மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 1.152
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.152.1
प्राणाधिकं भीमसेनं कृतविद्यं धनञ्जयम् ।
दुर्योधनो लक्षयित्वा पर्यतप्यत दुर्मनाः ॥ १.१५२.१ ॥
உயிரினும் மேலான பீமசேனனையும், கல்வியில் தேர்ந்த தனஞ்சயனையும் கண்ட துர்மனஸ்கனான துரியோதனன் மனம் வருந்தித் தவித்தான்.
1.152.2
ततो वैकर्तनः कर्णः शकुनिश्चापि सौबलः ।
अनेकारभ्युपायैस्ते जिघांसन्ति स्म पाण्डवान् ॥ १.१५२.२ ॥
பின்னர் வைகர்த்தனன் கர்ணனும் சுபலன் மகன் சகுனியும் பல வழிகளால் பாண்டவர்களைக் கொல்ல முயன்றனர்.
1.152.3
पाण्डवा अपि तत्सर्वं प्रतिचक्रुर्यथाबलम् ।
उद्भावनमकुर्वन्तो विदुरस्य मते स्थिताः ॥ १.१५२.३ ॥
பாண்டவர்களும் தம் வலிமைக்கேற்ப அவை அனைத்தையும் எதிர்த்தனர்; வெளிப்படையாக எதுவும் செய்யாமல் விதுரரின் அறிவுரையில் நிலைத்திருந்தனர்.
1.152.4
गुणैः समुदितान्दृष्ट्वा पौराः पाण्डुसुतांस्तदा ।
कथयाञ्चक्रिरे तेषां गुणान्संसत्सु भारत ॥ १.१५२.४ ॥
பாரதா! நற்பண்புகள் நிறைந்த பாண்டுவின் மக்களைக் கண்ட நகரவாசிகள் அப்போது சபைகளில் அவர்களுடைய குணங்களை எடுத்துரைத்தனர்.
1.152.5
राज्यप्राप्तिं च संप्राप्तं ज्येष्ठं पाण्डुसुतं तदा ।
कथयन्ति स्म संभूय चत्वरेषु सभासु च ॥ १.१५२.५ ॥
அப்போது ஆட்சியைப் பெறத் தகுதியான மூத்த பாண்டுவின் மகனைப் பற்றி அவர்கள் ஒன்றுகூடி நாற்சந்திகளிலும் சபைகளிலும் பேசினர்.
1.152.6
प्रज्ञाश्चक्षुरचक्षुष्ट्वाद्धृतराष्ट्रो जनेश्वरः ।
राज्यं न प्राप्तवान्पूर्वं स कथं नृपतिर्भवेत् ॥ १.१५२.६ ॥
அறிவுக் கண்ணுடையவர் என்றாலும், கண் பார்வையற்றவராதலால் முன்பு ராஜ்ஜியம் பெறாத மக்கட்தலைவர் திருதராஷ்டிரன் எவ்வாறு அரசனாக முடியும்?
1.152.7
तथा शान्तनवो भीष्मः सत्यसन्धो महाव्रतः ।
प्रत्याख्याय पुरा राज्यं न स जातु ग्रहीष्यति ॥ १.१५२.७ ॥
அதுபோலவே சாந்தனுவின் மகன் பீஷ்மர், சத்திய சந்தர், மகாவிரதர்; முன்பே அரசை விலக்கிவிட்டார். அவர் அதை ஒருபோதும் ஏற்கமாட்டார்.
1.152.8
ते वयं पाण्डवज्येष्ठं तरुणं वृद्धशीलिनम् ।
अभिषिञ्चाम साध्वद्य सत्यकारुण्यवेदिनम् ॥ १.१५२.८ ॥
நாங்கள் இன்று பாண்டவரில் மூத்தவரும், இளையவராயினும் முதியோர் சீலமுடையவரும், சத்தியமும் கருணையும் அறிந்தவருமான அவரை நன்றாக முடிசூட்டுவோம்.
1.152.9
स हि भीष्मं शान्तनवं धृतराष्ट्रं च धर्मवित् ।
सपुत्रं विविधैर्भोगैर्योजयिष्यति पूजयन् ॥ १.१५२.९ ॥
அவர் தர்மம் அறிந்தவர்; சாந்தனு மகன் பீஷ்மரையும் திருதராஷ்டிரரையும் அவர் மகன்களுடன் மதித்து, பல்வேறு இன்பங்களால் உபசரிப்பார்.
1.152.10
तेषां दुर्योधनः श्रुत्वा तानि वाक्यानि जल्पताम् ।
युधिष्ठिरानुरक्तानां पर्यतप्यत दुर्मतिः ॥ १.१५२.१० ॥
யுதிஷ்டிரரிடம் அன்பு கொண்ட அவர்கள் பேசிய அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டு, தீய எண்ணமுடைய துரியோதனன் மிகவும் வேதனைப்பட்டான்.
1.152.11
स तप्यमानो दुष्टात्मा तेषां वाचो न चक्षमे ।
ईर्ष्यया चापि संतप्तो धृतराष्ट्रमुपागमत् ॥ १.१५२.११ ॥
அந்தத் தீய உள்ளம் கொண்டவன் துன்புற்று அவர்களின் வார்த்தைகளைப் பொறுக்கமுடியாமல், பொறாமையால் வேதனைப்பட்டு திருதராஷ்டிரரிடம் சென்றான்.
1.152.12
ततो विरहितं दृष्ट्वा पितरं प्रतिपूज्य सः ।
पौरानुरागसंतप्तः पश्चादिदमभाषत ॥ १.१५२.१२ ॥
பின்னர் தந்தை தனியாக இருப்பதைக் கண்டு அவரை வணங்கி, நகரவாசிகளின் பற்றுதலால் வேதனைப்பட்டவன் பின்னர் இவ்வாறு பேசினான்.
1.152.13
श्रुता मे जल्पतां तात पौराणामशिवा गिरः ।
त्वामनादृत्य भीष्मं च पतिमिच्छन्ति पाण्डवम् ॥ १.१५२.१३ ॥
தந்தையே, குடிமக்கள் பேசிய அமங்கலமான சொற்களை நான் கேட்டேன்; உன்னையும் பீஷ்மரையும் புறக்கணித்து பாண்டவனை அரசனாக விரும்புகிறார்கள்.
1.152.14
मतमेतच्च भीष्मस्य न स राज्यं बुभुक्षति ।
अस्माकं तु परां पीडां चिकीर्षन्ति पुरे जनाः ॥ १.१५२.१४ ॥
பீஷ்மரின் கருத்தும் இதுவே: அவர் அரசை அனுபவிக்க விரும்பவில்லை; ஆனால் நகர மக்கள் நமக்கு பெரும் துன்பம் விளைவிக்க விரும்புகிறார்கள்.
1.152.15
पितृतः प्राप्तवान्राज्यं पाण्डुरात्मगुणैः पुरा ।
त्वमन्धगुणसंयोगात्प्राप्तं राज्यं न लब्धवान् ॥ १.१५२.१५ ॥
முன்பு பாண்டு தன் குணங்களால் தந்தையிடமிருந்து அரசைப் பெற்றான்; ஆனால் நீயோ குருட்டுத்தன்மையின் காரணமாக அரசைப் பெறவில்லை.
1.152.16
स एष पाण्डोर्दायाद्यं यदि प्राप्नोति पाण्डवः ।
तस्य पुत्रो ध्रुवं प्राप्तस्तस्य तस्यापि चापरः ॥ १.१५२.१६ ॥
இந்த பாண்டவன் பாண்டுவின் சொத்தைப் பெற்றால், அவனுடைய மகன் அதைப் பெறுவான்; அவனுக்குப் பின் அவனுடைய மற்றொரு மகனும்.
1.152.17
ते वयं राजवंशेन हीनाः सह सुतैरपि ।
अवज्ञाता भविष्यामो लोकस्य जगतीपते ॥ १.१५२.१७ ॥
பூமியின் தலைவனே, அரச வம்சத்தை இழந்து மக்களால் நாங்களும் எங்கள் மகன்களுடன் அவமதிக்கப்படுவோம்.
1.152.18
सततं निरयं प्राप्ताः परपिण्डोपजीविनः ।
न भवेम यथा राजंस्तथा नीतिर्विधीयताम् ॥ १.१५२.१८ ॥
அரசே, பிறர் உணவில் வாழ்பவர்கள் எப்போதும் நரகத்தை அடைகிறார்கள்; ஆகவே நாம் அப்படி ஆகாதபடி நீதி வகுக்கப்படட்டும்.
1.152.19
यदि त्वं हि पुरा राजन्निदं राज्यमवाप्तवान् ।
ध्रुवं प्राप्स्याम च वयं राज्यमप्यवशे जने ॥ १.१५२.१९ ॥
அரசே, நீர் முன்பு இந்த அரசை அடைந்திருந்தால், கட்டுப்பாடற்ற மனிதனிடம் நாமும் நிச்சயமாக அரசை அடைந்திருப்போம்.
1.152.20
धृतराष्ट्रस्तु पुत्रस्य श्रुत्वा वचनमीदृशम् ।
मुहूर्तमिव संचिन्त्य दुर्योधनमथाब्रवीत् ॥ १.१५२.२० ॥
மகனின் இத்தகைய சொற்களைக் கேட்ட திருதராஷ்டிரன், ஒரு கணம் சிந்தித்த பின் துரியோதனனிடம் கூறினான்.
1.152.21
धर्मनित्यस्तथा पाण्डुः सुप्रीतो मयि कौरवः ।
सर्वेषु ज्ञातिषु तथा मदीयेषु विशेषतः ॥ १.१५२.२१ ॥
தர்மத்தில் எப்போதும் நிலைத்திருந்த பாண்டு, என்மீது மிகவும் மகிழ்ந்திருந்த கௌரவன்; என் உறவினர் அனைவரிடமும், குறிப்பாக என்னிடமும்.
1.152.22
नात्र किंचन जानाति भोजनादि चिकीर्षितम् ।
निवेदयति तत्सर्वं मयि धर्मभृतां वरः ॥ १.१५२.२२ ॥
இங்கு உணவு முதலியவற்றில் செய்ய விரும்பியது எதையும் அவன் அறியான்; அறம் தாங்குபவர்களில் சிறந்தவன் அவை அனைத்தையும் என்னிடம் தெரிவிக்கிறான்.
1.152.23
तस्य पुत्रो यथा पाण्डुस्तथा धर्मपरः सदा ।
गुणावाँल्लोकविख्यातो नगरे च प्रतिष्ठितः ॥ १.१५२.२३ ॥
அவனுடைய மகன் பாண்டுவைப் போலவே எப்போதும் அறநெறியில் ஈடுபட்டவன்; நற்குணம் நிறைந்தவன், உலகில் புகழ்பெற்றவன், நகரில் நிலைபெற்றவன்.
1.152.24
स कथं शक्यतेऽस्माभिरपाक्रष्टुं नरर्षभः ।
राज्यमेष हि नः प्राप्तः ससहयो विशेषतः ॥ १.१५२.२४ ॥
அந்த நரர்களில் காளை போன்றவனை நாம் எப்படி நீக்க முடியும்? இந்த அரசு நமக்குக் கிடைத்துவிட்டது; குறிப்பாக அவனுடைய துணைவர்களுடன்.
1.152.25
भृता हि पाण्डुनाऽमात्या बलं च सततं मतम् ।
धृताः पुत्राश्च पौत्राश्च तेषामपि विशेषतः ॥ १.१५२.२५ ॥
பாண்டு அமைச்சர்களையும் படையையும் எப்போதும் போற்றி வைத்திருந்தார்; அவர்களின் மகன்களையும் பேரன்களையும் குறிப்பாக ஆதரித்தார்.
1.152.26
ते तथा संस्तुतास्तात विषये पाण्डुना नराः ।
कथं युधिष्ठिरस्यार्थे न नो हन्युः सबान्धवान् ॥ १.१५२.२६ ॥
பாண்டுவின் நாட்டில் இவ்வாறு மதிக்கப்பட்ட அம்மனிதர்கள், அன்பனே, யுதிஷ்டிரருக்காக எங்களையும் எங்கள் உறவினரையும் ஏன் கொல்லாமல் இருப்பார்கள்?
1.152.27
नैते विषयमिच्छेयुर्धर्मत्यागे विशेषतः ।
ते वयं कौरवेन्द्राणामेतेषां च महात्मनाम् ॥ १.१५२.२७ ॥
இவர்கள் நாட்டை விரும்ப மாட்டார்கள், குறிப்பாக தர்மத்தை விட்டுவிட்டு. நாம் கௌரவத் தலைவர்களுக்கும், இம்மகாத்மாக்களுக்கும் உரியவர்கள்.
1.152.28
कथं न वाच्यतां तात गच्छेम जगतस्तथा ॥ १.१५२.२८ ॥
அன்பனே, இவ்வாறு நடந்தால் உலகின் பழிக்கு ஆளாக மாட்டோமா?
1.152.29
मध्यस्थः सततं भीष्मो द्रोणपुत्रो मयि स्थितः ।
यतः पुतस्ततो द्रोणो भविता नात्र संशयः ॥ १.१५२.२९ ॥
பீஷ்மர் எப்போதும் நடுநிலையாளர்; துரோணரின் மகன் என் பக்கம் நிற்கிறான். அவன் என் மகன் ஆதலால், துரோணரும் நம் பக்கம் இருப்பார் என்பதில் ஐயமில்லை.
1.152.30
कृपः शारद्वतश्चैव यत एव वयं ततः ।
बागिनेयं ततो द्रौणिं न त्यक्ष्यति कथंचन ॥ १.१५२.३० ॥
சாரத்வதரின் மகன் கிருபரும் நம்மோடுதான் இருக்கிறார். ஆகவே அவர் தன் மருமகனையும் துரோணரின் மகனையும் எந்த வகையிலும் கைவிடமாட்டார்.
1.152.31
क्षत्ता तु बन्धुरस्माकं प्रच्छन्नस्तु ततः परैः ।
न चैकः स समर्थोऽस्मान्पाण्डवार्थे प्रबाधितुम् ॥ १.१५२.३१ ॥
க்ஷத்தா நம் உறவினர், ஆனால் பாண்டவர்களின் பக்கம் மறைந்திருக்கிறார். அவர் ஒருவர் மட்டும் பாண்டவர்களுக்காக நம்மை எதிர்க்க வல்லவர் அல்ல.
1.152.32
सुविस्रब्धान्पाण्डुसुतान्सह मात्रा विवासय ।
वारणावतमद्यैव नात्र दोषो भविष्यति ॥ १.१५२.३२ ॥
பாண்டுவின் மகன்களை, முழு நம்பிக்கையுடன் இருக்கும்போதே, அவர்களின் தாயுடன் இன்றே வாரணாவதத்திற்கு அனுப்பிவிடு. இதில் குற்றம் ஏதும் இருக்காது.
1.152.33
विनिद्राकरणं घोरं हृदि शल्यमिवार्पितम् ।
शोपकपावकमुद्धूतं कर्मणानेन नाशय ॥ १.१५२.३३ ॥
இதயத்தில் முள்ளைப் போல் பதிந்து, உறக்கத்தைக் கெடுக்கும் கொடிய கவலை இது. எரிக்கும் தீயைப் போல் கிளர்ந்தெழுந்த இதை இந்தச் செயலால் அழித்துவிடு.