Mahābhārata · Adhyāya 1.158
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.158.1
ततः सर्वाः प्रकृतयो नगराद्वारणावतात् ।
सर्वमङ्गलसंयुक्ता यथाशास्त्रमतन्द्रिताः ॥ १.१५८.१ ॥
Da zogen alle Untertanen aus der Stadt Vāraṇāvata hinaus, versehen mit allem Glückverheißenden, eifrig und unermüdlich, wie es die Schriften vorschreiben.
1.158.2
श्रुत्वाऽगतान्पाण्डुपुत्रान्नानायानैः सहस्रशः ।
अभिजग्मुर्नरश्रेष्ठाञ्श्रुत्वैव परया मुदा ॥ १.१५८.२ ॥
Als sie hörten, dass die Söhne Pāṇḍus gekommen seien, zogen Tausende in verschiedenen Fahrzeugen hinaus, um jenen besten der Menschen entgegenzugehen; sobald sie es hörten, eilten sie mit höchster Freude herbei.
1.158.3
ते समासाद्य कौन्तेयान्वारणावतका जनाः ।
कृत्वा जयाशिषः सर्वे परिवार्योपतस्थिरे ॥ १.१५८.३ ॥
Jene Menschen aus Vāraṇāvata erreichten die Söhne Kuntīs, sprachen Segenswünsche für den Sieg aus, umringten sie alle und standen ihnen zu Diensten.
1.158.4
तैर्वृतः पुरुषव्याघ्रो धर्मराजो युधिष्ठिरः ।
विबभौ देवसङ्काशो वज्रपाणिरिवामरैः ॥ १.१५८.४ ॥
Von ihnen umgeben, glänzte Yudhiṣṭhira, der König des Dharma, der Tiger unter den Menschen, wie Indra mit dem Donnerkeil, umgeben von den Unsterblichen.
1.158.5
सत्कृताश्चैव पौरैस्ते पौरान्सत्कृत्य चानघ ।
अलङ्कृतं जनाकीर्णं विविशुर्वारणावतम् ॥ १.१५८.५ ॥
Von den Bürgern geehrt und selbst die Bürger ehrend, o Makelloser, betraten sie die geschmückte, von Menschen erfüllte Stadt Vāraṇāvata.
1.158.6
ते प्रविश्य पुरीं वीरास्तूर्णं जग्मुरथो गृहान् ।
ब्राह्मणानां महीपाल रतानां स्वेषु कर्मसु ॥ १.१५८.६ ॥
Nachdem jene Helden die Stadt betreten hatten, begaben sie sich rasch zu ihren Häusern — zu den Häusern der Brahmanen, o Hüter der Erde, die ihren eigenen Pflichten ergeben waren.
1.158.7
नगराधिकृतानां च गृहाणि रथिनां वराः ।
उपतस्थुर्नरश्रेष्ठा वैश्यशूद्रगृहाण्यपि ॥ १.१५८.७ ॥
Die Häuser der Stadtbeamten und der besten Wagenkämpfer, die Häuser der besten der Männer sowie auch die Häuser der Vaiśyas und Śūdras boten sich ihnen dar.
1.158.8
अर्चिताश्च नरैः पौरैः पाण्डवा भरतर्षभ ।
जग्मुरावसथं पश्चात्पुरोचनपुरःसराः ॥ १.१५८.८ ॥
O Stier der Bharatas, die Pāṇḍavas, von den Männern und Bürgern geehrt, gingen danach zur Wohnstätte, Purocana voran.
1.158.9
तेभ्यो भक्ष्याणि पानानि शयनानि शुभानि च ।
आसनानि च मुख्यानि प्रददौ स पुरोचनः ॥ १.१५८.९ ॥
Purocana gab ihnen Speisen und Getränke, prächtige Lager und die besten Sitze.
1.158.10
तत्र ते सत्कृतास्तेन सुमहार्हपरिच्छदाः ।
उपास्यमानाः पुरुषैरूषुः पुरनिवासिभिः ॥ १.१५८.१० ॥
Dort, von ihm geehrt, mit sehr kostbaren Habseligkeiten, von den Männern und Stadtbewohnern bedient, wohnten sie.
1.158.11
दशरात्रोषितानां तु तत्र तेषां पुरोचनः ।
निवेदयामास गृहं शिवाख्यमशिवं तदा ॥ १.१५८.११ ॥
Nachdem sie zehn Nächte dort gewohnt hatten, zeigte Purocana ihnen damals das Haus namens Śiva, das in Wahrheit unheilvoll war.
1.158.12
तत्र ते पुरुषव्याघ्रा विविशुः सपरिच्छदाः ।
पुरोचनस्य वचनात्कैलासमिव गुह्यकाः ॥ १.१५८.१२ ॥
Auf Purocanas Wort traten jene Tiger unter den Männern mit ihrer Habe dort ein, wie die Guhyakas in den Kailāsa eingehen.
1.158.13
तच्चागारमभिप्रेक्ष्य सर्वधर्मभृतां वरः ।
उवाचाग्नेयमित्येवं भीमसेनं युधिष्ठिरः ॥ १.१५८.१३ ॥
Nachdem Yudhiṣṭhira, der Beste unter allen Trägern des Dharma, das Haus genau betrachtet hatte, sprach er zu Bhīmasena: "Dies ist zum Brennen gemacht."
1.158.14
जिघ्राणोऽस्य वसागन्धं सर्पिर्जतुविमिश्रितम् ।
कृतं हि व्यक्तमाग्नेयमिदं वेश्म परन्तप ॥ १.१५८.१४ ॥
Den Geruch von Fett, geklärter Butter und Lack mischend wahrnehmend, sprach er: "O Feindesverbrenner, dieses Haus ist eindeutig zum Brennen gemacht."
1.158.15
शणसर्जरसं व्यक्तमानीय गृहकर्मणि ।
मुञ्जबल्वजवंशादिद्रव्यं सर्वं घृतोक्षितम् ॥ १.१५८.१५ ॥
Offensichtlich wurden für den Hausbau Hanffaser und Sarja-Harz herbeigeschafft; Muñja-Gras, Balvaja-Gras, Bambus und alle diese Materialien sind mit geklärter Butter besprengt.
1.158.16
तृणबल्वजकार्पासवंशदारुकटान्यपि ।
आग्नेयान्यत्र क्षिप्तानि परितो वेश्मनस्तथा ॥ १.१५८.१६ ॥
Gras, Balvaja-Gras, Baumwolle, Bambus, Holz und Matten, alles brennbar, ist rings um dieses Haus verstreut.
1.158.17
शिल्पिभिः सुकृतं ह्याप्तैर्विनीतैर्वेश्मकर्मणि ।
विश्वस्तं मामयं पापो दग्धुकामः पुरोचनः ॥ १.१५८.१७ ॥
Zuverlässige und gut erzogene Handwerker haben dieses Haus gut gebaut; und dieser böse Purocana, der sieht, dass ich ihm vertraue, will mich verbrennen.
1.158.18
तथा हि वर्तते मन्दः सुयोधनवशे स्थितः ।
इमां तु तां महाबुद्धिर्विदुरो दृष्टवांस्तथा ॥ १.१५८.१८ ॥
So steht es, denn jener Tor ist in Suyodhanas Gewalt; doch Vidura von großem Verstand hatte dies ebenso gesehen.
1.158.19
आपदं तेन मां पार्थ स संबोधितवान्पुरा ।
ते वयं बोधितास्तेन नित्यमस्मद्धितैषिणा ॥ १.१५८.१९ ॥
O Sohn der Pṛthā, er hatte mich schon früher vor der Gefahr gewarnt; von ihm, der unser Wohl wollte, wurden wir stets gewarnt.
1.158.20
पित्रा कनीयसा स्नेहाद्बुद्धिमन्तो शिवं गृहम् ।
अनार्यैः सुकृतं गूढैर्दुर्योधनवशानुगैः ॥ १.१५८.२० ॥
Aus Zuneigung zu seinem jüngeren Sohn ließ der weise Vater ein glückverheißendes Haus errichten; doch es wurde von unedlen, verborgenen Männern, die Duryodhanas Willen folgten, gut hergerichtet.
1.158.21
यदीदं गृहामाग्नेयं विहितं मन्यते भवान् ।
तत्रैव साधु गच्छामो यत्र पूर्वोषिता वयम् ॥ १.१५८.२१ ॥
Wenn du meinst, dieses Haus sei dazu bestimmt, in Brand gesteckt zu werden, so laß uns doch gerade dorthin gehen, wo wir zuvor gewohnt haben.
1.158.22
दर्शयित्वा पृथग्गन्तुं न कार्यं प्रतिभाति मे ।
अशुभं वा शुभं वा स्यात्तैर्वसाम सहैव तु ॥ १.१५८.२२ ॥
Sich getrennt zu zeigen und fortzugehen erscheint mir nicht richtig; ob es ungünstig oder günstig ausgeht, wir wollen mit ihnen zusammen wohnen.
1.158.23
अद्यप्रभृति चास्मासु गतेषु भयविह्वलः ।
रूढमूलो भवेद्राज्ये धार्तराष्ट्रो जनेश्वरः ॥ १.१५८.२३ ॥
Von heute an, wenn wir fortgegangen sind, würde der Sohn Dhṛtarāṣṭras, von Furcht überwältigt, im Reich fest Wurzeln schlagen und Herr der Menschen werden.
1.158.24
तदीयं तु भवेद्राज्यं तदीयाश्च जना इमे ।
तस्मात्सहैव वत्स्यामो गलन्यस्तपदा वयम् ॥ १.१५८.२४ ॥
Dann würde dieses Reich ihm gehören, und diese Menschen ebenso. Darum wollen wir, die Füße in die Schlinge gesetzt, mit ihnen zusammen wohnen.
1.158.25
अस्माकं कालमासाद्य राज्यमाच्छिद्य शत्रुतः ।
अर्थं पैतृकमस्माकं सुखं भोक्ष्याम शाश्वतम् ॥ १.१५८.२५ ॥
Wenn unsere Zeit gekommen ist, werden wir dem Feind das Königreich entreißen, unser väterliches Erbe zurückgewinnen und dauerhaftes Glück genießen.
1.158.26
धृतराष्ट्रवचोऽस्माभिः किमर्थमनुपाल्यते ।
तेभ्यो भित्त्वाऽन्यथागन्तुं दौर्बल्यं ते कुतो नृप ॥ १.१५८.२६ ॥
Warum sollten wir den Worten Dhṛtarāṣṭras gehorchen? O König, woher kommt dir diese Schwäche, dich von ihnen zu trennen und einen anderen Weg zu gehen?
1.158.27
आपत्सु रक्षिताऽस्माकं विदुरोऽस्ति महामतिः ।
मध्यस्थ एव गाङ्गेयो राज्यभोगपराङ्मुखः ॥ १.१५८.२७ ॥
In Notzeiten ist unser Beschützer Vidura, von großem Verstand. Und Gāṅgeya (Bhīṣma) ist ohnehin neutral, dem Genuss des Königreichs abgewandt.
1.158.28
बाह्लीकप्रमुखा वृद्धा मध्यस्था एव सर्वदा ।
अस्मदीयो भवेद्द्रोणः फल्गुनप्रेमसंयुतः ॥ १.१५८.२८ ॥
Die Alten unter Führung von Bāhlīka werden immer neutral bleiben. Und Droṇa würde auf unserer Seite stehen, gebunden durch Zuneigung zu Phalguna (Arjuna).
1.158.29
तस्मात्सहैव वस्तव्यं न गन्तव्यं कथं नृप ।
अथवास्मासु ते कुर्युः किमशक्ताः पराक्रमैः ॥ १.१५८.२९ ॥
Deshalb müssen wir mit ihnen zusammen wohnen, o König; wie könnten wir uns trennen? Oder was könnten sie uns antun, machtlos an Tapferkeit?
1.158.30
क्षुद्राः कपटिनो धूर्ता जाग्रत्सु मनुजेश्वर ।
किं न कुर्युः पुरा मह्यं किं न दत्तं महाविषम् ॥ १.१५८.३० ॥
O Herr der Menschen, was würden die niederträchtigen, betrügerischen, listigen Männer nicht tun, selbst wenn wir wach sind? Was haben sie mir nicht schon früher angetan? Haben sie mir nicht sogar großes Gift gegeben!
1.158.31
आशीविषैर्महाघोरैः सर्पैस्तैः किं न दंशितः ।
प्रमाणकोट्यां संगृह्य निद्रापरवशे मयि ॥ १.१५८.३१ ॥
Haben mich jene furchtbaren giftigen Schlangen nicht gebissen, als ich, unter zahllosen Menschen zusammengebracht, vom Schlaf überwältigt dalag?
1.158.32
सर्पैर्दृष्टिविषैर्गोरैर्गङ्गायां शूलसन्ततौ ।
किं तैर्न पातितो भूप तदा किं मृतवानहम् ॥ १.१५८.३२ ॥
O König, haben mich jene schrecklichen Schlangen mit dem Gift im Blick nicht auf die Reihe der Pfähle im Ganges gestürzt? Wäre ich da nicht gestorben?
1.158.33
आपत्सु तासु घोरासु दुष्प्रयुक्तासु पापिभिः ।
अस्मानरक्षद्यो देवो जगद्यस्य वशे स्थितम् ॥ १.१५८.३३ ॥
Jener Gott, der uns in jenen furchtbaren, von den Bösen angezettelten Unglücksfällen beschützte, in dessen Gewalt die Welt steht—
1.158.34
चराचरात्मकं सोऽद्य यातः कुत्र नृपोत्तम ।
यावत्सोढव्यमस्माभिस्तावत्सोढास्मि यत्नतः ॥ १.१५८.३४ ॥
O bester der Könige, wohin ist jener Gott heute gegangen, der das Wesen des Beweglichen und Unbeweglichen ist? Solange wir ertragen müssen, habe ich mit Mühe ertragen.
1.158.35
यदा न शक्ष्यतेऽस्माभिस्तदा पश्याम नो हितम् ।
किं द्रष्टव्यमिहास्माभिर्विगृह्य तरसा बलात् ॥ १.१५८.३५ ॥
Wenn wir nicht mehr ertragen können, werden wir auf unser Wohl achten. Was haben wir hier zu sehen, wenn wir mit Gewalt und Heftigkeit widerstreiten?
1.158.36
सान्त्ववादेन दानेन भेदेनापि यतामहे ।
अर्धराज्यस्य संप्राप्त्यै ततो दण्डः प्रशस्यते ॥ १.१५८.३६ ॥
Wir bemühen uns durch sanfte Worte, durch Gaben und auch durch Spaltung. Um das halbe Königreich zu erlangen, wird dann die Strafe gepriesen.
1.158.37
तस्मात्सहैव वस्तव्यं तन्मनोर्पितशल्यवत् ।
दर्शयित्वा पृथक् क्वापि न गन्तव्यं सुभीतवत् ॥ १.१५८.३७ ॥
Deshalb müssen wir zusammenbleiben, wie ein im Herzen steckender Dorn. Wir dürfen uns nicht getrennt zeigen und nirgendwohin gehen, wie Menschen in großer Furcht.
1.158.38
इह यत्तैर्निराकारैर्वस्तव्यमिति रोचये ।
अप्रमत्तैर्विचिन्वद्भिर्गतिमिष्टां ध्रुवामितः ॥ १.१५८.३८ ॥
Ich billige, dass wir hier in unkenntlicher Gestalt wohnen. Wachsam sollen wir von hier aus einen erwünschten, sicheren Weg suchen.
1.158.39
यदि विन्देत चाकारमस्माकं स पुरोचनः ।
क्षिप्रकारी ततो भूत्वा प्रसह्यापि दहेत्ततः ॥ १.१५८.३९ ॥
Würde Purocana unser Aussehen entdecken, so würde er rasch handelnd uns gewaltsam sogar verbrennen.
1.158.40
नायं बिभेत्युपक्रोशादधर्माद्वा पुरोचनः ।
तथा हि वर्तते मन्दः सुयोधनवशे स्थितः ॥ १.१५८.४० ॥
Dieser Purocana fürchtet weder öffentlichen Tadel noch Unrecht; der Tor handelt so, unter der Gewalt Suyodhanas stehend.
1.158.41
अपि चायं प्रदग्धेषु भीष्मोऽस्मासु पितामहः ।
कोपं कुर्यात्किमर्थं वा कौरवान्कोपयीत सः ॥ १.१५८.४१ ॥
Außerdem, wenn wir verbrannt sind, warum sollte unser Großvater Bhīṣma zornig werden? Oder zu welchem Zweck würde er die Kauravas erzürnen?
1.158.42
अथवापीह दग्धेषु भीष्मोऽस्माकं पितामहः ।
धर्म इत्येव कुप्येरन्ये चान्ये कुरुपुङ्गवाः ॥ १.१५८.४२ ॥
Oder wenn wir hier verbrannt werden, wird unser Großvater Bhīṣma zornig werden in der Meinung 'das ist Dharma', und die anderen Stiere der Kuru ebenso.
1.158.43
उपपन्नं तु दग्धेषु कुलवंशानुकीर्तिताः ।
कुप्येरन्यदि धर्मज्ञास्तथान्ये कुरुपुङ्गवाः ॥ १.१५८.४३ ॥
Es ist angemessen, das Geschlecht und die Familie der Verbrannten zu rühmen, auch wenn die Kenner des Dharma und die anderen Stiere der Kurus zürnen.
1.158.44
वयं तु यदि दाहस्य बिभ्यतः प्रद्रवेमहि ।
स्पशैर्नो घातयेत्सर्वान्राज्यलुब्धः सुयोधनः ॥ १.१५८.४४ ॥
Wenn wir aus Furcht vor dem Feuer fliehen, wird Suyodhana, gierig nach dem Reich, uns alle durch Spione töten lassen.
1.158.45
अपदस्थान्पदे तिष्ठन्नपक्षान्पक्षसंस्थितः ।
हीनकोशान्महाकोशः प्रयोगैर्घातयेद्ध्रुवम् ॥ १.१५८.४५ ॥
Wer seine Stellung innehat, wird gewiss die Stellungslosen durch Listen töten lassen, wer Verbündete hat die Verbündeten-Losen, wer einen großen Schatz hat die Schatzarmen.
1.158.46
तदस्माभिरिमं पापं तं च पापं सुयोधनम् ।
वञ्चयद्भिर्निवस्तव्यं छन्नं वीर क्वचित्क्वचित् ॥ १.१५८.४६ ॥
Darum müssen wir hier und dort verborgen leben und diesen Frevler und jenen frevelhaften Suyodhana täuschen, o Held.
1.158.47
ते वयं मृगयाशीलाश्चराम वसुधामिमाम् ।
तथा नो विदिता मार्गा भविष्यन्ति पलायतां ॥ १.१५८.४७ ॥
Wir werden wie Jäger über diese Erde ziehen, und so werden uns die Wege der Fliehenden bekannt sein.
1.158.48
भौमं च बिलमद्यैव करवाम सुसंवृतम् ।
गूढोद्गतान्न नस्तत्र हुताशः संप्रधक्ष्यति ॥ १.१५८.४८ ॥
Noch heute wollen wir eine gut verborgene unterirdische Höhle bauen; durch deren verborgenen Ausgang wird das Feuer uns dort nicht verbrennen.
1.158.49
द्रवतोऽत्र यथा चास्मान्न बुध्येत पुरोचनः ।
पौरो वापि जनः कश्चित्तथा कार्यमतन्द्रितैः ॥ १.१५८.४९ ॥
Während wir von hier fliehen, soll Purocana uns nicht bemerken, auch kein Bürger der Stadt; so soll es von den Wachsamen getan werden.