Mahābhārata · Adhyāya 1.142
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.142.1
प्रतिजग्राह तं भीष्मो गुरुं पाण्डुसुतैः सह ।
पौत्रानादाय तान्सर्वान्वसूनि विविधानि च ॥ १.१४२.१ ॥
Bhīṣma nahm jenen Lehrer zusammen mit den Söhnen Pāṇḍus auf und nahm alle Enkel und vielerlei Reichtümer an sich.
1.142.2
शिष्य इति ददौ राजन्द्रोणाय विधिपूर्वकम् ।
तदा द्रोणोऽब्रवीद्वाक्यं भीष्मं बुद्धिमतां वरम् ॥ १.१४२.२ ॥
Sie als Schüler betrachtend, o König, übergab er sie Droṇa gemäß dem Ritus; da sprach Droṇa diese Worte zu Bhīṣma, dem Besten der Weisen.
1.142.3
कृपस्तिष्ठति चाचार्यः शस्त्रज्ञः प्राज्ञसंमतः ।
मयि तिष्ठति चेद्विप्रो वैमनस्यं गमिष्यति ॥ १.१४२.३ ॥
Kṛpa ist der Lehrer, Kenner der Waffen und von den Weisen geschätzt; er möge hier bleiben. Bleibt dieser Brahmane bei mir, so wird Verstimmung entstehen.
1.142.4
युष्मान्किंचिच्च याचित्वा धनं संगृह्य हर्षितः ।
स्वमाश्रमपदं राजन्गमिष्यामि यथागतम् ॥ १.१४२.४ ॥
Nachdem ich etwas von euch erbeten und Reichtum gesammelt habe, werde ich, erfreut, o König, in meine Einsiedelei zurückkehren, wie ich gekommen bin.
1.142.5
एवमुक्ते तु विप्रेन्द्रं भीष्मः प्रहरतां वरः ।
अब्रवीद्द्रोणमाचार्यमुख्यं शस्त्रविदां वरम् ॥ १.१४२.५ ॥
Als dies gesagt war, sprach Bhīṣma, der beste der Krieger, zu Droṇa, dem Anführer der Brahmanen, dem ersten der Lehrer und dem besten der Waffenkundigen.
1.142.6
कृपस्तिष्ठतु पूज्यश्च भर्तव्यश्च मया सदा ।
त्वं गुरुर्भव पौत्राणामाचार्यस्त्वं मतो मम।
प्रतिगृह्णीष्व पुत्रांस्त्वमस्त्रज्ञान्कुरु वै सदा ॥ १.१४२.६ ॥
Kṛpa möge bleiben; er ist zu ehren, und ich muss ihn stets unterstützen. Sei du der Lehrer der Enkel, denn du giltst mir als ihr Lehrer. Nimm diese Söhne an und mache sie stets geschickt in den Waffen.
1.142.7
ततः संपूजितो द्रोणो भीष्मेण द्विपदां वरः ।
विशश्राम महातेजाः पूजितः कुरुवेश्मनि ॥ १.१४२.७ ॥
Dann, von Bhīṣma geehrt, der Beste unter den Zweifüßlern, ruhte der überaus glanzvolle Droṇa im Haus der Kurus, selbst geehrt.
1.142.8
विश्रान्तेऽथ गुरौ तस्मिन्पौत्रानादाय कौरवान् ।
शिष्यत्वेन ददौ भीष्मो वसूनि विविधानि च ॥ १.१४२.८ ॥
Als der Lehrer sich ausgeruht hatte, nahm Bhīṣma die Enkel der Kauravas, übergab sie ihm als Schüler und gab ihm außerdem vielerlei Schätze.
1.142.9
गृहं च सुपरिच्छन्नं धनधान्यसमाकुलम् ।
भारद्वाजाय सुप्रीतः प्रत्यपादयत प्रभुः ॥ १.१४२.९ ॥
Und der Herr Bhīṣma gab, hoch erfreut, Bhāradvāja ein gut gedecktes Haus, voller Reichtum und Getreide.
1.142.10
स ताञ्शिष्यान्महेष्वासः प्रतिजग्राह कौरवान् ।
पाण्डवान्धार्तराष्ट्रांश्च द्रोणो मुदितमानसः ॥ १.१४२.१० ॥
Dieser große Bogenschütze Droṇa nahm mit fröhlichem Herzen jene Schüler an: die Kauravas, die Pāṇḍavas und die Söhne Dhṛtarāṣṭras.
1.142.11
प्रतिगृह्य च तान्सर्वान्द्रोणो वचनमब्रवीत् ।
रहस्येकः प्रतीतात्मा कृतोपसदनांस्तथा ॥ १.१४२.११ ॥
Nachdem er sie alle angenommen hatte, sprach Droṇa allein und unter vier Augen, mit zuversichtlichem Sinn, diese Worte zu den Schülern, die ihm ehrerbietig genaht waren.
1.142.12
कार्यं मे काङ्क्षितं किंचिद्धृदि संपरिवर्तते ।
कृतास्त्रैस्तत्प्रदेयं मे तदेतद्वदतानघाः ॥ १.१४२.१२ ॥
Eine Aufgabe, die ich begehre, kreist in meinem Herzen; das, o Makellose, in den Waffen erfahren, müsst ihr mir geben. Sprecht dies aus.
1.142.13
तच्छ्रुत्वा कौरवेयास्ते तूष्णीमासन्विशांपते ।
अर्जुनस्तु ततः सर्वं प्रतिजज्ञे परन्तप ॥ १.१४२.१३ ॥
Als die Kauravas dies hörten, schwiegen sie, o Herr des Volkes. Dann gelobte Arjuna, alles zu tun, o Feindesverbrenner.
1.142.14
ततोऽर्जुनं तदा मूर्ध्नि समाघ्राय पुनः पुनः ।
प्रीतिपूर्वं परिष्वज्य प्ररुरोद मुदा तदा ॥ १.१४२.१४ ॥
Dann roch Droṇa wieder und wieder an Arjunas Kopf, umarmte ihn liebevoll und weinte da vor Freude.
1.142.15
अश्वत्थामानमाहूय द्रोणो वचनमब्रवीत् ।
सखायं विद्धि ते पार्थं मया दत्तः प्रगृह्यताम् ॥ १.१४२.१५ ॥
Droṇa rief Aśvatthāman und sprach diese Worte: 'Wisse, dass Pārtha dein Freund ist; ich habe ihn dir gegeben, nimm ihn an.'
1.142.16
साधुसाध्विति तं पार्थः परिष्वज्येदमब्रवीत् ।
अद्यप्रभृति विप्रेन्द्र परवानस्मि धर्मतः ॥ १.१४२.१६ ॥
'Gut, gut!' sprechend umarmte ihn Pārtha und sagte: 'O bester der Brahmanen, von diesem Tag an bin ich dir gemäß dem Dharma untergeben.'
1.142.17
शिष्योऽहं त्वत्प्रसादेन जीवामि द्विजसत्तम ।
इत्युक्त्वा तु तदा पार्थः पादौ जग्राह पाण्डवः ॥ १.१४२.१७ ॥
'O bester der Zweimalgeborenen, ich bin dein Schüler; allein durch deine Gnade lebe ich', so sprechend, ergriff da Pārtha, der Sohn Pāṇḍus, seine Füße.
1.142.18
ततो द्रोणः पाण्डुपुत्रानस्त्राणि विविधानि च ।
ग्राहयामास दिव्यानि मानुषाणि च वीर्यवान् ॥ १.१४२.१८ ॥
Dann ließ der mächtige Droṇa die Söhne Pāṇḍus vielfältige Waffen empfangen, göttliche wie menschliche.
1.142.19
राजपुत्रास्तथा चान्ये समेत्य भरतर्षभ ।
अभिजग्मुस्ततो द्रोणमस्त्रार्थे द्विजसत्तमम् ॥ १.१४२.१९ ॥
O Stier der Bharatas, die Prinzen und andere versammelten sich und gingen dann zu Droṇa, dem besten der Zweimalgeborenen, um die Kunst der Waffen zu erlernen.
1.142.20
वृष्णयश्चान्धकाश्चैव नानादेश्याश्च पार्थिवाः ।
सूतपुत्रश्च राधेयो गुरुं द्रोणमियात्तदा ॥ १.१४२.२० ॥
Die Vṛṣṇi und die Andhaka, Könige aus verschiedenen Ländern und Rādheya, der Sohn des Wagenlenkers, gingen damals zu ihrem Lehrer Droṇa.
1.142.21
स्पर्धमानस्तु पार्थेन सूतपुत्रोऽत्यमर्षणः ।
दुर्योधनं समाश्रित्य सोऽवमन्यत पाण्डवान् ॥ १.१४२.२१ ॥
Mit Pārtha wetteifernd, der überaus unduldsame Sohn des Wagenlenkers, stützte sich auf Duryodhana und verachtete die Pāṇḍava.
1.142.22
अभ्ययात्स ततो द्रोणं धनुर्वेदचिकीर्षया ।
शिक्षाभुजवलोद्योगैस्तेषु सर्वेषु पाण्डवः ॥ १.१४२.२२ ॥
Mit dem Wunsch, die Wissenschaft des Bogens zu beherrschen, ging er zu Droṇa; und unter allen zeichnete sich der Pāṇḍava durch Unterricht, Armkraft und Eifer aus.
1.142.23
अस्त्रविद्यानुरागाच्च विशिष्टोऽभवदर्जुनः ।
तुल्येष्वस्त्रप्रयोगेषु लाघवे सौष्टवेषु च ॥ १.१४२.२३ ॥
Durch seine Hingabe an die Kenntnis der Waffen wurde Arjuna herausragend; unter Gleichen im Gebrauch der Waffen, in Leichtigkeit der Hand und im Geschick ragte er hervor.
1.142.24
सर्वेषामेव शिष्याणां बभूवाभ्यधिकोऽर्जुनः ।
ऐन्द्रिमप्रतिमं द्रोण उपदेशेष्वमन्यत ॥ १.१४२.२४ ॥
Arjuna wurde der Vorzüglichste unter allen Schülern; und Droṇa hielt ihn in seiner Lehre für unvergleichlich, wie Indra.
1.142.25
एवं सर्वकुमाराणामिष्वस्त्रं प्रत्यपादयत् ।
कमण्डलुं च सर्वेषां प्रायच्छच्चिरकारणात् ॥ १.१४२.२५ ॥
So unterwies er alle Prinzen in der Kunst der Waffen, und wegen ihrer langen Verzögerung gab er ihnen allen einen Wasserkrug (kamaṇḍalu).
1.142.26
पुत्राय च ददौ कुम्भमविलम्बनकारणात् ।
यावत्ते नोपगच्छ्ति तावदस्मै परां क्रियाम् ॥ १.१४२.२६ ॥
Und seinem Sohn gab er einen Krug, damit keine Verzögerung entstünde; bis sie kommen, möge für ihn das höchste Ritual vollzogen werden.
1.142.27
द्रोण आचष्ट पुत्राय कर्म तज्जिष्णुरौहत ।
ततः स वारुणास्त्रेण पूरयित्वा कमण्डलुम् ॥ १.१४२.२७ ॥
Droṇa unterwies seinen Sohn in jener Handlung, und Arjuna, der Sieger, übernahm sie. Dann füllte er den Wasserkrug mit der Waffe Varuṇas—
1.142.28
सममाचार्यपुत्रेण गुरुमभ्येति फाल्गुनः ।
आचार्यपुत्रात्तस्मात्तु विशेषोपचयेऽपृथक् ॥ १.१४२.२८ ॥
Zusammen mit dem Sohn des Lehrers geht Phālguna zum Lehrer; doch in der besonderen Ansammlung des Könnens war er vom Sohn des Lehrers nicht getrennt.
1.142.29
न व्यहीयत मेधावी पार्थोऽप्यस्त्रविदां वरः ।
अर्जुनः परमं यत्नमातिष्ठद्गुरुपूजने ॥ १.१४२.२९ ॥
Der weise Pārtha, obwohl der beste unter den Kennern der Waffen, blieb nicht zurück; Arjuna wandte größte Mühe auf, den Lehrer zu ehren.
1.142.30
अस्त्रे च परमं योगं प्रियो द्रोणस्य चाभवत् ।
तं दृष्ट्वा नित्यमुद्युक्तमिष्वस्त्रं प्रति फाल्गुनम् ॥ १.१४२.३० ॥
In der Waffenkunde erlangte er höchste Meisterschaft und wurde Droṇa lieb; als er Phālguna stets dem Bogenschießen ergeben sah—
1.142.31
आहूय वचनं द्रोणो रहः सूदमभाषत ।
अन्धकारेऽर्जुनायान्नं न देयं ते कदाचन।
न चाख्येयमिदं चापि मद्वाक्यं विजयेत्वया ॥ १.१४२.३१ ॥
Droṇa rief den Koch heimlich herbei und sprach: "Gib Arjuna niemals im Dunkeln Speise. Und sage niemandem dieses mein Wort."
1.142.32
ततः कदाचिद्भुञ्जाने प्रववौ वायुरर्जुने ।
तेन तत्र प्रदीपः स दीप्यमानो विलोपितः ॥ १.१४२.३२ ॥
Einmal, als Arjuna aß, wehte ein Wind, und die dort brennende Lampe erlosch dadurch.
1.142.33
भुक्त एव तु कौन्तेयो नास्यादन्यत्र वर्तते ।
हस्तस्तेजस्विनस्तस्य अनुग्रहणकारणात् ॥ १.१४२.३३ ॥
Auch nachdem er gegessen hatte, ging die Hand des Kuntī-Sohnes nirgendwo anders hin, durch die Gunst der Übung jenes Strahlenden.
1.142.34
तदभ्यासकृतं मत्वा रात्रावपि स पाण्डवः ।
योग्यां चक्रे महाबाहुर्धनुषा पाण्डुनन्दनः ॥ १.१४२.३४ ॥
In der Annahme, dies stamme aus seiner Übung, übte jener Pāṇḍava, der Sohn Pāṇḍus mit den mächtigen Armen, auch nachts angemessen mit dem Bogen.
1.142.35
तस्य ज्यातलनिर्घोषं द्रोणः शुश्राव भारत ।
उपेत्य चैनमुत्थाय परिष्वज्येदमब्रवीत् ॥ १.१४२.३५ ॥
O Bhārata, Droṇa hörte den Klang der Bogensehne. Er ging zu ihm, erhob sich, umarmte ihn und sprach diese Worte.
1.142.36
प्रयतिष्ये तथा कर्तुं यथा नान्यो धनुर्धरः ।
त्वत्समो भविता लोके सत्यमेतद्ब्रवीमि ते ॥ १.१४२.३६ ॥
Ich werde mich bemühen, dass kein anderer Bogenschütze in der Welt dir gleich sein wird. Dies sage ich dir wahrhaftig.
1.142.37
ततो द्रोणोऽर्जुनं भूयो हयेषु च गजेषु च ।
रथेषु भूमावपि च रणशिक्षामशिक्षयत् ॥ १.१४२.३७ ॥
Darauf unterwies Droṇa Arjuna erneut in der Kriegskunst, zu Pferd, auf Elefanten, auf Streitwagen und auch am Boden.
1.142.38
गदायुद्धेऽसिचर्यायां तोमरप्रासशक्तिषु ।
द्रोणः संकीर्णयुद्धे च शिक्षयामास कौरवान् ॥ १.१४२.३८ ॥
Im Keulenkampf, im Schwertkampf, mit den Waffen Tomara, Prāsa und Śakti sowie im gemischten Kampf unterwies Droṇa die Kauravas.
1.142.39
तस्य तत्कौशलं श्रुत्वा धनुर्वेदजिघृक्षवः ।
सजानो राजपुत्राश्च समाजग्मुः सहस्रशः ॥ १.१४२.३९ ॥
Als sie von seiner Kunstfertigkeit hörten, versammelten sich die Prinzen, die die Bogenkunst erlernen wollten, mit ihren Verwandten zu Tausenden.
1.142.40
तान्सर्वाञ्शिक्षयामास द्रोणः शस्त्रभृतां वरः ।
ततो निषादराजस्य हिरण्यधनुषः सुतः।
एकलव्यो महाराज द्रोणमभ्याजगाम ह ॥ १.१४२.४० ॥
Droṇa, der beste der Waffenträger, unterwies sie alle. Dann, o großer König, trat Ekalavya, Sohn des Hiraṇyadhanus, des Königs der Niṣādas, zu Droṇa.
1.142.41
न स तं प्रतिजग्राह नैषादिरिति चिन्तयन् ।
शिष्यं धनुषि धर्मज्ञस्तेषामेवान्ववेक्षया ॥ १.१४२.४१ ॥
In der Annahme: »Er ist der Sohn eines Niṣāda«, nahm Droṇa, der Kenner des Dharma, ihn nicht als Schüler im Bogenschießen an, allein aus Rücksicht auf jene.
1.142.42
शिष्योऽसि मम नैषादे प्रयोगे बलत्तरः ।
निवर्तस्व गृहानेव अनुज्ञातोऽसि नित्यशः ॥ १.१४२.४२ ॥
O Sohn des Niṣāda, im Üben bist du stärker als meine Schüler; dennoch kehre um, geh nach Hause — du hast immer die Erlaubnis.
1.142.43
स तु द्रोणस्य शिरसा पादौ गृह्य परन्तपः ।
अरण्यमनुसंप्राप्य कृत्वा द्रोणं महीमयम् ॥ १.१४२.४३ ॥
Jener Peiniger der Feinde neigte sein Haupt zu Droṇas Füßen, ging in den Wald und formte ein Abbild Droṇas aus Erde.
1.142.44
तस्मिन्नाचार्यवृत्तिं च परमामास्थितस्तदा ।
इष्वस्त्रे योगमातस्थे परं नियममास्थितः ॥ १.१४२.४४ ॥
In jenem Bild die höchste Haltung eines Schülers gegenüber dem Lehrer bewahrend, widmete er sich nun der Übung mit Pfeilen und Wurfwaffen und hielt die strengste Disziplin.
1.142.45
परया श्रद्धयोपेतो योगेन परमेण च ।
विमोक्षादानसन्धाने लघुत्वं परमाप सः ॥ १.१४२.४५ ॥
Mit höchstem Vertrauen und höchster Übung ausgestattet, erlangte er große Gewandtheit im Abschießen, Ergreifen und Anlegen der Pfeile.
1.142.46
लाघवं चास्त्रयोगं च नचिरात्प्रत्यपद्यत ।
अथ द्रोणाभ्यनुज्ञाताः कदाचित्कुरुपाण्डवाः।
रथैर्विनिर्ययुः सर्वे मृगयामरिमर्दनाः ॥ १.१४२.४६ ॥
Bald gewann er sowohl Schnelligkeit als auch Geschick im Gebrauch der Waffen. Dann, einmal mit Droṇas Erlaubnis, brachen die Kuru und Pāṇḍava, alle Bezwinger der Feinde, auf ihren Streitwagen zur Jagd auf.
1.142.47
तत्रोपकरणं गृह्य नरः कश्चिद्यदृच्छया ।
राजन्ननुजगामैकः श्वानमादाय पाण्डवान् ॥ १.१४२.४७ ॥
Dort, o König, folgte ein gewisser Mann, seine Ausrüstung nehmend, zufällig allein den Pāṇḍava, einen Hund mit sich führend.
1.142.48
तेषां विचरतां तत्र तत्तत्कर्मचिकीर्षया ।
श्वाचरन्स पथा क्रीडन्नैषादिं प्रति जग्मिवान् ॥ १.१४२.४८ ॥
Während sie dort umherstreiften, begierig, jedes ihrer Vorhaben auszuführen, lief der Hund spielend am Weg entlang zu der Niṣāda-Frau.
1.142.49
स कृष्णमलदिग्धाङ्गं कृष्णाजिनजटाघरम् ।
नैषादिं श्वा समालक्ष्य भषंस्तस्थौ तदन्तिके ॥ १.१४२.४९ ॥
Als der Jäger Niṣāda, mit schwarzem Schmutz beschmiert, in schwarzes Antilopenfell gekleidet und mit verfilztem Haar, den Hund sah, stand dieser bellend in seiner Nähe.
1.142.50
तदा तस्याथ भषतः शुनः सप्त शरान्मुखे ।
लाघवं दर्शन्नस्त्रे मुमोच युगपद्यथा ॥ १.१४२.५० ॥
Da schoss er, seine Fertigkeit mit der Waffe zeigend, sieben Pfeile zugleich in das Maul des bellenden Hundes.
1.142.51
स तु श्वा शरपूर्णास्यः पाण्डवानाजगाम ह ।
तं दृष्ट्वा पाण्डवा वीराः परं विस्मयमागताः ॥ १.१४२.५१ ॥
Jener Hund kam mit seinem von Pfeilen vollen Maul zu den Pāṇḍavas. Als die heldenhaften Pāṇḍavas ihn sahen, gerieten sie in großes Staunen.
1.142.52
लाघवं शब्धवेधित्वं दृष्ट्वा तत्परमं तदा ।
प्रेक्ष्य तं व्रीडिताश्चासन्प्रशशंसुश्च सर्वशः ॥ १.१४२.५२ ॥
Als sie diese höchste Gewandtheit und seine Fähigkeit, nach dem Klang zu treffen, sahen, schämten sie sich, blickten auf ihn und lobten ihn allseits.
1.142.53
तं ततोऽन्वेषमाणास्ते वने वननिवासिनम् ।
ददृशुः पाण्डवा राजन्नस्यन्तमनिशं शरान् ॥ १.१४२.५३ ॥
O König, als sie ihn dann im Wald suchten, sahen die Pāṇḍavas jenen Waldbewohner, der unablässig Pfeile schoss.
1.142.54
न चैनमभ्यजानंस्ते तदा विकृतदर्शनम् ।
तथैनं परिपप्रच्छ्रुः को भवान्कस्य वेत्युत ॥ १.१४२.५४ ॥
Doch sie erkannten ihn in dieser entstellten Gestalt nicht und fragten ihn daher: "Wer bist du, und wessen Sohn bist du?"
1.142.55
निषादाधिपतेर्वीरा हिरण्यधनुषः सुतम् ।
द्रोणशिष्यं च मां वित्त धुर्वेदकृतश्रमम् ॥ १.१४२.५५ ॥
Helden, wisset, dass ich der Sohn Hiraṇyadhanus', des Herrn der Niṣādas, bin, ein Schüler Droṇas, der sich in der Bogenkunst gemüht hat.
1.142.56
ते तमाज्ञाय तत्त्वेन पुनरागम्य पाण्डवाः ।
यथा वृत्तं वने सर्वं द्रोणायाचख्युरद्भुतम् ॥ १.१४२.५६ ॥
Nachdem sie ihn wahrhaftig erkannt hatten, kehrten die Pāṇḍavas zurück und erzählten Droṇa alles Wunderbare, was sich im Wald zugetragen hatte.
1.142.57
कौन्तेयस्त्वर्जुनो राजन्नेकलव्यमनुस्मरन् ।
रहो द्रोणं समासाद्य प्रणयादिदमब्रवीत् ॥ १.१४२.५७ ॥
O König, der Sohn Kuntīs, Arjuna, dachte an Ekalavya, trat allein zu Droṇa und sprach liebevoll diese Worte.
1.142.58
नन्वहं परिरभ्यैकः प्रीतिपूर्वमिदं वचः ।
भवतोक्तो न मे शिष्यस्त्वद्विशिष्टो भविष्यति ॥ १.१४२.५८ ॥
Hast du mir nicht selbst, mich liebevoll umarmend und allein, dieses Wort gesagt: dass kein Schüler von mir dich übertreffen werde?
1.142.59
अथ कस्मान्मद्विशिष्टो लोकादपि च वीर्यवान् ।
अन्योऽस्ति भवतः शिष्यो निषादाधिपतेः सुतः। ॥ १.१४२.५९ ॥
Wie kommt es dann, dass es einen anderen Schüler von dir gibt, den Sohn des Herrn der Niṣādas, mächtig und in der Welt mir überlegen?
1.142.60
मुहूर्तमिव तं द्रोणश्चिन्तयित्वा विनिश्चयम् ।
सव्यसाचिनमादाय नैषादिं प्रति जग्मिवान् ॥ १.१४२.६० ॥
Droṇa überlegte einen Augenblick, fasste einen Entschluss, nahm Savyasācin (Arjuna) mit sich und ging zum Sohn des Niṣāda.
1.142.61
ददर्श मलदिग्धाङ्गं जटिलं चीरवाससम् ।
एकलव्यं धनुष्पाणिमस्यन्तमनिशं शरान् ॥ १.१४२.६१ ॥
Er sah Ekalavya, dessen Körper mit Schmutz bedeckt war, mit verfilztem Haar und in Baumrindenkleidern, den Bogen in der Hand, unablässig Pfeile schießend.
1.142.62
एकलव्यस्तु तं दृष्ट्वा द्रोणमायान्तमन्तिकात् ।
अभिगम्योपसंगृह्य जगाम शिरसा महीम् ॥ १.१४२.६२ ॥
Ekalavya aber, als er Droṇa näherkommen sah, ging zu ihm, ergriff seine Füße und neigte den Kopf bis zur Erde.
1.142.63
पूजयित्वा ततो द्रोणं विधिवत्स निषादजः ।
निवेद्य शिष्यमात्मानं तस्थौ प्राञ्जलिरग्रतः ॥ १.१४२.६३ ॥
Dann, nachdem er Droṇa gebührend verehrt hatte, stellte sich der Sohn eines Niṣāda als Schüler vor und stand mit gefalteten Händen vor ihm.
1.142.64
ततो द्रोणोऽब्रवीद्राजन्नेकलव्यमिदं वचः ।
यदि शिष्योऽसि मे वीर वेतनं दीयतां मम ॥ १.१४२.६४ ॥
Dann, o König, sprach Droṇa diese Worte zu Ekalavya: O Held, wenn du mein Schüler bist, so gib mir meinen Lohn.
1.142.65
एकलव्यस्तु तच्छ्रुत्वा प्रीयमाणोऽब्रवीदिदम् ।
किं प्रयच्छामि भगवन्नाज्ञापयतु मां गुरुः ॥ १.१४२.६५ ॥
Ekalavya, darüber erfreut, sprach: O Ehrwürdiger, was soll ich geben? Der Lehrer möge mir befehlen.
1.142.66
न हि किंचिददेयं मे गुरवे ब्रह्मवित्तम ।
तमब्रवीत्त्वयाङ्गुष्ठो दक्षिणो दीयतामिति ॥ १.१४२.६६ ॥
Es gibt nichts, was ich meinem Lehrer geben könnte, o Bester unter den Brahman-Kundigen. Da sprach Droṇa zu ihm: Dein rechter Daumen soll gegeben werden.
1.142.67
एकलव्यस्तु तच्छ्रुत्वा वचो द्रोणस्य दारुणम् ।
प्रतिज्ञामात्मनो रक्षन्सत्ये च नियतः सदा ॥ १.१४२.६७ ॥
Als Ekalavya die harten Worte Droṇas hörte, bewahrte er sein Gelübde und blieb stets fest in der Wahrheit.
1.142.68
तथैव हृष्टवदनस्तथैवादीनमानसः ।
छित्त्वाऽविचार्य तं प्रादाद्द्रोणायाङ्गुष्ठमात्मनः ॥ १.१४२.६८ ॥
Ebenso, mit heiterem Gesicht und ungebrochenem Sinn, schnitt er ohne Zögern seinen eigenen Daumen ab und gab ihn Droṇa.
1.142.69
ततः शरं तु नैषादिरङ्गुलीभिर्व्यकर्षत ।
न तथा च स शीघ्रोऽभूद्यथा पूर्वं नराधिप ॥ १.१४२.६९ ॥
Dann zog der Sohn des Niṣāda den Pfeil mit den Fingern, doch er war nicht so schnell wie zuvor, o Herr der Menschen.
1.142.70
ततोऽर्जुनः प्रीतमना बभूव विगतज्वरः ।
द्रोणश्च सत्यवागासीन्नान्योऽभिभविताऽर्जुनं ॥ १.१४२.७० ॥
Da wurde Arjuna froh im Herzen und frei von Sorge, und Droṇa erwies sich als wahrhaftig; kein anderer würde Arjuna übertreffen.
1.142.71
द्रोणस्य तु तदा शिष्यौ गदायोग्यौ बभूवतुः ।
दुर्योधनश्च भीमश्च सदा संरब्धणानसौ ॥ १.१४२.७१ ॥
Da wurden Droṇas zwei Schüler tauglich für die Keule: Duryodhana und Bhīma, die im Kampf stets wild waren.
1.142.72
अश्वत्थामा रहस्येषु सर्वेष्वभ्यधिकोऽभवत् ।
तथाऽतिपुरुषानन्यान्त्सारुकौ यमजावुभौ ॥ १.१४२.७२ ॥
Aśvatthāman wurde in allen geheimen Künsten allen überlegen; ebenso die übrigen außergewöhnlichen Männer und die beiden Zwillingsbrüder.
1.142.73
युधिष्ठिरो रथश्रेष्ठः सर्वत्र तु धनञ्जयः ।
प्रथितः सागरान्तायां रथयूथपयूथपः ॥ १.१४२.७३ ॥
Yudhiṣṭhira war der beste der Wagenkämpfer, doch überall bis an die Grenzen des Ozeans war Dhanañjaya (Arjuna) berühmt, der Herr der Herren der Wagenscharen.
1.142.74
बुद्धियोगबलोत्साहः सर्वास्त्रेषु च निष्ठितः ।
अस्त्रे गुर्वनुरागे च विशिष्टोऽभवदर्जुनः ॥ १.१४२.७४ ॥
Arjuna, begabt mit Verstand, Selbstzucht, Kraft und Eifer, wurde in allen Waffen vollendet und zeichnete sich in der Waffenkunst und in der Hingabe an seinen Lehrer aus.
1.142.75
तुल्येष्वस्त्रोपदेशेषु सौष्ठवेन च वीर्यवान् ।
एकः सर्वकुमाराणां बभूवातिरथोऽर्जुनः ॥ १.१४२.७५ ॥
Obwohl alle dieselbe Unterweisung in den Waffen erhielten, wurde Arjuna allein durch seine Geschicklichkeit mächtig und der große Wagenkämpfer unter allen Prinzen.
1.142.76
प्राणाधिकं भीमसेनं कृतविद्यं धनञ्जयम् ।
धार्तराष्ट्रा दुरात्मानो नामृष्यन्त परस्परम् ॥ १.१४२.७६ ॥
Die bösen Söhne Dhṛtarāṣṭras konnten Bhīmasena, der ihnen teurer war als das Leben, und den in der Wissenschaft vollendeten Dhanañjaya nicht ertragen und waren einander gegenüber feindselig.
1.142.77
तांस्तु सर्वान्समानीय सर्वविद्यास्त्रशिक्षितान् ।
द्रोणः प्रहरणज्ञाने जिज्ञासुः पुरुषर्षभः ॥ १.१४२.७७ ॥
Droṇa, der Stier unter den Menschen, versammelte sie alle, unterwiesen in allen Wissenschaften und Waffen, und wollte ihr Wissen um die Waffen prüfen.
1.142.78
कृत्रिमं भासमारोप्य वृक्षाग्रे शिल्पिभिः कृतम् ।
अविज्ञातं कुमाराणां लक्ष्यभूतमुपादिशत् ॥ १.१४२.७८ ॥
Nachdem er einen von Handwerkern gefertigten künstlichen Vogel auf den Wipfel des Baumes gesetzt hatte, den die Prinzen zuvor nie gesehen hatten, wies er ihnen diesen als Ziel.
1.142.79
शीघ्रं भन्तः सर्वेऽपि धनूंष्यादाय सर्वशः ।
भासमेतं समुद्दिश्य तिष्ठध्वं सन्धितेषतः ॥ १.१४२.७९ ॥
Liebe Söhne, nehmt alle schnell eure Bögen, zielt auf diesen Bhāsa-Vogel und stellt euch mit angelegten Pfeilen auf.
1.142.80
मद्वाक्यसमकालं तु शिरोऽस्य विनिपात्यताम् ।
एकैकशो नियोक्ष्यामि तथा कुरुत पुत्रकाः ॥ १.१४२.८० ॥
Im selben Augenblick meines Wortes soll sein Kopf abgeschlagen werden. Ich werde euch einzeln bestimmen; Söhne, tut so.
1.142.81
ततो युधिष्ठिरं पूर्वमुवाचाङ्गिरसां वरः ।
संधत्स्व बामं दुर्धर्ष मद्वाक्यान्ते विमुञ्चतम् ॥ १.१४२.८१ ॥
Da sprach der Beste der Aṅgirasas zuerst zu Yudhiṣṭhira: O Unbezwinglicher, lege den linken Bogen an und löse am Ende meines Wortes.
1.142.82
ततो युधिष्ठिरः पूर्वं धनुर्गृह्य परन्तपः ।
तस्थौ भासं समुद्दिश्य गुरुवाक्यप्रचोदितः ॥ १.१४२.८२ ॥
Da nahm Yudhiṣṭhira, der Bedränger seiner Feinde, zuerst den Bogen und stand, vom Wort seines Lehrers angetrieben, da, auf den Bhāsa-Vogel zielend.
1.142.83
ततो विततधन्वानं द्रोणस्तं कुरुनन्दनम् ।
स मुहूर्तादुवाचेदं वचनं भरतर्षभ ॥ १.१४२.८३ ॥
Da sah Droṇa jenen Liebling der Kurus an, der mit weit gespanntem Bogen dastand. Nach einem Augenblick sprach er diese Worte: O Stier der Bharatas,
1.142.84
पश्यसि त्वं द्रुमाग्रस्थं भासं नरवरात्मज ।
पश्यामीत्येवमाचार्यं प्रत्युवाच युधिष्ठिरः ॥ १.१४२.८४ ॥
Sohn des besten der Menschen, siehst du den Bhāsa-Vogel auf dem Wipfel des Baumes? »Ich sehe ihn«, antwortete Yudhiṣṭhira dem Lehrer.
1.142.85
स मुहूर्तादिव पुनर्द्रोणस्तं प्रत्यभाषत ।
अथ वृक्षमिमं मां वा भ्रातॄन्वाऽपि प्रपश्यसि ॥ १.१४२.८५ ॥
Nach einem Augenblick sprach Droṇa erneut zu ihm: »Siehst du nun diesen Baum, oder mich, oder auch deine Brüder?«
1.142.86
तमुवाच स कौन्तेयः पश्याम्येनं नवस्पतिम् ।
भन्तं च तथा भ्रातॄन्भासं चेति पुनःपुनः ॥ १.१४२.८६ ॥
Der Sohn der Kuntī sprach zu ihm immer wieder: »Ich sehe diesen Baum und den Vogel und auch meine Brüder.«
1.142.87
तमुवाचापसर्पेति द्रोणोऽप्रीतमना इव ।
नैतच्छक्यं त्वया वेद्धुं लक्ष्यमित्येव कुत्सयन् ॥ १.१४२.८७ ॥
Da sprach Droṇa, wie unzufrieden, zu ihm: »Tritt beiseite.« Und ihn tadelnd sagte er: »Dieses Ziel kannst du nicht treffen.«
1.142.88
ततो दुर्योधनादींस्तान्धार्तराष्ट्रान्महायशाः ।
तेनैव क्रमयोगेन जिज्ञासुः पर्यपृच्छत ॥ १.१४२.८८ ॥
Dann befragte der Hochberühmte, das Wissen begehrend, Duryodhana und die übrigen Söhne Dhṛtarāṣṭras in derselben Reihenfolge.
1.142.89
अन्यांश्च शिष्यान्भीमादीन्राज्ञश्चैवान्यदेशजान् ।
यदा च सर्वे तत्सर्वं पश्याम इति कुत्सिताः ॥ १.१४२.८९ ॥
Er befragte die anderen Schüler, Bhīma und die übrigen, und Könige aus anderen Ländern; als alle sagten: »Wir sehen all das«, wurden sie getadelt.