மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 1.142
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.142.1
प्रतिजग्राह तं भीष्मो गुरुं पाण्डुसुतैः सह ।
पौत्रानादाय तान्सर्वान्वसूनि विविधानि च ॥ १.१४२.१ ॥
பாண்டுவின் மைந்தர்களுடன் பீஷ்மர் அந்த ஆசானை ஏற்றுக்கொண்டார்; அந்தப் பேரர்களையும் பலவகைச் செல்வங்களையும் பெற்றுக்கொண்டார்.
1.142.2
शिष्य इति ददौ राजन्द्रोणाय विधिपूर्वकम् ।
तदा द्रोणोऽब्रवीद्वाक्यं भीष्मं बुद्धिमतां वरम् ॥ १.१४२.२ ॥
'சீடர்கள்' என்று கருதி, ஓ அரசே, முறைப்படி துரோணருக்கு அளித்தார்; அப்போது துரோணர் அறிவாளிகளில் சிறந்த பீஷ்மரிடம் இவ்வார்த்தைகளைக் கூறினார்.
1.142.3
कृपस्तिष्ठति चाचार्यः शस्त्रज्ञः प्राज्ञसंमतः ।
मयि तिष्ठति चेद्विप्रो वैमनस्यं गमिष्यति ॥ १.१४२.३ ॥
கிருபர் ஆசிரியர், ஆயுதக்கலை அறிந்தவர், அறிஞர்களால் மதிக்கப்படுபவர்; அவர் இங்கே இருக்கட்டும். இந்த அந்தணர் என்னுடன் இருந்தால், மனக்கசப்பு ஏற்படும்.
1.142.4
युष्मान्किंचिच्च याचित्वा धनं संगृह्य हर्षितः ।
स्वमाश्रमपदं राजन्गमिष्यामि यथागतम् ॥ १.१४२.४ ॥
உங்களிடம் சிறிது கேட்டு, செல்வத்தைச் சேர்த்து மகிழ்ச்சியுடன், ஓ அரசே, நான் வந்தவாறே என் ஆசிரமத்திற்குத் திரும்பிச் செல்வேன்.
1.142.5
एवमुक्ते तु विप्रेन्द्रं भीष्मः प्रहरतां वरः ।
अब्रवीद्द्रोणमाचार्यमुख्यं शस्त्रविदां वरम् ॥ १.१४२.५ ॥
இவ்வாறு சொல்லப்பட்டபோது, போராளிகளில் சிறந்த பீஷ்மர், அந்தணர்களில் தலைவரும் ஆசிரியர்களில் முதன்மையானவரும் ஆயுதவித்தையில் சிறந்தவருமான துரோணரிடம் கூறினார்.
1.142.6
कृपस्तिष्ठतु पूज्यश्च भर्तव्यश्च मया सदा ।
त्वं गुरुर्भव पौत्राणामाचार्यस्त्वं मतो मम।
प्रतिगृह्णीष्व पुत्रांस्त्वमस्त्रज्ञान्कुरु वै सदा ॥ १.१४२.६ ॥
கிருபர் இங்கே இருக்கட்டும்; அவர் பூஜிக்கத்தக்கவர், நான் எப்போதும் அவரைப் பேணவேண்டும். நீ பேரர்களின் குருவாக இரு; நீயே என் கருத்தில் ஆசிரியர். இந்த மைந்தர்களை ஏற்று, அவர்களை எப்போதும் ஆயுதவித்தையில் வல்லவர்களாக்கு.
1.142.7
ततः संपूजितो द्रोणो भीष्मेण द्विपदां वरः ।
विशश्राम महातेजाः पूजितः कुरुवेश्मनि ॥ १.१४२.७ ॥
பின்னர் பீஷ்மரால் மதிக்கப்பட்ட, மனிதர்களில் சிறந்தவரான துரோணர், குருக்களின் மாளிகையில் ஓய்வெடுத்தார்.
1.142.8
विश्रान्तेऽथ गुरौ तस्मिन्पौत्रानादाय कौरवान् ।
शिष्यत्वेन ददौ भीष्मो वसूनि विविधानि च ॥ १.१४२.८ ॥
ஆசிரியர் ஓய்வெடுத்த பின்னர், பீஷ்மர் குருவின் பேரன்மார்களான கௌரவர்களை அழைத்துச் சென்று, சீடர்களாக அவரிடம் ஒப்படைத்து பல்வேறு செல்வங்களையும் கொடுத்தார்.
1.142.9
गृहं च सुपरिच्छन्नं धनधान्यसमाकुलम् ।
भारद्वाजाय सुप्रीतः प्रत्यपादयत प्रभुः ॥ १.१४२.९ ॥
மிக மகிழ்ச்சியடைந்த தலைவர் பீஷ்மர், செல்வமும் தானியமும் நிறைந்த, நன்கு மூடப்பட்ட ஒரு வீட்டை பரத்வாஜரின் மகனுக்குக் கொடுத்தார்.
1.142.10
स ताञ्शिष्यान्महेष्वासः प्रतिजग्राह कौरवान् ।
पाण्डवान्धार्तराष्ट्रांश्च द्रोणो मुदितमानसः ॥ १.१४२.१० ॥
அந்த மகா வில்லாளியான துரோணர், மகிழ்ந்த மனத்துடன் அந்த சீடர்களை ஏற்றார்—கௌரவர்களையும், பாண்டவர்களையும், திருதராஷ்டிரரின் புதல்வர்களையும்.
1.142.11
प्रतिगृह्य च तान्सर्वान्द्रोणो वचनमब्रवीत् ।
रहस्येकः प्रतीतात्मा कृतोपसदनांस्तथा ॥ १.१४२.११ ॥
அவர்கள் அனைவரையும் ஏற்றுக்கொண்ட பின், துரோணர் தனித்து, மன நிறைவோடு, பணிவுடன் அருகில் வந்த அந்த சீடர்களிடம் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னார்.
1.142.12
कार्यं मे काङ्क्षितं किंचिद्धृदि संपरिवर्तते ।
कृतास्त्रैस्तत्प्रदेयं मे तदेतद्वदतानघाः ॥ १.१४२.१२ ॥
என் மனத்தில் ஒரு காரியத்தை விரும்பும் எண்ணம் சுழல்கிறது; பாவமற்றவர்களே, அஸ்திரக் கலையில் தேர்ச்சி பெற்ற நீங்கள் அதை எனக்குக் கொடுக்க வேண்டும்—இதைச் சொல்லுங்கள்.
1.142.13
तच्छ्रुत्वा कौरवेयास्ते तूष्णीमासन्विशांपते ।
अर्जुनस्तु ततः सर्वं प्रतिजज्ञे परन्तप ॥ १.१४२.१३ ॥
அதைக் கேட்ட கௌரவர்கள் அமைதியாக இருந்தனர், ஓ மன்னா. பின்னர் அர்ஜுனன் அனைத்தையும் செய்வதாக உறுதியளித்தான், ஓ பகைவரை வாட்டுபவனே.
1.142.14
ततोऽर्जुनं तदा मूर्ध्नि समाघ्राय पुनः पुनः ।
प्रीतिपूर्वं परिष्वज्य प्ररुरोद मुदा तदा ॥ १.१४२.१४ ॥
பின்னர் துரோணர் அர்ஜுனனின் தலையை மீண்டும் மீண்டும் முகர்ந்து, அன்புடன் அணைத்து, அப்போது மகிழ்ச்சியில் அழுதார்.
1.142.15
अश्वत्थामानमाहूय द्रोणो वचनमब्रवीत् ।
सखायं विद्धि ते पार्थं मया दत्तः प्रगृह्यताम् ॥ १.१४२.१५ ॥
அசுவத்தாமனை அழைத்து துரோணர் சொன்னார்: 'பார்த்தனை உன் நண்பனாக அறி; நான் அவனை உனக்குத் தந்திருக்கிறேன், அவனை ஏற்றுக்கொள்.'
1.142.16
साधुसाध्विति तं पार्थः परिष्वज्येदमब्रवीत् ।
अद्यप्रभृति विप्रेन्द्र परवानस्मि धर्मतः ॥ १.१४२.१६ ॥
'சாது, சாது!' என்று அவரை அணைத்து பார்த்தன் சொன்னான்: 'ஓ பிராமணர்களில் சிறந்தவரே, இன்றிலிருந்து நான் தர்மப்படி உமக்குக் கீழ்ப்பட்டவன்.'
1.142.17
शिष्योऽहं त्वत्प्रसादेन जीवामि द्विजसत्तम ।
इत्युक्त्वा तु तदा पार्थः पादौ जग्राह पाण्डवः ॥ १.१४२.१७ ॥
'ஓ இருபிறப்பாளர்களில் சிறந்தவரே, நான் உமது சீடன்; உமது அருளாலேயே நான் வாழ்கிறேன்.' என்று சொல்லி, அப்போது பாண்டுவின் மகன் பார்த்தன் அவரது பாதங்களைப் பற்றினான்.
1.142.18
ततो द्रोणः पाण्डुपुत्रानस्त्राणि विविधानि च ।
ग्राहयामास दिव्यानि मानुषाणि च वीर्यवान् ॥ १.१४२.१८ ॥
பின்னர் வலிமைமிக்க துரோணர் பாண்டுவின் மகன்களுக்கு பலவகையான தெய்வீக மற்றும் மனித அஸ்திரங்களை அளித்தார்.
1.142.19
राजपुत्रास्तथा चान्ये समेत्य भरतर्षभ ।
अभिजग्मुस्ततो द्रोणमस्त्रार्थे द्विजसत्तमम् ॥ १.१४२.१९ ॥
பரத குலச் சிறந்தவனே, அரச குமாரர்களும் பிறரும் ஒன்றுகூடி அஸ்திர வித்தைக்காக இருபிறப்பாளர்களில் சிறந்தவரான துரோணரிடம் சென்றனர்.
1.142.20
वृष्णयश्चान्धकाश्चैव नानादेश्याश्च पार्थिवाः ।
सूतपुत्रश्च राधेयो गुरुं द्रोणमियात्तदा ॥ १.१४२.२० ॥
விருஷ்ணிகளும் அந்தகர்களும், பல்வேறு நாடுகளின் அரசர்களும், சூதன் மகனான ராதேயனும் அப்போது குரு துரோணரிடம் சென்றனர்.
1.142.21
स्पर्धमानस्तु पार्थेन सूतपुत्रोऽत्यमर्षणः ।
दुर्योधनं समाश्रित्य सोऽवमन्यत पाण्डवान् ॥ १.१४२.२१ ॥
பார்த்தனுடன் போட்டியிட்ட, மிகவும் பொறுமையற்ற சூதன் மகன் துரியோதனனைச் சார்ந்து பாண்டவர்களை இகழ்ந்தான்.
1.142.22
अभ्ययात्स ततो द्रोणं धनुर्वेदचिकीर्षया ।
शिक्षाभुजवलोद्योगैस्तेषु सर्वेषु पाण्डवः ॥ १.१४२.२२ ॥
வில்வித்தையைக் கற்கும் விருப்பத்தால் அவன் துரோணரிடம் சென்றான். கல்வி, புயபலம், முயற்சி ஆகியவற்றில் அவர்கள் அனைவரிலும் பாண்டவன் சிறந்து விளங்கினான்.
1.142.23
अस्त्रविद्यानुरागाच्च विशिष्टोऽभवदर्जुनः ।
तुल्येष्वस्त्रप्रयोगेषु लाघवे सौष्टवेषु च ॥ १.१४२.२३ ॥
அஸ்திர வித்தையின் மீதான பற்றால் அர்ஜுனன் தனித்துச் சிறந்து விளங்கினான். அஸ்திரப் பிரயோகத்திலும், லாகவத்திலும், திறமையிலும் சமமானவர்களிடையே அவன் உயர்ந்தான்.
1.142.24
सर्वेषामेव शिष्याणां बभूवाभ्यधिकोऽर्जुनः ।
ऐन्द्रिमप्रतिमं द्रोण उपदेशेष्वमन्यत ॥ १.१४२.२४ ॥
எல்லா மாணவர்களிலும் அர்ஜுனன் மிகச் சிறந்தவன் ஆனான். துரோணர் உபதேசங்களில் அவனை இந்திரனைப் போல ஒப்பற்றவனாகக் கருதினார்.
1.142.25
एवं सर्वकुमाराणामिष्वस्त्रं प्रत्यपादयत् ।
कमण्डलुं च सर्वेषां प्रायच्छच्चिरकारणात् ॥ १.१४२.२५ ॥
இவ்வாறு அவர் எல்லா இளவரசர்களுக்கும் வில்வித்தையைக் கற்பித்தார். நீண்ட தாமதத்தின் காரணமாக அவர்கள் அனைவருக்கும் ஒரு கமண்டலத்தையும் கொடுத்தார்.
1.142.26
पुत्राय च ददौ कुम्भमविलम्बनकारणात् ।
यावत्ते नोपगच्छ्ति तावदस्मै परां क्रियाम् ॥ १.१४२.२६ ॥
மகனுக்கும் தாமதம் ஏற்படாமல் இருக்க ஒரு குடத்தைக் கொடுத்தார். அவர்கள் வரும் வரை, இவனுக்கு உயர்ந்த கர்மம் நிகழட்டும்.
1.142.27
द्रोण आचष्ट पुत्राय कर्म तज्जिष्णुरौहत ।
ततः स वारुणास्त्रेण पूरयित्वा कमण्डलुम् ॥ १.१४२.२७ ॥
துரோணர் மகனுக்கு அந்தச் செயலைக் கற்பித்தார்; வெற்றியாளன் அர்ஜுனன் அதைப் பற்றிக்கொண்டான். பின்னர் அவன் வருண அஸ்த்திரத்தால் கமண்டலத்தை நிரப்பி—
1.142.28
सममाचार्यपुत्रेण गुरुमभ्येति फाल्गुनः ।
आचार्यपुत्रात्तस्मात्तु विशेषोपचयेऽपृथक् ॥ १.१४२.२८ ॥
ஆசிரியர் மகனுடன் சேர்ந்து ஃபால்குனன் குருவிடம் வருகிறான். ஆனால் ஆசிரியர் மகனிடமிருந்து, சிறப்புப் பயிற்சியில், அவன் வேறுபட்டவனாக இல்லை.
1.142.29
न व्यहीयत मेधावी पार्थोऽप्यस्त्रविदां वरः ।
अर्जुनः परमं यत्नमातिष्ठद्गुरुपूजने ॥ १.१४२.२९ ॥
அறிவாளியான பார்த்தன், ஆயுதம் அறிந்தவர்களுள் சிறந்தவனாயினும், பின்தங்கவில்லை. அர்ஜுனன் குருவை வணங்குவதில் மிகுந்த முயற்சி செய்தான்.
1.142.30
अस्त्रे च परमं योगं प्रियो द्रोणस्य चाभवत् ।
तं दृष्ट्वा नित्यमुद्युक्तमिष्वस्त्रं प्रति फाल्गुनम् ॥ १.१४२.३० ॥
ஆயுத வித்தையில் உயர்ந்த தேர்ச்சி பெற்று அவன் துரோணருக்குப் பிரியமானவனும் ஆனான். அர்ஜுனன் வில்வித்தையில் எப்போதும் முனைந்திருப்பதைக் கண்டு—
1.142.31
आहूय वचनं द्रोणो रहः सूदमभाषत ।
अन्धकारेऽर्जुनायान्नं न देयं ते कदाचन।
न चाख्येयमिदं चापि मद्वाक्यं विजयेत्वया ॥ १.१४२.३१ ॥
துரோணர் சமையல்காரனை அழைத்து தனிமையில் கூறினார்: "இருட்டில் அர்ஜுனனுக்கு ஒருபோதும் உணவு கொடுக்கக்கூடாது. என் இந்தச் சொல்லை எவரிடமும் கூறக்கூடாது."
1.142.32
ततः कदाचिद्भुञ्जाने प्रववौ वायुरर्जुने ।
तेन तत्र प्रदीपः स दीप्यमानो विलोपितः ॥ १.१४२.३२ ॥
பின்னர் ஒருமுறை அர்ஜுனன் உண்ணும்போது காற்று வீசியது; அதனால் அங்கு எரிந்துகொண்டிருந்த அந்த விளக்கு அணைந்தது.
1.142.33
भुक्त एव तु कौन्तेयो नास्यादन्यत्र वर्तते ।
हस्तस्तेजस्विनस्तस्य अनुग्रहणकारणात् ॥ १.१४२.३३ ॥
உண்டு முடித்த பின்னும் குந்தியின் மகனின் கை, அந்தத் தேஜஸ்வியின் பயிற்சியின் அருளால், வேறெதிலும் செல்லவில்லை.
1.142.34
तदभ्यासकृतं मत्वा रात्रावपि स पाण्डवः ।
योग्यां चक्रे महाबाहुर्धनुषा पाण्डुनन्दनः ॥ १.१४२.३४ ॥
அதை அவர் பயிற்சியால் விளைந்ததென்று கருதி, இரவிலும் அந்தப் பாண்டவனும் பெரும் புஜமுள்ள பாண்டுவின் மைந்தனுமான அவன் வில்லினால் தகுந்த பயிற்சியைச் செய்தான்.
1.142.35
तस्य ज्यातलनिर्घोषं द्रोणः शुश्राव भारत ।
उपेत्य चैनमुत्थाय परिष्वज्येदमब्रवीत् ॥ १.१४२.३५ ॥
பாரதனே, அவனுடைய வில்நாணின் ஒலியை துரோணர் கேட்டார். அருகில் சென்று எழுந்து அவனை அணைத்துக் கொண்டு இவ்வாறு கூறினார்.
1.142.36
प्रयतिष्ये तथा कर्तुं यथा नान्यो धनुर्धरः ।
त्वत्समो भविता लोके सत्यमेतद्ब्रवीमि ते ॥ १.१४२.३६ ॥
உலகில் உன்னைப் போன்ற வேறொரு வில்வீரன் இல்லாதபடி நான் அவ்வாறே முயற்சி செய்வேன். இதை உனக்கு உண்மையாகச் சொல்கிறேன்.
1.142.37
ततो द्रोणोऽर्जुनं भूयो हयेषु च गजेषु च ।
रथेषु भूमावपि च रणशिक्षामशिक्षयत् ॥ १.१४२.३७ ॥
பின்னர் துரோணர் அர்ஜுனனுக்கு குதிரைகள், யானைகள், தேர்கள் மீதும் தரையிலும் போர்ப் பயிற்சியை மீண்டும் அளித்தார்.
1.142.38
गदायुद्धेऽसिचर्यायां तोमरप्रासशक्तिषु ।
द्रोणः संकीर्णयुद्धे च शिक्षयामास कौरवान् ॥ १.१४२.३८ ॥
கதைப் போர், வாள் பயிற்சி, தோமரம், பிராசம், சக்தி ஆயுதங்கள் மற்றும் கலப்புப் போரில் துரோணர் கௌரவர்களுக்குப் பயிற்சி அளித்தார்.
1.142.39
तस्य तत्कौशलं श्रुत्वा धनुर्वेदजिघृक्षवः ।
सजानो राजपुत्राश्च समाजग्मुः सहस्रशः ॥ १.१४२.३९ ॥
அவரின் அந்தத் திறமையைக் கேட்டு, வில்வித்தையைக் கற்க விரும்பிய அரச குமாரர்கள் உறவினருடன் ஆயிரக்கணக்கில் கூடினர்.
1.142.40
तान्सर्वाञ्शिक्षयामास द्रोणः शस्त्रभृतां वरः ।
ततो निषादराजस्य हिरण्यधनुषः सुतः।
एकलव्यो महाराज द्रोणमभ्याजगाम ह ॥ १.१४२.४० ॥
ஆயுதம் ஏந்துவோரில் சிறந்த துரோணர் அவர்கள் அனைவருக்கும் பயிற்சி அளித்தார். பின்னர், மகாராஜனே, நிஷாதர் அரசன் ஹிரண்யதனுஸின் மகன் ஏகலவ்யன் துரோணரை அணுகினான்.
1.142.41
न स तं प्रतिजग्राह नैषादिरिति चिन्तयन् ।
शिष्यं धनुषि धर्मज्ञस्तेषामेवान्ववेक्षया ॥ १.१४२.४१ ॥
'இவன் நிஷாதனின் மகன்' என்று நினைத்து, தர்மம் அறிந்த துரோணர் அவனை வில்வித்தை மாணவனாக ஏற்கவில்லை; அவர்களுடைய மரியாதையைக் கருத்தில் கொண்டே அவ்வாறு செய்தார்.
1.142.42
शिष्योऽसि मम नैषादे प्रयोगे बलत्तरः ।
निवर्तस्व गृहानेव अनुज्ञातोऽसि नित्यशः ॥ १.१४२.४२ ॥
நிஷாதனே, பயிற்சியில் நீ என் சீடர்களை விடச் சிறந்தவன்; ஆனாலும் திரும்பிப் போ, உன் இல்லத்துக்கே திரும்பு — உனக்கு எப்போதும் அனுமதி உண்டு.
1.142.43
स तु द्रोणस्य शिरसा पादौ गृह्य परन्तपः ।
अरण्यमनुसंप्राप्य कृत्वा द्रोणं महीमयम् ॥ १.१४२.४३ ॥
அந்த எதிரிகளை வருத்துபவன் துரோணரின் பாதங்களைத் தலையால் தொட்டு வணங்கி, காட்டுக்குச் சென்று மண்ணால் ஒரு துரோணரை உருவாக்கினான்.
1.142.44
तस्मिन्नाचार्यवृत्तिं च परमामास्थितस्तदा ।
इष्वस्त्रे योगमातस्थे परं नियममास्थितः ॥ १.१४२.४४ ॥
அந்த உருவத்தில் ஆசிரியருக்குரிய மிக உயர்ந்த நடத்தையைக் கடைப்பிடித்து, அவன் அம்புகளிலும் ஆயுதங்களிலும் பயிற்சியை மேற்கொண்டு மிகுந்த கட்டுப்பாட்டைக் கடைப்பிடித்தான்.
1.142.45
परया श्रद्धयोपेतो योगेन परमेण च ।
विमोक्षादानसन्धाने लघुत्वं परमाप सः ॥ १.१४२.४५ ॥
மிக்க நம்பிக்கையுடனும் உயர்ந்த பயிற்சியுடனும் அவன், அம்பை எய்வதிலும், எடுப்பதிலும், பொருத்துவதிலும் மிகுந்த விரைவைப் பெற்றான்.
1.142.46
लाघवं चास्त्रयोगं च नचिरात्प्रत्यपद्यत ।
अथ द्रोणाभ्यनुज्ञाताः कदाचित्कुरुपाण्डवाः।
रथैर्विनिर्ययुः सर्वे मृगयामरिमर्दनाः ॥ १.१४२.४६ ॥
விரைவிலேயே அவன் சுறுசுறுப்பையும் அஸ்திர பிரயோகத்தையும் பெற்றான். பின்னர் ஒருமுறை துரோணரின் அனுமதியுடன் குரு மற்றும் பாண்டவர்கள், எதிரிகளை அழிப்பவர்கள் அனைவரும் தேர்களில் வேட்டைக்குப் புறப்பட்டனர்.
1.142.47
तत्रोपकरणं गृह्य नरः कश्चिद्यदृच्छया ।
राजन्ननुजगामैकः श्वानमादाय पाण्डवान् ॥ १.१४२.४७ ॥
அரசே, அங்கே ஒரு மனிதன் தற்செயலாக உபகரணங்களை எடுத்துக்கொண்டு, நாயுடன் பாண்டவர்களைத் தனியாகப் பின்தொடர்ந்தான்.
1.142.48
तेषां विचरतां तत्र तत्तत्कर्मचिकीर्षया ।
श्वाचरन्स पथा क्रीडन्नैषादिं प्रति जग्मिवान् ॥ १.१४२.४८ ॥
அங்கே அவர்கள் அலைந்து திரிகையில், ஒவ்வொரு செயலையும் செய்ய விரும்பி, அந்த நாய் வழியில் விளையாடியபடி நிஷாத பெண்ணின் பக்கம் சென்றது.
1.142.49
स कृष्णमलदिग्धाङ्गं कृष्णाजिनजटाघरम् ।
नैषादिं श्वा समालक्ष्य भषंस्तस्थौ तदन्तिके ॥ १.१४२.४९ ॥
கருமையான அழுக்கால் உடல் பூசப்பட்டவனும், கருப்பு மானுடையும் சடைமுடியும் அணிந்தவனுமான அந்த வேடனை நாய் கண்டு, குரைத்துக்கொண்டு அவனருகே நின்றது.
1.142.50
तदा तस्याथ भषतः शुनः सप्त शरान्मुखे ।
लाघवं दर्शन्नस्त्रे मुमोच युगपद्यथा ॥ १.१४२.५० ॥
அப்போது குரைக்கும் அந்த நாயின் வாயில் அவன் ஏழு அம்புகளை ஒரே சமயத்தில் எய்தான், தனது லாகவத்தைக் காட்டி.
1.142.51
स तु श्वा शरपूर्णास्यः पाण्डवानाजगाम ह ।
तं दृष्ट्वा पाण्डवा वीराः परं विस्मयमागताः ॥ १.१४२.५१ ॥
அந்த நாய் அம்புகளால் நிறைந்த வாயுடன் பாண்டவர்களிடம் வந்தது. அதைக் கண்டு வீரர்களான பாண்டவர்கள் மிகுந்த வியப்படைந்தனர்.
1.142.52
लाघवं शब्धवेधित्वं दृष्ट्वा तत्परमं तदा ।
प्रेक्ष्य तं व्रीडिताश्चासन्प्रशशंसुश्च सर्वशः ॥ १.१४२.५२ ॥
அந்த உயர்ந்த லாகவத்தையும் ஒலியால் குறி தவறாது எய்யும் திறமையையும் கண்டு, அவனைப் பார்த்து அவர்கள் வெட்கமடைந்து எல்லா வகையிலும் புகழ்ந்தனர்.
1.142.53
तं ततोऽन्वेषमाणास्ते वने वननिवासिनम् ।
ददृशुः पाण्डवा राजन्नस्यन्तमनिशं शरान् ॥ १.१४२.५३ ॥
அரசே, அப்போது அவனைத் தேடிக்கொண்டு காட்டில் பாண்டவர்கள் அந்த வனவாசியைக் கண்டனர்; அவன் இடைவிடாமல் அம்புகளை எய்துகொண்டிருந்தான்.
1.142.54
न चैनमभ्यजानंस्ते तदा विकृतदर्शनम् ।
तथैनं परिपप्रच्छ्रुः को भवान्कस्य वेत्युत ॥ १.१४२.५४ ॥
அப்போது அவர்கள் விகாரமான தோற்றம் கொண்ட அவனை அறியவில்லை. அவர்கள் அவனிடம் கேட்டனர், "நீர் யார், யாருடைய மகன்?" என்று.
1.142.55
निषादाधिपतेर्वीरा हिरण्यधनुषः सुतम् ।
द्रोणशिष्यं च मां वित्त धुर्वेदकृतश्रमम् ॥ १.१४२.५५ ॥
வீரர்களே, நிஷாதர்களின் தலைவன் ஹிரண்யதனுஸின் மகனான என்னை, துரோணரின் சீடனாகவும் வில்வித்தையில் பயிற்சி பெற்றவனாகவும் அறியுங்கள்.
1.142.56
ते तमाज्ञाय तत्त्वेन पुनरागम्य पाण्डवाः ।
यथा वृत्तं वने सर्वं द्रोणायाचख्युरद्भुतम् ॥ १.१४२.५६ ॥
அவனை உண்மையாக அறிந்து, மீண்டும் திரும்பி வந்த பாண்டவர்கள், காட்டில் நடந்த அந்த அற்புதமான நிகழ்வை அனைத்தும் துரோணரிடம் கூறினர்.
1.142.57
कौन्तेयस्त्वर्जुनो राजन्नेकलव्यमनुस्मरन् ।
रहो द्रोणं समासाद्य प्रणयादिदमब्रवीत् ॥ १.१४२.५७ ॥
அரசே, குந்தியின் மகன் அர்ஜுனன் ஏகலவ்யனை நினைத்து, தனிமையில் துரோணரை அணுகி அன்புடன் இவ்வாறு கூறினான்.
1.142.58
नन्वहं परिरभ्यैकः प्रीतिपूर्वमिदं वचः ।
भवतोक्तो न मे शिष्यस्त्वद्विशिष्टो भविष्यति ॥ १.१४२.५८ ॥
நீயே என்னை அன்புடன் தழுவி, தனியாக இதைச் சொல்லவில்லையா, என் சீடன் உன்னிலும் சிறந்தவனாக இருக்க மாட்டான் என்று?
1.142.59
अथ कस्मान्मद्विशिष्टो लोकादपि च वीर्यवान् ।
अन्योऽस्ति भवतः शिष्यो निषादाधिपतेः सुतः। ॥ १.१४२.५९ ॥
அப்படியானால், உலகிலேயே வலிமையுடையவனும், என்னை விட சிறந்தவனுமான வேறொரு சீடன், நிஷாதர் தலைவனின் மகன், உனக்கு எப்படி இருக்கிறான்?
1.142.60
मुहूर्तमिव तं द्रोणश्चिन्तयित्वा विनिश्चयम् ।
सव्यसाचिनमादाय नैषादिं प्रति जग्मिवान् ॥ १.१४२.६० ॥
துரோணர் சிறிது நேரம் அதைப் பற்றி சிந்தித்து ஒரு முடிவு செய்து, சவ்யசாசியான அர்ஜுனனை அழைத்துக்கொண்டு நிஷாதனின் மகனை நோக்கிச் சென்றார்.
1.142.61
ददर्श मलदिग्धाङ्गं जटिलं चीरवाससम् ।
एकलव्यं धनुष्पाणिमस्यन्तमनिशं शरान् ॥ १.१४२.६१ ॥
அவர் உடல் அழுக்கு படிந்தவனாக, சடை முடியுடனும் மரவுரி ஆடையுடனும், கையில் வில்லேந்தி இடைவிடாமல் அம்புகளை எய்துகொண்டிருந்த ஏகலவ்யனைக் கண்டார்.
1.142.62
एकलव्यस्तु तं दृष्ट्वा द्रोणमायान्तमन्तिकात् ।
अभिगम्योपसंगृह्य जगाम शिरसा महीम् ॥ १.१४२.६२ ॥
ஏகலவ்யன் அருகில் வரும் துரோணரைக் கண்டதும், அவரிடம் சென்று அவரின் பாதங்களைப் பற்றி தலையால் நிலத்தைத் தொட்டு வணங்கினான்.
1.142.63
पूजयित्वा ततो द्रोणं विधिवत्स निषादजः ।
निवेद्य शिष्यमात्मानं तस्थौ प्राञ्जलिरग्रतः ॥ १.१४२.६३ ॥
பின்னர் அந்த நிஷாதனின் மகன் துரோணரை முறைப்படி வழிபட்டு, தன்னைச் சீடனாக அர்ப்பணித்து, கைகூப்பியவனாக அவர் முன் நின்றான்.
1.142.64
ततो द्रोणोऽब्रवीद्राजन्नेकलव्यमिदं वचः ।
यदि शिष्योऽसि मे वीर वेतनं दीयतां मम ॥ १.१४२.६४ ॥
அப்போது, அரசே, துரோணர் ஏகலவ்யனிடம் இவ்வாறு கூறினார்: வீரனே, நீ என் சீடனானால், எனக்குக் குருதட்சிணை கொடு.
1.142.65
एकलव्यस्तु तच्छ्रुत्वा प्रीयमाणोऽब्रवीदिदम् ।
किं प्रयच्छामि भगवन्नाज्ञापयतु मां गुरुः ॥ १.१४२.६५ ॥
ஏகலவ்யனோ அதைக் கேட்டு மகிழ்ந்து இவ்வாறு கூறினான்: பகவானே, நான் என்ன கொடுப்பேன்? குரு எனக்கு ஆணையிடட்டும்.
1.142.66
न हि किंचिददेयं मे गुरवे ब्रह्मवित्तम ।
तमब्रवीत्त्वयाङ्गुष्ठो दक्षिणो दीयतामिति ॥ १.१४२.६६ ॥
ஓ பிரம்மஞானிகளில் சிறந்தவரே, என்னிடம் குருவுக்குக் கொடுக்கத் தகுந்தது எதுவும் இல்லை. அப்போது துரோணர் அவனிடம் கூறினார்: உன் வலது கட்டைவிரல் கொடுக்கப்படட்டும்.
1.142.67
एकलव्यस्तु तच्छ्रुत्वा वचो द्रोणस्य दारुणम् ।
प्रतिज्ञामात्मनो रक्षन्सत्ये च नियतः सदा ॥ १.१४२.६७ ॥
துரோணரின் அந்தக் கடுமையான சொற்களைக் கேட்ட ஏகலவ்யன், தன் சபதத்தைக் காத்தும் உண்மையில் எப்போதும் உறுதியாக இருந்தும்.
1.142.68
तथैव हृष्टवदनस्तथैवादीनमानसः ।
छित्त्वाऽविचार्य तं प्रादाद्द्रोणायाङ्गुष्ठमात्मनः ॥ १.१४२.६८ ॥
அதேபோல் மலர்ந்த முகத்துடனும் சோர்வில்லாத மனத்துடனும், தன் கட்டைவிரலை வெட்டி யோசிக்காமல் துரோணருக்குக் கொடுத்தான்.
1.142.69
ततः शरं तु नैषादिरङ्गुलीभिर्व्यकर्षत ।
न तथा च स शीघ्रोऽभूद्यथा पूर्वं नराधिप ॥ १.१४२.६९ ॥
பின்னர் நிஷாதனின் மகன் விரல்களால் அம்பை இழுத்தான்; ஆனால் முன்பு போல் அது வேகமாகப் பறக்கவில்லை, மன்னனே.
1.142.70
ततोऽर्जुनः प्रीतमना बभूव विगतज्वरः ।
द्रोणश्च सत्यवागासीन्नान्योऽभिभविताऽर्जुनं ॥ १.१४२.७० ॥
அப்போது அர்ஜுனன் மகிழ்ச்சியான மனத்தோடும் துயரமற்றவனாகவும் ஆனான்; துரோணர் சொன்னது உண்மையானது; வேறொருவரும் அர்ஜுனனை மிஞ்ச முடியாது.
1.142.71
द्रोणस्य तु तदा शिष्यौ गदायोग्यौ बभूवतुः ।
दुर्योधनश्च भीमश्च सदा संरब्धणानसौ ॥ १.१४२.७१ ॥
அப்போது துரோணரின் இரண்டு சீடர்கள் கதாயுத்தத்திற்குத் தகுதியானவர்களாக ஆனார்கள்; துரியோதனனும் பீமனும், எப்போதும் போரில் ஆவேசமானவர்கள்.
1.142.72
अश्वत्थामा रहस्येषु सर्वेष्वभ्यधिकोऽभवत् ।
तथाऽतिपुरुषानन्यान्त्सारुकौ यमजावुभौ ॥ १.१४२.७२ ॥
அஸ்வத்தாமன் எல்லா ரகசிய வித்தைகளிலும் மேம்பட்டவனானான்; மற்றவர்களான அசாதாரண புருடர்களும், இரட்டைச் சகோதரர்களும்.
1.142.73
युधिष्ठिरो रथश्रेष्ठः सर्वत्र तु धनञ्जयः ।
प्रथितः सागरान्तायां रथयूथपयूथपः ॥ १.१४२.७३ ॥
யுதிஷ்டிரர் தேர்வீரர்களில் சிறந்தவர்; ஆனால் எங்கும், கடல் எல்லை வரை, தனஞ்சயன் (அர்ஜுனன்) புகழ்பெற்றவன், தேர்ப்படைகளின் தலைவர்களுக்கெல்லாம் தலைவன்.
1.142.74
बुद्धियोगबलोत्साहः सर्वास्त्रेषु च निष्ठितः ।
अस्त्रे गुर्वनुरागे च विशिष्टोऽभवदर्जुनः ॥ १.१४२.७४ ॥
புத்தி, யோகம், பலம், உற்சாகம் கொண்ட அர்ஜுனன் எல்லா ஆயுதங்களிலும் தேர்ச்சி பெற்றான்; ஆயுதவித்தையிலும் ஆசிரியர் மீதான பக்தியிலும் சிறந்தவனானான்.
1.142.75
तुल्येष्वस्त्रोपदेशेषु सौष्ठवेन च वीर्यवान् ।
एकः सर्वकुमाराणां बभूवातिरथोऽर्जुनः ॥ १.१४२.७५ ॥
சம அளவில் அஸ்திர உபதேசம் பெற்றிருந்தும், தனது திறமையாலும் வீரியத்தாலும் அர்ஜுனன் ஒருவனே எல்லா இளவரசர்களிலும் அதிரதனானான்.
1.142.76
प्राणाधिकं भीमसेनं कृतविद्यं धनञ्जयम् ।
धार्तराष्ट्रा दुरात्मानो नामृष्यन्त परस्परम् ॥ १.१४२.७६ ॥
உயிரினும் சிறந்த பீமசேனனையும், கல்வியில் தேர்ந்த தனஞ்சயனையும் துரியோதனாதியர் ஒருவரை ஒருவர் பொறாமையால் பொறுக்க முடியாதவர்களாயினர்.
1.142.77
तांस्तु सर्वान्समानीय सर्वविद्यास्त्रशिक्षितान् ।
द्रोणः प्रहरणज्ञाने जिज्ञासुः पुरुषर्षभः ॥ १.१४२.७७ ॥
அவர்கள் அனைவரையும், எல்லா வித்தைகளிலும் ஆயுதங்களிலும் பயிற்சி பெற்றவர்களை, ஒன்றுகூட்டி, ஆயுத அறிவை அறிய விரும்பிய துரோணர், மனிதர்களில் காளை போன்றவர்.
1.142.78
कृत्रिमं भासमारोप्य वृक्षाग्रे शिल्पिभिः कृतम् ।
अविज्ञातं कुमाराणां लक्ष्यभूतमुपादिशत् ॥ १.१४२.७८ ॥
சிற்பிகளால் செய்யப்பட்ட ஒரு செயற்கைப் பறவையை மரத்தின் உச்சியில் வைத்து, இளவரசர்கள் அதுவரை பார்த்திராத அதை இலக்காகக் காட்டினார்.
1.142.79
शीघ्रं भन्तः सर्वेऽपि धनूंष्यादाय सर्वशः ।
भासमेतं समुद्दिश्य तिष्ठध्वं सन्धितेषतः ॥ १.१४२.७९ ॥
அன்பர்களே, நீங்கள் அனைவரும் விரைவாக வில்லை எடுத்து, இந்தப் பறவையைக் குறிவைத்து அம்பு பூட்டி நில்லுங்கள்.
1.142.80
मद्वाक्यसमकालं तु शिरोऽस्य विनिपात्यताम् ।
एकैकशो नियोक्ष्यामि तथा कुरुत पुत्रकाः ॥ १.१४२.८० ॥
என் சொல்லின் அதே கணத்தில் இதன் தலை விழுத்தப்படட்டும். ஒவ்வொருவராக உங்களை நியமிப்பேன்; மகன்களே, அவ்வாறே செய்யுங்கள்.
1.142.81
ततो युधिष्ठिरं पूर्वमुवाचाङ्गिरसां वरः ।
संधत्स्व बामं दुर्धर्ष मद्वाक्यान्ते विमुञ्चतम् ॥ १.१४२.८१ ॥
அப்போது அங்கிரஸ் குலத்தில் சிறந்தவர் முதலில் யுதிஷ்டிரரிடம் கூறினார்: வெல்ல முடியாதவனே, இடப்பக்க வில்லைப் பூட்டு; என் சொல்லின் முடிவில் விடு.
1.142.82
ततो युधिष्ठिरः पूर्वं धनुर्गृह्य परन्तपः ।
तस्थौ भासं समुद्दिश्य गुरुवाक्यप्रचोदितः ॥ १.१४२.८२ ॥
அப்போது எதிரிகளை வருத்துபவரான யுதிஷ்டிரர் முதலில் வில்லை எடுத்து, குருவின் சொல்லால் தூண்டப்பட்டு, பறவையைக் குறிவைத்து நின்றார்.
1.142.83
ततो विततधन्वानं द्रोणस्तं कुरुनन्दनम् ।
स मुहूर्तादुवाचेदं वचनं भरतर्षभ ॥ १.१४२.८३ ॥
அப்போது துரோணர் வில்லை முழுதாக இழுத்து நின்ற அந்தக் குருநந்தனனைப் பார்த்தார். சிறிது நேரத்தில் அவர் இந்தச் சொல்லைக் கூறினார்: பரதர்களில் காளையே,
1.142.84
पश्यसि त्वं द्रुमाग्रस्थं भासं नरवरात्मज ।
पश्यामीत्येवमाचार्यं प्रत्युवाच युधिष्ठिरः ॥ १.१४२.८४ ॥
நரர்களில் சிறந்தவரின் மகனே, மரத்தின் உச்சியில் நிற்கும் அந்தப் பறவையை நீ பார்க்கிறாயா? "பார்க்கிறேன்" என்று யுதிஷ்டிரர் ஆசிரியருக்கு பதில் கூறினார்.
1.142.85
स मुहूर्तादिव पुनर्द्रोणस्तं प्रत्यभाषत ।
अथ वृक्षमिमं मां वा भ्रातॄन्वाऽपि प्रपश्यसि ॥ १.१४२.८५ ॥
சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு துரோணர் அவனிடம் மீண்டும் பேசினார்: "இப்போது நீ இந்த மரத்தையா பார்க்கிறாய், என்னையா, அல்லது உன் சகோதரர்களையுமா?"
1.142.86
तमुवाच स कौन्तेयः पश्याम्येनं नवस्पतिम् ।
भन्तं च तथा भ्रातॄन्भासं चेति पुनःपुनः ॥ १.१४२.८६ ॥
குந்தியின் மகன் அவரிடம் கூறினான்: "நான் இந்த மரத்தையும், பறவையையும், சகோதரர்களையும் பார்க்கிறேன்" என்று மீண்டும் மீண்டும் கூறினான்.
1.142.87
तमुवाचापसर्पेति द्रोणोऽप्रीतमना इव ।
नैतच्छक्यं त्वया वेद्धुं लक्ष्यमित्येव कुत्सयन् ॥ १.१४२.८७ ॥
துரோணர் அதிருப்தியுடன் அவனிடம், "விலகிப் போ" என்றார்; "இந்த இலக்கை உன்னால் துளைக்க இயலாது" என்று அவனை நிந்தித்தார்.
1.142.88
ततो दुर्योधनादींस्तान्धार्तराष्ट्रान्महायशाः ।
तेनैव क्रमयोगेन जिज्ञासुः पर्यपृच्छत ॥ १.१४२.८८ ॥
பிறகு அந்த மஹாயசஸ்வி, அறிய விரும்பி, துரியோதனன் முதலான திருதராஷ்டிரரின் மகன்களிடம் அதே வரிசையில் கேள்வி கேட்டார்.
1.142.89
अन्यांश्च शिष्यान्भीमादीन्राज्ञश्चैवान्यदेशजान् ।
यदा च सर्वे तत्सर्वं पश्याम इति कुत्सिताः ॥ १.१४२.८९ ॥
மற்ற மாணவர்களையும், பீமன் முதலானோரையும், அந்நிய நாடுகளில் பிறந்த அரசர்களையும் கேட்டார்; அனைவரும் "இதெல்லாம் பார்க்கிறோம்" என்று கூறியபோது அவர்கள் நிந்திக்கப்பட்டனர்.