Mahābhārata · Adhyāya 1.157
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.157.1
पाण्डवास्तु रथान्युक्तान्सदश्वैरनिलोपमैः ।
आरोहमाणा भीष्मस्य पादौ जगृहुरार्तवत् ॥ १.१५७.१ ॥
Die Pāṇḍavas, auf Wagen steigend, bespannt mit guten, windschnellen Pferden, ergriffen betrübt die Füße Bhīṣmas.
1.157.2
राज्ञश्च धृतराष्ट्रस्य द्रोणस्य च महात्मनः ।
अन्येषां चैव वृद्धानां कृपस्य विदुरस्य च ॥ १.१५७.२ ॥
Ebenso die Füße des Königs Dhṛtarāṣṭra, des großherzigen Droṇa, der anderen Alten, Kṛpas und Viduras.
1.157.3
एवं सर्वान्कुरून्वृद्धानभिवाद्य यतव्रताः ।
समालिङ्ग्य समानान्वै बालैश्चाप्यभिवादिताः ॥ १.१५७.३ ॥
So grüßten die gelübdetreuen Pāṇḍavas alle alten Kurus, umarmten ihresgleichen, und die Jüngeren grüßten sie ihrerseits.
1.157.4
सर्वा मातॄस्तथाऽऽपृच्छ्य कृत्वा चैव प्रदक्षिणम् ।
प्रकृतीरपि सर्वाश्च प्रययुर्वारणावतम् ॥ १.१५७.४ ॥
Nachdem sie sich von allen Müttern verabschiedet, sie rechtsherum umschritten und allen Untertanen Lebewohl gesagt hatten, brachen sie nach Vāraṇāvata auf.
1.157.5
विदुरश्च महाप्राज्ञस्तथाऽन्ये कुरुपुङ्गवाः ।
पौराश्च पुरुषव्याघ्रानन्वीयुः शोककर्शिताः ॥ १.१५७.५ ॥
Vidura, der sehr Weise, die anderen Stiere der Kurus und die Bürger, vom Kummer ausgezehrt, folgten jenen Tigern unter den Menschen.
1.157.6
तत्र केचिद्ब्रुवन्ति स्म ब्राह्मणा निर्भयास्तदा ।
दीनान्दृष्ट्वा पाण्डुसुतानतीव भृशदुःखिताः ॥ १.१५७.६ ॥
Dort sprachen einige furchtlose Brahmanen, als sie die Söhne Pāṇḍus elend sahen und tief betrübt waren, damals.
1.157.7
विषमं पश्यते राजा सर्वथा स सुमन्दधीः ।
कौरव्यो धृतराष्ट्रस्तु न च धर्मं प्रपश्यति ॥ १.१५७.७ ॥
Der König sieht in allem Ungleichheit; jener Dhṛtarāṣṭra, Nachkomme der Kuru, von sehr stumpfem Verstand, erkennt das dharma nicht.
1.157.8
न हि पापमपापात्मा रोचयिष्यति पाण्डवः ।
भीमो वा बलिनां श्रेष्ठः कौन्तेयो वा धनञ्जयः ॥ १.१५७.८ ॥
Der Pāṇḍava von sündlosem Wesen wird das Böse gewiss nicht billigen, weder Bhīma, der Beste der Starken, noch Arjuna, der Sohn der Kuntī.
1.157.9
कुत एव महात्मानौ माद्रीपुत्रौ करिष्यतः ।
तान्राज्यं पितृतः प्राप्तान्धृतराष्ट्रो न मृष्यति ॥ १.१५७.९ ॥
Wie also könnten die beiden hochherzigen Söhne der Mādrī so etwas tun? Dhṛtarāṣṭra erträgt es nicht, dass sie das Reich vom Vater empfangen haben.
1.157.10
अधर्म्यमिदमत्यन्तं कथं भीष्मोऽनुमन्यते ।
विवास्यमानानस्थाने नगरे योऽभिमन्यते ॥ १.१५७.१० ॥
Dies ist höchst unrechtmäßig; wie stimmt Bhīṣma dem zu, er, der billigt, dass man sie an einen unpassenden Ort der Stadt verbannt?
1.157.11
पितेव हि नृपोऽस्माकमभूच्छान्तनवः पुरा ।
विचित्रवीर्यो राजर्षिः पाण्डुश्च कुरुनन्दनः ॥ १.१५७.११ ॥
Einst war der Sohn Śāntanus für uns ein König wie ein Vater, ebenso der königliche Weise Vicitravīrya und Pāṇḍu, die Freude der Kuru.
1.157.12
स तस्मिन्पुरुषव्याघ्रे देवभावं गते सति ।
राजपुत्रानिमान्बालान्धृतराष्ट्रो न मृष्यति ॥ १.१५७.१२ ॥
Nachdem jener Tiger unter den Menschen (Pāṇḍu) in den Zustand der Götter eingegangen ist, erträgt Dhṛtarāṣṭra diese jungen königlichen Söhne nicht.
1.157.13
वयमेतदनिच्छन्तः सर्व एव पुरोत्तमात् ।
गृहान्विहाय गच्छामो यत्र गन्ता युधिष्ठिरः ॥ १.१५७.१३ ॥
Dies nicht wünschend, verlassen wir alle die beste der Städte und unsere Häuser und gehen dorthin, wohin Yudhiṣṭhira gehen wird.
1.157.14
तांस्तथा वादिनः पौरान्दुःकितान्दुःखकर्शितः ।
उवाच मनसा ध्यात्वा धर्मराजो युधिष्ठिरः ॥ १.१५७.१४ ॥
Als er die betrübten Bürger so sprechen sah, vom Kummer ausgezehrt, überlegte König Yudhiṣṭhira, der König des Dharma, im Geiste und sprach:
1.157.15
पिता मान्यो गुरुः श्रेष्ठो यदाह पृथिवीपतिः ।
अशङ्कमानैस्तत्कार्यमस्माभिरिति नो व्रतम् ॥ १.१५७.१५ ॥
Der Vater ist zu ehren, der Lehrer ist der Höchste; was der Herr der Erde gesagt hat, diese Pflicht müssen wir ohne Zögern erfüllen – das ist unser Gelübde.
1.157.16
भवन्तः सुहृदोऽस्माकं यात कृत्वा प्रदक्षिणम् ।
प्रतिनन्द्य तथाऽऽशीर्भिर्निवर्तध्वं यथागृहम् ॥ १.१५७.१६ ॥
Ihr seid unsere Freunde. Geht, nachdem ihr die Umkreisung vollzogen habt; mit Segenswünschen verabschiedet, kehrt in eure Häuser zurück.
1.157.17
यदा तु कार्यमस्माकं भवद्भिरुपपत्स्यते ।
तदा करिष्यथास्माकं प्रियाणि च हितानि च ॥ १.१५७.१७ ॥
Wenn unsere Aufgabe durch euch zur Vollendung kommt, dann werdet ihr für uns tun, was lieb und nützlich ist.
1.157.18
एवमुक्तास्तदा पौराः कृत्वा चापि प्रदक्षिणम् ।
आशीर्भिश्चाभिनन्द्यैताञ्जग्मुर्नगरमेव हि ॥ १.१५७.१८ ॥
So angesprochen, umkreisten die Bürger sie und verabschiedeten sie mit Segenswünschen; dann kehrten sie tatsächlich in die Stadt zurück.
1.157.19
पौरेषु विनिवृत्तेषु विदुरः सर्वधर्मवित् ।
बोधयन्पाण्डवश्रेष्ठमिदंवचनमब्रवीत् ॥ १.१५७.१९ ॥
Als sich die Bürger zurückgezogen hatten, sprach Vidura, der alle Dharma kennt, und belehrte den Besten der Pāṇḍavas mit diesen Worten.
1.157.20
प्राज्ञः प्राज्ञं प्रलापज्ञः प्रलापज्ञमिदं वचः ।
यो जानाति परप्रज्ञां नीतिशास्त्रानुसारिणीम्।
विज्ञायेह तथा कुर्यादापदं निस्तरेद्यथा ॥ १.१५७.२० ॥
Der Weise spricht zum Weisen, und wer den Sinn der Rede kennt, spricht zu dem, der ihn kennt. Wer die dem Staatslehre folgende Einsicht des anderen kennt, möge dies verstehen und hier so handeln, dass er das Unglück überwindet.
1.157.21
अलोहं निशितं शस्त्रं शरीपरिकर्तनम् ।
यो वेत्ति न तु तं घ्नन्ति प्रतिघातविदं द्विषः ॥ १.१५७.२१ ॥
Feinde schlagen nicht den, der die nicht aus Metall bestehende, scharfe, den Körper zerschneidende Waffe kennt, den Kenner des Gegenschlags.
1.157.22
कक्षघ्नः शिशिरघ्नश्च महाकक्षे बिलौकसः ।
न दहेदिति चात्मानं यो रक्षति स जीवति ॥ १.१५७.२२ ॥
Wer sich schützt, indem er sagt: „Möge ich nicht verbrennen“, wie der, der das Gestrüpp rodet, der, der die Kälte vertreibt, und die Höhlenbewohner im großen Dickicht – der lebt.
1.157.23
नाचक्षुर्वेत्ति पन्थानं नाचक्षुर्विन्दते दिशः ।
नाधृतिर्भूतिमाप्नोति बुध्यस्वैवं प्रबोधितः ॥ १.१५७.२३ ॥
Der Blinde kennt den Weg nicht, der Blinde findet die Richtungen nicht; wer ohne Beständigkeit ist, erlangt kein Gedeihen. Verstehe, so geweckt.
1.157.24
अनाप्तैर्दत्तमादत्ते नरः शस्त्रमलोहजम् ।
श्वाविच्छरणमासाद्य प्रमुच्येत हुताशनात् ॥ १.१५७.२४ ॥
Ein Mensch nimmt eine nicht aus Metall bestehende Waffe an, die unzuverlässige Leute gegeben haben; nachdem er Zuflucht beim Hundekenner gefunden hat, möge er vom Feuer befreit werden.
1.157.25
चरन्मार्गान्विजानाति नक्षत्रैर्विन्दते दिशः ।
आत्मना चात्मनः पञ्च पीडयन्नानुपीड्यते ॥ १.१५७.२५ ॥
Wer die Wege geht, kennt die Pfade und findet die Richtungen nach den Sternen; wer sich selbst mit seinen fünf quält, wird nicht von anderen gequält.
1.157.26
एवमुक्तः प्रत्युवाच धर्मराजो युधिष्ठिरः ।
विदुरं विदुषां श्रेष्ठं ज्ञातमित्येव पाण्डवः ॥ १.१५७.२६ ॥
So angesprochen, antwortete Yudhiṣṭhira, der König des Dharma, dem Vidura, dem Besten der Weisen: »Ich habe verstanden«, sprach der Pāṇḍava.
1.157.27
अनुशिक्ष्यानुगम्यैतान्कृत्वा चैव प्रदक्षिणम् ।
पाण्डवानभ्यनुज्ञाय विदुरः प्रययौ गृहान् ॥ १.१५७.२७ ॥
Nachdem er sie belehrt, ihnen gefolgt, sie umschritten und sich von den Pāṇḍava verabschiedet hatte, ging Vidura nach Hause.
1.157.28
निवृत्ते विदुरे चापि भीष्मे पौरजने तथा ।
अजातशत्रुमासाद्य कुन्ती वचनमब्रवीत् ॥ १.१५७.२८ ॥
Als Vidura zurückgekehrt war und auch Bhīṣma und die Stadtbewohner zurückgegangen waren, trat Kuntī zu Ajātaśatru und sprach diese Worte.
1.157.29
क्षत्ता यदब्रवीद्वाक्यं जनमध्येऽब्रुवन्निव ।
त्वया च स तथेत्युक्तो जानीमो न च तद्वयम् ॥ १.१५७.२९ ॥
Die Worte, die Vidura unter dem Volk sprach, waren, als spräche er sie nicht; du sagtest zu ihm: »So ist es«, doch wir wissen es nicht.
1.157.30
यदीदं शक्यमस्माभिर्ज्ञातुं नैव च दोषवत् ।
श्रोतुमिच्छामि तत्सर्वं संवादं तव तस्य च ॥ १.१५७.३० ॥
Wenn uns dies zu wissen möglich ist und es nicht tadelnswert ist, wünsche ich das ganze Gespräch zwischen dir und ihm zu hören.
1.157.31
विषादग्नेश्च बोद्धव्यमिति मां विदुरोऽब्रवीत् ।
पन्थानो वेदितव्याश्च नक्षत्रैश्च तथा दिशः।
कुड्याश्चविदिताःकार्याःस्याच्छुद्धिरितिचाब्रवीत् ॥ १.१५७.३१ ॥
Vidura sagte mir, man solle das Mittel kennen, dem Feuer des Giftes zu entgehen; die Wege müssen bekannt sein, und die Richtungen nach den Sternen; die Mauern müssen gut bekannt sein, und es muss Reinheit geben.
1.157.32
जितेन्द्रियश्च वसुधां प्राप्स्यतीति च मेऽब्रवीत् ।
विज्ञातमिति तत्सर्वं प्रत्युक्तो विदुरो मया ॥ १.१५७.३२ ॥
Und Vidura sagte mir, dass du, die Sinne bezwungen, die Erde gewinnen wirst. Ich antwortete: "Ich habe all dies verstanden"; so wurde ich von Vidura beantwortet.
1.157.33
अष्टमेऽहनि रोहिण्यां प्रयाताः फाल्गुनस्य ते ।
वारणावतमासाद्य ददृशुर्नागरं जनम् ॥ १.१५७.३३ ॥
Am achten Tag des Phālguna, unter dem Sternbild Rohiṇī, brachen sie auf. Nachdem sie Vāraṇāvata erreicht hatten, sahen sie die Bewohner der Stadt.