Mahābhārata · Adhyāya 1.144
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.144.1
कृतास्त्रान्धार्तराष्ट्रांश्च पाण्डुपुत्रांश्च भारत ।
दृष्ट्वा द्रोणोऽब्रवीद्राजन्धृतराष्ट्रं जनेश्वरम् ॥ १.१४४.१ ॥
O Bhārata, als Droṇa die in den Waffen geübten Söhne Dhṛtarāṣṭras und die Söhne Pāṇḍus sah, sprach er zu König Dhṛtarāṣṭra, dem Herrn der Völker.
1.144.2
कृपस्य सोमदत्तस्य वाह्लीकस्य च धीमतः ।
गाङ्गेयस्य च सान्निध्ये व्यासस्य विदुरस्य च ॥ १.१४४.२ ॥
In Gegenwart von Kṛpa, Somadatta, dem weisen Vāhlīka, Gāṅgeya (Bhīṣma), Vyāsa und Vidura.
1.144.3
राजन्संप्राप्तविद्यास्ते कुमाराः कुरुसत्तम ।
ते दर्शयेयुः स्वां शिक्षां राजन्ननुमते तव ॥ १.१४४.३ ॥
O König, bester der Kurus, mögen jene Prinzen, die ihr Wissen erlangt haben, mit deiner Erlaubnis ihre Fertigkeit zeigen.
1.144.4
ततोऽब्रवीन्महाराजः प्रहृष्टेनान्तरात्मना ।
भारद्वाज महत्कर्म कृतं ते द्विजसत्तम ॥ १.१४४.४ ॥
Da sprach der große König mit erfreutem Herzen: O Sohn Bharadvājas, Bester der Zweimalgeborenen, du hast ein großes Werk vollbracht.
1.144.5
यदानुमन्यसे कालं यस्मिन्देशे यथायथा ।
तथातथा विधानाय स्वयमाज्ञापयस्व माम् ॥ १.१४४.५ ॥
Zu welcher Zeit, an welchem Ort du es billigst und wie du es für die Anordnung für richtig hältst, befiehl du selbst mir.
1.144.6
स्पृहयाम्यद्य निर्वेदान्पुरुषाणां सचक्षुषाम् ।
अस्त्रहेतोः पराक्रान्तान्ये मे द्रक्ष्यन्ति पुत्रकान् ॥ १.१४४.६ ॥
Heute sehne ich mich nach dem freudigen Anblick der sehenden Männer, die sich um der Waffen willen mühen; sie werden meine Söhne sehen.
1.144.7
क्षत्तर्यद्गुरुराचार्यो ब्रवीति कुरु तत्तथा ।
न हीदृशं प्रियं मन्ये भविता धर्मवत्सल ॥ १.१४४.७ ॥
Vidura, tu genau das, was der Lehrer, der Preceptor, sagt. Ich glaube, es wird mir nichts Erfreulicheres geben als dies, o Liebhaber des Dharma.
1.144.8
ततो राजानमामन्त्र्य विदुरानुमतोपि हि ।
भारद्वाजो महाप्राज्ञो मापयामास मेदिनीम् ॥ १.१४४.८ ॥
Dann, nachdem er sich vom König verabschiedet hatte, und auch mit Viduras Zustimmung, ließ der sehr weise Bhāradvāja das Land vermessen.
1.144.9
समामवृक्षां निर्गुलमामुदक्प्रवणसंस्थिताम् ।
तस्यां भूमौ बलिं चक्रे तिथौ नक्षत्रपूजिते ॥ १.१४४.९ ॥
Auf jenem ebenen, baumlosen, dickichtfreien, nach Norden abfallenden Boden brachte er das Opfer dar an einem vom Sternbild geehrten Mondtag.
1.144.10
अवघुष्टं पुरं चापि तदर्थं भरतर्षभ ।
रङ्गभूमौ सुविपुलं शास्त्रदृष्टं यथाविधि ॥ १.१४४.१० ॥
Und dafür wurde auch in der Stadt verkündet, o Stier der Bharatas; und in der Arena wurde ein sehr weiträumiger Bau errichtet, wie es die Schriften vorschreiben und nach Vorschrift.
1.144.11
प्रेक्षागारं सुविहितं चक्रस्ते तस्य शिल्पिनः ।
रक्षां सर्वायुधोपेतां स्त्रीणां चैव नरर्षभ ॥ १.१४४.११ ॥
Seine Handwerker errichteten einen wohl angelegten Schauplatz, o Stier unter den Männern, und sorgten auch für den Schutz der Frauen, ausgerüstet mit allen Waffen.
1.144.12
मञ्चांश्च कारयामासुर्यत्र जानपदा जनाः ।
विपुलानुच्छ्रयोपेताञ्शिबिकाश्च महाधनाः ॥ १.१४४.१२ ॥
Sie ließen auch geräumige, hohe Tribünen errichten, wo die Landbewohner sitzen sollten, und Sänften für die sehr Wohlhabenden.
1.144.13
तस्मिंस्ततोऽहनि प्राप्ते राजा ससचिवस्तदा ।
सान्तःपुरः सहामात्यो व्यासस्यानुमते तदा।
भीष्मं प्रमुखतः कृत्वा कृपं चाचार्यसत्तमम् ॥ १.१४४.१३ ॥
Als jener Tag kam, brach der König mit seinen Räten, den Frauen des Innenpalastes und den Ministern, mit Vyāsas Zustimmung auf, Bhīṣma an der Spitze und auch Kṛpa, den besten der Lehrer, mit sich.
1.144.14
बाह्लीकं सोमदत्तं च भूरिश्रवसमेव च ।
कुरूनन्यांश्च सचिवानादाय नगराद्बहिः ॥ १.१४४.१४ ॥
Bāhlīka, Somadatta und Bhūriśravas, die Kurus und die übrigen Räte mit sich nehmend, zog er vor die Stadt.
1.144.15
रङ्गभूमिं समासाद्य ब्राह्मणैः सहितो नृपः ॥ १.१४४.१५ ॥
Der König, von den Brahmanen begleitet, erreichte den Kampfplatz.
1.144.16
मुक्ताजालपरिक्षिप्तं वैदूर्यममिशोभितम् ।
शातकुम्भमयं दिव्यं प्रेक्षागारमुपागमत् ॥ १.१४४.१६ ॥
Er gelangte zur göttlichen, goldenen Schauhalle, von einem Perlennetz umgeben und mit Lapislazuli geschmückt.
1.144.17
गान्धारी च महाभागा कुन्ती च जयतां वर ।
स्त्रियश्च राज्ञः सर्वास्ताः सप्रेष्याः सपरिच्छदाः ॥ १.१४४.१७ ॥
O Bester der Sieger, die überaus glückliche Gāndhārī und Kuntī und alle Frauen des Königs, mit ihren Dienern und Gefolgen.
1.144.18
हर्षादारुरुहुर्मञ्चान्मेरुं देवस्त्रियो यथा ।
ब्राह्मणक्षत्रियाद्यं च चातुर्वर्ण्यं पुराद्द्रुतम् ॥ १.१४४.१८ ॥
In Freude stiegen sie auf die Bühnen, wie himmlische Frauen den Meru besteigen; und die vier Stände, mit Brahmanen und Kṣatriyas beginnend, strömten rasch aus der Stadt.
1.144.19
दर्शनेप्सुः समभ्यागात्कुमाराणां कृतास्त्रताम् ।
क्षणेनैकस्थतां तत्र दर्शनेप्सुर्जगाम ह ॥ १.१४४.१९ ॥
Begierig, die Waffenkunst der Prinzen zu sehen, kamen sie zusammen; in einem Augenblick waren alle an einem Ort versammelt, begierig zu schauen.
1.144.20
प्रवादितैश्च वादित्रैर्जनकौतूहलेन च ।
महार्णव इव क्षुब्धः समाजः सोऽभवत्तदा ॥ १.१४४.२० ॥
Durch den Klang der Instrumente und die Neugier des Volkes geriet die Versammlung damals wie ein großes Meer in Aufruhr.
1.144.21
ततः शुक्लाम्बरधरः शुक्लयज्ञोपवीतवान् ।
शुक्लकेशः सितश्मश्रुः शुक्लाल्यानुलेपनः ॥ १.१४४.२१ ॥
Dann er, in weiße Gewänder gekleidet, mit der weißen heiligen Schnur, weißem Haar und weißem Bart, mit weißen wohlriechenden Salben gesalbt...
1.144.22
रङ्गमध्यं तदाचार्यः सपुत्रः प्रविवेश ह ।
नभो जलधरैर्हीनं साङ्गारक इवांशुमान् ॥ १.१४४.२२ ॥
Da betrat der Lehrer mit seinem Sohn die Mitte der Arena, wie die Sonne mit dem Mars an einem wolkenlosen Himmel.
1.144.23
व्यासस्यानुमते चक्रे बलिं बलवतां वरः ।
ब्राह्मणांस्तु सुमन्त्रज्ञान्कारयामास मङ्गलम् ॥ १.१४४.२३ ॥
Mit Vyāsas Zustimmung brachte der Beste unter den Mächtigen das Opfer dar und ließ das glückverheißende Ritual von Brahmanen vollziehen, die die guten Mantras kannten.
1.144.24
सुवर्णमणिरत्नानि वस्त्राणि विविधानि च ।
प्रददौ दक्षिणां राजा द्रोणाय च कृपाय च ॥ १.१४४.२४ ॥
Der König gab Droṇa und Kṛpa als Dakṣiṇā Gold, Edelsteine, Juwelen und Gewänder vielerlei Art.
1.144.25
सुखपुण्याहघोषस्य पुण्यस्य समनन्तरम् ।
विविशुर्विविधं गृह्य शस्त्रोपकरणं नराः ॥ १.१४४.२५ ॥
Unmittelbar nach dem Klang des glückverheißenden Segens und des heiligen Ritus traten die Männer ein, verschiedene Waffen und Gerät mit sich führend.
1.144.26
ततो बद्धाङ्गुलित्राणा बद्धकक्ष्या महारथाः ।
बद्धथूणाः सधनुषो विविशुर्भरतर्षभाः ॥ १.१४४.२६ ॥
Dann traten, die Fingerschützer angelegt, die Gürtel geschnürt, die Köcher befestigt und mit den Bogen, die großen Streitwagenkämpfer ein, die Stiere unter den Bharatas.
1.144.27
रङ्गमध्ये स्थितं द्रोणमभिवाद्य नरर्षभाः ।
चक्रुः पूजां यथान्यायं द्रोणस्य च कृपस्य च ॥ १.१४४.२७ ॥
Nachdem sie Droṇa, der in der Mitte der Arena stand, ehrerbietig gegrüßt hatten, verehrten die Stiere unter den Menschen Droṇa und Kṛpa nach der Vorschrift.
1.144.28
आशीर्भिश्च प्रयुक्ताभिः सर्वे संहृष्टमानसाः ।
अभिवाद्य पुनः शस्त्रान्बलिपुष्पैः समर्चितान् ॥ १.१४४.२८ ॥
Unter ausgesprochenen Segenswünschen verneigten sich alle mit frohem Herzen erneut und grüßten die mit Blütenopfern geehrten Waffen.
1.144.29
रक्तचन्दनसंमिश्रैः स्वयमर्चन्ति कौरवाः ।
रक्तचन्दनदिग्धाश्च रक्तमाल्यानुधारिणः ॥ १.१४४.२९ ॥
Die Kauravas selbst verehren mit Stoffen, die mit rotem Sandelholz vermischt sind; mit rotem Sandelholz bestrichen und rote Girlanden tragend.
1.144.30
सर्वे रक्तपताकाश्च सर्वे रक्तान्तलोचनाः ।
द्रोणेन समनुज्ञाता गृह्य शस्त्रं परन्तपाः ॥ १.१४४.३० ॥
Alle mit roten Bannern, alle mit geröteten Augenwinkeln, von Droṇa erlaubt und die Waffen ergreifend, die Feindesbezwinger.
1.144.31
धनूंषि पूर्व संगृह्य तप्तकाञ्चनभूषिताः ।
सज्यानि विविधाकाराः शरैः सन्धाय कौरवा ॥ १.१४४.३१ ॥
Zuerst ergriffen die Kaurava, mit glühendem Gold geschmückt und von vielfältiger Gestalt, ihre Bogen, spannten die Sehnen und legten die Pfeile an.
1.144.32
ज्याघोषं तलघोषं च कृत्वा भूतान्यमोहयन् ॥ १.१४४.३२ ॥
Mit dem Schwirren der Bogensehnen und dem Klatschen der Handflächen verwirrten sie alle Wesen.
1.144.33
अनुज्येष्ठं च ते तत्र युधिष्ठिरपुनरोगमाः ।
चक्रुरस्त्रं महावीर्याः कुमाराः परमाद्भुतम् ॥ १.१४४.३३ ॥
Dort führten Yudhiṣṭhira und die hochmutigen Prinzen, die ihm folgten, vom jüngsten bis zum ältesten, eine überaus wundersame Waffenkunst vor.
1.144.34
केषांचित्तत्र माल्येषु शरा निपतिता नृप ।
केषांचित्पुष्पमुकुटे निपतन्ति स्म सायकाः ॥ १.१४४.३४ ॥
O König, dort fielen die Pfeile einiger auf die Girlanden, und die anderer fielen auf die Blütenkronen.
1.144.35
केचिल्लक्ष्याणि विविधैर्बाणैराहितलक्षणैः ।
बिभिदुर्लाघवोत्सृष्टैर्गुरूणि च लघूनि च ॥ १.१४४.३५ ॥
Einige durchbohrten Ziele mit verschiedenen, sorgfältig gezielten Pfeilen, mit flinker Hand abgeschossen, schwere wie leichte Ziele.
1.144.36
केचिच्छराक्षेपभयाच्छिरांस्यवननामिरे ।
मनुजा धृष्टमपरे वीक्षाञ्चक्रुः सुविस्मिताः ॥ १.१४४.३६ ॥
Einige neigten die Häupter aus Furcht vor dem Flug der Pfeile, während andere, hochverwundert, kühn zuschauten.
1.144.37
ते स्म लक्ष्याणि बिभिदुर्बाणैर्नामाङ्कशोभितैः ।
विविधैर्लाघवोत्सृष्टैरुह्यन्तो वाजिभिर्द्रुतम् ॥ १.१४४.३७ ॥
Sie durchbohrten die mit eingravierten Namen geschmückten Ziele mit verschiedenen Pfeilen, geschickt abgeschossen, im raschen Ritt auf ihren Pferden.
1.144.38
तत्कुमारबलं तत्र गृहीतशरकार्मुकम् ।
गन्धर्वनगराकारं प्रेक्ष्य ते विस्मिताभवन् ॥ १.१४४.३८ ॥
Als sie das Heer der Prinzen mit Bogen und Pfeilen sahen, einer Stadt der Gandharven gleich, staunten sie.
1.144.39
सहसा चुक्रुशुश्चान्ये नराः शतसहस्रशः ।
विस्मयोत्फुल्लनयनाः साधुसाध्विति भारत ॥ १.१४४.३९ ॥
Plötzlich schrien Hunderttausende andere Männer auf, die Augen weit vor Staunen, und riefen: »Gut gemacht, gut gemacht!« O Bhārata.
1.144.40
कृत्वा धनुषि ते मार्गान्रथचर्यासु चासकृत् ।
गजपृष्ठेऽश्वपृष्ठे च नियुद्धे च महाबलाः ॥ १.१४४.४० ॥
Mit dem Bogen übten sie immer wieder die Bahnen der Wagenmanöver; auf Elefantenrücken, auf Pferderücken und auch im Ringkampf zeichneten sich diese mächtigen Männer aus.
1.144.41
गृहीतखड्गचर्माणस्ततो भूयः प्रहारिणः ।
त्सरुमार्गान्यथोद्दिष्टांश्चेरुः सर्वासु भूमिषु ॥ १.१४४.४१ ॥
Dann, mit Schwertern und Schilden, bewegten sich jene Kämpfer erneut auf allen Böden entlang der vorgeschriebenen Bahnen des Schwertkampfes.
1.144.42
लाघवं सौष्ठवं शोभां स्थिरत्वं दृढमुष्टिताम् ।
ददृशुस्तत्र सर्वेषां प्रयोगं खड्गचर्मणोः ॥ १.१४४.४२ ॥
Dort sahen sie bei allen den Gebrauch von Schwert und Schild: Gewandtheit, Geschick, Anmut, Festigkeit und einen fest geschlossenen Griff der Faust.
1.144.43
अथ तौ नित्यसंहृष्टौ सुयोधनवृकोदरौ ।
अवतीर्णौ गदाहस्तावेकशृङ्गाविवाचलौ ॥ १.१४४.४३ ॥
Da stiegen die beiden stets frohlockenden, Suyodhana und Vṛkodara, mit Keulen in den Händen herab, wie zwei einzelgipflige Berge.
1.144.44
बद्धकक्ष्यौ महाबाहू पौरुषे पर्यवस्थितौ ।
बृंहन्तौ वासिताहेतोः समदाविव कुञ्जरौ ॥ १.१४४.४४ ॥
Mit festgezurrtem Gürtel standen die beiden Starkarmigen fest in männlicher Kraft und brüllten wie zwei brünstige Elefanten um eine Elefantenkuh.
1.144.45
तौ प्रदक्षिणसव्यानि मण्डलानि महाबलौ ।
चेरतुर्मण्डलगतौ समदाविव कुञ्जरौ ॥ १.१४४.४५ ॥
Die beiden Mächtigen bewegten sich in Kreisen, nach rechts und links, wie zwei brünstige Elefanten, die sich im Ring drehen.
1.144.46
विदुरो धृतराष्ट्राय गान्धार्याः पाण्डवारणिः ।
न्यवेदयेतां तत्सर्वं कुमाराणां विचेष्टितम् ॥ १.१४४.४६ ॥
Vidura, der Feuerquirl der Pāṇḍavas, berichtete Dhṛtarāṣṭra und Gāndhārī alles, was die Prinzen getan hatten.