Mahābhārata · Adhyāya 1.150
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.150.1
द्रुपदस्यापि विप्रर्षे श्रोतुमिच्छामि संभवम् ।
कथं चापि समुत्पन्नः कथमस्त्राण्यवाप्तवान् ॥ १.१५०.१ ॥
O Weiser unter den Brahmanen, ich möchte auch die Geburt Drupadas hören: Wie wurde er geboren, und wie erlangte er die Waffen?
1.150.2
एतदिच्छामि भगवंस्त्वत्तः श्रोतुं द्विजोत्तम ।
कौतूहलं जन्मसु मे कीर्त्यमानेष्वनेकशः ॥ १.१५०.२ ॥
O Ehrwürdiger, Bester der Zweimalgeborenen, dies ist es, was ich von dir hören möchte: Meine Neugier gilt den Geburten, die schon oft erzählt wurden.
1.150.3
राजा बभूव पाञ्चालः पुत्रार्थी पुत्रकारणात् ।
वनं गतो महाराजस्तपस्तेपे सुदारुणम् ॥ १.१५०.३ ॥
Der König der Pāñcālas, der einen Sohn begehrte, ging um eines Sohnes willen in den Wald, jener große König, und übte sehr strenge Askese.
1.150.4
आराधयन्प्रयत्नेन महर्षीन्संशितव्रतान् ।
तस्य संतप्यमानस्य वने मृगगणायुते ॥ १.१५०.४ ॥
Mit Mühe besänftigte er die großen Weisen, streng in ihren Gelübden; und während er im Wald voller Hirschherden gequält wurde, verharrte er.
1.150.5
कालस्तु सुमहान्राजन्नत्ययात्सुतकारणात् ।
स तु राजा महातेजास्तपस्तीव्रं समाददे ॥ १.१५०.५ ॥
O König, eine sehr lange Zeit verging um eines Sohnes willen; und jener König von großem Glanz nahm strenge Askese auf sich.
1.150.6
कंचित्कालं वायुभक्षो निराहारस्तथैव च ।
तथैव तु महाबाहोर्वर्तमानस्य भारत ॥ १.१५०.६ ॥
Eine Zeit lang lebte er von Luft und ohne Speise; und ebenso verharrte der Starkarmige, o Bhārata.
1.150.7
कालस्तस्य महाराज यातो वै नृपसत्तम ।
ततो नातिचिरात्काले वसन्ते कामदीपने ॥ १.१५०.७ ॥
O großer König, Bester der Könige, eine Zeit verging für ihn. Dann, nicht lange danach, kam der Frühling, der das Verlangen entfacht.
1.150.8
फुल्लाशोकवने चैव प्राणिनां सुमनोहरे ।
नद्यास्तीरं ततो गत्वा गङ्गायाः पद्मलोचनः ॥ १.१५०.८ ॥
Im Hain blühender Aśoka-Bäume, für die Lebewesen überaus lieblich, ging der Lotusäugige dann zum Ufer des Flusses Gaṅgā.
1.150.9
नियमस्थश्च राजासीत्तदा भरतसत्तम ।
ततो नातिचिरात्काले वनं तन्मनुजेश्वर ॥ १.१५०.९ ॥
O bester der Bharatas, der König verharrte damals in seinen Gelübden. Dann, nicht lange danach, o Herr der Menschen, zu jenem Wald...
1.150.10
संप्राप्ता ह्यप्सरा राजन्मेनकेत्यभिविश्रुता ।
पुष्पद्रुमान्सज्जमाना राज्ञो दर्शनमागमत् ॥ १.१५०.१० ॥
O König, es kam die als Menakā bekannte Apsaras, zwischen den blühenden Bäumen verweilend, und erschien vor den Augen des Königs.
1.150.11
न ददर्श तु सा राजंस्तत्र स्थानगतं नृपम् ।
दृष्ट्वा चाप्सरसं तां तु शुक्रं राज्ञोऽपतद्भुवि ॥ १.१५०.११ ॥
Sie sah den König nicht, der dort stand, o König. Und als er jene Apsaras sah, fiel der Same des Königs zu Boden.
1.150.12
ततः स राजा राजेन्द्र लज्जया नृपतिः स्वयम् ।
पद्भ्यामाक्रमतायुष्मंस्ततस्तु द्रुपदोऽभवत् ॥ १.१५०.१२ ॥
Dann, o Herr der Könige, o Langlebiger, wurde jener König aus Scham, indem er es selbst mit seinen Füßen niedertrat, zu Drupada.
1.150.13
ततस्तु तपसा तस्य राजर्षेर्भावितात्मनः ।
पुत्रः समभवच्छीघ्रं पदोस्तस्य क्रमेण तु ॥ १.१५०.१३ ॥
Dann wurde durch die Askese jenes Königsweisen mit gereinigtem Geist bald ein Sohn aus seinen Füßen geboren, der Reihe nach.
1.150.14
तेनास्य ऋषयः सर्वे समागम्य तपोधनाः ।
नाम चुक्रुर्हि विद्वांसो द्रुपदोऽस्त्विति भारत ॥ १.१५०.१४ ॥
O Bhārata, alle Weisen, reich an Askese, versammelten sich und gaben ihm den Namen: „Er sei Drupada“.
1.150.15
स तस्यैवाश्रमे राजन्भरद्वाजस्य भारत ।
ववृधे सुमुखं तत्र कामैः सर्वैर्नृपोत्तम ॥ १.१५०.१५ ॥
Dort, o König, o Bhārata, wuchs jener Schönangesichtige im Einsiedlerhaus des Bharadvāja selbst auf, mit allen Wünschen erfüllt, o Bester der Könige.
1.150.16
पाञ्चालोऽपि हि राजेन्द्र स्वराज्यं गतवान्प्रभुः ।
भरद्वाजस्य विद्यार्थं सुतं दत्वा महात्मनः ॥ १.१५०.१६ ॥
O Herr der Könige, auch der Pāñcāla-König kehrte in sein eigenes Reich zurück, nachdem er seinen Sohn dem großmütigen Bharadvāja zur Unterweisung übergeben hatte.
1.150.17
स कुमारस्ततो राजन्द्रोणेन सहितो वने ।
वेदांश्चाधिजगे साङ्गान्धनुर्वेदांश्च भारत ॥ १.१५०.१७ ॥
Dann, o König, eignete sich jener Knabe zusammen mit Droṇa im Wald die Veden mit ihren Hilfsdisziplinen und die Bogenkunst an, o Bhārata.
1.150.18
परया स मुदा युक्तो विचचार वने सुखम् ।
तस्यैवं वर्तमानस्य वने वनचरैः सह ॥ १.१५०.१८ ॥
Von höchster Freude erfüllt, wanderte er glücklich im Wald umher. Während er so im Wald unter den Waldbewohnern lebte—
1.150.19
कालेनातिचिराद्राजन्पिता स्वर्गमुपेयिवान् ।
स समागम्य पाञ्चालैः पाञ्चालेष्वभिषेचितः ॥ १.१५०.१९ ॥
O König, nach sehr langer Zeit ging der Vater in den Himmel. Nachdem er sich den Pāñcālas angeschlossen hatte, wurde er unter den Pāñcālas gesalbt.
1.150.20
प्राप्तश्च राज्यं राजेन्द्र सुहृदां प्रीतिवर्धनः ।
राज्यं ररक्ष धर्मेण यथा चेन्द्रस्त्रिविष्टपम् ॥ १.१५०.२० ॥
O Herr der Könige, nachdem er das Königreich erlangt hatte, mehrte er die Freude seiner Freunde. Er schützte das Reich durch dharma, wie Indra die drei Welten schützt.
1.150.21
एतन्मया ते राजेन्द्र यथावत्परिकीर्तितम् ।
द्रुपदस्य च राजर्षेर्धृष्टद्युम्नस्य जन्म च ॥ १.१५०.२१ ॥
O Herr der Könige, dies habe ich dir wahrheitsgemäß berichtet: die Geburt des königlichen Weisen Drupada und auch die Geburt Dhṛṣṭadyumnas.