Mahābhārata · Adhyāya 1.160
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.160.1
तांस्तु दृष्ट्वा सुमनसः परिसंवत्सरोषितान् ।
विश्वस्तानिव संलक्ष्य हर्षं चक्रे पुरोचनः ॥ १.१६०.१ ॥
Als er sie sah, die schon ein volles Jahr dort gewohnt hatten, und ihr Vertrauen bemerkte, freute sich Purochana.
1.160.2
स तु संचिन्तयामास प्रहृष्टेनान्तरात्मना ।
प्राप्तकालमिदं मन्ये पाण्डवानां विनाशने ॥ १.१६०.२ ॥
Mit fröhlichem Inneren dachte er: 'Ich glaube, dies ist der rechte Zeitpunkt für die Vernichtung der Pāṇḍavas.'
1.160.3
तमस्यान्तर्गतं भावं विज्ञाय कुरुपुङ्गवः ।
चिन्तयामास मतिमान्धर्मपुत्रो युधिष्ठिरः ॥ १.१६०.३ ॥
Als er die verborgene Absicht in ihm erkannte, begann Yudhiṣṭhira, der Stier der Kuru und weise Sohn Dharmas, nachzudenken.
1.160.4
पुरोचने तथा हृष्टे कौन्तेयोऽथ युधिष्ठिरः ।
भीमसेनार्जुनौ चोभौ यमौ प्रोवाच धर्मवित् ॥ १.१६०.४ ॥
Als Purochana so erfreut war, sprach Yudhiṣṭhira, der Sohn Kuntīs und Kenner des Dharma, zu Bhīmasena, Arjuna und beiden Zwillingen.
1.160.5
अस्मानयं सुविश्वस्तान्वेत्ति पापः पुरोचनः ।
वञ्चितोऽयं नृशंसात्मा कालं मन्ये पलायने ॥ १.१६०.५ ॥
Dieser böse Purochana weiß, dass wir ganz vertrauen. Dieser grausame Mann ist getäuscht; ich denke, es ist Zeit zu fliehen.
1.160.6
आयुधागारमादीप्य दग्ध्वा चैव पुरोचनम् ।
षट्प्राणिनो निधायेह द्रवामोऽनभिलक्षिताः ॥ १.१६०.६ ॥
Nachdem wir das Waffenhaus angezündet und Purochana verbrannt haben, und hier sechs Wesen zurücklassen, lasst uns unbemerkt fliehen.
1.160.7
अथ दानापदेशेन कुन्ती ब्राह्मणभोजनम् ।
चक्रे निशि महाराज आजग्मुस्तत्र योषितः ॥ १.१६०.७ ॥
Dann richtete Kuntī unter dem Vorwand einer Gabe ein Mahl für die Brahmanen aus. O großer König, in der Nacht kamen dort Frauen.
1.160.8
ता विहृत्य यथाकामं भुक्त्वा पीत्वा च भारत ।
जग्मुर्निशिं गृहानेव समनुज्ञाप्य माधवीम् ॥ १.१६०.८ ॥
O Bhārata, jene Frauen, die sich nach Belieben vergnügt, gegessen und getrunken hatten, verabschiedeten sich von Mādhavī und gingen nachts in ihre Häuser zurück.
1.160.9
पुरोचनप्रणिहिता पृथां या सेवते सदा ।
निषादी दुष्टहृदया नित्यमन्तरचारिणी ॥ १.१६०.९ ॥
Jene Niṣāda-Frau, von Purocana gesandt, die stets Pṛthā (Kuntī) diente, bösen Herzens, ging unablässig heimlich umher.
1.160.10
निषादी पञ्चपुत्रा सा तस्मिन्भोज्ये यदृच्छया ।
पुराभ्यासकृतस्नेहा सखी कुन्त्याः सुतैः सह ॥ १.१६०.१० ॥
Jene Niṣāda-Frau mit fünf Söhnen kam zufällig zu jenem Mahl; durch frühere Vertrautheit war sie eine Freundin Kuntīs, und sie kam mit ihren Söhnen.
1.160.11
आनीय मधुमूलानि फलानि विविधानि च ।
अन्नार्थिनी समभ्यागात्सपुत्रा कालचोदिता।
सुपापा पञ्चपुत्रा च सा पृथायाः सखी मता ॥ १.१६०.११ ॥
Honigwurzeln und vielerlei Früchte bringend, Nahrung suchend, vom Schicksal getrieben, kam sie mit ihren Söhnen. Sehr sündig, mit fünf Söhnen, galt sie als Pṛthās Freundin.
1.160.12
सा पीत्वा मदिरां मत्ता सपुत्रा मदविह्वला ।
सह सर्वैः सुतै राजंस्तस्मिन्नेव निवेशने ॥ १.१६०.१२ ॥
Nachdem sie Rauschtrank getrunken hatte, berauscht und vom Rausch verwirrt, blieb sie, o König, mit allen ihren Söhnen in eben jenem Wohnsitz.
1.160.13
सुष्वाप विगतज्ञाना मृतकल्पा नराधिप ।
अथ प्रवाते तुमुले निशि सुप्ते जने तदा ॥ १.१६०.१३ ॥
Sie lag bewusstlos da, wie tot, o Herr der Menschen. Da, als ein heftiger Wind wehte und die Menschen in der Nacht schliefen,
1.160.14
तदुपादीपयद्भीमः शेते यत्र पुरोचनः ।
ततो जतुगृहद्वारं दीपयामास पाण्डवः ॥ १.१६०.१४ ॥
Bhīma setzte den Ort in Brand, wo Purocana schlief. Dann zündete der Pāṇḍava das Tor des Lackhauses an.
1.160.15
समन्ततो ददौ पश्चादग्निं तत्र निवेशने ।
पूर्वमेव गृहं शोध्य भीमसेनो महामतिः ॥ १.१६०.१५ ॥
Dann setzte er das Haus ringsum in Brand. Bhīmasena, der Großsinnige, hatte zuvor das Haus geräumt,
1.160.16
पाण्डवैः सहितां कुन्तीं प्रावेशयत तद्बिलम् ।
दत्त्वाग्निं सहसा भीमो गृहे तत्परितः सुधीः ॥ १.१६०.१६ ॥
Er führte Kuntī zusammen mit den Pāṇḍavas in jenen Gang. Dann setzte der weise Bhīma plötzlich das Haus ringsum in Brand.
1.160.17
गृहस्थं द्रविणं गृह्य निर्जगाम बिलेन सः ।
ज्ञात्वा तु तद्गृहं सर्वमादीप्तं पाण्डुनन्दनाः ॥ १.१६०.१७ ॥
Nachdem er die im Haus aufbewahrten Schätze genommen hatte, ging er durch den Gang hinaus. Als die Söhne Pāṇḍus wussten, dass das ganze Haus brannte,
1.160.18
सुरङ्गां विविशुस्तूर्णं मात्रा सार्धमरिन्दमाः ।
ततः प्रतापः सुमहाञ्छब्दश्चैव विभावसोः ॥ १.१६०.१८ ॥
Die Pāṇḍavas, Bezwinger der Feinde, betraten schnell mit ihrer Mutter jenen Gang. Da erhob sich das wilde und gewaltige Tosen des Feuers.
1.160.19
प्रादुरासीत्तदा तेन बुबुधे स जनव्रजः ।
तदवेक्ष्य गृहं दीप्तमाहुः पौराः कृशाननाः ॥ १.१६०.१९ ॥
Da erschien es, und durch dieses wachte jene Menschenmenge auf. Als sie das brennende Haus sahen, sprachen die Bürger mit eingefallenen Gesichtern:
1.160.20
दुर्योधनप्रयुक्तेन पापेनाकृतबुद्धिना ।
गृहमात्मविनाशाय कारितं दाहितं च तत् ॥ १.१६०.२० ॥
Von Duryodhana angestiftet, ließ jener Sünder mit törichtem Sinn jenes Haus zu seinem eigenen Verderben erbauen und verbrennen.
1.160.21
अहो धिग्धृतराष्ट्रस्य बुद्धिर्नातिसमञ्जसा ।
यः शुचीन्पाण्डुदायादान्दाहयामास शत्रुवत् ॥ १.१६०.२१ ॥
Wehe, schande über den Verstand Dhṛtarāṣṭras, der nicht sehr angemessen war, der die reinen Erben Pāṇḍus wie Feinde verbrennen ließ!
1.160.22
दिष्ट्या त्विदानीं पापात्मादग्ध्वा दग्धः पुरोचनः ।
अनागसः सुविश्वस्तान्यो ददाह नरोत्तमान् ॥ १.१६०.२२ ॥
Glücklicherweise ist nun der sündige Purocana selbst verbrannt und verzehrt worden, nachdem er die schuldlosen, völlig vertrauenden besten Männer verbrannt hatte.
1.160.23
एवं ते विलपन्ति स्म वारणावतका जनाः ।
परिवार्य गृहं तच्च तस्थू रात्रौ समन्ततः ॥ १.१६०.२३ ॥
So klagten die Leute von Vāraṇāvata; und in der Nacht standen sie um jenes Haus herum, von allen Seiten umringend.
1.160.24
पाण्डवाश्चापि ते सर्वे सह मात्रा सुदुःखिताः ।
बिलेन तेन निर्गत्य जग्मुर्द्रुतमलक्षिताः ॥ १.१६०.२४ ॥
Auch die Pāṇḍavas, alle zusammen mit ihrer Mutter tief betrübt, gingen durch jenen Tunnel hinaus und entfernten sich eilends, ungesehen.
1.160.25
तेन निद्रोपरोधेन साध्वसेन च पाण्डवाः ।
न शेकुः सहसा गन्तुं सह मात्रा परन्तपाः ॥ १.१६०.२५ ॥
Durch jenen drückenden Schlaf und die Furcht gehemmt, konnten die Pāṇḍavas nicht sogleich mit ihrer Mutter aufbrechen, o Feindesbezwinger.
1.160.26
भीमसेनस्तु राजेन्द्र भीमवेगपराक्रमः ।
जगाम भ्रातॄनादाय सर्वान्मातरमेव च ॥ १.१६०.२६ ॥
Bhīmasena aber, von schrecklicher Schnelligkeit und Tapferkeit, o Herr der Könige, nahm alle Brüder und auch die Mutter und ging fort.
1.160.27
स्कन्धमारोप्य जननीं यमावङ्केन वीर्यवान् ।
पार्थौ गृहीत्वा पाणिभ्यां भ्रातरौ सुमहाबलः ॥ १.१६०.२७ ॥
Die Mutter auf die Schulter gehoben, die Zwillinge auf den Schoß genommen und die beiden Söhne Pṛthās mit beiden Händen gepackt, so ging der Starke, von gewaltiger Kraft.
1.160.28
उरसा पादपान्भञ्जन्महीं पद्भ्यां विदारयन् ।
स जगामाशु तेजस्वी वातरंहा वृकोदरः ॥ १.१६०.२८ ॥
Mit der Brust Bäume knickend und mit den Füßen die Erde aufreißend, zog der strahlende Vṛkodara, schnell wie der Wind, rasch davon.