Mahābhārata · Adhyāya 1.145
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.145.1
कुरुराजे हि रङ्गस्थे भीमे च बलिनां वरे ।
पक्षपातकृतस्नेहः स द्विधेवाभवज्जनः ॥ १.१४५.१ ॥
Als der Kuru-König und Bhīma, der Beste unter den Starken, in der Arena standen, teilte sich die Menge, von der aus Parteilichkeit entstandenen Zuneigung bewegt, gleichsam in zwei.
1.145.2
जय हे कुरुराजेति जय हे भीम इत्युत ।
पुरुषाणां सुविपुलाः प्रणादाः सहसोत्थिताः ॥ १.१४५.२ ॥
»Sieg, o Kuru-König!« und »Sieg, o Bhīma!« — laute Jubelrufe der Männer erhoben sich plötzlich.
1.145.3
ततः क्षुब्धार्णवनिभं रङ्गमालोक्य बुद्धिमान् ।
भारद्वाजः प्रियं पुत्रमश्वत्थामानमब्रवीत् ॥ १.१४५.३ ॥
Da sprach der weise Sohn Bharadvājas (Droṇa), als er die Arena wie einen aufgewühlten Ozean sah, zu seinem geliebten Sohn Aśvatthāman.
1.145.4
वारयैतौ महावीर्यौ कृतयोग्यावुभावपि ।
मा भूद्रङ्गप्रकोपोऽयं भीमदुर्योधनोद्भवः ॥ १.१४५.४ ॥
»Haltet diese beiden zurück, beide von großer Kraft und beide geübt, damit dieser aus Bhīma und Duryodhana entstandene Aufruhr der Arena nicht entstehe.«
1.145.5
तत उत्थाय वेगेन अश्वत्थामा न्यवारयत् ।
गुरोराज्ञा भीम इति गान्धारे गुरुशासनम्।
अलं शिक्षाकृतं वेगमलं साहसमित्युत ॥ १.१४५.५ ॥
Da erhob sich Aśvatthāman rasch und hielt sie zurück: »Es ist der Befehl des Lehrers, o Bhīma! O Sohn Gāndhārīs! Dies ist die Anweisung des Lehrers: Genug des durch Übung geschulten Ungestüms, genug der Verwegenheit.«
1.145.6
ततस्तावुद्यतगतौ गुरुपुत्रेण वारितौ ।
युगान्तानिलसंक्षुब्धौ महावेलाविवार्णवौ ॥ १.१४५.६ ॥
Da wurden die beiden, die vorgestürmt waren, vom Sohn des Lehrers zurückgehalten; sie glichen zwei gewaltigen Meeren mit weiten Ufern, aufgewühlt von den Winden am Ende eines Weltzeitalters.
1.145.7
ततो रङ्गाङ्गणगतो द्रोणो वचनमब्रवीत् ।
निवार्य वादित्रगणं महामेघनिभस्वनम् ॥ १.१४५.७ ॥
Da trat Droṇa in den Hof der Arena, ließ die Instrumentengruppe verstummen, deren Klang dem eines gewaltigen Gewitterwolkens glich, und sprach diese Worte.
1.145.8
यो मे पुत्रात्प्रियतरः सर्वशस्त्रविशारदः ।
ऐन्द्रिरिन्द्रानुजसमः स पार्थो दृश्यतामिति ॥ १.१४५.८ ॥
"Mag jener Pārtha erscheinen, der mir lieber ist als mein eigener Sohn, in allen Waffen erfahren, Sohn Indras, Indras jüngerem Bruder gleich."
1.145.9
आचार्यवचनेनाथ कृतस्वस्त्ययनो युवा ।
बद्धगोधाङ्गुलित्राणः पूर्णतूणः सकार्मुकः ॥ १.१४५.९ ॥
Da trat der junge Mann auf das Wort des Lehrers hin, nachdem er das Segensritual vollzogen hatte, mit gebundenen Lederfingerschutzen, vollem Köcher und Bogen vor.
1.145.10
काञ्चनं कवचं बिभ्रत्प्रत्यदृश्य फाल्गुनः ।
सार्कः सेन्द्रायुधतडित्ससन्ध्य इव तोयदः ॥ १.१४५.१० ॥
Phālguna erschien, eine goldene Rüstung tragend, wie eine Regenwolke mit der Sonne, Indras Blitzkeil und der Dämmerung.
1.145.11
ततः सर्वस्य रङ्गस्य समुत्पिञ्जलकोऽभवत् ।
प्रावाद्यन्त च वाद्यानि सशङ्खानि समन्ततः ॥ १.१४५.११ ॥
Da geriet die ganze Arena in Erregung, und überall erklangen Instrumente zusammen mit den Muscheltrompeten.
1.145.12
एष कुन्तीसुतः श्रीमानेष मध्यमपाण्डवः ।
एष पुत्रो महेन्द्रस्य कुरूणामेष रक्षिता ॥ १.१४५.१२ ॥
"Dies ist der glorreiche Sohn Kuntīs, dies ist der mittlere Pāṇḍava. Dies ist der Sohn des großen Indra; dies ist der Beschützer der Kurus."
1.145.13
एषोऽस्त्रविदुषां श्रेष्ठ एष धर्मभृतां वरः ।
एष शीलवतां चापि शीलज्ञाननिधिः परः ॥ १.१४५.१३ ॥
Er ist der Beste unter den Kundigen der Waffen, der Vorzüglichste unter den Hütern des Dharma und der höchste Schatz an Tugend und Wissen, auch unter den Tugendhaften.
1.145.14
इत्येवं तुमुला वाचः शुश्रुवुः प्रेक्षकेरिताः ।
कुन्त्याः प्रस्रवसंयुक्तैरस्रैः क्लिन्नमुरोऽभवत् ॥ १.१४५.१४ ॥
So hörte man die tosenden Worte, die die Zuschauer sprachen, und Kuntīs Brust wurde von den fließenden Tränen durchnässt.
1.145.15
तेन शब्देन महता पूर्णश्रुतिरथाब्रवीत् ।
धृतराष्ट्रो नरश्रेष्ठो विदुरं हृष्टमानसः ॥ १.१४५.१५ ॥
Mit Ohren, die von jenem gewaltigen Lärm erfüllt waren, sprach Dhṛtarāṣṭra, der beste der Menschen, mit frohem Herzen zu Vidura.
1.145.16
क्षत्तः क्षुब्धार्णवनिभः किमेष सुमहास्वनः ।
सहसैवोत्थितो रङ्गे भिन्दन्निव नभस्तलम् ॥ १.१४५.१६ ॥
O Kṣattṛ, was ist dies für ein gewaltiger Lärm, gleich einem aufgewühlten Ozean, der plötzlich in der Arena aufsteigt, als wollte er das Himmelsgewölbe spalten?
1.145.17
एष पार्थो महाराज फाल्गुनः पाण्डुनन्दनः ।
अवतीर्णः सकवचस्तत्रैव सुमिहास्वनः ॥ १.१४५.१७ ॥
O großer König, dies ist Pārtha, Phālguna Arjuna, der Sohn Pāṇḍus; gerüstet mit dem Panzer ist er eben dort herabgestiegen und lässt einen gewaltigen Lärm erschallen.
1.145.18
धन्योऽस्म्यनुगृहीतोऽस्मि रक्षितोऽस्मि महामते ।
पृथारणिसमुद्भूतैस्त्रिभिः पाण्डववह्निभिः ॥ १.१४५.१८ ॥
O Weiser, ich bin gesegnet, ich bin begünstigt, ich bin beschützt, durch die drei Feuer der Pāṇḍava, geboren aus dem Feuerquirl Pṛthās.
1.145.19
तस्मिन्प्रमुदिते रङ्गे कथंचित्प्रत्युपस्थिते ।
दर्शयामास बीभत्सुराचार्यायास्त्रलाघवम् ॥ १.१४५.१९ ॥
Als sich in jener frohen Arena irgendwie die Gelegenheit ergab, zeigte Bībhatsu (Arjuna) seinem Lehrer seine Geschicklichkeit mit den Waffen.
1.145.20
आग्नेयेनासृजद्वह्निं वारुणेनासृजत्पयः ।
वायव्येनासृजद्वह्निं पार्जन्येनासृजद्धनान् ॥ १.१४५.२० ॥
Mit der Feuerwaffe erzeugte er Feuer; mit der Wasserwaffe Wasser; mit der Windwaffe wieder Feuer; mit der Regenwaffe Wolken.
1.145.21
भौमेन प्रासृजद्भूमिं पार्वतेनासृजद्गिरीन् ।
अन्तर्धानेन चास्त्रेण पुनरन्तर्हितोऽभवत् ॥ १.१४५.२१ ॥
Mit der Erdwaffe erschuf er Erde, mit der Bergwaffe Berge; und mit der Waffe des Verbergens wurde er wieder unsichtbar.
1.145.22
क्षणात्प्रांशुः क्षणाद्ध्रस्वः क्षणाच्च रथधूर्गतः ।
क्षणेन रथमध्यस्थः क्षणेनावतरन्महीम् ॥ १.१४५.२२ ॥
Im einen Augenblick war er groß, im nächsten klein; im Augenblick auf der Deichsel des Wagens; im Augenblick mitten im Wagen stehend; im Augenblick zur Erde herabsteigend.
1.145.23
सुकुमारं च सूक्ष्मं च गुरु चापि गुरुप्रियः ।
सौष्ठवेनाभिसंयुक्तः सोऽविध्यद्विविधैः शरैः ॥ १.१४५.२३ ॥
Das zarte und feine, aber auch das schwere (Ziel) — der Liebling seines Lehrers, mit Geschick begabt, durchbohrte es mit verschiedenen Pfeilen.
1.145.24
भ्रमतश्च वराहस्य लोहस्य प्रमुखे समम् ।
पञ्चबाणानसंक्तान्संमुमोचैकबाणवत् ॥ १.१४५.२४ ॥
Vor dem sich drehenden Eber und dem eisernen Gerät ließ er fünf Pfeile zugleich fliegen, unverschlungen, als wäre es ein einziger Pfeil.
1.145.25
गव्ये विषाणकोशे च चले रज्ज्ववलम्बिनि ।
निचखान महावीर्यः सायकानेकविंशतिम् ॥ १.१४५.२५ ॥
In das Gehäuse aus Kuhhaut und Horn, das an einem Seil hing und sich bewegte, schoss der Gewaltige einundzwanzig Pfeile.
1.145.26
इत्येवमादि सुमहत्खड्गे धनुषि चानघ ।
गदायां शस्त्रकुशलो मण्डलानि ह्यदर्शयत् ॥ १.१४५.२६ ॥
So und in noch größerem Maße: mit dem Schwert, mit dem Bogen und auch mit der Keule, o Makelloser, zeigte der Waffenkundige kreisförmige Kunststücke.
1.145.27
ततः समाप्तभूयिष्ठे तस्मिन्कर्मणि भारत ।
मन्दीभूते समाजे च वादित्रस्य च निःस्वने ॥ १.१४५.२७ ॥
Da, o Nachkomme Bharatas, als jenes Vorführen größtenteils vollendet war, die Versammlung still geworden und der Klang der Instrumente verstummt war,
1.145.28
द्वारदेशात्समुद्भूतो माहात्म्यबलसूचकः ।
वज्रनिष्पेषसदृशः शुश्रुवे भुजनिःस्वनः ॥ १.१४५.२८ ॥
Vom Eingangsbereich erhob sich und wurde vernommen der Klang von Armen, ein Zeichen von Größe und Stärke, dem Krachen des Donnerkeils gleich.
1.145.29
दीर्यन्ते किं नु गिरयः किंस्विद्भूमिर्विदीर्यते ।
किंस्विदापूर्यते व्योम जलधाराघनैर्घनैः ॥ १.१४५.२९ ॥
Spalten sich die Berge? Reißt die Erde selbst auseinander? Füllt sich der Himmel mit dichten Wolken, die Wasserströme ergießen?
1.145.30
रङ्गस्यैवं मतिरभूत्क्षणेन वसुधाधिप ।
द्वारं चाभिमुखाः सर्वे बभूवुः प्रेक्षकास्तदा ॥ १.१४५.३० ॥
O Herr der Erde, in einem Augenblick war dies der Gedanke in der Arena, und da wandten sich alle Zuschauer dem Eingang zu.
1.145.31
पञ्चभिर्भ्रातृभिः पार्थैर्द्रोणः परिवृतो वभौ ।
पञ्चतारेण संयुक्तः सावित्रेणेव चन्द्रमाः ॥ १.१४५.३१ ॥
Von den fünf Brüdern, den Pārthas, umgeben, strahlte Droṇa wie der Mond, vereint mit fünf Sternen und dem Sāvitra-Gestirn.
1.145.32
अश्वत्थाम्ना च सहितं भ्रातॄणां शतमूर्जितम् ।
दुर्योधनममित्रघ्नमुत्थितं पर्यवारयत् ॥ १.१४५.३२ ॥
Zusammen mit Aśvatthāman umringten die hundert mächtigen Brüder Duryodhana, den Vernichter der Feinde, der sich erhoben hatte.
1.145.33
स तैस्तदा भ्रातृभिरुद्यतायुधै-
र्गदाग्रपाणिः समवस्थितैर्वृतः।
बभौ यथा दानवसंक्षये पुरा ।
पुनन्दरो देवगणैः समावृतः ॥ १.१४५.३३ ॥
Von jenen Brüdern mit erhobenen Waffen umgeben, die Keule in der Hand, strahlte er wie einst Indra, umringt von den Scharen der Götter, als die Dānavas vernichtet wurden.