos belos na grande floresta; observando-os na montanha encantadora, confiava na força dos próprios braços.
1.134.15
सुपुष्पितवने काले कदाचिन्मधुमाधवे ।
भूतसंमोहने राजा सभार्यो व्यचरद्वनम् ॥ १.१३४.१५ ॥
Certa vez, nos meses de primavera Madhu e Mādhava, na floresta rica em flores, na estação que encanta todos os seres, o rei caminhou pela floresta com sua esposa.
1.134.16
पलाशैस्तिलकैश्चूतैश्चम्पकैः पारिभद्रकैः ।
अन्यैश्च बहुभिर्वृक्षैः फलपुष्पसमृद्धिभिः ॥ १.१३४.१६ ॥
com árvores palāśa, tilaka, mangueiras, campaka e pāribhadraka, e com muitas outras árvores ricas em frutos e flores.
1.134.17
जलस्थानैश्च विविधैः पद्मिनीभिश्च शोभितम् ।
पाण्डोर्वनं तत्संप्रेक्ष्य प्रजज्ञे हृदि मन्मथः ॥ १.१३४.१७ ॥
Ao contemplar aquela floresta de Pāṇḍu, adornada com diversos lugares de água e lagoas de lótus, o desejo despertou em seu coração.
1.134.18
प्रहृष्टमनसं तत्र विचरन्तं यथाऽमरम् ।
तं माद्र्यनुजगामैका वसनं बिभ्रती शुभम् ॥ १.१३४.१८ ॥
Mādrī, vestindo uma bela roupa, seguiu sozinha aquele que ali vagava de coração alegre, como um deus.
1.134.19
समीक्षमाणः स तु तां वयःस्थां तनुवाससम् ।
तस्य कामः प्रवृते गहनेऽग्निरिवोद्गतः ॥ १.१३४.१९ ॥
Ele a contemplava, na flor da juventude, vestida com uma roupa fina; e seu desejo se acendeu como um fogo que irrompe em espessa floresta.
1.134.20
रहस्येकां तु तां दृष्ट्वा राजा राजीवलोचनाम् ।
न शशाक नियन्तुं तं कामं कामवशीकृतः ॥ १.१३४.२० ॥
Ao vê-la sozinha num lugar retirado, a de olhos de lótus, o rei, dominado pelo desejo, não conseguiu conter aquele anseio.
1.134.21
अथ सोऽष्टादशे वर्षे ऋतौ माद्रमलङ्कृताम् ।
आजुहाव ततः पाण्डुः परीतात्मा यशस्विनीम् ॥ १.१३४.२१ ॥
Então, no décimo oitavo ano, na estação própria, Pāṇḍu, de espírito tomado, chamou a gloriosa Mādrī, adornada.
1.134.22
तत एनां बलाद्राजा निजग्राह रहोगताम् ।
वार्यमाणस्तया देव्या विस्फुरन्त्या यथाबलम् ॥ १.१३४.२२ ॥
Então o rei a agarrou à força, pois ela se afastara; e a deusa, debatendo-se com todas as forças, continuava a resistir-lhe.
1.134.23
स तु कामपरीतात्मा तं शापं नान्वबुध्यत ।
माद्रीं मैथुनधर्मेण सोऽन्वगच्छद्बलादिव ॥ १.१३४.२३ ॥
Mas o rei, com o espírito dominado pelo desejo, não percebeu aquela maldição; seguiu Mādrī segundo o rito da união, como se a forçasse.
1.134.24
जीवितान्ताय कौरव्य मन्मथस्य वशं गतः ।
शापजं भयमुत्सृज्य विधिना संप्रचोदितः ॥ १.१३४.२४ ॥
Ó descendente de Kuru, sob o poder de Manmatha, ele caminhou para o fim da sua vida; lançando fora o temor nascido da maldição, impelido pelo destino.
1.134.25
तस्य कामात्मनो बुद्धिः साक्षात्कालेन मोहिता ।
संप्रमथ्येन्द्रियग्रामं प्रनष्टा सह चेतसा ॥ १.१३४.२५ ॥
Seu intelecto, entregue ao desejo, foi confundido pelo próprio Tempo; agitando a multidão dos sentidos, pereceu junto com a mente.
1.134.26
स तया सह संगम्य भार्यया कुरुनन्दनः ।
पाण्डुः परमधर्मात्मा युयुजे कालधर्मणा ॥ १.१३४.२६ ॥
Tendo se unido à sua esposa, Pāṇḍu, deleite dos Kurus, de alma supremamente justa, submeteu-se à lei do tempo.
1.134.27
ततो माद्री समालिङ्ग्य राजानं गतचेतसम् ।
मुमोच दुःखजं शब्दं पुनः पुनरतीव हि ॥ १.१३४.२७ ॥
Então Mādrī, abraçando o rei cuja consciência havia partido, soltou repetidas vezes um grito nascido da dor, com extrema intensidade.
1.134.28
सह पुत्रैस्ततः कुन्ती माद्रीपुत्रौ च पाण्डवौ ।
आजग्मुः सहितास्तत्र यत्र राजा तथागतः ॥ १.१३४.२८ ॥
Então Kuntī chegou lá com seus filhos e os dois filhos de Mādrī, os Pāṇḍavas, reunidos, onde o rei jazia assim caído.
1.134.29
ततो माद्र्यब्रवीद्राजन्नार्ता कुन्तीमिदं वचः ।
एकैव त्वमिहागच्छ तिष्ठन्त्वत्रैव दारकाः ॥ १.१३४.२९ ॥
Então, ó rei, Mādrī, aflita, disse estas palavras a Kuntī: «Venha você sozinha aqui; que os meninos fiquem aqui mesmo».
1.134.30
तच्छ्रुत्वा वचनं तस्यास्तत्रैवाधाय दरकान् ।
हता।हमिति विक्रुश्च सहसैवाजगाम सा ॥ १.१३४.३० ॥
Ao ouvir essas palavras, deixando os meninos ali mesmo, clamando «Estou arruinada!», ela chegou de repente.
1.134.31
दृष्ट्वा पाण्डुं च माद्रीं च शयानौ धरणीतले ।
कुन्ती शोकपरीताङ्गी विललाप सुदुःखिता ॥ १.१३४.३१ ॥
Ao ver Pāṇḍu e Mādrī deitados no chão, Kuntī, com os membros abatidos pela dor, lamentou-se profundamente.
1.134.32
रक्ष्यमाणो मया नित्यं वीरः सततमात्मवान् ।
कथं त्वामत्यतिक्रान्तः शापं जानन्वनौकसः ॥ १.१३४.३२ ॥
O herói, sempre protegido por mim e sempre senhor de si, como pôde transgredi-la, sabendo da maldição dos habitantes da floresta?
1.134.33
ननु नाम त्वया माद्रि रक्षितव्यो नराधिपः ।
सा कथं लोभितवती विजने त्वं नराधिपम् ॥ १.१३४.३३ ॥
Ó Mādrī, certamente deverias ter protegido o senhor dos homens. Como, então, seduziste o senhor dos homens na solidão?
1.134.34
कथं दीनस्य सततं त्वामासाद्य रहोगताम् ।
तं विचिन्तयतः शापं प्रहर्षः समजायत ॥ १.१३४.३४ ॥
Como surgiu a alegria nele, o infeliz, que sempre vinha a ti na solidão, enquanto pensava na maldição?
1.134.35
धन्या त्वमसि बाह्लीकि मत्तो भाग्यतरा तथा ।
दृष्टवत्यसि यद्वक्त्रं प्रहृष्टस्य महीपतेः ॥ १.१३४.३५ ॥
Ó Bāhlīkī, és afortunada, mais afortunada do que eu, pois viste o rosto do senhor da terra no seu contentamento.
1.134.36
विलपन्त्या मया देवि वार्यमाणेन चासकृत् ।
आत्मा न वारितोऽनेन सत्यं दिष्टं चिकीर्षुणा ॥ १.१३४.३६ ॥
Ó deusa, embora eu me lamentasse e fosse contida repetidas vezes, ele não se conteve; de fato, desejando cumprir o destino, ele assim agiu.
1.134.37
तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा कुन्ती शोकाग्निदीपिता ।
पपात सहसा भूमौ छिन्नमूल इव द्रुमः ॥ १.१३४.३७ ॥
Ao ouvir essas palavras, Kuntī, inflamada pelo fogo da dor, caiu de repente ao chão como uma árvore de raízes cortadas.
1.134.38
निश्चेष्टा पतिता भूमौ मोहेन न चचाल सा ।
तस्मिन्क्षणे कृतस्नानमहताम्बरसंवृतम् ॥ १.१३४.३८ ॥
Caída imóvel no chão, ela não se mexeu no desmaio. Naquele momento ele havia se banhado e estava vestido com roupas novas.
1.134.39
अलङ्कारकृतं पाण्डुं शयानं शयने शुभे ।
कुन्तीमुत्थाप्य माद्री तु मोहेनाविष्टचेतनाम् ॥ १.१३४.३९ ॥
Ao ver Pāṇḍu deitado, adornado, em um belo leito, Mādrī ergueu Kuntī, cuja consciência estava tomada pelo desmaio.
1.134.40
आर्ये एहीति तां कुन्तीं दर्शयामास कौरव ।
पादयोः पतिता कुन्ती पुनरुत्थाय भूमिपम् ॥ १.१३४.४० ॥
Dizendo "Vem, nobre senhora", Mādrī mostrou Kuntī (Pāṇḍu), ó Kaurava. Kuntī, caída a seus pés, ergueu-se de novo e foi até o rei.
1.134.41
रक्तचन्दनदिग्धांङ्गं महारजनवाससम् ।
सस्मितेन च वक्त्रेण वदन्तमिव भारतम् ॥ १.१३४.४१ ॥
O Bhārata (Pāṇḍu), com o corpo untado de sândalo vermelho, vestido com roupas de um vermelho profundo, parecendo falar com o rosto sorridente.
1.134.42
परिरभ्य ततो मोहाद्विललापाकुलेन्द्रिया ।
माद्री चापि समालिङ्ग्य राजानं विललाप सा ॥ १.१३४.४२ ॥
Então, saindo do desmaio, com os sentidos confusos, Kuntī o abraçou e lamentou-se. Mādrī também abraçou o rei e lamentou-se.
1.134.43
तं तथा शायिनं पुत्रा ऋषयः सह चारणैः ।
अभ्येत्य सहिताः सर्वे शोकादश्रूण्यवर्तयन् ॥ १.१३४.४३ ॥
Ao vê-lo deitado assim, os filhos, os sábios junto com os Cāraṇas, chegaram todos juntos e derramaram lágrimas de tristeza.
1.134.44
अस्तं गतमिवादित्यं संशुष्कमिव सागरम् ।
दृष्ट्वा पाण्डुं नरव्याघ्रं शोचन्ति स्म महर्षयः ॥ १.१३४.४४ ॥
Ao ver Pāṇḍu, tigre entre os homens, como o sol posto e o oceano seco, os grandes sábios lamentaram.
1.134.45
समानशोका ऋषयः पाण्डवाश्च बभूविरे ।
ते समाश्वासिते विप्रैर्विलेपतुरनिन्दिते ॥ १.१३४.४५ ॥
Os sábios e os Pāṇḍavas ficaram igualmente aflitos. Embora consoladas pelos brâmanes, as duas irrepreensíveis lamentaram.
1.134.46
हा राजन्कस्य नो हित्वा गच्छसि त्रिदशालयम् ।
हा राजन्मम मन्दायाः कथं माद्रीं समेत्य वै ॥ १.१३४.४६ ॥
Ai, rei! Deixando-nos, vais para a morada dos deuses? Ai, rei! Como, tendo encontrado Mādrī, farias isso a mim, a infeliz?
1.134.47
निधनं प्राप्तवान्राजन्मद्भाग्यपरिसंक्षयात् ।
युधिष्ठिरं भीमसेनमर्जुनं च यमावुभौ ॥ १.१३४.४७ ॥
Rei, encontraste a morte pela completa ruína da minha sorte. Yudhiṣṭhira, Bhīmasena, Arjuna e os dois gêmeos.
1.134.48
कस्य हित्वा प्रियान्पुत्रान्प्रयातोऽसि विशांपते ।
नूनं त्वां त्रिदशा देवाः प्रतिनन्दन्ति भारत ॥ १.१३४.४८ ॥
Senhor dos homens, deixando teus queridos filhos, para quem partiste? Bhārata, certamente os deuses te recebem.
1.134.49
यतो हि तप उग्रं वै चरितं ब्रह्मसंसदि ।
आवाभ्यां सहितो राजन्गमिष्यसि दिवं शुभम् ॥ १.१३४.४९ ॥
Pois na assembleia de Brahmā foi praticada austeridade severa; ó rei, junto conosco dois irás ao céu auspicioso.
1.134.50
आजमीढाजमीढानां कर्मणा चरतां गतिम् ।
ननु नाम सहावाभ्यां गमिष्यामीति यत्त्वया ॥ १.१३४.५० ॥
Ó descendente de Ajamīḍha, a meta dos que praticam pelas ações certamente é alcançada; não prometeste ir junto conosco dois?
1.134.51
प्रतिज्ञाता कुरुश्रेष्ठ यदाऽस्मि वनमागता ।
आवाभ्यां चैव सहितो गमिष्यसि विशांपते।
मुहूर्तं क्षम्यतां राजन्द्रक्ष्येऽहं च मुखं तव ॥ १.१३४.५१ ॥
Ó melhor dos Kurus, quando vim para a floresta prometeste que irias junto conosco dois. Ó senhor dos povos, ó rei, espera um momento; deixa-me ver o teu rosto.
1.134.52
विलपित्वा भृशं चैव निःसंज्ञे पतिते भुवि ।
यथा हते मृगे मृग्यौ लुब्धैर्वनगते तथा ॥ १.१३४.५२ ॥
Tendo lamentado muito, ambos caíram sem sentidos ao chão, como caem um par de veados quando abatidos por caçadores na floresta.
1.134.53
युधिष्ठिरमुखाः सर्वे पाण्डवा वेदपरागाः ।
तेऽभ्यागत्य पितुर्मूले निःसंज्ञाः पतिता भुवि ॥ १.१३४.५३ ॥
Todos os Pāṇḍava, liderados por Yudhiṣṭhira e versados nos Vedas, aproximaram-se do pai e caíram sem sentidos ao chão.
1.134.54
पाण्डोः पादौ परिष्वज्य विलपन्ति स्म पाण्डवाः ।
हा विनष्टाः स्म तातेति हा अनाथा भवामहे ॥ १.१३४.५४ ॥
Abraçando os pés de Pāṇḍu, os Pāṇḍava lamentaram: "Ai, pai, estamos perdidos! Ai, ficamos órfãos!"
1.134.55
त्वद्विहीना महाप्राज्ञ कथं जीवाम बालकाः ।
लोकनाथस्य पुत्राः स्मो न सनाथा भवामहे ॥ १.१३४.५५ ॥
Privados de ti, ó homem de grande sabedoria, como viveremos nós, crianças? Filhos do senhor do mundo, não temos protetor.
1.134.56
क्षणेनैव महाराज अहो लोकस्य चित्रता ।
नास्मद्विधा राजपुत्रा अधन्याः सन्ति भारत ॥ १.१३४.५६ ॥
Num único instante, ó grande rei, que estranho é o mundo! Príncipes como nós, ó Bhārata, tornaram-se desafortunados.
1.134.57
त्वद्विनाशाच्च राजेन्द्र राज्यप्रस्खलनात्तदा ।
पाण्डवाश्च वयं सर्वे प्राप्ताः स्म व्यसनं महत् ॥ १.१३४.५७ ॥
Pela tua ruína, ó senhor dos reis, e depois pela perda do reino, nós, os Pāṇḍavas, todos caímos em grande infortúnio.
1.134.58
किं करिष्यामहे राजन्कर्तव्यं च प्रसीदताम् ।
हित्वा राज्यं च भोगांश्च शतशृङ्गनिवासिना ॥ १.१३४.५८ ॥
Que faremos, ó rei? Por favor, diz-nos o nosso dever, tendo abandonado o reino e os prazeres, com aquele que habita em Śataśṛṅga.
1.134.59
त्वया लब्धाः स्म राजेन्द्र महता तपसा वयम् ।
हित्वा मानं वनं गत्वा स्वयमाहृत्य भक्षणम् ॥ १.१३४.५९ ॥
Fomos obtidos pela tua grande austeridade, ó senhor dos reis; tendo abandonado a honra, é preciso ir à floresta e trazer o alimento por si mesmo.
1.134.60
शाकमूलफलैर्वन्यैर्भरणं वै त्वया कृतम् ।
पुत्रानुत्पाद्य पितरो यमिच्छ्ति महातम्नः ॥ १.१३४.६० ॥
Com ervas, raízes, frutos e coisas selvagens tu nos sustentaste de fato. Os pais, depois de gerar filhos, desejam —ó grande de alma…
1.134.61
त्रिवर्गफलमिच्छन्तस्तस्य कालोऽयमागतः ।
अभुक्त्वैव फलं राजन्गन्तुं नार्हसि भारत ॥ १.१३४.६१ ॥
Para quem deseja o fruto das três metas, chegou este tempo. Ó rei, ó descendente de Bharata, não deves partir sem ter desfrutado do fruto.
1.134.62
इत्येवमुक्त्वा पितरं भीमोऽपि विललाप ॥ १.१३४.६२ ॥
Tendo falado assim ao pai, também Bhīma se lamentou.
1.134.63
प्रनष्टं भारतं वंशं पाण्डुना पुनरुद्धृतम् ।
तस्मिंस्तदा वनगते नष्टं राज्यमराजकम् ॥ १.१३४.६३ ॥
A linhagem de Bharata fora arruinada, e Pāṇḍu a reergueu. Quando ele foi para a floresta, o reino, sem rei, se perdeu.
1.134.64
पुनर्निःसारितं क्षत्रं पाण्डुपुत्रैश्च पञ्चभिः ।
एतच्छ्रुत्वाऽनुमोदित्वा गन्तुमर्हसि शङ्कर ॥ १.१३४.६४ ॥
Mais uma vez a casta guerreira foi expulsa pelos cinco filhos de Pāṇḍu. Tendo ouvido isto e dado tua aprovação, ó Śaṅkara, deverias partir.
1.134.65
इत्येवमुक्त्वा पितरं विललाप धनञ्जयः ।
दुःसहं च तपः कृत्वा लब्ध्वा नो भरतर्षभ ॥ १.१३४.६५ ॥
Tendo falado assim ao pai, Dhanañjaya se lamentou. Tendo realizado austeridade insuportável e nos obtido, ó touro dos Bharatas.
1.134.66
पुत्रलाभस्य महतः शुश्रूषादिफलं त्वया ।
न चावाप्तं किंचिदेव पुरा दशरथो यथा ॥ १.१३४.६६ ॥
Não obtiveste nenhum fruto da grande aquisição de filhos, como o serviço e outros, como Daśaratha outrora obteve.
1.134.67
एवमुक्त्वा यमौ चापि विलेपतुरथातुरौ ॥ १.१३४.६७ ॥
Assim falando, os dois gêmeos, aflitos, também se lamentaram.
1.134.68
अहं ज्येष्ठा धर्मपत्नी ज्येष्ठं धर्मफलं मम ।
अवश्यं भाविनो भावान्मा मां माद्रि निवर्तय ॥ १.१३४.६८ ॥
Eu sou a mais velha, a esposa legítima; o fruto do dharma pertence à mais velha. Mādrī, não me detenhas do que certamente há de vir.
1.134.69
अन्विष्यामीह भर्तारमहं प्रेतवशं गतम् ।
उत्तिष्ठ त्वं विसृज्यैनमिमान्रक्षस्व दारकान् ॥ १.१३४.६९ ॥
Eu mesma procurarei aqui meu marido, que caiu sob o poder da morte. Levanta-te, deixa este e protege estes filhos.
1.134.70
अवाप्य पुत्रांल्लब्धार्थान्वीरपत्नीत्वमर्थये ।
मद्रराजसुता कुन्तीमिदं वचनमब्रवीत् ॥ १.१३४.७० ॥
Tendo obtido filhos, cumprido o propósito, desejo a condição de esposa de um herói. A filha do rei de Madra disse estas palavras a Kuntī.
1.134.71
अहमेवानुयास्यामि भर्तारमपलापिनम् ।
न हि तृप्ताऽस्मि कामानां ज्येष्ठा मामनुमन्यताम् ॥ १.१३४.७१ ॥
Eu sozinha seguirei meu marido, que partiu. Não estou saciada de desejos; irmã mais velha, concede-me teu consentimento.
1.134.72
मां चाभिगम्य क्षीणोऽयं कामाद्भरतसत्तमः ।
समुच्छिद्यामि तत्कामं कथं नु यमसादने ॥ १.१३४.७२ ॥
Tendo-se aproximado de mim, este melhor dos Bharatas, consumido pelo desejo: como cumprirei esse desejo na morada de Yama?
1.134.73
मम हतोर्हि राजाऽयं दिवं राजर्पिसत्तमः ।
न चैव तादृशी बुद्धिर्बान्धवाश्च न तादृशाः ॥ १.१३४.७३ ॥
Como meu esposo foi morto, este rei, o melhor dos reis sábios, partiu para o céu. Não resta tal discernimento, nem tais parentes.
1.134.74
न चोत्सहे धारयितुं प्राणान्भर्त्रा विना कृता ।
तस्मात्तमनुयास्यामि यान्तं वैवस्वतक्षयम् ॥ १.१३४.७४ ॥
Tornada sem esposo, não consigo manter o sopro da vida. Por isso o seguirei, enquanto ele vai à morada de Vaivasvata Yama.
1.134.75
वर्तेयं न समां वृत्तिं जात्वहं न सुतेषु ते ।
तथाहि वर्तमानां मामधर्मः संस्पृशेन्महान् ॥ १.१३४.७५ ॥
Para com teus filhos nunca viverei com conduta igual. Se eu continuasse assim, grande adharma me atingiria.
1.134.76
तस्मान्मे सुतयोर्देवि वर्तितव्यं स्वपुत्रवत् ।
अन्वेष्यामि च भर्तारं व्रजन्तं यमसादनम् ॥ १.१३४.७६ ॥
Portanto, ó rainha, deves tratar meus dois filhos como teu próprio filho. E eu procurarei e seguirei meu esposo enquanto ele vai à morada de Yama.
1.134.77
मां हि कामयमानोऽयं राजा प्रेतवशं गतः ।
राज्ञः शरीरेण सह मामपीदं कलेवरम् ॥ १.१३४.७७ ॥
Este rei, desejando-me, passou ao poder dos mortos; junto com o corpo do rei, também este meu corpo.
1.134.78
दग्धव्यं सुप्रतिच्छन्नं त्वेतदार्ये प्रियं कुरु ।
दारकेष्वप्रमत्ता त्वं भवेश्चाभिहिता मया।
अतोऽहं न प्रपश्यामि संदेष्टव्यं हितं तव ॥ १.१३४.७८ ॥
Este corpo deve ser queimado, bem ocultado. Nobre senhora, faze o que te é querido. Sê atenta para com as crianças e lembra o que te disse. Por isso não vejo conselho benéfico que eu possa dar-te.
1.134.79
ऋषयस्तान्समाश्वास्य पाण्डवान्सत्यविक्रमान् ।
ऊचुः कुन्तीं च माद्रीं च समाश्वास्य तपस्विनः ॥ १.१३४.७९ ॥
Tendo consolado aqueles Pāṇḍavas de verdadeira bravura, os sábios ascetas falaram a Kuntī e também consolaram Mādrī.
1.134.80
सुभगे बालपुत्रा तु न मर्तव्यं तथंचन ।
पाण्डवांश्चापि नेष्यामः कुरुराष्ट्रं परन्तपान् ॥ १.१३४.८० ॥
Ó afortunada, tu que tens filhos pequenos não deves de modo algum morrer; também conduziremos os Pāṇḍavas, abrasadores de inimigos, ao reino dos Kurus.
1.134.81
अधर्मेष्वर्थजातेषु धृतराष्ट्रश्च लोभवान् ।
स कदाचिन्न वर्तेत पाण्डवेषु यथाविधि ॥ १.१३४.८१ ॥
Dhṛtarāṣṭra, ganancioso em aquisições de riqueza injustas, jamais se conduziria para com os Pāṇḍavas segundo a regra.
1.134.82
कुन्त्याश्च वृष्णयो नाथाः कुन्तिभोजस्तथैव च ।
माद्र्याश्च बलिनांश्रेष्ठः शल्यो भ्राता महारथः ॥ १.१३४.८२ ॥
Os protetores de Kuntī são os Vṛṣṇi, e Kuntibhoja igualmente; e para Mādrī, a melhor dos fortes, o grande auriga Śalya, seu irmão, é o protetor.
1.134.83
भर्त्रा तु मरणं सार्धं फलवन्नात्र संशयः ।
युवाभ्यां दुष्करं चैतद्वदन्ति द्विजपुङ्गवाः ॥ १.१३४.८३ ॥
Morrer junto ao esposo é certamente frutífero, não há dúvida; mas os melhores dos duas-vezes-nascidos dizem que isso é difícil para vocês duas.
1.134.84
मृते भर्तरि साध्वी स्त्री ब्रह्मचर्यव्रते स्थिता ।
यमैश्च नियमैः पूता मनोवाक्कायजैः शुभा ॥ १.१३४.८४ ॥
Quando o esposo morre, a mulher virtuosa deve permanecer firme no voto de castidade, purificada pelas restrições e observâncias, auspiciosa pela pureza nascida da mente, da palavra e do corpo.
1.134.85
भर्तारं चिन्तयन्ती सा भर्तारं निस्तरेच्छुभा ।
तारितश्चापि भर्ता स्यादात्मा पुत्रस्तथैव च ॥ १.१३४.८५ ॥
Pensando no marido, aquela mulher auspiciosa o fará atravessar; assim o marido é salvo, o eu também e igualmente o filho.
1.134.86
तस्माञ्जीवितमेवैतद्युवयोर्विद्म शोभनम् ॥ १.१३४.८६ ॥
Por isso sabemos que esta própria vida é boa para vocês dois.
1.134.87
यथा पाण्डोस्तु निर्देशस्तथा विप्रगणस्य च ।
आज्ञा शिरसि निक्षिप्ता करिष्यामि च तत्तथा ॥ १.१३४.८७ ॥
Assim como é a ordem de Pāṇḍu, assim também a da assembleia dos brâmanes; coloco esta ordem sobre a minha cabeça e assim farei.
1.134.88
यदाद्दुर्भगवन्तोऽपि तन्मन्ये शोभनं परम् ।
भर्तुश्च मम पुत्राणामात्मनश्च न संशयः ॥ १.१३४.८८ ॥
O que disseste, ó desventurada, considero sumamente auspicioso; sem dúvida traz bem ao meu esposo, aos meus filhos e a mim mesma.
1.134.89
कुन्ती समर्था पुत्राणां योगक्षेमस्य धारणे ।
अस्या हि न समा बुद्ध्या यद्यपि स्यादरुन्धती ॥ १.१३४.८९ ॥
Kuntī é capaz de sustentar o bem-estar e a segurança dos filhos; mesmo que fosse Arundhatī, ninguém se iguala a ela em sabedoria.
1.134.90
कुन्त्याश्च वृष्णयो नाथाः कुन्तिभोजस्तथैव च ।
नाहं त्वमिव पुत्राणां समर्था धारणे तथा ॥ १.१३४.९० ॥
Os protetores de Kuntī são os Vṛṣṇi, e igualmente Kuntibhoja; eu não sou capaz de sustentar os filhos como tu.
1.134.91
साऽहं भर्तारमन्विष्ये संतृप्ता नापि भोगतः ।
भर्तृलोकस्य तु ज्येष्ठा देवी मामनुमन्यताम् ॥ १.१३४.९१ ॥
Procuro meu marido, não saciada pelos prazeres. Que a deusa mais velha do mundo dos maridos me conceda consentimento.
1.134.92
धर्मज्ञस्य कृतज्ञस्य सत्यसन्धस्य धीमतः ।
पादौ परिचरिष्यामि तथार्याऽद्यानुमन्यताम् ॥ १.१३४.९२ ॥
Servirei aos pés do meu esposo, conhecedor do dharma, grato, fiel às suas promessas e sábio. Nobre senhora, concedei-me agora o vosso consentimento.
1.134.93
एवमुक्त्वा तदा राजन्मद्रराजसुता शुभा ।
ददौ कुन्त्यै यमौ माद्री शिरसाऽभिप्रणम्य च ॥ १.१३४.९३ ॥
Tendo falado assim, ó rei, Mādrī, a auspiciosa filha do rei dos Madras, inclinando a cabeça, entregou os gêmeos a Kuntī.
1.134.94
अभिवाद्य महर्षीन्सा परिष्वज्य च पाण्डवान् ।
मूर्ध्न्युपाघ्राय बहुशः पार्थानात्मसुतौ तदा ॥ १.१३४.९४ ॥
Saudou os grandes sábios, abraçou os Pāṇḍavas e beijou muitas vezes as cabeças dos filhos de Pṛthā e dos seus próprios filhos.
1.134.95
हस्ते युधिष्ठिरं गृह्य माद्री वाक्यमभाषत ।
कुन्ती माता अहं धात्री युष्माकं तु पिता मृतः ॥ १.१३४.९५ ॥
Tomando Yudhiṣṭhira pela mão, Mādrī proferiu estas palavras: 'Kuntī é a vossa mãe; eu sou a ama; e o vosso pai está morto.'
1.134.96
युधिष्ठिरः पिता ज्येष्ठश्चतुर्णां धर्मतः सदा ।
वृद्धाद्युपासनासक्ताः सत्यधर्मपरायणाः ॥ १.१३४.९६ ॥
Yudhiṣṭhira, o mais velho dos quatro segundo o dharma, é sempre como um pai. Dedicados ao serviço dos anciãos, estão voltados à verdade e ao dharma.
1.134.97
तादृशा न विनश्यन्ति नैव यान्ति पराभवम् ।
तस्मात्सर्वे कुरुध्वं वै गुरुवृत्तिमतन्द्रिताः ॥ १.१३४.९७ ॥
Homens assim não perecem nem sofrem derrota. Portanto, todos vós deveis observar, sem negligência, a conduta devida aos mais velhos.
1.134.98
ऋषीणां च पृथायाश्च नमस्कृत्य पुनःपुनः ।
आयासकृपणा माद्री प्रत्युवाच पृथां तदा ॥ १.१३४.९८ ॥
Tendo se curvado repetidamente diante dos sábios e de Pṛthā, Mādrī, abatida pela aflição, respondeu então a Pṛthā.
1.134.99
ऋषीणां संनिधावेषां यथा वागभ्युदीरिता ।
दिदृक्षमाणायाः स्वर्गं न ममैषा वृथा भवेत् ॥ १.१३४.९९ ॥
Que a palavra proferida na presença destes sábios não seja vã para mim, que desejo ver o céu.
1.134.100
धन्या त्वमसि वार्ष्णेयि नास्ति स्त्री सदृशी त्वया ।
वीर्यं तेजश्च योगं च माहात्म्यं च यशस्विनाम् ॥ १.१३४.१०० ॥
Afortunada és tu, ó filha dos Vṛṣṇi; não há mulher igual a ti. O valor, o esplendor, o poder e a grandeza dos ilustres estão em ti.
1.134.101
कुन्ति द्रक्ष्यसि पुत्राणां पञ्चानाममितौजसाम् ।
आर्या चाप्यभिवाद्या च मम पूज्या च सर्वतः ॥ १.१३४.१०१ ॥
Ó Kuntī, verás teus cinco filhos de força imensurável. És nobre, digna de saudação e, em todos os sentidos, digna de honra da minha parte.
1.134.102
ज्येष्ठा वरिष्ठा त्वं देवि भूषिता स्वगुणैः शुभैः ।
अभ्यनुज्ञातुमिच्छामि त्वया यावनन्दिनि ॥ १.१३४.१०२ ॥
Ó deusa, és a mais velha e a mais excelente, adornada com tuas virtudes auspiciosas. Ó Nandinī, desejo obter a tua permissão.
1.134.103
धर्मं स्वर्गं च कीर्तिं च त्वत्कृतेऽहमवाप्नुयाम् ।
यथा तथा विधत्स्वेह मा च कार्षीर्विचारणां ॥ १.१३४.१०३ ॥
Por tua causa, que eu obtenha dharma, o céu e a glória. De qualquer modo, dispõe isso aqui e não hesites.
1.134.104
बाष्पसंदिग्धया वाचा कुन्त्युवाच यशस्विनी ।
अनुज्ञाताऽसि कल्याणि त्रिदिवे सङ्गमोऽस्तु ते ॥ १.१३४.१०४ ॥
Com voz embargada pelas lágrimas, a famosa Kuntī disse: Auspiciosa, estás permitida; que a tua união seja no céu.
1.134.105
भर्त्रा सह विशालिक्षि क्षिप्रमद्यैव भामिनि ।
संगतास्वर्गलोके त्वं रमेथाः शाश्वतीः समाः ॥ १.१३४.१०५ ॥
Ó de olhos amplos, unida ao teu esposo hoje mesmo, prontamente, no mundo celeste, que te alegres por anos eternos.
1.134.106
ततः पुरोहितः स्नात्वा प्रेतकर्मणि पारगः ।
हिरण्यशकलानाज्यं तिलं दधि च तण्डुलान् ॥ १.१३४.१०६ ॥
Então o sacerdote doméstico, tendo se banhado e sendo perito no rito fúnebre, (mandou trazer) pedaços de ouro, manteiga clarificada, gergelim, coalhada e grãos de arroz.
1.134.107
उदकुम्भांश्च परशुं समानीय तपस्विभिः ।
अश्वमेधाग्निमाहृत्य यथान्यायं समन्ततः ॥ १.१३४.१०७ ॥
Os ascetas, trazendo vasos de água e um machado, e tendo trazido o fogo do sacrifício do cavalo, dispuseram tudo por todos os lados segundo a regra.
1.134.108
काश्यपः कारयामास पाण्डोः प्रेतस्य तां क्रियाम् ।
पुरोहितोक्तविधिना पाण्डोः पुत्रो युधिष्ठिरः ॥ १.१३४.१०८ ॥
Kāśyapa mandou realizar aquele rito para o falecido Pāṇḍu; e segundo o método indicado pelo sacerdote, Yudhiṣṭhira, filho de Pāṇḍu, (tomou parte nele).
1.134.109
तेनाग्निनाऽदहत्पाण्डुं कृत्वा चापि क्रियास्तदा ।
रुदञ्छोकाभिसंतप्तः पपात भुवि पाण्डवः ॥ १.१३४.१०९ ॥
Com aquele fogo queimou Pāṇḍu e depois realizou os demais ritos; chorando, atormentado pela dor, o Pāṇḍava caiu no chão.
1.134.110
ऋषीन्पुत्रान्पृथां चैव विसृज्य च नृपात्मज ।
नमस्कृत्य चिताग्निस्थं धर्मपत्नी नरर्षभम् ॥ १.१३४.११० ॥
Ó príncipe, tendo despedido os sábios, os filhos e Pṛthā, e reverenciado o touro entre os homens que estava no fogo da pira, sua esposa legítima.
1.134.111
मद्रराजसुता तूर्णमन्वारोहद्यशस्विनी ॥ १.१३४.१११ ॥
A filha do rei dos Madra, a gloriosa, subiu rapidamente (à pira) após ele.
1.134.112
अहताम्बरसंवीतो भ्रातृभिः सहितोऽनघः ।
उदकं कृतवांस्तत्र पुरोहितमते स्थितः ॥ १.१३४.११२ ॥
Vestido com roupas novas, junto com seus irmãos, o imaculado, de pé ali segundo o conselho do sacerdote, realizou a libação de água.
1.134.113
अर्हतस्तस्य कृत्यानि शतशृङ्गनिवासिनः ।
तापसा विधिवच्चक्रुश्चारणा ऋषिभिः सह ॥ १.१३४.११३ ॥
Os ascetas que habitam o Śatasṛṅga, junto com os Cāraṇas e os sábios, realizaram segundo a norma os ritos do venerável.