Mahābhārata · Adhyāya 1.157
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.157.1
पाण्डवास्तु रथान्युक्तान्सदश्वैरनिलोपमैः ।
आरोहमाणा भीष्मस्य पादौ जगृहुरार्तवत् ॥ १.१५७.१ ॥
Os Pāṇḍavas, subindo em carros puxados por bons cavalos rápidos como o vento, agarraram os pés de Bhīṣma com aflição.
1.157.2
राज्ञश्च धृतराष्ट्रस्य द्रोणस्य च महात्मनः ।
अन्येषां चैव वृद्धानां कृपस्य विदुरस्य च ॥ १.१५७.२ ॥
E também os pés do rei Dhṛtarāṣṭra, do magnânimo Droṇa, dos outros anciãos, de Kṛpa e de Vidura.
1.157.3
एवं सर्वान्कुरून्वृद्धानभिवाद्य यतव्रताः ।
समालिङ्ग्य समानान्वै बालैश्चाप्यभिवादिताः ॥ १.१५७.३ ॥
Assim, os Pāṇḍavas, firmes em seus votos, saudaram todos os anciãos kurus, abraçaram os iguais e foram saudados pelos jovens.
1.157.4
सर्वा मातॄस्तथाऽऽपृच्छ्य कृत्वा चैव प्रदक्षिणम् ।
प्रकृतीरपि सर्वाश्च प्रययुर्वारणावतम् ॥ १.१५७.४ ॥
Tendo se despedido de todas as mães, dado a volta pela direita e saudado todos os súditos, partiram para Vāraṇāvata.
1.157.5
विदुरश्च महाप्राज्ञस्तथाऽन्ये कुरुपुङ्गवाः ।
पौराश्च पुरुषव्याघ्रानन्वीयुः शोककर्शिताः ॥ १.१५७.५ ॥
Vidura, o muito sábio, os outros touros dos Kurus e os cidadãos, consumidos pela dor, seguiram aqueles tigres entre os homens.
1.157.6
तत्र केचिद्ब्रुवन्ति स्म ब्राह्मणा निर्भयास्तदा ।
दीनान्दृष्ट्वा पाण्डुसुतानतीव भृशदुःखिताः ॥ १.१५७.६ ॥
Ali, alguns brâmanes destemidos, vendo os filhos de Pāṇḍu desolados e profundamente aflitos, então falaram.
1.157.7
विषमं पश्यते राजा सर्वथा स सुमन्दधीः ।
कौरव्यो धृतराष्ट्रस्तु न च धर्मं प्रपश्यति ॥ १.१५७.७ ॥
O rei vê apenas injustiça em tudo; esse Dhṛtarāṣṭra, descendente dos Kurus, de entendimento muito obtuso, não percebe o dharma.
1.157.8
न हि पापमपापात्मा रोचयिष्यति पाण्डवः ।
भीमो वा बलिनां श्रेष्ठः कौन्तेयो वा धनञ्जयः ॥ १.१५७.८ ॥
Certamente o Pāṇḍava, de natureza sem pecado, não aprovará o mal; nem Bhīma, o melhor dos fortes, nem Arjuna, filho de Kuntī.
1.157.9
कुत एव महात्मानौ माद्रीपुत्रौ करिष्यतः ।
तान्राज्यं पितृतः प्राप्तान्धृतराष्ट्रो न मृष्यति ॥ १.१५७.९ ॥
Como, então, os dois magnânimos filhos de Mādrī fariam tal coisa? Dhṛtarāṣṭra não tolera aqueles que receberam o reino do pai.
1.157.10
अधर्म्यमिदमत्यन्तं कथं भीष्मोऽनुमन्यते ।
विवास्यमानानस्थाने नगरे योऽभिमन्यते ॥ १.१५७.१० ॥
Isto é totalmente injusto; como Bhīṣma consente nisso, ele que aprova que sejam exilados para um lugar impróprio da cidade?
1.157.11
पितेव हि नृपोऽस्माकमभूच्छान्तनवः पुरा ।
विचित्रवीर्यो राजर्षिः पाण्डुश्च कुरुनन्दनः ॥ १.१५७.११ ॥
Outrora o filho de Śāntanu foi para nós um rei como um pai, e assim também o rei-sábio Vicitravīrya e Pāṇḍu, alegria dos Kurus.
1.157.12
स तस्मिन्पुरुषव्याघ्रे देवभावं गते सति ।
राजपुत्रानिमान्बालान्धृतराष्ट्रो न मृष्यति ॥ १.१५७.१२ ॥
Agora que aquele tigre entre os homens (Pāṇḍu) foi ao estado dos deuses, Dhṛtarāṣṭra não tolera estes jovens filhos reais.
1.157.13
वयमेतदनिच्छन्तः सर्व एव पुरोत्तमात् ।
गृहान्विहाय गच्छामो यत्र गन्ता युधिष्ठिरः ॥ १.१५७.१३ ॥
Não desejando isto, todos nós deixamos a melhor das cidades e nossas casas, e vamos aonde Yudhiṣṭhira for.
1.157.14
तांस्तथा वादिनः पौरान्दुःकितान्दुःखकर्शितः ।
उवाच मनसा ध्यात्वा धर्मराजो युधिष्ठिरः ॥ १.१५७.१४ ॥
Vendo os cidadãos aflitos que assim falavam, debilitados pela dor, o rei do dharma Yudhiṣṭhira refletiu em sua mente e disse:
1.157.15
पिता मान्यो गुरुः श्रेष्ठो यदाह पृथिवीपतिः ।
अशङ्कमानैस्तत्कार्यमस्माभिरिति नो व्रतम् ॥ १.१५७.१५ ॥
O pai é digno de honra, o mestre é o mais elevado; o que disse o senhor da terra, esse dever devemos cumprir sem hesitar — este é o nosso voto.
1.157.16
भवन्तः सुहृदोऽस्माकं यात कृत्वा प्रदक्षिणम् ।
प्रतिनन्द्य तथाऽऽशीर्भिर्निवर्तध्वं यथागृहम् ॥ १.१५७.१६ ॥
Vocês são nossos amigos. Ide, depois de fazer a circunvolução ritual; despedindo-vos com bênçãos, retornai às vossas casas.
1.157.17
यदा तु कार्यमस्माकं भवद्भिरुपपत्स्यते ।
तदा करिष्यथास्माकं प्रियाणि च हितानि च ॥ १.१५७.१७ ॥
Quando a nossa tarefa se cumprir por meio de vós, então fareis por nós o que é agradável e benéfico.
1.157.18
एवमुक्तास्तदा पौराः कृत्वा चापि प्रदक्षिणम् ।
आशीर्भिश्चाभिनन्द्यैताञ्जग्मुर्नगरमेव हि ॥ १.१५७.१८ ॥
Assim exortados, os cidadãos, tendo-os circunvagado e saudado com bênçãos, de fato retornaram à cidade.
1.157.19
पौरेषु विनिवृत्तेषु विदुरः सर्वधर्मवित् ।
बोधयन्पाण्डवश्रेष्ठमिदंवचनमब्रवीत् ॥ १.१५७.१९ ॥
Quando os cidadãos se retiraram, Vidura, conhecedor de todo dharma, instruindo o melhor dos Pāṇḍavas, proferiu estas palavras.
1.157.20
प्राज्ञः प्राज्ञं प्रलापज्ञः प्रलापज्ञमिदं वचः ।
यो जानाति परप्रज्ञां नीतिशास्त्रानुसारिणीम्।
विज्ञायेह तथा कुर्यादापदं निस्तरेद्यथा ॥ १.१५७.२० ॥
O sábio fala ao sábio, e quem conhece o sentido da palavra fala a quem o conhece. Quem conhece a sabedoria alheia, que segue a ciência da política, deve compreendê-la e agir aqui de modo a atravessar a calamidade.
1.157.21
अलोहं निशितं शस्त्रं शरीपरिकर्तनम् ।
यो वेत्ति न तु तं घ्नन्ति प्रतिघातविदं द्विषः ॥ १.१५७.२१ ॥
Os inimigos não ferem quem conhece a arma que não é de metal, afiada e que corta o corpo, quem conhece o contragolpe.
1.157.22
कक्षघ्नः शिशिरघ्नश्च महाकक्षे बिलौकसः ।
न दहेदिति चात्मानं यो रक्षति स जीवति ॥ १.१५७.२२ ॥
Quem se protege dizendo "que eu não queime", como o que limpa o mato, o que afasta o frio e os habitantes das tocas na grande mata, esse vive.
1.157.23
नाचक्षुर्वेत्ति पन्थानं नाचक्षुर्विन्दते दिशः ।
नाधृतिर्भूतिमाप्नोति बुध्यस्वैवं प्रबोधितः ॥ १.१५७.२३ ॥
O cego não conhece o caminho, o cego não encontra as direções; quem não tem firmeza não alcança a prosperidade. Compreende, assim despertado.
1.157.24
अनाप्तैर्दत्तमादत्ते नरः शस्त्रमलोहजम् ।
श्वाविच्छरणमासाद्य प्रमुच्येत हुताशनात् ॥ १.१५७.२४ ॥
Um homem aceita uma arma não metálica dada por pessoas não confiáveis; tendo alcançado o refúgio do conhecedor do cão, que seja libertado do fogo.
1.157.25
चरन्मार्गान्विजानाति नक्षत्रैर्विन्दते दिशः ।
आत्मना चात्मनः पञ्च पीडयन्नानुपीड्यते ॥ १.१५७.२५ ॥
Quem percorre os caminhos conhece as trilhas e encontra as direções pelas estrelas; quem atormenta a si mesmo com os seus cinco não é atormentado pelos outros.
1.157.26
एवमुक्तः प्रत्युवाच धर्मराजो युधिष्ठिरः ।
विदुरं विदुषां श्रेष्ठं ज्ञातमित्येव पाण्डवः ॥ १.१५७.२६ ॥
Assim interpelado, Yudhiṣṭhira, rei do dharma, respondeu a Vidura, o melhor dos sábios: «Compreendi», disse o Pāṇḍava.
1.157.27
अनुशिक्ष्यानुगम्यैतान्कृत्वा चैव प्रदक्षिणम् ।
पाण्डवानभ्यनुज्ञाय विदुरः प्रययौ गृहान् ॥ १.१५७.२७ ॥
Tendo-lhes dado instruções, seguido-os, feito a circum-ambulação e despedido-se dos Pāṇḍava, Vidura partiu para sua casa.
1.157.28
निवृत्ते विदुरे चापि भीष्मे पौरजने तथा ।
अजातशत्रुमासाद्य कुन्ती वचनमब्रवीत् ॥ १.१५७.२८ ॥
Quando Vidura voltou, e também Bhīṣma e o povo da cidade retornaram, Kuntī aproximou-se de Ajātaśatru e disse estas palavras.
1.157.29
क्षत्ता यदब्रवीद्वाक्यं जनमध्येऽब्रुवन्निव ।
त्वया च स तथेत्युक्तो जानीमो न च तद्वयम् ॥ १.१५७.२९ ॥
As palavras que Vidura disse entre o povo foram como se as dissesse sem dizer; tu lhe disseste: «Assim é», mas nós não o sabemos.
1.157.30
यदीदं शक्यमस्माभिर्ज्ञातुं नैव च दोषवत् ।
श्रोतुमिच्छामि तत्सर्वं संवादं तव तस्य च ॥ १.१५७.३० ॥
Se nos é possível saber isto e não é algo faltoso, desejo ouvir toda aquela conversa entre ti e ele.
1.157.31
विषादग्नेश्च बोद्धव्यमिति मां विदुरोऽब्रवीत् ।
पन्थानो वेदितव्याश्च नक्षत्रैश्च तथा दिशः।
कुड्याश्चविदिताःकार्याःस्याच्छुद्धिरितिचाब्रवीत् ॥ १.१५७.३१ ॥
Vidura me disse que se deve conhecer o modo de escapar do fogo do veneno; os caminhos devem ser conhecidos, e as direções pelas estrelas; os muros devem ser bem conhecidos, e deve haver pureza.
1.157.32
जितेन्द्रियश्च वसुधां प्राप्स्यतीति च मेऽब्रवीत् ।
विज्ञातमिति तत्सर्वं प्रत्युक्तो विदुरो मया ॥ १.१५७.३२ ॥
E Vidura me disse que, tendo vencido os sentidos, obterias a terra. Eu respondi: "Compreendi tudo isso"; assim foi que respondi a Vidura.
1.157.33
अष्टमेऽहनि रोहिण्यां प्रयाताः फाल्गुनस्य ते ।
वारणावतमासाद्य ददृशुर्नागरं जनम् ॥ १.१५७.३३ ॥
No oitavo dia de Phālguna, sob o asterismo Rohiṇī, partiram. Tendo chegado a Vāraṇāvata, viram o povo da cidade.