Mahābhārata · Adhyāya 1.137
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.137.1
ततः क्षत्ता च भीष्मश्च व्यासो राजा च बन्धुभिः ।
ददुः श्राद्धं तदा पाण्डोः स्वधामृतमयं तदा ॥ १.१३७.१ ॥
Dann brachten Kṣattā, Bhīṣma, Vyāsa und der König mit den Verwandten für Pāṇḍu das Śrāddha dar, reich an Svadhā und Amṛta.
1.137.2
पुरोहितसहायास्ते यथान्यायमकुर्वत ।
कुरूंश्च विप्रमुख्यांश्च भोजयित्वा सहस्रशः।
रत्नौघान्द्विजमुख्येभ्यो दत्त्वा ग्रामवरांस्तथा ॥ १.१३७.२ ॥
Mit dem Hauspriester als Helfer vollzogen sie die Riten nach Vorschrift; nachdem sie Tausende Kurus und die vornehmsten Brahmanen gespeist hatten, gaben sie den besten Zweimalgeborenen Juwelenhaufen und treffliche Dörfer.
1.137.3
कृतशौचांस्ततस्तांस्तु पाण्डवान्भरतर्षभान् ।
आदाय विविशुः सर्वे पुरं वारणसाह्वयम् ॥ १.१३७.३ ॥
Nachdem sie sich gereinigt hatten, nahmen alle die Pāṇḍavas, die Stiere der Bharatas, und zogen in die Stadt namens Vāraṇāvata ein.
1.137.4
सततं स्मानुशोचन्तस्तमेव भरतर्षभम् ।
पौरजानपदाः सर्वे मृतं स्वमिव बान्धवम् ॥ १.१३७.४ ॥
Ständig um jenen Stier der Bharatas trauernd, betrauerten ihn alle Stadt- und Landbewohner, als wäre er ein eigener toter Verwandter.
1.137.5
श्राद्धावसाने तु तदा दृष्ट्वा तं दुःखितं जनम् ।
संमूढां दुःखशोकार्तां व्यासो मातरमब्रवीत् ॥ १.१३७.५ ॥
Als das Śrāddha vorüber war, sah Vyāsa die Menschen so betrübt und sprach zu seiner Mutter, die verwirrt und von Schmerz und Kummer gequält war.
1.137.6
अतिक्रान्तसुखाः कालाः पर्युपस्थितदारुणाः ।
श्वःश्वः पापिष्ठदिवसाः पृथिवी गतयौवना ॥ १.१३७.६ ॥
Vorüber sind die glücklichen Zeiten, schreckliche sind nahe; Tag für Tag kommen die sündhaftesten Tage, und die Erde hat ihre Jugend verloren.
1.137.7
बहुमायासमाकीर्णो नानादोषसमाकुलः ।
लुप्तधर्मक्रियाचारो घोरः कालो भविष्यति ॥ १.१३७.७ ॥
Es wird eine schreckliche Zeit kommen, voller vieler Täuschungen und von vielen Fehlern erfüllt, in der die Riten des Dharma und das rechte Verhalten verloren gehen.
1.137.8
कुरूणामनयाच्चापि पृथिवी न भविष्यति ।
गच्छ त्वं योगमास्थाय युक्ता वस तपोवने ॥ १.१३७.८ ॥
Durch das Unrecht der Kurus wird selbst die Erde nicht mehr ihnen gehören. Geh, nimm den Yoga auf und wohne gezügelt im Wald der Askese.
1.137.9
माद्राक्षीस्त्वं कुलस्यास्य घोरं संक्षयमात्मनः ।
तथेति समनुज्ञाय सा प्रविश्याब्रवीत्स्नुषाम् ॥ १.१३७.९ ॥
Du wirst den schrecklichen Untergang dieser Familie sehen, deines eigenen Geschlechts. Mit den Worten 'so sei es' stimmte sie zu, ging hinein und sprach zu ihrer Schwiegertochter.
1.137.10
अम्बिक तव पौत्रस्य दुर्नयात्किल भारताः ।
सानुबन्धा विनङ्क्ष्यन्ति पौराश्चैवेति नः श्रुतम् ॥ १.१३७.१० ॥
O Ambikā, wir haben gehört, dass durch das Fehlverhalten deines Enkels die Bhāratas mit ihren Verwandten und auch die Bürger der Stadt untergehen werden.
1.137.11
तत्कौसल्यामिमामार्तां पुत्रशोकाभिपीडिताम् ।
वनमादाय भद्रं ते गच्छावो यदि मन्यसे ॥ १.१३७.११ ॥
Darum, nimm diese Kausalyā, von Kummer um ihren Sohn gequält, mit in den Wald, möge es dir wohlergehen; lass uns gehen, wenn du es für richtig hältst.
1.137.12
तथेत्युक्ता त्वम्बिकया भीष्ममामन्त्र्य सुव्रता ।
वनं ययौ सत्यवती स्नुषाभ्यां सह भारत ॥ १.१३७.१२ ॥
Nachdem Ambikā 'so sei es' gesagt hatte, verabschiedete sich die gelübdetreue Satyavatī von Bhīṣma und ging, o Bhārata, mit ihren beiden Schwiegertöchtern in den Wald.
1.137.13
ताः सुघोरं तपस्तप्त्वा देव्यो भरतसत्तम ।
देहं त्यक्त्वा महाराज गतिमिष्टां ययुस्तदा ॥ १.१३७.१३ ॥
Nachdem jene Göttinnen eine furchtbare Askese geübt hatten, o Bester der Bharatas, verließen sie, o großer König, damals ihre Körper und gelangten zum ersehnten Ziel.
1.137.14
अथाप्तवन्तो वेदोक्तान्संस्कारान्पाण्डवास्तदा ।
संव्यवर्धन्त भोगांस्ते भुञ्जानाः पितृवेश्मनि ॥ १.१३७.१४ ॥
Da empfingen die Pāṇḍavas die von den Veden vorgeschriebenen Riten und wuchsen, Freuden genießend, im Haus ihres Vaters auf.
1.137.15
धार्तराष्ट्रैश्च सहिताः क्रीडन्तो मुदिताः सुखम् ।
बालक्रीडासु सर्वासु विशिष्टास्तेजसाऽभवन् ॥ १.१३७.१५ ॥
Fröhlich mit den Söhnen Dhṛtarāṣṭras spielend, ragten sie in allen Kinderspielen durch ihre Strahlkraft hervor.
1.137.16
जवे लक्ष्याभिहरणे भोज्ये पांसुविकर्षणे ।
धार्तराष्ट्रान्भीमसेनः सर्वान्स परिमर्दति ॥ १.१३७.१६ ॥
Im Laufen, im Erreichen des Ziels, im Essen und im Schleifen durch den Staub besiegt Bhīmasena alle Söhne Dhṛtarāṣṭras.
1.137.17
हर्षात्प्रक्रीडमानांस्तान् गृह्य राजन्निलीयते ।
शिरःसु विनिगृह्यैतान्योजयामास पाण्डवैः ॥ १.१३७.१७ ॥
O König, er packt sie, während sie fröhlich spielen, und verbirgt sich; indem er ihre Köpfe niederdrückt, setzt er sie gegen die Pāṇḍavas ein.
1.137.18
शतमेकोत्तरं तेषां कुमाराणां महौजसाम् ।
एक एव निगृह्णाति नातिकृच्छ्राद्वृकोदरः ॥ १.१३७.१८ ॥
Dieser mächtigen Prinzen gab es hundertundeins, doch Vṛkodara allein hält sie ohne große Mühe in Schach.
1.137.19
कचेषु च निगृह्यैनान्विनिहत्य बलाद्बली ।
चकर्ष क्रोशतो भूमौ घृष्टजानुशिरोंसकान् ॥ १.१३७.१९ ॥
Und der Starke, sie an den Haaren packend und mit Gewalt niederschlagend, schleifte sie über den Boden, während sie schrien, ihre Knie, Köpfe und Schultern aufgescheuert.
1.137.20
दश बालाञ्जले क्रीडन्भुजाभ्यां परिगृह्य सः ।
आस्ते स्म सलिले मग्नो मृतकल्पान्विमुञ्चति ॥ १.१३७.२० ॥
Zehn Knaben in seinen Armen haltend, spielte er im Wasser und blieb untergetaucht; erst wenn sie fast tot waren, ließ er sie los.
1.137.21
फलानि वृक्षमारुह्य विचिन्वन्ति च ये तदा ।
तदा पादप्रहारेण भीमः कम्पयते द्रुमान् ॥ १.१३७.२१ ॥
Wenn die, die auf die Bäume geklettert waren, um Früchte zu sammeln, dort waren, schüttelte Bhīma die Bäume mit einem Fußtritt.
1.137.22
प्रहारवेगाभिहता द्रुमा व्याघूर्णितास्ततः ।
सफलाः प्रपतन्ति स्म द्रुमात्स्रस्ताः कुमारकाः ॥ १.१३७.२२ ॥
Die vom Schlag erschütterten Bäume schwankten; dann fielen die Knaben, von den Bäumen rutschend samt ihren Früchten, herunter.
1.137.23
केचिद्भग्नशिरोरस्काः केचिद्भग्नकटीमुखाः ।
निपेतुर्भ्रातरः सर्वे भीमसेनभुजार्दिताः ॥ १.१३७.२३ ॥
Einigen brachen Kopf und Brust, anderen Hüfte und Gesicht; alle Brüder, von Bhīmasenas Armen gequält, fielen nieder.
1.137.24
न ते नियुद्धे न जवे न योग्यासु कदाचन ।
कुमारा उत्तरं चक्रुः स्पर्धमाना वृकोदरम् ॥ १.१३७.२४ ॥
Niemals im Ringen, nicht im Laufen und in keinem geeigneten Wettkampf; obwohl sie wetteiferten, konnten die Knaben Vṛkodara nicht standhalten.
1.137.25
एवं स धार्तराष्ट्रांश्च स्पर्धमानो वृकोदरः ।
अप्रियेऽतिष्ठदत्यन्तं बाल्यान्न द्रोहचेतसा ॥ १.१३७.२५ ॥
So verharrte Vṛkodara, mit den Söhnen Dhṛtarāṣṭras wetteifernd, übermäßig bei Unerfreulichem; doch aus kindlicher Unbedachtheit war sein Sinn nicht auf Verrat gerichtet.
1.137.26
ततो बलमतिख्यातं धार्तराष्ट्रः प्रतापवान् ।
भीमसेनस्य तज्ज्ञात्वा दुष्टभावमदर्शयत् ॥ १.१३७.२६ ॥
Da zeigte der mächtige Sohn Dhṛtarāṣṭras, als er Bhīmasenas weithin berühmte Stärke erkannte, seine böse Absicht.
1.137.27
तस्य धर्मादपेतस्य पापानि परिपश्यतः ।
मोहादैश्वर्यलोभाच्च पापा मतिरजायत ॥ १.१३७.२७ ॥
In ihm, vom Dharma abgefallen und auf die Frevel blickend, entstand aus Verblendung und Gier nach Herrschaft ein sündhafter Sinn.
1.137.28
अयं बलवतां श्रेष्ठः कुन्तीपुत्रो वृकोदरः ।
मध्यमः कुन्तिपुत्राणां निकृत्या सन्निगृह्यतां ॥ १.१३७.२८ ॥
Dieser Erste unter den Starken, Vṛkodara, Sohn der Kuntī, der mittlere unter Kuntīs Söhnen, soll durch List ergriffen werden.
1.137.29
प्राणवान्विक्रमी चैव शौर्येण महताऽन्वितः ।
स्पर्धते चापि सहितानस्मानेको वृकोदरः ॥ १.१३७.२९ ॥
Vṛkodara, voll Lebenskraft, tapfer und mit großer Heldenhaftigkeit begabt, wetteifert allein mit uns, obwohl wir zusammen sind.
1.137.30
तं तु सुप्तं पुरोद्याने गङ्गायां प्रक्षिपामहे ।
अथ तस्मादवरजं श्रेष्ठं चैव युधिष्ठिरम् ॥ १.१३७.३० ॥
Während er schläft, werfen wir ihn vor dem Garten in den Ganges; danach auch Yudhiṣṭhira, der jünger, aber der Beste ist.
1.137.31
प्रसह्य बन्धने बद्ध्वा प्रशासिष्ये वसुन्धराम् ।
एवं स निश्चयं पापः कृत्वा दुर्योधनस्तदा।
नित्यमेवान्तरप्रेक्षी भीमस्यासीन्महात्मनः ॥ १.१३७.३१ ॥
»Nachdem ich ihn gewaltsam gefesselt habe, werde ich die Erde beherrschen.« So fasste der sündhafte Duryodhana damals diesen Entschluss und lauerte stets auf eine Gelegenheit gegen den hochherzigen Bhīma.
1.137.32
ततो जलविहारार्थं कारयामास भारत ।
चैलकम्बलवेश्मानि विचित्राणि महान्ति च ॥ १.१३७.३२ ॥
Dann ließ er, o Bhārata, für das Wasservergnügen große und wunderbare Zelte aus Stoff und Decken errichten.
1.137.33
सर्वकामैः सुपूर्णानि पताकोच्छ्रायवन्ति च ।
तत्र संजनयामास नानागाराण्यनेकशः ॥ १.१३७.३३ ॥
Dort ließ er viele verschiedene Wohnhäuser errichten, reich ausgestattet mit allem Wünschenswerten und mit hoch aufgerichteten Bannern.
1.137.34
उदकक्रीडनं नाम कारयामास भारत ।
प्रमाणकोट्यां तं देशं स्थलं किंचिदुपेत्यह ॥ १.१३७.३४ ॥
O Bhārata, ließ er einen Ort namens »Wasserspiel« errichten. Nachdem ich an der vermessenen Grenze jener Gegend zu etwas trockenem Land gelangt war, ...
1.137.35
क्रीडावसाने ते सर्वे शुचिवस्त्राः स्वलङ्कृताः ।
सर्वकामसमृद्धं तदन्नं बुभुजिरे शनैः ॥ १.१३७.३५ ॥
Am Ende ihres Spiels aßen sie alle, in reinen Gewändern und schön geschmückt, langsam jene Speise, reich an allem Wünschenswerten.
1.137.36
दिवसान्ते परिश्रान्ता विहृत्य च कुरूद्वहाः ।
विहारावसथेष्वेव वीरा वासमरोचयन् ॥ १.१३७.३६ ॥
Am Ende des Tages, erschöpft von ihrem Spiel, zogen es die Helden, die Vornehmsten der Kurus, vor, in den Lusthäusern selbst zu wohnen.
1.137.37
खिन्नस्तु बलवान्भीमो व्यायामाभ्यधिकस्तदा ।
वाहयित्वा कुमारांस्ताञ्जलक्रीडागतान्विभुः ॥ १.१३७.३७ ॥
Der starke Bhīma, ermattet und mehr als andere in Übungen vertieft, führte die Knaben, die zum Wasserspiel gegangen waren, der Mächtige.
1.137.38
प्रमाणकोट्यां वासार्थं सुष्वापारुह्य तत्स्थलम् ।
शीतं वासं समासाद्य शान्तो मदविमोहितः ॥ १.१३७.३८ ॥
Um in Pramāṇakoṭi auszuruhen, stieg er an jene Stelle hinauf und schlief; an den kühlen Ruheplatz gelangt, ruhig und vom Rausch betäubt.
1.137.39
निश्चेष्टः पाण्डवो राजन्सुष्वाप मृतवत्क्षितौ ।
ततो बद्ध्वा लतापाशैर्भीमं दुर्योधनः शनैः ॥ १.१३७.३९ ॥
O König, der Pāṇḍava lag regungslos auf dem Boden und schlief wie ein Toter. Dann band Duryodhana Bhīma langsam mit Schlingen aus Ranken.
1.137.40
प्रमाणकोट्यां संसुप्तं गङ्गायां प्राक्षिपज्जले ।
ततः प्रबुद्धः कौन्तेयः सर्वान्संछिद्य बन्धनान् ॥ १.१३७.४० ॥
Duryodhana warf ihn, tief schlafend bei Pramāṇakoṭi, in das Wasser des Gaṅgā. Dann schnitt der erwachte Sohn der Kuntī alle Fesseln durch.
1.137.41
उदतिष्ठद्बलाद्भूयो भीमः प्रहरतां वरः ।
स विमुक्तो महातेजा नाज्ञासीत्तेन तत्कृतम् ॥ १.१३७.४१ ॥
Bhīma, der beste der Kämpfer, erhob sich wieder mit Kraft; der an Glanz Große, befreit, wusste nicht, wer es getan hatte.
1.137.42
पुनर्निद्रावशं प्राप्तस्तत्रैव प्रास्वपद्बली ।
अर्धरात्र्यां व्यतीतायामुत्तस्थुः कुरुपाण्जवाः।
दुर्योधनस्तु कौन्तेयं दृष्ट्वा निर्वेदमभ्यगात् ॥ १.१३७.४२ ॥
Der mächtige Bhīma, wieder vom Schlaf überwältigt, legte sich dort nieder; als Mitternacht vorüber war, erhoben sich die Kuru-Pāṇḍava eilig. Doch Duryodhana, als er den Sohn der Kuntī sah, verfiel in Verzweiflung.
1.137.43
सुप्तं चापि पुनः सर्पैस्तीक्ष्णदंष्ट्रैर्महाविषैः ।
कुपितैर्दंशयामास सर्वेष्वेवाङ्गसन्धिषु ॥ १.१३७.४३ ॥
Während er schlief, bissen ihn wiederum die erzürnten Schlangen mit scharfen Zähnen und großem Gift an allen Gelenken seiner Glieder.
1.137.44
दंष्ट्राश्च दंष्ट्रिणां मर्मस्वपि तेन निपातिताः ।
त्वचं न चास्य बिभिदुः सारत्वात्पृथुपक्षसः ॥ १.१३७.४४ ॥
Die Zähne der gezahnten Schlangen zerbrachen selbst an seinen Lebenspunkten; sie konnten seine Haut nicht durchbohren, denn er war fest und breitbrüstig.
1.137.45
प्रबुद्धो भीसेनस्तान्सर्वान्सर्पानपोथयत् ।
सारथिं चास्य दयितमपहस्तेन जघ्निवान् ॥ १.१३७.४५ ॥
Bhīmasena, erwacht, zermalmte all jene Schlangen und schlug seinen geliebten Wagenlenker mit der flachen Hand.
1.137.46
तथान्यदिवसे राजन्हन्तुकामोऽत्यमर्षणः ।
वलनेन सहामन्त्र्य सौबलस्य मते स्थितः ॥ १.१३७.४६ ॥
So, an einem anderen Tag, o König, der überaus Zornige, der töten wollte, beriet sich mit Valana und blieb bei dem Rat des Saubala (Śakuni).
1.137.47
भोजने भीमसेनस्य ततः प्राक्षेपयद्विषम् ।
कालकूटं विषं तीक्ष्णं संभृतं रोमहर्षणम् ॥ १.१३७.४७ ॥
Dann mischte er in Bhīmasenas Mahl das Kālakūṭa-Gift — ein scharfes, zubereitetes, haarsträubendes Gift.
1.137.48
तच्चापि भुक्त्वाऽजरदॉयदविकारो वृकोदरः ।
विकारं नाभ्यजनयत्सुतीक्ष्णमपि तद्विषम् ॥ १.१३७.४८ ॥
Auch davon gegessen, erlitt Vṛkodara (Bhīma) keine Störung; das überaus scharfe Gift erzeugte in ihm keinerlei Beschwerden.
1.137.49
भीमसंहननो भीमस्त्समादजरयद्विषम् ।
ततोऽन्यदिवसे राजन्हन्तुकामो वृकोदरम् ॥ १.१३७.४९ ॥
Bhīma, von gewaltiger Gestalt, verdaute jenes Gift. Dann, o König, an einem anderen Tag, begierig, Vṛkodara zu töten...
1.137.50
सौबलेन सहायेन धार्तराष्ट्रोऽभ्यचिन्तयत् ।
चिन्तयन्नालभन्निद्रां दिवारात्रमतन्द्रितः ॥ १.१३७.५० ॥
Mit Saubala (Śakuni) als Verbündetem sann der Sohn Dhṛtarāṣṭras nach. Nachsinnend fand er weder bei Tag noch bei Nacht Schlaf, unermüdlich.
1.137.51
एवं दुर्योधनः कर्णः शकुनिश्चापि सौबलः ।
अनेकैरप्युपायैस्ताञ्जिघांसन्ति स्म पाण्डवान् ॥ १.१३७.५१ ॥
So trachteten Duryodhana, Karṇa und auch Śakuni, der Sohn Subalas, mit vielen Mitteln danach, jene Pāṇḍavas zu töten.
1.137.52
वैश्या पुत्रस्तदाचष्ट पार्थानां हितकाम्यया ।
पाण्डवा ह्यपि तत्सर्वं प्रत्यजानन्नरिन्दमाः।
उद्भावनमकुर्वन्तो विदुरस्य मते स्थिताः ॥ १.१३७.५२ ॥
Da berichtete der Sohn einer Vaiśya-Frau (Vidura), aus Wunsch nach dem Wohl der Söhne Pṛthās, alles. Die Pāṇḍavas, Bezwinger der Feinde, verstanden das alles ebenfalls und blieben, Viduras Rat folgend, ohne es zu offenbaren.