Mahābhārata · Adhyāya 1.150
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.150.1
द्रुपदस्यापि विप्रर्षे श्रोतुमिच्छामि संभवम् ।
कथं चापि समुत्पन्नः कथमस्त्राण्यवाप्तवान् ॥ १.१५०.१ ॥
Ó sábio entre os brâmanes, desejo ouvir também o nascimento de Drupada: como ele nasceu e como obteve as armas?
1.150.2
एतदिच्छामि भगवंस्त्वत्तः श्रोतुं द्विजोत्तम ।
कौतूहलं जन्मसु मे कीर्त्यमानेष्वनेकशः ॥ १.१५०.२ ॥
Ó venerável, o melhor dos duas vezes nascidos, isto é o que desejo ouvir de ti: minha curiosidade se acende pelos nascimentos que foram narrados muitas vezes.
1.150.3
राजा बभूव पाञ्चालः पुत्रार्थी पुत्रकारणात् ।
वनं गतो महाराजस्तपस्तेपे सुदारुणम् ॥ १.१५०.३ ॥
O rei dos Pāñcāla, desejoso de um filho, foi à floresta por causa de um filho, aquele grande rei, e praticou austeridade muito severa.
1.150.4
आराधयन्प्रयत्नेन महर्षीन्संशितव्रतान् ।
तस्य संतप्यमानस्य वने मृगगणायुते ॥ १.१५०.४ ॥
Com esforço, ele propiciou os grandes sábios, firmes em seus votos; e enquanto era atormentado na floresta cheia de manadas de veados, perseverou.
1.150.5
कालस्तु सुमहान्राजन्नत्ययात्सुतकारणात् ।
स तु राजा महातेजास्तपस्तीव्रं समाददे ॥ १.१५०.५ ॥
Ó rei, um longo tempo passou por causa de um filho; e aquele rei de grande esplendor empreendeu uma austeridade feroz.
1.150.6
कंचित्कालं वायुभक्षो निराहारस्तथैव च ।
तथैव तु महाबाहोर्वर्तमानस्य भारत ॥ १.१५०.६ ॥
Por algum tempo viveu de ar e sem alimento; e assim também continuou o de braços poderosos, ó Bhārata.
1.150.7
कालस्तस्य महाराज यातो वै नृपसत्तम ।
ततो नातिचिरात्काले वसन्ते कामदीपने ॥ १.१५०.७ ॥
Ó grande rei, o melhor dos reis, passou um tempo para ele. Depois, não muito tempo depois, chegou a primavera, que acende o desejo.
1.150.8
फुल्लाशोकवने चैव प्राणिनां सुमनोहरे ।
नद्यास्तीरं ततो गत्वा गङ्गायाः पद्मलोचनः ॥ १.१५०.८ ॥
No bosque de aśokas em flor, deliciosíssimo para os seres vivos, então o de olhos de lótus foi à margem do rio Gaṅgā.
1.150.9
नियमस्थश्च राजासीत्तदा भरतसत्तम ।
ततो नातिचिरात्काले वनं तन्मनुजेश्वर ॥ १.१५०.९ ॥
Ó melhor dos Bharatas, o rei então permanecia em seus votos. Depois, não muito tempo depois, ó senhor dos homens, para aquela floresta...
1.150.10
संप्राप्ता ह्यप्सरा राजन्मेनकेत्यभिविश्रुता ।
पुष्पद्रुमान्सज्जमाना राज्ञो दर्शनमागमत् ॥ १.१५०.१० ॥
Ó rei, chegou a apsaras renomada como Menakā, demorando-se entre as árvores floridas, e veio à vista do rei.
1.150.11
न ददर्श तु सा राजंस्तत्र स्थानगतं नृपम् ।
दृष्ट्वा चाप्सरसं तां तु शुक्रं राज्ञोऽपतद्भुवि ॥ १.१५०.११ ॥
Ela não viu o rei que ali estava, ó rei. E ao ver aquela apsaras, o sêmen do rei caiu ao chão.
1.150.12
ततः स राजा राजेन्द्र लज्जया नृपतिः स्वयम् ।
पद्भ्यामाक्रमतायुष्मंस्ततस्तु द्रुपदोऽभवत् ॥ १.१५०.१२ ॥
Então, ó senhor dos reis, ó longevo, aquele rei, por vergonha, pressionando-o com os próprios pés, tornou-se Drupada.
1.150.13
ततस्तु तपसा तस्य राजर्षेर्भावितात्मनः ।
पुत्रः समभवच्छीघ्रं पदोस्तस्य क्रमेण तु ॥ १.१५०.१३ ॥
Então, pela penitência daquele rājarṣi de alma purificada, logo nasceu um filho de seus pés, no devido tempo.
1.150.14
तेनास्य ऋषयः सर्वे समागम्य तपोधनाः ।
नाम चुक्रुर्हि विद्वांसो द्रुपदोऽस्त्विति भारत ॥ १.१५०.१४ ॥
Ó Bhārata, todos os sábios ricos em penitência se reuniram e, sendo eruditos, deram-lhe o nome: «Que seja Drupada».
1.150.15
स तस्यैवाश्रमे राजन्भरद्वाजस्य भारत ।
ववृधे सुमुखं तत्र कामैः सर्वैर्नृपोत्तम ॥ १.१५०.१५ ॥
Ali, ó rei, ó Bhārata, aquele de belo rosto cresceu no próprio ashrama de Bharadvāja, com todos os seus desejos satisfeitos, ó melhor dos reis.
1.150.16
पाञ्चालोऽपि हि राजेन्द्र स्वराज्यं गतवान्प्रभुः ।
भरद्वाजस्य विद्यार्थं सुतं दत्वा महात्मनः ॥ १.१५०.१६ ॥
Ó senhor dos reis, o rei de Pāñcāla também voltou ao seu próprio reino, tendo entregado seu filho ao magnânimo Bharadvāja para o ensino.
1.150.17
स कुमारस्ततो राजन्द्रोणेन सहितो वने ।
वेदांश्चाधिजगे साङ्गान्धनुर्वेदांश्च भारत ॥ १.१५०.१७ ॥
Então, ó rei, aquele rapaz, junto com Droṇa na floresta, dominou os Vedas com seus membros auxiliares e a ciência do arco, ó Bhārata.
1.150.18
परया स मुदा युक्तो विचचार वने सुखम् ।
तस्यैवं वर्तमानस्य वने वनचरैः सह ॥ १.१५०.१८ ॥
Dotado de suprema alegria, ele vagava feliz pela floresta. Enquanto vivia assim na floresta entre os habitantes da floresta—
1.150.19
कालेनातिचिराद्राजन्पिता स्वर्गमुपेयिवान् ।
स समागम्य पाञ्चालैः पाञ्चालेष्वभिषेचितः ॥ १.१५०.१९ ॥
Ó rei, após um longo tempo, o pai foi para o céu. Tendo se juntado aos Pāñcālas, foi ungido entre os Pāñcālas.
1.150.20
प्राप्तश्च राज्यं राजेन्द्र सुहृदां प्रीतिवर्धनः ।
राज्यं ररक्ष धर्मेण यथा चेन्द्रस्त्रिविष्टपम् ॥ १.१५०.२० ॥
Ó senhor dos reis, tendo obtido o reino, aumentou a alegria de seus amigos. Protegeu o reino pelo dharma, como Indra protege os três mundos.
1.150.21
एतन्मया ते राजेन्द्र यथावत्परिकीर्तितम् ।
द्रुपदस्य च राजर्षेर्धृष्टद्युम्नस्य जन्म च ॥ १.१५०.२१ ॥
Ó senhor dos reis, isto eu te relatei como é: o nascimento do sábio real Drupada e também o nascimento de Dhṛṣṭadyumna.