Mahābhārata · Adhyāya 1.161
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.161.1
एतस्मिन्नेव काले तु यथासंप्रत्ययं कविः ।
विदुरः प्रेषयामास तद्वनं पुरुषं शुचिम् ॥ १.१६१.१ ॥
Zu eben dieser Zeit schickte der weise Vidura einen reinen, vertrauenswürdigen Mann in jenen Wald.
1.161.2
आत्मनः पाण्डवानां च विश्वास्यं ज्ञातपूर्वकम् ।
गङ्गासंतरणार्थाय ज्ञाताभिज्ञानवाचिकम् ॥ १.१६१.२ ॥
Vertrauenswürdig für ihn selbst und die Pāṇḍavas, zuvor bekannt, fähig, die vereinbarten Zeichen für die Überquerung der Gaṅgā zu überbringen.
1.161.3
स गत्वा तु यथोद्देशं पाण्डवान्ददृशे वने ।
जनन्या सह कौरव्याननयज्जाह्नवीतटम् ॥ १.१६१.३ ॥
Er ging wie vorgesehen, fand die Pāṇḍavas im Wald und führte die Söhne der Kaurava mit ihrer Mutter zum Ufer der Gaṅgā.
1.161.4
विदितं तन्महाबुद्धेर्विदुरस्य महात्मनः ।
ततस्त्रस्यापि चारेण चेष्टितं पापचेतसः ॥ १.१६१.४ ॥
Dies war dem großgesinnten, hochsinnigen Vidura bekannt; und auch das Treiben des böswilligen Dhṛtarāṣṭra, durch seine Spione, war ihm bekannt.
1.161.5
ततः प्रवासितो विद्वान्विदुरेण नरस्तदा ।
पार्थानां दर्शयामास मनोमारुतगामिनीम् ॥ १.१६१.५ ॥
Da zeigte der von Vidura gesandte kundige Mann den Pārtha ein Boot, schnell wie Gedanke und Wind.
1.161.6
सर्ववातसहां नावं यन्त्रयुक्तां पताकिनीम् ।
शिवे भागीरथीतीरे नरैर्विस्रम्भिभिः कृताम् ॥ १.१६१.६ ॥
Ein Boot, das jedem Wind standhielt, mit Mechanismen versehen und mit Wimpeln geschmückt, von vertrauenswürdigen Männern am glückverheißenden Ufer der Bhāgīrathī gebaut.
1.161.7
ततः पुनरथोवाच ज्ञापकं पूर्वचोदितम् ।
युधिष्ठिर निबोधेयं संज्ञार्थं वचनं कवेः ॥ १.१६१.७ ॥
Dann sprach er das zuvor verkündete Zeichen erneut: »Yudhiṣṭhira, höre diese Worte des Weisen, gesprochen als Zeichen.«
1.161.8
कक्षघ्नः शिशिरघ्नश्च महाकक्षे बिलौकसः ।
न हन्तीत्येवमात्मानं यो रक्षति स जीवति।
बोद्धव्यमिति यत्प्राह विदुरस्तदिदं तथा ॥ १.१६१.८ ॥
»Der Brenner des trockenen Grases und der Vernichter der Kälte schlagen nicht die, die in Höhlen im großen Dickicht wohnen« — wer sich so schützt, lebt. Dies ist es, was Vidura zu verstehen befahl.
1.161.9
तेन मां प्रेषितं विदिधि विश्वस्तं संज्ञयाऽनया ।
भूयश्चैवाह मां क्षत्ता विदुरः सर्वतोऽर्थवित्।
अधिक्षिपन्धार्तराष्ट्रं सभ्रातृकमुदारधीः ॥ १.१६१.९ ॥
»Er hat mich gesandt; wisse, dass ich durch dieses Zeichen als vertrauenswürdig gelte.« Vidura, der in allem wohl um das Nützliche weiß, sprach wieder zu mir, der edle Sinn, den Sohn Dhṛtarāṣṭras samt seinen Brüdern tadelnd.
1.161.10
कर्णं दुर्योधनं चैव भ्रातृभिः सहितं रणे ।
शकुनिं चैव कौन्तेय विजेताऽसि न संशयः ॥ १.१६१.१० ॥
»Karṇa und Duryodhana samt seinen Brüdern, und auch Śakuni, im Kampf, o Sohn der Kuntī — du wirst siegen; daran ist kein Zweifel.«
1.161.11
पाण्डवाश्चापि गत्वाथ गङ्गायास्तीरमुत्तमम् ।
निषादाधिपतिं वीरं दाशं परमधार्मिकम् ॥ १.१६१.११ ॥
Auch die Pāṇḍava gingen zum vortrefflichen Ufer des Gaṅgā, zu dem Helden Dāśa, dem Herrn der Niṣāda, dem höchst Rechtschaffenen.
1.161.12
दीपिकाभिः कृतालोकं मार्गमाणं च पाण्डवान् ।
ददृशुः पाण्डवेयास्ते नाविकं त्वरयाऽन्वितम् ॥ १.१६१.१२ ॥
Die Söhne Pāṇḍus sahen einen Fährmann, der in Eile war, der mit Lampen Licht gemacht hatte und die Pāṇḍava suchte.
1.161.13
निषादस्तत्र कौन्तेयानभिज्ञानं न्यवेदयत् ।
विदुरस्य महाबुद्धेर्म्लेच्छभाषादि यत्तदा ॥ १.१६१.१३ ॥
Dort offenbarte der Jäger den Söhnen der Kuntī das Erkennungszeichen des weisen Vidura, dazu die Sprache der Mleccha und das Übrige jener Zeit.
1.161.14
विदुरेणास्मि सन्दिष्टो दत्त्वा बहु धनं महत् ।
गङ्गातीरे निविष्टस्त्वं पाण्डवांस्तारयेति ह ॥ १.१६१.१४ ॥
Vidura hat mich, nachdem er mir großen Reichtum gegeben hat, angewiesen: Du, der du am Ufer des Gaṅgā wohnst, bring die Pāṇḍava hinüber.
1.161.15
सोऽहं चतुर्दशीमद्य गङ्गाया अविदूरतः ।
चारेरन्वेषयाम्यस्मिन्वने मृगगणान्विते ॥ १.१६१.१५ ॥
Ich suche sie heute am vierzehnten Tag, nicht weit vom Gaṅgā, in diesem Wald voller Hirschherden, mithilfe von Kundschaftern.
1.161.16
प्रभवन्तोऽथ भद्रं वो नावमारुह्य गम्यताम् ।
युक्तारित्रपताकां च निश्छिद्रां मन्दिरोपमाम् ॥ १.१६१.१६ ॥
Ihr Mächtigen, euch sei Glück! Nun besteigt das Boot und fahrt fort — mit Rudern und Fahnen ausgestattet, ohne Löcher und einem Haus gleich.
1.161.17
इयं वारिपथे युक्ता नौरप्सु सुखगामिनी ।
मोचयिष्यति वः सर्वानस्माद्देशान्न संशयः ॥ १.१६१.१७ ॥
Dieses Boot, für den Wasserweg geeignet, gleitet leicht über die Gewässer; es wird euch alle gewiss aus diesem Land befreien, daran besteht kein Zweifel.
1.161.18
अथ तान्व्यथितान्दृष्ट्वा सह मात्रा नरोत्तमान् ।
नावमारोप्य गङ्गायां प्रस्थितानब्रवीत्पुनः ॥ १.१६१.१८ ॥
Als er jene Besten der Männer, betrübt zusammen mit ihrer Mutter, sah, ließ er sie das Boot besteigen und sprach, als sie auf dem Gaṅgā aufbrachen, erneut.
1.161.19
विदुरो मूर्ध्न्युपाघ्राय परिष्वज्य वचो मुहुः ।
अरिष्टं गच्छताव्यग्राः पन्थानमिति चाब्रवीत् ॥ १.१६१.१९ ॥
Vidura, ihre Häupter küssend und sie umarmend, sprach immer wieder: "Geht sicher den Weg, mit ruhigem Sinn."
1.161.20
इत्युक्त्वा स तु तान्वीरान्पुमान्विदुरचोदितः ।
तारयामास राजेन्द्र गङ्गां नावा नरर्षभान् ॥ १.१६१.२० ॥
So sprach er, und der Mann, von Vidura angetrieben, setzte jene Helden mit dem Boot über den Ganges, o Herr der Könige.
1.161.21
तारयित्वा ततो गङ्गां पारं प्राप्तांश्च सर्वशः ।
जयाशिषः प्रयुज्याथ यथागतमगाद्धि सः ॥ १.१६१.२१ ॥
Nachdem er sie über den Ganges gebracht und allen, die das andere Ufer erreicht hatten, Segenswünsche für den Sieg erteilt hatte, ging er den Weg zurück, den er gekommen war.
1.161.22
पाण्डवाश्च महात्मानः प्रतिसन्दिश्य वै कवेः ।
गङ्गामुत्तीर्य वेगेन जग्मुर्गूढमलक्षिताः ॥ १.१६१.२२ ॥
Die großherzigen Pāṇḍavas nahmen Abschied vom Weisen Vidura, überquerten den Ganges eilig und zogen heimlich davon, von niemandem gesehen.
1.161.23
ततस्ते तत्र तीर्त्वा तु गङ्गामुत्तुङ्गवीचिकाम् ।
जवेन प्रययुर्वीरा दक्षिणां दिशमास्थिताः ॥ १.१६१.२३ ॥
Dann, nachdem sie dort den Ganges mit seinen hohen Wellen überquert hatten, zogen jene Helden eilends in Richtung Süden.
1.161.24
विज्ञाय निशि पन्थानं नक्षत्रैर्दक्षिणामुखाः ।
वनाद्वनान्तरं राजन्गहनं प्रतिपेदिरे ॥ १.१६१.२४ ॥
Den Weg bei Nacht an den Sternen erkennend, nach Süden gewandt, o König, gelangten sie von einem Wald in einen anderen, dichten Wald.
1.161.25
श्रान्तास्ततः पिपासार्ताः क्षुधिता भयकातराः ।
पुनरूचुर्महावीर्यं भीमसेनमिदं वचः ॥ १.१६१.२५ ॥
Erschöpft, von Durst geplagt, hungrig und vor Angst zitternd, sprachen sie erneut diese Worte zu Bhīmasena, dem Starken an Kraft.
1.161.26
इतः कष्टतरं किं नु यद्वयं गहने वने ।
दिशश्च न प्रजानीमो गन्तुं चैतेन शक्नुमः।
तं च पापं न जानीमो दग्धो वाथ पुरोचनः ॥ १.१६१.२६ ॥
Was könnte schmerzlicher sein als dies: Dass wir in diesem dichten Wald nicht einmal die Richtungen kennen und auf diesem Pfad nicht weiterkommen können? Und wir wissen nicht, ob jener böse Purocana verbrannt ist oder nicht.
1.161.27
कथं नु विप्रमुच्येम भयादस्मादलक्षिताः ।
शीघ्रमस्मानुपादाय तथैव व्रज भारत ॥ १.१६१.२७ ॥
Wie könnten wir von dieser Furcht befreit werden, ohne gesehen zu werden? O Nachkomme Bharatas, nimm uns schnell auf und geh genau so weiter.
1.161.28
त्वं हि नो बलवानेको यथा सततगस्तथा ।
इत्युक्तो धर्मराजेन भीमसेनो महाबलः।
आदाय कुन्तीं भ्रातॄंश्च जगामाशु स पावनिः ॥ १.१६१.२८ ॥
»Denn du allein bist unter uns stark; geh weiter, wie du es immer tust.« So angesprochen vom König der Rechtschaffenheit, nahm der mächtige Bhīmasena, Sohn des Windgottes, Kuntī und die Brüder auf und zog eilends fort.