മഹാഭാരതം · അധ്യായം 1.161
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.161.1
एतस्मिन्नेव काले तु यथासंप्रत्ययं कविः ।
विदुरः प्रेषयामास तद्वनं पुरुषं शुचिम् ॥ १.१६१.१ ॥
ഈ സമയത്ത് വിശ്വാസയോഗ്യനായ ആ ജ്ഞാനിയായ വിദുരൻ ആ കാട്ടിലേക്ക് വിശ്വസ്തനായ ഒരാളെ അയച്ചു.
1.161.2
आत्मनः पाण्डवानां च विश्वास्यं ज्ञातपूर्वकम् ।
गङ्गासंतरणार्थाय ज्ञाताभिज्ञानवाचिकम् ॥ १.१६१.२ ॥
തനിക്കും പാണ്ഡവർക്കും വിശ്വസ്തനും മുമ്പേ പരിചിതനും ഗംഗ കടക്കാനുള്ള അറിയപ്പെട്ട അടയാളങ്ങൾ പറയാൻ കഴിവുള്ളവനും.
1.161.3
स गत्वा तु यथोद्देशं पाण्डवान्ददृशे वने ।
जनन्या सह कौरव्याननयज्जाह्नवीतटम् ॥ १.१६१.३ ॥
അവൻ ചെന്ന് നിശ്ചയിച്ച സ്ഥലത്ത് കാട്ടിൽ പാണ്ഡവരെ കണ്ടു; അമ്മയോടൊപ്പം കൗരവ്യരെ ഗംഗാതീരത്തേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു.
1.161.4
विदितं तन्महाबुद्धेर्विदुरस्य महात्मनः ।
ततस्त्रस्यापि चारेण चेष्टितं पापचेतसः ॥ १.१६१.४ ॥
മഹാബുദ്ധിയും മഹാത്മാവുമായ വിദുരന് അത് അറിയാമായിരുന്നു; പാപചിത്തനായ ധൃതരാഷ്ട്രന്റെ ചാരന്മാർ വഴി നടന്ന കാര്യങ്ങളും അറിയാമായിരുന്നു.
1.161.5
ततः प्रवासितो विद्वान्विदुरेण नरस्तदा ।
पार्थानां दर्शयामास मनोमारुतगामिनीम् ॥ १.१६१.५ ॥
അപ്പോൾ വിദുരൻ അയച്ച ആ വിദ്വാൻ പാർഥർക്ക് മനസ്സിന്റെയും കാറ്റിന്റെയും വേഗമുള്ള തോണി കാണിച്ചുകൊടുത്തു.
1.161.6
सर्ववातसहां नावं यन्त्रयुक्तां पताकिनीम् ।
शिवे भागीरथीतीरे नरैर्विस्रम्भिभिः कृताम् ॥ १.१६१.६ ॥
എല്ലാ കാറ്റിനെയും സഹിക്കുന്ന, യന്ത്രങ്ങളോടു കൂടിയ, കൊടികളുള്ള തോണി, ഭാഗീരഥിയുടെ മംഗളതീരത്ത് വിശ്വസ്തരായ മനുഷ്യർ നിർമിച്ചതായിരുന്നു.
1.161.7
ततः पुनरथोवाच ज्ञापकं पूर्वचोदितम् ।
युधिष्ठिर निबोधेयं संज्ञार्थं वचनं कवेः ॥ १.१६१.७ ॥
പിന്നെ അവൻ മുമ്പ് നിർദ്ദേശിച്ച സൂചന വീണ്ടും പറഞ്ഞു. യുധിഷ്ഠിരാ, കവിയുടെ സൂചനാവചനങ്ങൾ കേൾക്കുക.
1.161.8
कक्षघ्नः शिशिरघ्नश्च महाकक्षे बिलौकसः ।
न हन्तीत्येवमात्मानं यो रक्षति स जीवति।
बोद्धव्यमिति यत्प्राह विदुरस्तदिदं तथा ॥ १.१६१.८ ॥
"കക്ഷഘ്നനും ശിശിരഘ്നനും വലിയ കാട്ടിൽ മാളങ്ങളിൽ വസിക്കുന്നവരെ കൊല്ലുന്നില്ല" എന്ന് സ്വയം രക്ഷിക്കുന്നവൻ ജീവിക്കുന്നു. വിദുരൻ "അറിയേണ്ടതാണ്" എന്ന് പറഞ്ഞത് ഇതാണ്.
1.161.9
तेन मां प्रेषितं विदिधि विश्वस्तं संज्ञयाऽनया ।
भूयश्चैवाह मां क्षत्ता विदुरः सर्वतोऽर्थवित्।
अधिक्षिपन्धार्तराष्ट्रं सभ्रातृकमुदारधीः ॥ १.१६१.९ ॥
"അവൻ എന്നെ അയച്ചതാണ്, ഈ സൂചനയാൽ വിശ്വസ്തനായി അറിയുക." സർവതും അർത്ഥമറിയുന്ന വിദുരൻ വീണ്ടും എന്നോടു പറഞ്ഞു, ഉദാരബുദ്ധിയായവൻ സഹോദരന്മാരോടൊപ്പമുള്ള ധൃതരാഷ്ട്രപുത്രനെ നിന്ദിച്ചുകൊണ്ട്.
1.161.10
कर्णं दुर्योधनं चैव भ्रातृभिः सहितं रणे ।
शकुनिं चैव कौन्तेय विजेताऽसि न संशयः ॥ १.१६१.१० ॥
"കർണനെയും ദുര്യോധനനെയും സഹോദരന്മാരോടുകൂടിയവരെയും ശകുനിയെയും യുദ്ധത്തിൽ, കൗന്തേയാ, നീ ജയിക്കും, സംശയമില്ല."
1.161.11
पाण्डवाश्चापि गत्वाथ गङ्गायास्तीरमुत्तमम् ।
निषादाधिपतिं वीरं दाशं परमधार्मिकम् ॥ १.१६१.११ ॥
പാണ്ഡവരും ഗംഗയുടെ ഉത്തമ തീരത്തേക്ക് പോയി, നിഷാദരുടെ അധിപനും വീരനും പരമധാർമികനുമായ ദാശന്റെ അടുത്തേക്ക്.
1.161.12
दीपिकाभिः कृतालोकं मार्गमाणं च पाण्डवान् ।
ददृशुः पाण्डवेयास्ते नाविकं त्वरयाऽन्वितम् ॥ १.१६१.१२ ॥
വിളക്കുകളാൽ വെളിച്ചം ഉണ്ടാക്കി, പാണ്ഡവരെ തിരയുന്ന, തിടുക്കത്തിലുള്ള ഒരു നാവികനെ പാണ്ഡവപുത്രന്മാർ കണ്ടു.
1.161.13
निषादस्तत्र कौन्तेयानभिज्ञानं न्यवेदयत् ।
विदुरस्य महाबुद्धेर्म्लेच्छभाषादि यत्तदा ॥ १.१६१.१३ ॥
അവിടെ ആ നിഷാദൻ കുന്തിയുടെ പുത്രന്മാർക്ക് മഹാബുദ്ധിമാനായ വിദുരന്റെ അടയാളവും അന്നത്തെ മ്ലേച്ഛഭാഷയും അറിയിച്ചു.
1.161.14
विदुरेणास्मि सन्दिष्टो दत्त्वा बहु धनं महत् ।
गङ्गातीरे निविष्टस्त्वं पाण्डवांस्तारयेति ह ॥ १.१६१.१४ ॥
വിദുരൻ എനിക്ക് വലിയ ധനം നൽകി നിർദ്ദേശിച്ചിരിക്കുന്നു: ഗംഗാതീരത്ത് നില്ക്കുന്ന നീ പാണ്ഡവരെ കടത്തിവിടുക എന്ന്.
1.161.15
सोऽहं चतुर्दशीमद्य गङ्गाया अविदूरतः ।
चारेरन्वेषयाम्यस्मिन्वने मृगगणान्विते ॥ १.१६१.१५ ॥
ഞാൻ ഇന്ന് ചതുർദശിയിൽ ഗംഗയ്ക്കടുത്ത്, മൃഗസമൂഹങ്ങൾ നിറഞ്ഞ ഈ കാട്ടിൽ ചാരന്മാരെ വിട്ട് അവരെ അന്വേഷിക്കുകയാണ്.
1.161.16
प्रभवन्तोऽथ भद्रं वो नावमारुह्य गम्यताम् ।
युक्तारित्रपताकां च निश्छिद्रां मन्दिरोपमाम् ॥ १.१६१.१६ ॥
ശക്തരായവരേ, നിങ്ങൾക്ക് മംഗളം; ഇനി തുഴകളും കൊടികളും ഘടിപ്പിച്ച, ദ്വാരമില്ലാത്ത, വീടുപോലുള്ള ആ തോണിയിൽ കയറി പോകുക.
1.161.17
इयं वारिपथे युक्ता नौरप्सु सुखगामिनी ।
मोचयिष्यति वः सर्वानस्माद्देशान्न संशयः ॥ १.१६१.१७ ॥
ഈ തോണി ജലമാർഗ്ഗത്തിന് യോഗ്യമാണ്; വെള്ളത്തിൽ സുഖമായി സഞ്ചരിക്കും; ഈ ദേശത്തുനിന്ന് നിങ്ങളെ എല്ലാവരെയും അത് മോചിപ്പിക്കും, സംശയമില്ല.
1.161.18
अथ तान्व्यथितान्दृष्ट्वा सह मात्रा नरोत्तमान् ।
नावमारोप्य गङ्गायां प्रस्थितानब्रवीत्पुनः ॥ १.१६१.१८ ॥
അപ്പോൾ അമ്മയോടൊപ്പം വ്യസനിച്ചിരിക്കുന്ന ആ നരോത്തമന്മാരെ കണ്ട്, അവരെ തോണിയിൽ കയറ്റി, ഗംഗയിൽ യാത്രപുറപ്പെട്ടവരോട് വീണ്ടും പറഞ്ഞു.
1.161.19
विदुरो मूर्ध्न्युपाघ्राय परिष्वज्य वचो मुहुः ।
अरिष्टं गच्छताव्यग्राः पन्थानमिति चाब्रवीत् ॥ १.१६१.१९ ॥
വിദുരൻ അവരുടെ തലയിൽ മണത്ത് ആലിംഗനം ചെയ്ത് വീണ്ടും വീണ്ടും പറഞ്ഞു: "ശാന്തരായി, സുരക്ഷിതമായി വഴിയിൽ പോകുവിൻ."
1.161.20
इत्युक्त्वा स तु तान्वीरान्पुमान्विदुरचोदितः ।
तारयामास राजेन्द्र गङ्गां नावा नरर्षभान् ॥ १.१६१.२० ॥
അങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, വിദുരന്റെ പ്രേരണയാൽ ആ മനുഷ്യൻ ആ വീരന്മാരെ, രാജേന്ദ്രാ, വള്ളത്തിൽ ഗംഗ കടത്തി.
1.161.21
तारयित्वा ततो गङ्गां पारं प्राप्तांश्च सर्वशः ।
जयाशिषः प्रयुज्याथ यथागतमगाद्धि सः ॥ १.१६१.२१ ॥
ഗംഗ കടത്തി, മറുകരയിലെത്തിയ എല്ലാവർക്കും ജയാശിസ്സുകൾ നൽകി, അവൻ വന്ന വഴിയേ മടങ്ങിപ്പോയി.
1.161.22
पाण्डवाश्च महात्मानः प्रतिसन्दिश्य वै कवेः ।
गङ्गामुत्तीर्य वेगेन जग्मुर्गूढमलक्षिताः ॥ १.१६१.२२ ॥
മഹാത്മാക്കളായ പാണ്ഡവർ വിദുരനോട് യാത്ര ചോദിച്ച് വേഗത്തിൽ ഗംഗ കടന്ന്, രഹസ്യമായി, ആരുടെയും കണ്ണിൽപ്പെടാതെ പോയി.
1.161.23
ततस्ते तत्र तीर्त्वा तु गङ्गामुत्तुङ्गवीचिकाम् ।
जवेन प्रययुर्वीरा दक्षिणां दिशमास्थिताः ॥ १.१६१.२३ ॥
പിന്നീട് ഉയർന്ന തിരമാലകളുള്ള ഗംഗ അവിടെ കടന്ന്, ആ വീരന്മാർ വേഗത്തിൽ തെക്കൻ ദിശയിലേക്ക് പോയി.
1.161.24
विज्ञाय निशि पन्थानं नक्षत्रैर्दक्षिणामुखाः ।
वनाद्वनान्तरं राजन्गहनं प्रतिपेदिरे ॥ १.१६१.२४ ॥
രാത്രി നക്ഷത്രങ്ങളാൽ വഴി തിരിച്ചറിഞ്ഞ്, തെക്കോട്ട് മുഖം വെച്ച്, ഓ രാജാവേ, ഒരു കാട്ടിൽ നിന്ന് മറ്റൊരു ഇടതൂർന്ന കാട്ടിലെത്തി.
1.161.25
श्रान्तास्ततः पिपासार्ताः क्षुधिता भयकातराः ।
पुनरूचुर्महावीर्यं भीमसेनमिदं वचः ॥ १.१६१.२५ ॥
ക്ഷീണിതരും ദാഹാർത്തരും വിശന്നവരും ഭയംകൊണ്ട് വിറയ്ക്കുന്നവരുമായ അവർ വീണ്ടും മഹാവീര്യനായ ഭീമസേനനോട് ഈ വാക്ക് പറഞ്ഞു.
1.161.26
इतः कष्टतरं किं नु यद्वयं गहने वने ।
दिशश्च न प्रजानीमो गन्तुं चैतेन शक्नुमः।
तं च पापं न जानीमो दग्धो वाथ पुरोचनः ॥ १.१६१.२६ ॥
ഇതിനെക്കാൾ കഠിനമായ മറ്റെന്തുണ്ട്? ഈ ഇടതൂർന്ന കാട്ടിൽ ഞങ്ങൾക്ക് ദിക്കുകൾ പോലും അറിയില്ല, ഈ വഴിയിലൂടെ നടക്കാനും കഴിയുന്നില്ല. ആ പാപിയായ പുരോചനൻ ദഹിച്ചുപോയോ എന്നുപോലും ഞങ്ങൾക്കറിയില്ല.
1.161.27
कथं नु विप्रमुच्येम भयादस्मादलक्षिताः ।
शीघ्रमस्मानुपादाय तथैव व्रज भारत ॥ १.१६१.२७ ॥
ആരുടെയും കണ്ണിൽപ്പെടാതെ ഈ ഭയത്തിൽനിന്ന് ഞങ്ങൾ എങ്ങനെ മോചിതരാകും? ഓ ഭാരതാ, ഞങ്ങളെ വേഗം എടുത്തുകൊണ്ട് അങ്ങനെതന്നെ പോകൂ.
1.161.28
त्वं हि नो बलवानेको यथा सततगस्तथा ।
इत्युक्तो धर्मराजेन भीमसेनो महाबलः।
आदाय कुन्तीं भ्रातॄंश्च जगामाशु स पावनिः ॥ १.१६१.२८ ॥
ഞങ്ങളിൽ നീ മാത്രമാണ് ബലവാൻ, അതുകൊണ്ട് എപ്പോഴും നടക്കുന്നതുപോലെ നടക്കുക” എന്ന് ധർമ്മരാജൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ, മഹാബലനായ ഭീമസേനൻ, വായുപുത്രൻ, കുന്തിയെയും സഹോദരന്മാരെയും എടുത്തുകൊണ്ട് വേഗം പോയി.