மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 1.157
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.157.1
पाण्डवास्तु रथान्युक्तान्सदश्वैरनिलोपमैः ।
आरोहमाणा भीष्मस्य पादौ जगृहुरार्तवत् ॥ १.१५७.१ ॥
பாண்டவர்கள் காற்றைப் போல் வேகமான நல்ல குதிரைகள் பூட்டிய தேர்களில் ஏறி, பீஷ்மரின் பாதங்களை துயரத்துடன் பற்றினர்.
1.157.2
राज्ञश्च धृतराष्ट्रस्य द्रोणस्य च महात्मनः ।
अन्येषां चैव वृद्धानां कृपस्य विदुरस्य च ॥ १.१५७.२ ॥
அரசர் திருதராஷ்டிரர், மகாத்மா துரோணர், பிற பெரியோர்கள், கிருபர், விதுரர் ஆகியோரின் பாதங்களையும் (பற்றினர்).
1.157.3
एवं सर्वान्कुरून्वृद्धानभिवाद्य यतव्रताः ।
समालिङ्ग्य समानान्वै बालैश्चाप्यभिवादिताः ॥ १.१५७.३ ॥
இவ்வாறு விரத நியமங்களைக் கடைப்பிடிக்கும் பாண்டவர்கள் அனைத்து குருவயோதிகர்களையும் வணங்கி, சமமானவர்களை அணைத்தனர்; இளையோர்களும் அவர்களை வணங்கினர்.
1.157.4
सर्वा मातॄस्तथाऽऽपृच्छ्य कृत्वा चैव प्रदक्षिणम् ।
प्रकृतीरपि सर्वाश्च प्रययुर्वारणावतम् ॥ १.१५७.४ ॥
எல்லா தாய்மார்களிடமும் விடைபெற்று, வலம் வந்து, குடிமக்கள் அனைவரிடமும் (விடை பெற்று) அவர்கள் வாரணாவதத்தை நோக்கிச் சென்றனர்.
1.157.5
विदुरश्च महाप्राज्ञस्तथाऽन्ये कुरुपुङ्गवाः ।
पौराश्च पुरुषव्याघ्रानन्वीयुः शोककर्शिताः ॥ १.१५७.५ ॥
மிக்க ஞானியான விதுரரும் மற்ற குருசிறந்தவர்களும், நகரவாசிகளும், துயரால் வாடியவர்களாய் அந்த புருஷ வியாக்ரர்களைப் பின்தொடர்ந்தனர்.
1.157.6
तत्र केचिद्ब्रुवन्ति स्म ब्राह्मणा निर्भयास्तदा ।
दीनान्दृष्ट्वा पाण्डुसुतानतीव भृशदुःखिताः ॥ १.१५७.६ ॥
அங்கே சில அச்சமற்ற பிராமணர்கள், பாண்டுவின் மகன்களை துயருற்றவர்களாகக் கண்டு, மிகுந்த வருத்தத்துடன் அப்போது சொன்னார்கள்.
1.157.7
विषमं पश्यते राजा सर्वथा स सुमन्दधीः ।
कौरव्यो धृतराष्ट्रस्तु न च धर्मं प्रपश्यति ॥ १.१५७.७ ॥
அரசன் எல்லா வகையிலும் சமமற்றதையே காண்கிறான்; அந்த மிகவும் மந்தபுத்தியுள்ள குருவம்சத்து திருதராஷ்டிரன் தர்மத்தைக் காண்பதில்லை.
1.157.8
न हि पापमपापात्मा रोचयिष्यति पाण्डवः ।
भीमो वा बलिनां श्रेष्ठः कौन्तेयो वा धनञ्जयः ॥ १.१५७.८ ॥
பாவமற்ற இயல்புடைய பாண்டவன் பாவத்தை ஒருபோதும் விரும்ப மாட்டான்; வலிமையுள்ளவர்களில் சிறந்த பீமனும், குந்தியின் மகன் தனஞ்சயனும்.
1.157.9
कुत एव महात्मानौ माद्रीपुत्रौ करिष्यतः ।
तान्राज्यं पितृतः प्राप्तान्धृतराष्ट्रो न मृष्यति ॥ १.१५७.९ ॥
அப்படியிருக்கையில் மகாத்துமாக்களான மாத்ரியின் மகன்கள் எப்படி அதைச் செய்வார்கள்? தந்தையிடமிருந்து அரசைப் பெற்ற அவர்களை திருதராஷ்டிரன் பொறுத்துக்கொள்வதில்லை.
1.157.10
अधर्म्यमिदमत्यन्तं कथं भीष्मोऽनुमन्यते ।
विवास्यमानानस्थाने नगरे योऽभिमन्यते ॥ १.१५७.१० ॥
இது மிகவும் அதர்மம்; நகரில் தகாத இடத்தில் வெளியேற்றப்படுபவர்களை அங்கீகரிக்கும் பீஷ்மர் இதற்கு எப்படி அனுமதி அளிக்கிறார்?
1.157.11
पितेव हि नृपोऽस्माकमभूच्छान्तनवः पुरा ।
विचित्रवीर्यो राजर्षिः पाण्डुश्च कुरुनन्दनः ॥ १.१५७.११ ॥
முன்பு சாந்தனுவின் மகன் (பீஷ்மர்) எங்களுக்குத் தந்தையைப் போன்ற அரசராக இருந்தார்; அரசரிஷி விசித்திரவீர்யனும், குருநந்தனன் பாண்டுவும் அவ்வாறே.
1.157.12
स तस्मिन्पुरुषव्याघ्रे देवभावं गते सति ।
राजपुत्रानिमान्बालान्धृतराष्ट्रो न मृष्यति ॥ १.१५७.१२ ॥
அந்த புருஷவ்யாக்ரன் (பாண்டு) தேவநிலை அடைந்த பிறகு, இந்த இளம் அரசகுமாரர்களை திருதராஷ்டிரன் பொறுத்துக்கொள்வதில்லை.
1.157.13
वयमेतदनिच्छन्तः सर्व एव पुरोत्तमात् ।
गृहान्विहाय गच्छामो यत्र गन्ता युधिष्ठिरः ॥ १.१५७.१३ ॥
இதை விரும்பாதவர்களாய் நாங்கள் அனைவரும் சிறந்த நகரத்தையும் வீடுகளையும் விட்டு, யுதிஷ்டிரர் எங்கு செல்வாரோ அங்கே செல்கிறோம்.
1.157.14
तांस्तथा वादिनः पौरान्दुःकितान्दुःखकर्शितः ।
उवाच मनसा ध्यात्वा धर्मराजो युधिष्ठिरः ॥ १.१५७.१४ ॥
இவ்வாறு பேசிய துன்பமுற்ற குடிமக்களை நோக்கி, துயரத்தால் வாடிய தர்மராஜன் யுதிஷ்டிரர் மனத்தில் சிந்தித்து கூறினார்.
1.157.15
पिता मान्यो गुरुः श्रेष्ठो यदाह पृथिवीपतिः ।
अशङ्कमानैस्तत्कार्यमस्माभिरिति नो व्रतम् ॥ १.१५७.१५ ॥
தந்தை மதிக்கத்தக்கவர், குரு, சிறந்தவர்; பூமிபதி கூறியதை சந்தேகமின்றி நாம் செய்ய வேண்டும், இதுவே நமது விரதம்.
1.157.16
भवन्तः सुहृदोऽस्माकं यात कृत्वा प्रदक्षिणम् ।
प्रतिनन्द्य तथाऽऽशीर्भिर्निवर्तध्वं यथागृहम् ॥ १.१५७.१६ ॥
நீங்கள் எங்கள் நண்பர்கள்; பிரதட்சிணம் செய்து செல்லுங்கள், ஆசிகளால் வாழ்த்தி உங்கள் வீடுகளுக்குத் திரும்புங்கள்.
1.157.17
यदा तु कार्यमस्माकं भवद्भिरुपपत्स्यते ।
तदा करिष्यथास्माकं प्रियाणि च हितानि च ॥ १.१५७.१७ ॥
உங்களால் எங்கள் காரியம் நிறைவேறும்போது, அப்போது நீங்கள் எங்களுக்கு இன்பமும் நன்மையும் செய்வீர்கள்.
1.157.18
एवमुक्तास्तदा पौराः कृत्वा चापि प्रदक्षिणम् ।
आशीर्भिश्चाभिनन्द्यैताञ्जग्मुर्नगरमेव हि ॥ १.१५७.१८ ॥
இவ்வாறு கூறப்பட்ட குடிமக்கள் பிரதட்சிணம் செய்து, ஆசிகளால் அவர்களை வாழ்த்தி, நகரத்திற்கே திரும்பிச் சென்றனர்.
1.157.19
पौरेषु विनिवृत्तेषु विदुरः सर्वधर्मवित् ।
बोधयन्पाण्डवश्रेष्ठमिदंवचनमब्रवीत् ॥ १.१५७.१९ ॥
குடிமக்கள் திரும்பிச் சென்றபோது, அனைத்து தர்மங்களையும் அறிந்த விதுரர் பாண்டவர்களில் சிறந்தவனுக்கு அறிவுறுத்தி இந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னார்.
1.157.20
प्राज्ञः प्राज्ञं प्रलापज्ञः प्रलापज्ञमिदं वचः ।
यो जानाति परप्रज्ञां नीतिशास्त्रानुसारिणीम्।
विज्ञायेह तथा कुर्यादापदं निस्तरेद्यथा ॥ १.१५७.२० ॥
அறிவுள்ளவன் அறிவுள்ளவனிடம், பேச்சின் நுட்பம் அறிந்தவன் பேச்சறிந்தவனிடம் இவ்வார்த்தையைச் சொல்கிறான். பிறரின் அறிவு நீதிநூலைப் பின்பற்றுவதை அறிந்தவன், அதை உணர்ந்து, இங்கு ஆபத்திலிருந்து தப்பும் வகையில் செயல்படட்டும்.
1.157.21
अलोहं निशितं शस्त्रं शरीपरिकर्तनम् ।
यो वेत्ति न तु तं घ्नन्ति प्रतिघातविदं द्विषः ॥ १.१५७.२१ ॥
உலோகமற்ற, கூர்மையான, உடலை அறுக்கும் ஆயுதத்தை அறிபவனை, எதிர்த்தாக்குதலை அறிந்த அவனை எதிரிகள் கொல்வதில்லை.
1.157.22
कक्षघ्नः शिशिरघ्नश्च महाकक्षे बिलौकसः ।
न दहेदिति चात्मानं यो रक्षति स जीवति ॥ १.१५७.२२ ॥
புல்வெளியை எரிப்பவனும், குளிரைப் போக்குபவனும், பெரிய காட்டில் வளைகளில் வாழ்பவர்களும் — 'எரிந்துவிடக் கூடாது' என்று தன்னைக் காப்பவன் வாழ்கிறான்.
1.157.23
नाचक्षुर्वेत्ति पन्थानं नाचक्षुर्विन्दते दिशः ।
नाधृतिर्भूतिमाप्नोति बुध्यस्वैवं प्रबोधितः ॥ १.१५७.२३ ॥
கண்ணற்றவன் வழியை அறியான், கண்ணற்றவன் திசைகளைக் காணான்; உறுதியற்றவன் செழிப்பை அடையான். இவ்வாறு விழிப்பூட்டப்பட்ட நீ உணர்ந்துகொள்.
1.157.24
अनाप्तैर्दत्तमादत्ते नरः शस्त्रमलोहजम् ।
श्वाविच्छरणमासाद्य प्रमुच्येत हुताशनात् ॥ १.१५७.२४ ॥
நம்பத்தகாதவர்கள் கொடுத்த உலோகமற்ற ஆயுதத்தை மனிதன் ஏற்கிறான்; ஒரு நாய்-அறிந்தவனின் (பதுங்கு வழி அறிந்தவனின்) அடைக்கலம் பெற்று அவன் நெருப்பிலிருந்து விடுபடட்டும்.
1.157.25
चरन्मार्गान्विजानाति नक्षत्रैर्विन्दते दिशः ।
आत्मना चात्मनः पञ्च पीडयन्नानुपीड्यते ॥ १.१५७.२५ ॥
பாதைகளில் செல்லும் மனிதன் வழிகளை அறிகிறான்; நட்சத்திரங்களால் திசைகளைக் காண்கிறான்; தன்னையே தன் ஐந்தினால் துன்புறுத்துபவன் பிறரால் துன்புறுத்தப்படுவதில்லை.
1.157.26
एवमुक्तः प्रत्युवाच धर्मराजो युधिष्ठिरः ।
विदुरं विदुषां श्रेष्ठं ज्ञातमित्येव पाण्डवः ॥ १.१५७.२६ ॥
இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் தர்மராஜன் யுதிஷ்டிரன் பதிலளித்தான் — அறிஞர்களில் சிறந்த விதுரரிடம், 'அறிந்துகொண்டேன்' என்று பாண்டவன் கூறினான்.
1.157.27
अनुशिक्ष्यानुगम्यैतान्कृत्वा चैव प्रदक्षिणम् ।
पाण्डवानभ्यनुज्ञाय विदुरः प्रययौ गृहान् ॥ १.१५७.२७ ॥
இவர்களுக்கு அறிவுரை கூறி, பின் தொடர்ந்து, வலம் வந்து, பாண்டவர்களிடம் விடைபெற்று விதுரன் தன் இல்லத்திற்குச் சென்றான்.
1.157.28
निवृत्ते विदुरे चापि भीष्मे पौरजने तथा ।
अजातशत्रुमासाद्य कुन्ती वचनमब्रवीत् ॥ १.१५७.२८ ॥
விதுரரும், பீஷ்மரும், நகர மக்களும் திரும்பிச் சென்றபின், குந்தி அஜாதசத்ருவை அணுகி இவ்வார்த்தைகளைக் கூறினாள்.
1.157.29
क्षत्ता यदब्रवीद्वाक्यं जनमध्येऽब्रुवन्निव ।
त्वया च स तथेत्युक्तो जानीमो न च तद्वयम् ॥ १.१५७.२९ ॥
விதுரன் மக்கள் மத்தியில் கூறிய சொல், சொல்லாதது போலக் கூறியதைப் போல; நீ 'அப்படியே' என்று அவனிடம் சொன்னாய்; ஆனால் அதை நாம் அறியோம்.
1.157.30
यदीदं शक्यमस्माभिर्ज्ञातुं नैव च दोषवत् ।
श्रोतुमिच्छामि तत्सर्वं संवादं तव तस्य च ॥ १.१५७.३० ॥
இது எங்களால் அறியக்கூடியதாயின், அது குற்றமற்றதாயின், உனக்கும் அவனுக்கும் இடையிலான அந்த முழு உரையாடலையும் கேட்க விரும்புகிறேன்.
1.157.31
विषादग्नेश्च बोद्धव्यमिति मां विदुरोऽब्रवीत् ।
पन्थानो वेदितव्याश्च नक्षत्रैश्च तथा दिशः।
कुड्याश्चविदिताःकार्याःस्याच्छुद्धिरितिचाब्रवीत् ॥ १.१५७.३१ ॥
விதுரர் என்னிடம் கூறினார்: விஷத் தீயிலிருந்து தப்பும் வழியை அறிய வேண்டும்; வழிகளையும் நட்சத்திரங்களால் திசைகளையும் அறிய வேண்டும்; சுவர்களை நன்கு அறிந்திருக்க வேண்டும், தூய்மையும் வேண்டும் என்றார்.
1.157.32
जितेन्द्रियश्च वसुधां प्राप्स्यतीति च मेऽब्रवीत् ।
विज्ञातमिति तत्सर्वं प्रत्युक्तो विदुरो मया ॥ १.१५७.३२ ॥
விதுரர் என்னிடம், இந்திரியங்களை வென்றவனாக நீ பூமியை அடைவாய் என்றார். நான் "இவை அனைத்தும் புரிந்தன" என்று பதிலளித்தேன்; விதுரர் என்னிடம் இவ்வாறு பேசினார்.
1.157.33
अष्टमेऽहनि रोहिण्यां प्रयाताः फाल्गुनस्य ते ।
वारणावतमासाद्य ददृशुर्नागरं जनम् ॥ १.१५७.३३ ॥
பால்குன மாதத்தின் எட்டாம் நாளில், ரோகிணி நட்சத்திரத்தில் அவர்கள் புறப்பட்டனர். வாரணாவதத்தை அடைந்து நகர மக்களைக் கண்டனர்.