மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 1.161
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.161.1
एतस्मिन्नेव काले तु यथासंप्रत्ययं कविः ।
विदुरः प्रेषयामास तद्वनं पुरुषं शुचिम् ॥ १.१६१.१ ॥
அந்தச் சமயத்தில் நம்பிக்கைக்குரிய ஞானியான விதுரர், தூய்மையான ஒரு மனிதனை அந்தக் காட்டிற்கு அனுப்பினார்.
1.161.2
आत्मनः पाण्डवानां च विश्वास्यं ज्ञातपूर्वकम् ।
गङ्गासंतरणार्थाय ज्ञाताभिज्ञानवाचिकम् ॥ १.१६१.२ ॥
தன்னுக்கும் பாண்டவர்களுக்கும் நம்பிக்கைக்குரியவனும், முன்பே அறிந்தவனும், கங்கையைக் கடக்கும் நோக்கத்திற்காக அறிந்த அடையாளங்களைச் சொல்லத் தெரிந்தவனுமானவன்.
1.161.3
स गत्वा तु यथोद्देशं पाण्डवान्ददृशे वने ।
जनन्या सह कौरव्याननयज्जाह्नवीतटम् ॥ १.१६१.३ ॥
அவன் சென்று சொன்ன இடத்திற்கேற்ப காட்டில் பாண்டவர்களைக் கண்டான்; தாயுடன் கௌரவ மகன்களைக் கங்கைக் கரைக்கு அழைத்து வந்தான்.
1.161.4
विदितं तन्महाबुद्धेर्विदुरस्य महात्मनः ।
ततस्त्रस्यापि चारेण चेष्टितं पापचेतसः ॥ १.१६१.४ ॥
மகாபுத்தியும் மகாத்மாவுமான விதுரருக்கு அது தெரிந்திருந்தது; பாவச் சிந்தனையுள்ள அவனது (திருதராஷ்டிரனின்) ஒற்றர் மூலம் நடந்த செயல்களும் அவருக்குத் தெரிந்தன.
1.161.5
ततः प्रवासितो विद्वान्विदुरेण नरस्तदा ।
पार्थानां दर्शयामास मनोमारुतगामिनीम् ॥ १.१६१.५ ॥
அப்போது விதுரரால் அனுப்பப்பட்ட அந்த அறிஞன், பார்த்தர்களுக்கு மனம் போலவும் காற்று போலவும் விரைந்து செல்லும் படகைக் காட்டினான்.
1.161.6
सर्ववातसहां नावं यन्त्रयुक्तां पताकिनीम् ।
शिवे भागीरथीतीरे नरैर्विस्रम्भिभिः कृताम् ॥ १.१६१.६ ॥
எல்லாக் காற்றையும் தாங்கும், இயந்திரங்களுடன் கூடிய, கொடிகள் பறக்கும் படகு, பாகீரதியின் மங்கலமான கரையில் நம்பிக்கைக்குரிய மனிதர்களால் அமைக்கப்பட்டிருந்தது.
1.161.7
ततः पुनरथोवाच ज्ञापकं पूर्वचोदितम् ।
युधिष्ठिर निबोधेयं संज्ञार्थं वचनं कवेः ॥ १.१६१.७ ॥
பின்னர் அவர் முன்பு சொல்லப்பட்ட அடையாளத்தை மீண்டும் கூறினார். யுதிஷ்டிரா, கவியின் அடையாள வார்த்தைகளை கேள்.
1.161.8
कक्षघ्नः शिशिरघ्नश्च महाकक्षे बिलौकसः ।
न हन्तीत्येवमात्मानं यो रक्षति स जीवति।
बोद्धव्यमिति यत्प्राह विदुरस्तदिदं तथा ॥ १.१६१.८ ॥
"கக்ஷக்னனும் ஶிஶிரக்னனும் பெரிய காட்டில் வளைகளில் வாழ்வோரைக் கொல்வதில்லை" என்று தன்னைக் காப்பவன் வாழ்கிறான். விதுரர் "அறிய வேண்டும்" என்று சொன்னது இதுவே.
1.161.9
तेन मां प्रेषितं विदिधि विश्वस्तं संज्ञयाऽनया ।
भूयश्चैवाह मां क्षत्ता विदुरः सर्वतोऽर्थवित्।
अधिक्षिपन्धार्तराष्ट्रं सभ्रातृकमुदारधीः ॥ १.१६१.९ ॥
"அவர் என்னை அனுப்பினார், இந்த அடையாளத்தால் நம்பிக்கைக்குரியவனாக அறிக." அனைத்திலும் பொருள் அறிந்த விதுரர் என்னிடம் மீண்டும் சொன்னார், உயர்ந்த புத்தியுடையவர் சகோதரர்களுடன் கூடிய திருதராஷ்டிரன் மகனை நிந்தித்து.
1.161.10
कर्णं दुर्योधनं चैव भ्रातृभिः सहितं रणे ।
शकुनिं चैव कौन्तेय विजेताऽसि न संशयः ॥ १.१६१.१० ॥
"கர்ணனையும், துரியோதனனையும், சகோதரர்களுடன் சேர்ந்தவரையும், சகுனியையும் போரில், கௌந்தேயா, நீ வெல்வாய், இதில் ஐயமில்லை."
1.161.11
पाण्डवाश्चापि गत्वाथ गङ्गायास्तीरमुत्तमम् ।
निषादाधिपतिं वीरं दाशं परमधार्मिकम् ॥ १.१६१.११ ॥
பாண்டவர்களும் கங்கையின் உயர்ந்த கரைக்குச் சென்றனர், நிஷாதர்களின் தலைவனான வீரனும் மிகுந்த தர்மவானுமான தாசனிடம்.
1.161.12
दीपिकाभिः कृतालोकं मार्गमाणं च पाण्डवान् ।
ददृशुः पाण्डवेयास्ते नाविकं त्वरयाऽन्वितम् ॥ १.१६१.१२ ॥
விளக்குகளால் ஒளி ஏற்றிக்கொண்டு, பாண்டவர்களைத் தேடிய, அவசரத்துடன் இருந்த ஒரு படகோட்டியை பாண்டவர்கள் கண்டனர்.
1.161.13
निषादस्तत्र कौन्तेयानभिज्ञानं न्यवेदयत् ।
विदुरस्य महाबुद्धेर्म्लेच्छभाषादि यत्तदा ॥ १.१६१.१३ ॥
அங்கே அந்த நிஷாதன் குந்தியின் மகன்களுக்கு, மகாபுத்திமான் விதுரரின் அடையாளக் குறியையும், அன்றைய மிலேச்ச மொழி முதலியவற்றையும் தெரிவித்தான்.
1.161.14
विदुरेणास्मि सन्दिष्टो दत्त्वा बहु धनं महत् ।
गङ्गातीरे निविष्टस्त्वं पाण्डवांस्तारयेति ह ॥ १.१६१.१४ ॥
விதுரர் மிகுந்த பெரும் செல்வத்தைக் கொடுத்து எனக்கு ஆணையிட்டார்: கங்கைக் கரையில் இருக்கும் நீ பாண்டவர்களைக் கடத்திவிடு என்று.
1.161.15
सोऽहं चतुर्दशीमद्य गङ्गाया अविदूरतः ।
चारेरन्वेषयाम्यस्मिन्वने मृगगणान्विते ॥ १.१६१.१५ ॥
நான் இன்று சதுர்தசியில் கங்கைக்கு அருகில், மான் கூட்டங்கள் நிறைந்த இந்தக் காட்டில் ஒற்றர்களைக் கொண்டு அவர்களைத் தேடுகிறேன்.
1.161.16
प्रभवन्तोऽथ भद्रं वो नावमारुह्य गम्यताम् ।
युक्तारित्रपताकां च निश्छिद्रां मन्दिरोपमाम् ॥ १.१६१.१६ ॥
வல்லவர்களே, உங்களுக்கு நலம் உண்டாகட்டும்; இப்போது படகில் ஏறிச் செல்லுங்கள் — துடுப்புகளும் கொடிகளும் பொருத்தப்பட்டதும், துளையற்றதும், மாளிகை போன்றதுமான அதில்.
1.161.17
इयं वारिपथे युक्ता नौरप्सु सुखगामिनी ।
मोचयिष्यति वः सर्वानस्माद्देशान्न संशयः ॥ १.१६१.१७ ॥
இந்தப் படகு நீர்வழிக்கு ஏற்றது; நீரில் சுகமாகச் செல்லும்; இந்த நாட்டிலிருந்து உங்கள் அனைவரையும் அது நிச்சயம் விடுவிக்கும், இதில் ஐயமில்லை.
1.161.18
अथ तान्व्यथितान्दृष्ट्वा सह मात्रा नरोत्तमान् ।
नावमारोप्य गङ्गायां प्रस्थितानब्रवीत्पुनः ॥ १.१६१.१८ ॥
பின்னர் வருத்தமுற்ற அந்த நரசிரேஷ்டர்களை அன்னையுடன் கண்டு, படகில் ஏற்றி, கங்கையில் புறப்பட்டவர்களிடம் மீண்டும் சொன்னான்.
1.161.19
विदुरो मूर्ध्न्युपाघ्राय परिष्वज्य वचो मुहुः ।
अरिष्टं गच्छताव्यग्राः पन्थानमिति चाब्रवीत् ॥ १.१६१.१९ ॥
விதுரர் அவர்களின் தலையை முகர்ந்து அணைத்து, மீண்டும் மீண்டும் சொன்னார்: "அமைதியாக, பாதுகாப்பாக வழியில் செல்லுங்கள்."
1.161.20
इत्युक्त्वा स तु तान्वीरान्पुमान्विदुरचोदितः ।
तारयामास राजेन्द्र गङ्गां नावा नरर्षभान् ॥ १.१६१.२० ॥
இப்படிச் சொல்லி, விதுரரால் தூண்டப்பட்ட அந்த மனிதன் அந்த வீரர்களை, ஓ அரசர்களின் அரசே, படகால் கங்கையைக் கடக்கச் செய்தான்.
1.161.21
तारयित्वा ततो गङ्गां पारं प्राप्तांश्च सर्वशः ।
जयाशिषः प्रयुज्याथ यथागतमगाद्धि सः ॥ १.१६१.२१ ॥
கங்கையைக் கடக்கச் செய்து, மறுகரையை அடைந்த அனைவருக்கும் வெற்றி ஆசியளித்துவிட்டு, அவன் வந்தவழியே சென்றான்.
1.161.22
पाण्डवाश्च महात्मानः प्रतिसन्दिश्य वै कवेः ।
गङ्गामुत्तीर्य वेगेन जग्मुर्गूढमलक्षिताः ॥ १.१६१.२२ ॥
மகாத்மாக்களான பாண்டவர்கள் கவியாகிய விதுரரிடம் விடைபெற்று, விரைவாக கங்கையைக் கடந்து, மறைவாக, யாருக்கும் தெரியாமல் சென்றனர்.
1.161.23
ततस्ते तत्र तीर्त्वा तु गङ्गामुत्तुङ्गवीचिकाम् ।
जवेन प्रययुर्वीरा दक्षिणां दिशमास्थिताः ॥ १.१६१.२३ ॥
பின்னர் அங்கே உயர்ந்த அலைகளையுடைய கங்கையைக் கடந்து, அந்த வீரர்கள் வேகமாக தெற்குத் திசையை நோக்கிச் சென்றனர்.
1.161.24
विज्ञाय निशि पन्थानं नक्षत्रैर्दक्षिणामुखाः ।
वनाद्वनान्तरं राजन्गहनं प्रतिपेदिरे ॥ १.१६१.२४ ॥
இரவில் நட்சத்திரங்களைக் கொண்டு வழியை அறிந்து, தெற்கு நோக்கி முகம் வைத்து, ஓ அரசே, ஒரு காட்டிலிருந்து அடர்ந்த மற்றொரு காட்டை அடைந்தனர்.
1.161.25
श्रान्तास्ततः पिपासार्ताः क्षुधिता भयकातराः ।
पुनरूचुर्महावीर्यं भीमसेनमिदं वचः ॥ १.१६१.२५ ॥
களைத்தவர்களாய், தாகத்தாலும் பசியாலும் வருந்தி, பயத்தால் நடுங்கியவர்களாய், அவர்கள் மீண்டும் மகாவீரியனான பீமசேனனிடம் இந்தச் சொல்லைச் சொன்னார்கள்.
1.161.26
इतः कष्टतरं किं नु यद्वयं गहने वने ।
दिशश्च न प्रजानीमो गन्तुं चैतेन शक्नुमः।
तं च पापं न जानीमो दग्धो वाथ पुरोचनः ॥ १.१६१.२६ ॥
இதைவிடக் கொடுமை வேறு என்ன? அடர்ந்த காட்டில் நாங்கள் திசைகளையே அறியோம்; இந்த வழியில் நடக்கவும் எங்களால் முடியாது. அந்தப் பாவியான புரோசனன் எரிந்துவிட்டானா என்றும் நாங்கள் அறியோம்.
1.161.27
कथं नु विप्रमुच्येम भयादस्मादलक्षिताः ।
शीघ्रमस्मानुपादाय तथैव व्रज भारत ॥ १.१६१.२७ ॥
இந்த பயத்திலிருந்து, யாரும் நம்மைக் காணாதவாறு, நாங்கள் எவ்வாறு விடுபடுவோம்? ஓ பாரதா, எங்களை விரைவாகத் தூக்கிக்கொண்டு அவ்வாறே செல்வாயாக.
1.161.28
त्वं हि नो बलवानेको यथा सततगस्तथा ।
इत्युक्तो धर्मराजेन भीमसेनो महाबलः।
आदाय कुन्तीं भ्रातॄंश्च जगामाशु स पावनिः ॥ १.१६१.२८ ॥
ஏனெனில் எங்களில் நீ ஒருவனே பலவான், ஆகவே எப்போதும் நடப்பவன் போல நடந்து செல்வாயாக” என்று தருமராஜனால் சொல்லப்பட்ட மகாபலசாலி பீமசேனன், வாயுவின் மகன், குந்தியையும் சகோதரர்களையும் எடுத்துக்கொண்டு விரைவாகச் சென்றான்.