மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 1.145
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.145.1
कुरुराजे हि रङ्गस्थे भीमे च बलिनां वरे ।
पक्षपातकृतस्नेहः स द्विधेवाभवज्जनः ॥ १.१४५.१ ॥
குரு அரசன் துரியோதனனும், வலியவர்களில் சிறந்த பீமனும் அரங்கில் நின்றபோது, பக்கச்சார்பால் எழுந்த அன்பினால் அந்த மக்கள் கூட்டம் இரண்டாகப் பிளந்ததுபோல் ஆயிற்று.
1.145.2
जय हे कुरुराजेति जय हे भीम इत्युत ।
पुरुषाणां सुविपुलाः प्रणादाः सहसोत्थिताः ॥ १.१४५.२ ॥
"வெல்க, ஓ குரு அரசே!" என்றும், "வெல்க, ஓ பீமா!" என்றும் மனிதர்களின் பெரும் ஆரவாரங்கள் திடீரென எழுந்தன.
1.145.3
ततः क्षुब्धार्णवनिभं रङ्गमालोक्य बुद्धिमान् ।
भारद्वाजः प्रियं पुत्रमश्वत्थामानमब्रवीत् ॥ १.१४५.३ ॥
அப்போது கொந்தளிக்கும் கடல்போல் இருந்த அந்த அரங்கைப் பார்த்த அறிவுள்ள பாரத்வாஜர் (துரோணர்) தன் அன்பு மகன் அஸ்வத்தாமனிடம் கூறினார்.
1.145.4
वारयैतौ महावीर्यौ कृतयोग्यावुभावपि ।
मा भूद्रङ्गप्रकोपोऽयं भीमदुर्योधनोद्भवः ॥ १.१४५.४ ॥
"மகா வீரியமுள்ள இவ்விருவரும், இருவருமே பயிற்சி பெற்றவர்கள்; இவர்களைத் தடு. பீமனாலும் துரியோதனனாலும் உண்டான இந்த அரங்கக் கொந்தளிப்பு ஏற்படாதிருக்கட்டும்."
1.145.5
तत उत्थाय वेगेन अश्वत्थामा न्यवारयत् ।
गुरोराज्ञा भीम इति गान्धारे गुरुशासनम्।
अलं शिक्षाकृतं वेगमलं साहसमित्युत ॥ १.१४५.५ ॥
அப்போது அஸ்வத்தாமன் விரைந்து எழுந்து தடுத்தான்: "குருவின் ஆணை இது, பீமா! ஓ காந்தாரியின் மகனே! குருவின் கட்டளை இது; பயிற்சியால் வந்த வேகம் போதும், துணிச்சலும் போதும்."
1.145.6
ततस्तावुद्यतगतौ गुरुपुत्रेण वारितौ ।
युगान्तानिलसंक्षुब्धौ महावेलाविवार्णवौ ॥ १.१४५.६ ॥
அப்போது குருவின் மகனால் தடுக்கப்பட்ட அந்த இருவரும், முன்னேறிச் சென்றவர்கள், யுகமுடிவுக் காற்றால் கலங்கிய பெருங்கரைகளையுடைய இரண்டு கடல்கள்போல் இருந்தனர்.
1.145.7
ततो रङ्गाङ्गणगतो द्रोणो वचनमब्रवीत् ।
निवार्य वादित्रगणं महामेघनिभस्वनम् ॥ १.१४५.७ ॥
பின்னர் அரங்கின் முற்றத்துக்கு வந்த துரோணர், பெரு மேகத்தின் முழக்கம் போன்ற இசைக்கருவிகளின் கூட்டத்தை நிறுத்தி இவ்வாறு கூறினார்.
1.145.8
यो मे पुत्रात्प्रियतरः सर्वशस्त्रविशारदः ।
ऐन्द्रिरिन्द्रानुजसमः स पार्थो दृश्यतामिति ॥ १.१४५.८ ॥
"என் மகனைவிடவும் எனக்கு மிகவும் பிரியமானவனும், எல்லா ஆயுதங்களிலும் வல்லவனும், இந்திரன் மகனும் இந்திரனின் இளவல் போன்றவனுமான அந்தப் பார்த்தன் காட்சியளிக்கட்டும்."
1.145.9
आचार्यवचनेनाथ कृतस्वस्त्ययनो युवा ।
बद्धगोधाङ्गुलित्राणः पूर्णतूणः सकार्मुकः ॥ १.१४५.९ ॥
ஆசாரியரின் சொல்படி மங்கல வழிபாட்டைச் செய்த அந்த இளைஞன், தோல் விரல்-கவசங்களைக் கட்டி, நிறைந்த அம்பறாத்தூணி, வில்லுடன் வந்தான்.
1.145.10
काञ्चनं कवचं बिभ्रत्प्रत्यदृश्य फाल्गुनः ।
सार्कः सेन्द्रायुधतडित्ससन्ध्य इव तोयदः ॥ १.१४५.१० ॥
பொன் கவசம் அணிந்த பால்குனன் தோன்றினான்; சூரியனுடனும், இந்திரனின் ஆயுதமாகிய மின்னலுடனும், மாலை வெளிச்சத்துடனும் கூடிய மேகம் போல.
1.145.11
ततः सर्वस्य रङ्गस्य समुत्पिञ्जलकोऽभवत् ।
प्रावाद्यन्त च वाद्यानि सशङ्खानि समन्ततः ॥ १.१४५.११ ॥
பின்னர் முழு அரங்கிலும் ஒரு பெரும் ஆரவாரம் எழுந்தது; நாற்புறமும் சங்குகளுடன் இசைக்கருவிகள் முழங்கின.
1.145.12
एष कुन्तीसुतः श्रीमानेष मध्यमपाण्डवः ।
एष पुत्रो महेन्द्रस्य कुरूणामेष रक्षिता ॥ १.१४५.१२ ॥
"இவன் குந்தியின் புதல்வன், ஸ்ரீமான்; இவன் நடுவிலுள்ள பாண்டவன். இவன் மகேந்திரனின் மகன்; இவன் குருக்களின் காவலன்."
1.145.13
एषोऽस्त्रविदुषां श्रेष्ठ एष धर्मभृतां वरः ।
एष शीलवतां चापि शीलज्ञाननिधिः परः ॥ १.१४५.१३ ॥
இவன் படைக்கலக் கலை வல்லோரில் சிறந்தவன்; இவன் தர்மம் தாங்குவோரில் உயர்ந்தவன்; இவன் நல்லொழுக்கமுடையோரிலும் ஒழுக்கமும் ஞானமும் நிறைந்த பெருங்கருவூலமாவான்.
1.145.14
इत्येवं तुमुला वाचः शुश्रुवुः प्रेक्षकेरिताः ।
कुन्त्याः प्रस्रवसंयुक्तैरस्रैः क्लिन्नमुरोऽभवत् ॥ १.१४५.१४ ॥
இவ்வாறு பார்வையாளர்கள் சொன்ன ஆரவாரமான சொற்கள் கேட்கப்பட்டன; குந்தியின் மார்பு பெருகிய கண்ணீரால் நனைந்தது.
1.145.15
तेन शब्देन महता पूर्णश्रुतिरथाब्रवीत् ।
धृतराष्ट्रो नरश्रेष्ठो विदुरं हृष्टमानसः ॥ १.१४५.१५ ॥
அந்தப் பெரிய ஆரவாரத்தால் செவிகள் நிறைந்த நரசிரேஷ்டன் திருதராஷ்டிரன், மகிழ்ந்த மனத்துடன் விதுரனிடம் கூறினான்.
1.145.16
क्षत्तः क्षुब्धार्णवनिभः किमेष सुमहास्वनः ।
सहसैवोत्थितो रङ्गे भिन्दन्निव नभस्तलम् ॥ १.१४५.१६ ॥
க்ஷத்தாவே, கடைந்த கடல் போன்ற இந்த மிகப் பெரிய ஆரவாரம் என்ன? அரங்கத்தில் திடீரென எழுந்து வானத்தையே பிளப்பது போல் இருக்கிறதே!
1.145.17
एष पार्थो महाराज फाल्गुनः पाण्डुनन्दनः ।
अवतीर्णः सकवचस्तत्रैव सुमिहास्वनः ॥ १.१४५.१७ ॥
மகாராஜாவே, இவன் பார்த்தன், பாண்டுவின் மகனாகிய பால்குனன் (அர்ஜுனன்); கவசத்துடன் அங்கேயே இறங்கி, பெரும் ஆரவாரம் செய்கிறான்.
1.145.18
धन्योऽस्म्यनुगृहीतोऽस्मि रक्षितोऽस्मि महामते ।
पृथारणिसमुद्भूतैस्त्रिभिः पाण्डववह्निभिः ॥ १.१४५.१८ ॥
மகாமதியே, நான் பாக்கியவான்; நான் அருள் பெற்றவன்; நான் காக்கப்பட்டவன்; பிருதையின் அரணியிலிருந்து தோன்றிய மூன்று பாண்டவ அக்கினிகளால் நான் காக்கப்பட்டேன்.
1.145.19
तस्मिन्प्रमुदिते रङ्गे कथंचित्प्रत्युपस्थिते ।
दर्शयामास बीभत्सुराचार्यायास्त्रलाघवम् ॥ १.१४५.१९ ॥
அந்த மகிழ்ச்சியான அரங்கில், ஏதோ ஒருவாறு அந்தச் சந்தர்ப்பம் வந்தபோது, பீபத்ஸு (அர்ஜுனன்) ஆசிரியருக்குத் தனது அஸ்திர லாகவத்தைக் காட்டினான்.
1.145.20
आग्नेयेनासृजद्वह्निं वारुणेनासृजत्पयः ।
वायव्येनासृजद्वह्निं पार्जन्येनासृजद्धनान् ॥ १.१४५.२० ॥
ஆக்னேய அஸ்திரத்தால் நெருப்பை உண்டாக்கினான்; வாருண அஸ்திரத்தால் நீரை உண்டாக்கினான்; வாயவ்ய அஸ்திரத்தால் நெருப்பை உண்டாக்கினான்; பார்ஜன்ய அஸ்திரத்தால் மேகங்களை உண்டாக்கினான்.
1.145.21
भौमेन प्रासृजद्भूमिं पार्वतेनासृजद्गिरीन् ।
अन्तर्धानेन चास्त्रेण पुनरन्तर्हितोऽभवत् ॥ १.१४५.२१ ॥
பௌம அஸ்திரத்தால் நிலத்தை உண்டாக்கினான்; பார்வத அஸ்திரத்தால் மலைகளை உண்டாக்கினான்; அந்தர்தான அஸ்திரத்தால் அவன் மீண்டும் மறைந்தான்.
1.145.22
क्षणात्प्रांशुः क्षणाद्ध्रस्वः क्षणाच्च रथधूर्गतः ।
क्षणेन रथमध्यस्थः क्षणेनावतरन्महीम् ॥ १.१४५.२२ ॥
ஒரு கணத்தில் உயரமாகத் தோன்றினான், ஒரு கணத்தில் குட்டையாக; ஒரு கணத்தில் தேர்ச் சக்கரத்தின் அச்சின் மீது; ஒரு கணத்தில் தேரின் நடுவில்; ஒரு கணத்தில் நிலத்தில் இறங்கினான்.
1.145.23
सुकुमारं च सूक्ष्मं च गुरु चापि गुरुप्रियः ।
सौष्ठवेनाभिसंयुक्तः सोऽविध्यद्विविधैः शरैः ॥ १.१४५.२३ ॥
மென்மையானதும் நுண்ணியதும், கனமானதுமான இலக்குகளையும் குருவின் அன்புக்குரியவன் திறமையுடன் பல வகை அம்புகளால் துளைத்தான்.
1.145.24
भ्रमतश्च वराहस्य लोहस्य प्रमुखे समम् ।
पञ्चबाणानसंक्तान्संमुमोचैकबाणवत् ॥ १.१४५.२४ ॥
சுழலும் பன்றி வடிவத்திற்கும் இரும்புச் சக்கரத்திற்கும் முன்பாக அவன் ஒரே நேரத்தில் ஐந்து அம்புகளை எய்தான்; அவை ஒன்றோடொன்று பிணையாமல், ஒரே அம்பு போல் சென்றன.
1.145.25
गव्ये विषाणकोशे च चले रज्ज्ववलम्बिनि ।
निचखान महावीर्यः सायकानेकविंशतिम् ॥ १.१४५.२५ ॥
மாட்டுத்தோல் மற்றும் கொம்புக் கூட்டில், கயிற்றில் தொங்கி அசைந்துகொண்டிருந்ததில், மாபெரும் வீரியமுள்ளவன் இருபத்தோரு அம்புகளை இறக்கினான்.
1.145.26
इत्येवमादि सुमहत्खड्गे धनुषि चानघ ।
गदायां शस्त्रकुशलो मण्डलानि ह्यदर्शयत् ॥ १.१४५.२६ ॥
இவ்வாறும் இவை போன்ற பலவும், வாளிலும் வில்லிலும் கதையிலும், பாவமற்றவனே, ஆயுதத் திறமையுள்ளவன் வட்டவடிவ வித்தைகளைக் காட்டினான்.
1.145.27
ततः समाप्तभूयिष्ठे तस्मिन्कर्मणि भारत ।
मन्दीभूते समाजे च वादित्रस्य च निःस्वने ॥ १.१४५.२७ ॥
பிறகு, பாரதனே, அந்தச் செயல் பெரும்பாலும் முடிந்தபோது, சபை அடங்கிப்போய், இசைக்கருவிகளின் ஒலியும் தணிந்தபோது.
1.145.28
द्वारदेशात्समुद्भूतो माहात्म्यबलसूचकः ।
वज्रनिष्पेषसदृशः शुश्रुवे भुजनिःस्वनः ॥ १.१४५.२८ ॥
வாசல் பகுதியிலிருந்து எழுந்து, மகத்துவத்தையும் வலிமையையும் அறிவித்த, இடியின் மோதலுக்கு ஒத்த, தோள்களின் ஒலி கேட்டது.
1.145.29
दीर्यन्ते किं नु गिरयः किंस्विद्भूमिर्विदीर्यते ।
किंस्विदापूर्यते व्योम जलधाराघनैर्घनैः ॥ १.१४५.२९ ॥
மலைகள் பிளக்கின்றனவோ? பூமியே பிளக்கிறதோ? நீரோடைகளைக் கொண்ட அடர்ந்த மேகங்களால் வானம் நிரம்புகிறதோ?
1.145.30
रङ्गस्यैवं मतिरभूत्क्षणेन वसुधाधिप ।
द्वारं चाभिमुखाः सर्वे बभूवुः प्रेक्षकास्तदा ॥ १.१४५.३० ॥
நிலத்தலைவனே, ஒரு கணத்தில் அரங்கத்தாரின் மனதில் இதுவே எண்ணம் எழுந்தது; அப்போது பார்வையாளர்கள் அனைவரும் வாசலை நோக்கித் திரும்பினர்.
1.145.31
पञ्चभिर्भ्रातृभिः पार्थैर्द्रोणः परिवृतो वभौ ।
पञ्चतारेण संयुक्तः सावित्रेणेव चन्द्रमाः ॥ १.१४५.३१ ॥
ஐந்து சகோதரர்களாகிய பார்த்தர்களால் சூழப்பட்ட துரோணர், சாவித்ர நட்சத்திரத்துடன் ஐந்து தாரகைகளோடு இணைந்த சந்திரனைப் போல் விளங்கினார்.
1.145.32
अश्वत्थाम्ना च सहितं भ्रातॄणां शतमूर्जितम् ।
दुर्योधनममित्रघ्नमुत्थितं पर्यवारयत् ॥ १.१४५.३२ ॥
அசுவத்தாமனுடன் கூடிய வலிமைமிக்க நூறு சகோதரர்கள், எழுந்து நின்ற பகைவரை அழிக்கும் துரியோதனனைச் சூழ்ந்துகொண்டனர்.
1.145.33
स तैस्तदा भ्रातृभिरुद्यतायुधै-
र्गदाग्रपाणिः समवस्थितैर्वृतः।
बभौ यथा दानवसंक्षये पुरा ।
पुनन्दरो देवगणैः समावृतः ॥ १.१४५.३३ ॥
அப்போது ஆயுதங்களை உயர்த்திய சகோதரர்களால் சூழப்பட்டு, கைகளில் கதையை ஏந்தியவனாக அவன் விளங்கினான்; பண்டைய காலத்தில் தானவர்களை அழித்தபோது தேவர் கூட்டங்களால் சூழப்பட்ட இந்திரனைப் போல.