மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 1.137
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.137.1
ततः क्षत्ता च भीष्मश्च व्यासो राजा च बन्धुभिः ।
ददुः श्राद्धं तदा पाण्डोः स्वधामृतमयं तदा ॥ १.१३७.१ ॥
அப்போது க்ஷத்தாவும், பீஷ்மரும், வ்யாஸரும், அரசனும் உறவினர்களுடன் சேர்ந்து பாண்டுவுக்குச் சுவதா-அமிருத நிறைந்த சிராத்தத்தைச் செய்தனர்.
1.137.2
पुरोहितसहायास्ते यथान्यायमकुर्वत ।
कुरूंश्च विप्रमुख्यांश्च भोजयित्वा सहस्रशः।
रत्नौघान्द्विजमुख्येभ्यो दत्त्वा ग्रामवरांस्तथा ॥ १.१३७.२ ॥
புரோகிதரின் துணையுடன் அவர்கள் முறைப்படி சடங்கைச் செய்தனர்; ஆயிரக்கணக்கான குருக்களுக்கும் சிறந்த பிராமணர்களுக்கும் உணவளித்து, முதன்மையான த்விஜர்களுக்கு ரத்தினக் குவியல்களும் சிறந்த கிராமங்களும் கொடுத்தனர்.
1.137.3
कृतशौचांस्ततस्तांस्तु पाण्डवान्भरतर्षभान् ।
आदाय विविशुः सर्वे पुरं वारणसाह्वयम् ॥ १.१३७.३ ॥
சுத்திச் சடங்கை முடித்த அந்தப் பாண்டவர்களை, பாரத காளையர்களை அழைத்துக்கொண்டு அனைவரும் வாரணாவதம் என்ற நகரத்திற்குள் நுழைந்தனர்.
1.137.4
सततं स्मानुशोचन्तस्तमेव भरतर्षभम् ।
पौरजानपदाः सर्वे मृतं स्वमिव बान्धवम् ॥ १.१३७.४ ॥
நகர மற்றும் ஊர் மக்கள் அனைவரும் அந்த பரத காளையை நினைத்து இடைவிடாமல் துயருற்றனர்; தங்கள் சொந்த இறந்த உறவினரைப் போல.
1.137.5
श्राद्धावसाने तु तदा दृष्ट्वा तं दुःखितं जनम् ।
संमूढां दुःखशोकार्तां व्यासो मातरमब्रवीत् ॥ १.१३७.५ ॥
சிராத்தம் முடிந்ததும், துயருற்ற மக்களைக் கண்ட வ்யாஸர், துயரத்திலும் சோகத்திலும் வாடி மயங்கிய தம் தாயிடம் பேசினார்.
1.137.6
अतिक्रान्तसुखाः कालाः पर्युपस्थितदारुणाः ।
श्वःश्वः पापिष्ठदिवसाः पृथिवी गतयौवना ॥ १.१३७.६ ॥
இன்பம் கடந்துபோன காலங்கள், கொடிய காலம் நெருங்கி வந்துவிட்டது; நாளுக்கு நாள் பாவமிக்க நாட்கள் வருகின்றன; பூமி இளமை கழிந்தவளாகிவிட்டாள்.
1.137.7
बहुमायासमाकीर्णो नानादोषसमाकुलः ।
लुप्तधर्मक्रियाचारो घोरः कालो भविष्यति ॥ १.१३७.७ ॥
பல மாயைகள் நிறைந்ததும், பல குற்றங்களால் சூழ்ந்ததும், தர்மச் செயல்களும் ஒழுக்கமும் அழிந்ததுமான கொடிய காலம் வரும்.
1.137.8
कुरूणामनयाच्चापि पृथिवी न भविष्यति ।
गच्छ त्वं योगमास्थाय युक्ता वस तपोवने ॥ १.१३७.८ ॥
குருக்களின் தவறான நடத்தையால் பூமியும் அவர்களுடையதாக இருக்காது. நீ யோகத்தை ஏற்று, அடக்கத்துடன் தபோவனத்தில் வசி.
1.137.9
माद्राक्षीस्त्वं कुलस्यास्य घोरं संक्षयमात्मनः ।
तथेति समनुज्ञाय सा प्रविश्याब्रवीत्स्नुषाम् ॥ १.१३७.९ ॥
இந்தக் குலத்தின் கொடிய அழிவை நீ, உன் சொந்தக் குலத்தின் அழிவாகக் காண்பாய். 'அப்படியே ஆகட்டும்' என்று சம்மதித்து, அவள் உள்ளே சென்று மருமகளிடம் கூறினாள்.
1.137.10
अम्बिक तव पौत्रस्य दुर्नयात्किल भारताः ।
सानुबन्धा विनङ्क्ष्यन्ति पौराश्चैवेति नः श्रुतम् ॥ १.१३७.१० ॥
அம்பிகையே, உன் பேரனின் தீய நடத்தையால் பாரதர்களும், அவர்களின் உறவினர்களுடன் சேர்ந்து, நகரவாசிகளும் அழிவார்கள் என்று நாங்கள் கேட்டிருக்கிறோம்.
1.137.11
तत्कौसल्यामिमामार्तां पुत्रशोकाभिपीडिताम् ।
वनमादाय भद्रं ते गच्छावो यदि मन्यसे ॥ १.१३७.११ ॥
ஆகையால், மகன் துயரால் வருந்தும் இந்தக் கௌசல்யையை அழைத்துக்கொண்டு, உனக்கு நலமாகட்டும், நீ சம்மதித்தால் நாம் காட்டிற்குப் போவோம்.
1.137.12
तथेत्युक्ता त्वम्बिकया भीष्ममामन्त्र्य सुव्रता ।
वनं ययौ सत्यवती स्नुषाभ्यां सह भारत ॥ १.१३७.१२ ॥
'அப்படியே ஆகட்டும்' என்று அம்பிகை சொன்னதற்கு இணங்கி, விரதத்தில் உறுதியான சத்யவதி பீஷ்மரிடம் விடைபெற்று, பாரதரே, இரு மருமகள்களுடன் காட்டிற்குச் சென்றாள்.
1.137.13
ताः सुघोरं तपस्तप्त्वा देव्यो भरतसत्तम ।
देहं त्यक्त्वा महाराज गतिमिष्टां ययुस्तदा ॥ १.१३७.१३ ॥
பரத சிறந்தவனே, அந்த தேவியர் கடும் தவம் செய்து, மகாராஜனே, அப்போது உடலை விட்டு விரும்பிய கதியை அடைந்தனர்.
1.137.14
अथाप्तवन्तो वेदोक्तान्संस्कारान्पाण्डवास्तदा ।
संव्यवर्धन्त भोगांस्ते भुञ्जानाः पितृवेश्मनि ॥ १.१३७.१४ ॥
பின்னர் பாண்டவர்கள் வேதம் விதித்த சடங்குகளைப் பெற்று, தந்தையின் இல்லத்தில் இன்பங்களை அனுபவித்து வளர்ந்தனர்.
1.137.15
धार्तराष्ट्रैश्च सहिताः क्रीडन्तो मुदिताः सुखम् ।
बालक्रीडासु सर्वासु विशिष्टास्तेजसाऽभवन् ॥ १.१३७.१५ ॥
திருதராஷ்டிரரின் புதல்வர்களுடன் சேர்ந்து மகிழ்ச்சியாக விளையாடியபோது, எல்லா சிறுவர் விளையாட்டுகளிலும் அவர்கள் தேஜஸில் மேம்பட்டவர்களானார்கள்.
1.137.16
जवे लक्ष्याभिहरणे भोज्ये पांसुविकर्षणे ।
धार्तराष्ट्रान्भीमसेनः सर्वान्स परिमर्दति ॥ १.१३७.१६ ॥
ஓட்டத்திலும், இலக்கைப் பிடிப்பதிலும், உணவிலும், தூசியில் இழுப்பதிலும் பீமசேனன் திருதராஷ்டிரரின் அனைத்து புதல்வர்களையும் மிதித்து வீழ்த்தினான்.
1.137.17
हर्षात्प्रक्रीडमानांस्तान् गृह्य राजन्निलीयते ।
शिरःसु विनिगृह्यैतान्योजयामास पाण्डवैः ॥ १.१३७.१७ ॥
அரசே, மகிழ்ச்சியுடன் விளையாடும் அவர்களைப் பிடித்துக்கொண்டு அவன் மறைந்துவிடுவான்; அவர்களின் தலைகளை அழுத்திப் பிடித்து, இவர்களை பாண்டவர்களுடன் சேர்த்துவைத்தான்.
1.137.18
शतमेकोत्तरं तेषां कुमाराणां महौजसाम् ।
एक एव निगृह्णाति नातिकृच्छ्राद्वृकोदरः ॥ १.१३७.१८ ॥
அந்த மகா வலிமை கொண்ட இளவரசர்கள் நூற்றொரு பேர்; ஆனால் வ்ருகோதரன் ஒருவனே, பெரும் சிரமமின்றி அவர்களை அடக்கிவிடுகிறான்.
1.137.19
कचेषु च निगृह्यैनान्विनिहत्य बलाद्बली ।
चकर्ष क्रोशतो भूमौ घृष्टजानुशिरोंसकान् ॥ १.१३७.१९ ॥
வலிமையான பீமன் அவர்களை தலைமுடியைப் பிடித்துப் பலமாக வீழ்த்தி, கதறக் கதற நிலத்தில் இழுத்தான்; அவர்களின் முழங்கால்களும் தலையும் தோள்களும் சிராய்ந்தன.
1.137.20
दश बालाञ्जले क्रीडन्भुजाभ्यां परिगृह्य सः ।
आस्ते स्म सलिले मग्नो मृतकल्पान्विमुञ्चति ॥ १.१३७.२० ॥
அவன் பத்துச் சிறுவர்களைத் தன் கைகளால் அணைத்துக்கொண்டு நீரில் விளையாடுவது போல் நீருக்குள் மூழ்கி இருப்பான்; கிட்டத்தட்ட இறந்தவர்களைப் போல ஆனபின்பே விடுவான்.
1.137.21
फलानि वृक्षमारुह्य विचिन्वन्ति च ये तदा ।
तदा पादप्रहारेण भीमः कम्पयते द्रुमान् ॥ १.१३७.२१ ॥
மரங்களில் ஏறிப் பழங்களைப் பறித்துக்கொண்டிருந்தவர்களை, அப்போது பீமன் தன் காலால் உதைத்து மரங்களை அசைத்தான்.
1.137.22
प्रहारवेगाभिहता द्रुमा व्याघूर्णितास्ततः ।
सफलाः प्रपतन्ति स्म द्रुमात्स्रस्ताः कुमारकाः ॥ १.१३७.२२ ॥
அடியின் வேகத்தால் தாக்கப்பட்ட மரங்கள் ஆடின; பின்னர் பழங்களுடன் மரங்களிலிருந்து நழுவிய சிறுவர்கள் கீழே விழுந்தனர்.
1.137.23
केचिद्भग्नशिरोरस्काः केचिद्भग्नकटीमुखाः ।
निपेतुर्भ्रातरः सर्वे भीमसेनभुजार्दिताः ॥ १.१३७.२३ ॥
சிலரின் தலையும் மார்பும் உடைந்தன, சிலரின் இடுப்பும் முகமும் உடைந்தன; பீமசேனனின் கைகளால் துன்புறுத்தப்பட்ட சகோதரர்கள் அனைவரும் வீழ்ந்தனர்.
1.137.24
न ते नियुद्धे न जवे न योग्यासु कदाचन ।
कुमारा उत्तरं चक्रुः स्पर्धमाना वृकोदरम् ॥ १.१३७.२४ ॥
மல்யுத்தத்திலும், ஓட்டத்திலும், தகுதியான போட்டிகளிலும் எப்போதும் அவர்களால் முடியவில்லை; போட்டியிட்டாலும் சிறுவர்கள் வ்ருகோதரனுக்கு எதிர்நிற்க இயலவில்லை.
1.137.25
एवं स धार्तराष्ट्रांश्च स्पर्धमानो वृकोदरः ।
अप्रियेऽतिष्ठदत्यन्तं बाल्यान्न द्रोहचेतसा ॥ १.१३७.२५ ॥
இவ்வாறு வ்ருகோதரன் தார்தராஷ்ட்ரர்களுடன் போட்டியிட்டு, அளவின்றி விரும்பத்தகாத செயல்களில் ஈடுபட்டான்; ஆனால் சிறுபிள்ளைத்தனத்தால், அவனது மனம் துரோகம் நிறைந்ததாக இல்லை.
1.137.26
ततो बलमतिख्यातं धार्तराष्ट्रः प्रतापवान् ।
भीमसेनस्य तज्ज्ञात्वा दुष्टभावमदर्शयत् ॥ १.१३७.२६ ॥
பின்னர், பீமசேனனின் அந்த மிகப் புகழ்பெற்ற வலிமையை அறிந்த வலிமைமிக்க தார்தராஷ்ட்ரன் தன் தீய எண்ணத்தைக் காட்டினான்.
1.137.27
तस्य धर्मादपेतस्य पापानि परिपश्यतः ।
मोहादैश्वर्यलोभाच्च पापा मतिरजायत ॥ १.१३७.२७ ॥
தர்மத்தில் இருந்து விலகியவனும், பாவங்களைக் கவனித்துக்கொண்டிருந்தவனுமான அவனுக்கு, மயக்கத்தாலும் ஆட்சி-செல்வத்தின் பேராசையாலும் பாவபுத்தி எழுந்தது.
1.137.28
अयं बलवतां श्रेष्ठः कुन्तीपुत्रो वृकोदरः ।
मध्यमः कुन्तिपुत्राणां निकृत्या सन्निगृह्यतां ॥ १.१३७.२८ ॥
இவன் பலவான்களில் சிறந்தவனான குந்தியின் மகன் வ்ருகோதரன்; குந்தியின் மக்களில் நடுவன்; வஞ்சனையால் இவனைப் பிடிக்கட்டும்.
1.137.29
प्राणवान्विक्रमी चैव शौर्येण महताऽन्वितः ।
स्पर्धते चापि सहितानस्मानेको वृकोदरः ॥ १.१३७.२९ ॥
உயிராற்றல் மிக்கவனும் வீரமும் மகத்தான துணிவும் கொண்ட வ்ருகோதரன் ஒருவனே, நாங்கள் எல்லோரும் ஒன்றுசேர்ந்திருந்தாலும், எங்களுடன் போட்டியிடுகிறான்.
1.137.30
तं तु सुप्तं पुरोद्याने गङ्गायां प्रक्षिपामहे ।
अथ तस्मादवरजं श्रेष्ठं चैव युधिष्ठिरम् ॥ १.१३७.३० ॥
அவன் உறங்கும்போது, தோட்டத்தின் முன்னால் கங்கையில் அவனை எறிந்துவிடுவோம்; அதன்பின் அவனுக்கு இளையவனும் சிறந்தவனுமான யுதிஷ்டிரனையும்.
1.137.31
प्रसह्य बन्धने बद्ध्वा प्रशासिष्ये वसुन्धराम् ।
एवं स निश्चयं पापः कृत्वा दुर्योधनस्तदा।
नित्यमेवान्तरप्रेक्षी भीमस्यासीन्महात्मनः ॥ १.१३७.३१ ॥
பலவந்தமாகக் கட்டிப்போட்டு நான் பூமியை ஆள்வேன். இவ்வாறு அந்தப் பாவியான துரியோதனன் அப்போது அந்தத் தீர்மானத்தைச் செய்துகொண்டு, மகாத்மாவான பீமனிடம் எப்போதும் வாய்ப்பை எதிர்பார்த்திருந்தான்.
1.137.32
ततो जलविहारार्थं कारयामास भारत ।
चैलकम्बलवेश्मानि विचित्राणि महान्ति च ॥ १.१३७.३२ ॥
பின்னர், பரதனின் வழித்தோன்றலே, நீர் விளையாட்டுக்காக துணியும் கம்பளியுமான பெரிய அற்புதமான கூடாரங்களை அவன் அமைத்தான்.
1.137.33
सर्वकामैः सुपूर्णानि पताकोच्छ्रायवन्ति च ।
तत्र संजनयामास नानागाराण्यनेकशः ॥ १.१३७.३३ ॥
அங்கே எல்லா விருப்பப் பொருட்களாலும் நிறைந்த, உயர்ந்த கொடிகளுடன் கூடிய பல வகையான மாளிகைகளைப் பல எண்ணிக்கையில் அமைத்தான்.
1.137.34
उदकक्रीडनं नाम कारयामास भारत ।
प्रमाणकोट्यां तं देशं स्थलं किंचिदुपेत्यह ॥ १.१३७.३४ ॥
பரதனே, நீர் விளையாட்டு என்று பெயர் கொண்ட ஓர் இடத்தை அவன் அமைத்தான். அந்தப் பகுதியின் அளவுக்கான எல்லையில், சற்று உலர்ந்த நிலத்தை அடைந்து நான் ...
1.137.35
क्रीडावसाने ते सर्वे शुचिवस्त्राः स्वलङ्कृताः ।
सर्वकामसमृद्धं तदन्नं बुभुजिरे शनैः ॥ १.१३७.३५ ॥
விளையாட்டு முடிந்ததும் அவர்கள் அனைவரும் தூய ஆடை அணிந்து நன்கு அலங்கரிக்கப்பட்டு, எல்லா விருப்பங்களிலும் செழித்த அந்த உணவை மெதுவாக உண்டனர்.
1.137.36
दिवसान्ते परिश्रान्ता विहृत्य च कुरूद्वहाः ।
विहारावसथेष्वेव वीरा वासमरोचयन् ॥ १.१३७.३६ ॥
பகல் முடிவில் களைத்த குருக்களின் சிறந்த வீரர்கள் விளையாடிவிட்டு, இன்பவிடுதிகளிலேயே தங்குவதை விரும்பினர்.
1.137.37
खिन्नस्तु बलवान्भीमो व्यायामाभ्यधिकस्तदा ।
वाहयित्वा कुमारांस्ताञ्जलक्रीडागतान्विभुः ॥ १.१३७.३७ ॥
களைப்புற்ற வலிமையான பீமன், அப்போது உடற்பயிற்சியில் மிகுந்தவன், நீர் விளையாட்டுக்குச் சென்ற அந்தச் சிறுவர்களை அழைத்துவந்த வல்லவன்.
1.137.38
प्रमाणकोट्यां वासार्थं सुष्वापारुह्य तत्स्थलम् ।
शीतं वासं समासाद्य शान्तो मदविमोहितः ॥ १.१३७.३८ ॥
பிரமாணகோட்டியில் தங்குவதற்காக அந்த இடத்தில் ஏறி உறங்கினான்; குளிர்ந்த தங்குமிடத்தை அடைந்து, அமைதியுற்று, மதத்தால் மயங்கியவனாய்.
1.137.39
निश्चेष्टः पाण्डवो राजन्सुष्वाप मृतवत्क्षितौ ।
ततो बद्ध्वा लतापाशैर्भीमं दुर्योधनः शनैः ॥ १.१३७.३९ ॥
அரசே, பாண்டவன் அசைவற்று நிலத்தில் இறந்தவனைப் போல் உறங்கினான்; பின்னர் துரியோதனன் மெல்ல கொடி-கயிறுகளால் பீமனைக் கட்டினான்.
1.137.40
प्रमाणकोट्यां संसुप्तं गङ्गायां प्राक्षिपज्जले ।
ततः प्रबुद्धः कौन्तेयः सर्वान्संछिद्य बन्धनान् ॥ १.१३७.४० ॥
பிரமாணகோட்டியில் ஆழ்ந்து உறங்கியவனை துரியோதனன் கங்கையின் நீரில் எறிந்தான்; பின்னர் விழித்தெழுந்த குந்தியின் மகன் அனைத்துக் கட்டுகளையும் அறுத்தான்.
1.137.41
उदतिष्ठद्बलाद्भूयो भीमः प्रहरतां वरः ।
स विमुक्तो महातेजा नाज्ञासीत्तेन तत्कृतम् ॥ १.१३७.४१ ॥
மீண்டும் வலிமையுடன் எழுந்தான் பீமன், போராளிகளில் சிறந்தவன்; அந்த மகா ஒளியுடையவன் விடுபட்டு, அதை யார் செய்தது என்று அறியவில்லை.
1.137.42
पुनर्निद्रावशं प्राप्तस्तत्रैव प्रास्वपद्बली ।
अर्धरात्र्यां व्यतीतायामुत्तस्थुः कुरुपाण्जवाः।
दुर्योधनस्तु कौन्तेयं दृष्ट्वा निर्वेदमभ्यगात् ॥ १.१३७.४२ ॥
பலவானான பீமன் மீண்டும் உறக்கத்தின் வசப்பட்டு அங்கேயே உறங்கினான்; நள்ளிரவு கழிந்ததும் குரு-பாண்டவர்கள் விரைவாக எழுந்தனர். ஆனால் துரியோதனன் கௌந்தேயனைக் கண்டு மனச்சோர்வு அடைந்தான்.
1.137.43
सुप्तं चापि पुनः सर्पैस्तीक्ष्णदंष्ट्रैर्महाविषैः ।
कुपितैर्दंशयामास सर्वेष्वेवाङ्गसन्धिषु ॥ १.१३७.४३ ॥
உறங்கிக்கொண்டிருந்தவனையும் மீண்டும் கூரிய கோரைப்பற்களையும் பெரும் விஷத்தையும் கொண்ட கோபமுற்ற பாம்புகள் அவனது உடலின் எல்லா மூட்டுகளிலும் கடித்தன.
1.137.44
दंष्ट्राश्च दंष्ट्रिणां मर्मस्वपि तेन निपातिताः ।
त्वचं न चास्य बिभिदुः सारत्वात्पृथुपक्षसः ॥ १.१३७.४४ ॥
பற்களுடைய பாம்புகளின் பற்கள் அவனுடைய உயிர்நிலைகளிலும் அவனால் உடைக்கப்பட்டன; அவனது தோலை அவை துளைக்கவில்லை, ஏனெனில் அவன் வலிமையானவன், அகன்ற மார்புடையவன்.
1.137.45
प्रबुद्धो भीसेनस्तान्सर्वान्सर्पानपोथयत् ।
सारथिं चास्य दयितमपहस्तेन जघ्निवान् ॥ १.१३७.४५ ॥
விழித்தெழுந்த பீமசேனன் அந்தப் பாம்புகள் அனைத்தையும் நசுக்கினான்; தனது அன்பான தேரோட்டியையும் உள்ளங்கையால் அடித்தான்.
1.137.46
तथान्यदिवसे राजन्हन्तुकामोऽत्यमर्षणः ।
वलनेन सहामन्त्र्य सौबलस्य मते स्थितः ॥ १.१३७.४६ ॥
அதுபோல் வேறொரு நாள், அரசே, கொல்லும் விருப்பத்துடன் மிகுந்த சினங்கொண்டவன், வலனனுடன் கலந்தாலோசித்து சௌபலனின் (சகுனியின்) ஆலோசனையின்படி உறுதியாக நின்றான்.
1.137.47
भोजने भीमसेनस्य ततः प्राक्षेपयद्विषम् ।
कालकूटं विषं तीक्ष्णं संभृतं रोमहर्षणम् ॥ १.१३७.४७ ॥
பின்னர் பீமசேனனின் உணவில் அவன் காலகூட விஷத்தைக் கலந்தான் — கடுமையானதும், தயாரிக்கப்பட்டதும், மயிர் சிலிர்க்கச் செய்வதுமான விஷத்தை.
1.137.48
तच्चापि भुक्त्वाऽजरदॉयदविकारो वृकोदरः ।
विकारं नाभ्यजनयत्सुतीक्ष्णमपि तद्विषम् ॥ १.१३७.४८ ॥
அதையும் உண்டு வ்ருகோதரன் (பீமன்) எந்த வியாதியும் அடையவில்லை; அந்த மிகக் கடுமையான விஷமும் எந்தக் கோளாறையும் உண்டாக்கவில்லை.
1.137.49
भीमसंहननो भीमस्त्समादजरयद्विषम् ।
ततोऽन्यदिवसे राजन्हन्तुकामो वृकोदरम् ॥ १.१३७.४९ ॥
பெரும் உடல் வலிமை கொண்ட பீமன் அந்த விஷத்தை ஜீரணித்தான். பின்னர் ஓர் நாளில், ஓ அரசே, வ்ருகோதரனைக் கொல்ல விரும்பி...
1.137.50
सौबलेन सहायेन धार्तराष्ट्रोऽभ्यचिन्तयत् ।
चिन्तयन्नालभन्निद्रां दिवारात्रमतन्द्रितः ॥ १.१३७.५० ॥
சௌபலனின் துணையுடன் திருதராட்டிரன் மகன் (துரியோதனன்) சிந்தித்தான். சிந்தித்துக்கொண்டே இரவும் பகலும் உறக்கமின்றி, சோர்வின்றி இருந்தான்.
1.137.51
एवं दुर्योधनः कर्णः शकुनिश्चापि सौबलः ।
अनेकैरप्युपायैस्ताञ्जिघांसन्ति स्म पाण्डवान् ॥ १.१३७.५१ ॥
இவ்வாறு துரியோதனனும் கர்ணனும் சௌபல சகுனியும் பல வழிகளால் அந்தப் பாண்டவர்களைக் கொல்ல முயன்றனர்.
1.137.52
वैश्या पुत्रस्तदाचष्ट पार्थानां हितकाम्यया ।
पाण्डवा ह्यपि तत्सर्वं प्रत्यजानन्नरिन्दमाः।
उद्भावनमकुर्वन्तो विदुरस्य मते स्थिताः ॥ १.१३७.५२ ॥
அப்போது வைசியப் பெண்ணின் மகன் (விதுரன்) பிருதையின் மகன்களின் நலம் விரும்பி அனைத்தையும் அறிவித்தான். எதிரிகளை அடக்கும் பாண்டவர்களும் அனைத்தையும் உணர்ந்து, விதுரனின் கருத்தின்படி வெளிப்படுத்தாமல் இருந்தனர்.