Mahābhārata · Adhyāya 1.163
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.163.1
तेन विक्रममाणेन ऊरुवेगसमीरितम् ।
वनं सवृक्षविटपं व्याघूर्णितमिवाभवत् ॥ १.१६३.१ ॥
Als er tapfer voranschritt, schien der Wald, von der Wucht seiner Schenkel erschüttert, mit seinen Bäumen und Zweigen herumzuwirbeln.
1.163.2
जङ्गावातो ववौ चास्य शुचिशुक्रागमे यथा ।
आवर्जितालतावृक्षं मार्गं चक्रे महाबलः ॥ १.१६३.२ ॥
Der Wind, der von seinen Beinen ausging, wehte wie bei der Ankunft der reinen, hellen Jahreszeit; der Mächtige schuf sich einen Weg, indem er Ranken und Bäume niederbog.
1.163.3
स मृद्गन्पुष्पितांश्चैव फलितांश्च वनस्पतीन् ।
अवरुज्य ययौ गुल्मान्पथस्तस्य समीपजान् ॥ १.१६३.३ ॥
Die blühenden und fruchttragenden Bäume zermalmend und niederbrechend, zog er weiter und zerbrach auch die Dickichte, die nahe seinem Weg wuchsen.
1.163.4
स रोषित इव क्रुद्धो वने भञ्जन्महाद्रुमान् ।
त्रिप्रस्रुतमदः शुष्मी षष्टिवर्षो मतङ्गराट् ॥ १.१६३.४ ॥
Als wäre er zornig und erbost, brach er große Bäume im Wald: der mächtige Elefantenkönig, sechzig Jahre alt, aus dem an drei Stellen der Brunstsaft floss.
1.163.5
गच्छतस्तस्य वेगेन तार्क्ष्यमारुतरंहसः ।
भीमस्य पाण्डुपुत्राणां मूर्च्छेव समजायत ॥ १.१६३.५ ॥
Durch die Geschwindigkeit Bhīmas, der so schnell ging wie Garuḍa und der Wind, überkam die Söhne Pāṇḍus gleichsam eine Ohnmacht.
1.163.6
असकृच्चापि सतीर्य दूरपारं भुजप्लवैः ।
पथि प्रच्छन्नमासेदुर्धार्तराष्ट्रभयात्तदा ॥ १.१६३.६ ॥
Immer wieder, das ferne Ufer mit ihren Armen als Flöße überquerend, erreichten sie damals den verborgenen Weg, aus Furcht vor den Söhnen Dhṛtarāṣṭras.
1.163.7
कृच्छ्रेण मातरं चैव सुकुमारीं यशस्विनीम् ।
अवहत्स तु पृष्ठेन रोधःसु विषमेषु च ॥ १.१६३.७ ॥
Mit Mühe trug er seine Mutter und die zarte, ruhmreiche auf dem Rücken, selbst über rauhes und unebenes Gelände.
1.163.8
अगमच्च वनोद्देशमल्पमूलफलोदकम् ।
क्रूरपक्षिमृगं घोरं सायाह्ने भरतर्षभ ॥ १.१६३.८ ॥
Und am Abend kam er in ein Waldgebiet mit wenigen Wurzeln, Früchten und wenig Wasser, voller grausamer Vögel und Tiere, schrecklich, o Stier der Bharatas.
1.163.9
घोरा समभवत्सन्ध्या दारुणा मृगपक्षिणः ।
अप्रकाशा दिशः सर्वा वातैरासन्ननार्तवैः ॥ १.१६३.९ ॥
Die Dämmerung wurde furchtbar und schrecklich für Tiere und Vögel; alle Richtungen verdunkelten sich durch Winde zur falschen Zeit.
1.163.10
शीर्णपर्णफलै राजन्बहुगुल्मक्षुपद्रुमैः ।
भग्नावभुग्नभूयिष्ठैर्नानाद्रुमसमाकुलैः ॥ १.१६३.१० ॥
O König, übersät mit gefallenen Blättern und Früchten, dicht bewachsen mit vielen Dickichten, Sträuchern und Bäumen, meist zerbrochen und gebeugt, voller verschiedener Bäume.
1.163.11
ते श्रमेण च कौरव्यास्तृष्णया च प्रपीडिताः ।
नाशक्नुवंस्तदा गन्तुं निद्रया च प्रवृद्धया ॥ १.१६३.११ ॥
Jene Nachkommen der Kuru, von Müdigkeit und Durst gequält, konnten da nicht weitergehen, auch von tiefem Schlaf überwältigt.
1.163.12
न्यविशन्ति हि ते सर्वे निरास्वादे महावने ।
रात्र्यामेव गतास्तूर्णं चतुर्विंशतियोजनम्।
ततस्तृषा परिक्लन्ता कुन्ती वचनमब्रवीत् ॥ १.१६३.१२ ॥
Alle ließen sich in jenem geschmacklosen großen Wald nieder, nachdem sie in der Nacht allein rasch vierundzwanzig Yojanas zurückgelegt hatten. Da sprach Kuntī, von Durst erschöpft, diese Worte.
1.163.13
माता सती पाण्डवानां पञ्चानां मध्यतः स्थिता ।
तृष्णया हि परीताऽहमनाथेव महावने ॥ १.१६३.१३ ॥
Ich, die tugendhafte Mutter, stehe inmitten der fünf Pāṇḍavas; von Durst überwältigt, bin ich wie eine Schutzlose in diesem großen Wald.
1.163.14
इतः परं तु शक्ताहं गन्तुं च न पदात्पदम् ।
शयिष्ये वृक्षमूलेऽत्र धार्तराष्ट्रा हरन्तु माम् ॥ १.१६३.१४ ॥
Von hier an vermag ich nicht einmal einen Schritt weiterzugehen; ich werde mich hier am Fuß eines Baumes niederlegen – mögen die Söhne Dhṛtarāṣṭras mich mitnehmen.
1.163.15
शृणु भीम वचो मह्यं तव बाहुबलात्पुरः ।
स्थातुं न शक्ताः कौरव्याः किं बिभेषि पृथासुत ॥ १.१६३.१५ ॥
Höre, Bhīma, meine Worte: Vor der Macht deiner Arme können die Kauravas nicht bestehen. Sohn der Pṛthā, warum fürchtest du dich?
1.163.16
अन्यो रथो न मेऽस्तीह भीमसेनादृते भुवि ।
धार्तराष्ट्राद्वृथा भीरुर्न मां स्वप्तुमिहेच्छसि ॥ १.१६३.१६ ॥
Hier auf der Erde habe ich keinen anderen Wagen als Bhīmasena. Feigling, du willst, dass ich hier schlafe, und fürchtest die Söhne Dhṛtarāṣṭras umsonst.
1.163.17
भीमपृष्ठस्थिता चेत्थं दूयमानेन चेतसा ।
निश्यध्वनि रुदन्ती सा निद्रावश्मुपागता ॥ १.१६३.१७ ॥
Auf Bhīmas Rücken gelehnt, mit betrübtem Herzen, nachts auf dem Weg weinend, fiel sie in die Gewalt des Schlafes.
1.163.18
तच्छ्रुत्वा भीमसेनस्य मातृस्नेहात्प्रजल्पितम् ।
कारुण्येन मनस्तप्तं गमनायोपचक्रमे ॥ १.१६३.१८ ॥
Als er jene Worte hörte, die Bhīmasena aus Liebe zu seiner Mutter gesprochen hatte, schmerzte sein Herz vor Mitgefühl, und er machte sich auf den Weg.
1.163.19
ततो भीमो वनं घोरं प्रविश्य विजनं महत् ।
न्यग्रोधं विपुलच्छायं रमणीयं ददर्श ह ॥ १.१६३.१९ ॥
Da betrat Bhīma den schrecklichen, weiten, einsamen Wald und sah einen schönen Banyanbaum mit weitem Schatten.
1.163.20
तत्र निक्षिप्य तान्सर्वानुवाच भरतर्षभः ।
पानीयं मृगयामीह तावद्विश्रम्यतामिह ॥ १.१६३.२० ॥
Nachdem er sie alle dort abgesetzt hatte, sprach der Stier der Bharatas: "Ich suche hier Wasser; bis dahin ruht euch hier alle aus."
1.163.21
एते रुवन्ति मधुरं सारसा जलचारिणः ।
ध्रुवमत्र जलस्थानं महच्चेति मतिर्मम ॥ १.१६३.२१ ॥
Diese wasserbewohnenden Kraniche rufen süß; sicher gibt es hier einen großen Wasserort, so meine ich.
1.163.22
अनुज्ञातः स गच्छेति भ्रात्रा ज्येष्ठेन भारत ।
जगाम तत्र यत्र स्म सारसा जलचारिणः ॥ १.१६३.२२ ॥
Vom älteren Bruder mit den Worten "Geh" erlaubt, ging er, o Bhārata, dorthin, wo jene wasserbewohnenden Kraniche waren.
1.163.23
अपश्यत्पद्मिनीखण्डमण्डितं स सरोवरम् ।
स तत्र पीत्वा पानीयं स्नात्वा च भरतर्षभ ॥ १.१६३.२३ ॥
Er sah jenen See, geschmückt mit Lotusteichen; dort, o Stier der Bharatas, trank er Wasser und badete.
1.163.24
तेषामर्थे च जग्राह भ्रातॄणां भ्रातृवत्सलः ।
उत्तरीयेण पानीयमानयामास भारत ॥ १.१६३.२४ ॥
Und für sie, liebevoll gegenüber seinen Brüdern, nahm er Wasser in seinem Obergewand und brachte es ihnen, o Bhārata.
1.163.25
पङ्कजानामनेकैश्च पत्रैर्बध्वा पृथक्पृथक् ।
गव्यूतिमात्रादागत्य त्वरितो मातरं प्रति।
शोकदुःखपरीतात्मा निशश्वासोरगो यथा ॥ १.१६३.२५ ॥
Nachdem er sie einzeln in viele Lotusblätter gebunden hatte, kam er eilig aus einer Entfernung von einem Gavyūti zu seiner Mutter; von Kummer und Schmerz überwältigt, seufzte er wie eine Schlange.
1.163.26
स सुप्तां मातरं भ्रातॄन्निद्राविद्रावितौजसः ।
महारौद्रे वने घोरे वृक्षमूले सुशीतले ॥ १.१६३.२६ ॥
Er sah seine schlafende Mutter und seine Brüder, deren Kraft der Schlaf verscheucht hatte, in jenem überaus schrecklichen, furchtbaren Wald, am Fuß eines sehr kühlen Baumes.
1.163.27
विक्षिप्तकरपादांश्च दीर्घोच्छ्वासान्महाबलान् ।
ऊर्ध्ववक्त्रान्महाकायान्पञ्चेन्द्रानिव भूपते ॥ १.१६३.२७ ॥
O König, mit weit von sich gestreckten Händen und Füßen, tief atmend, die Gesichter nach oben gewandt, großgewachsen und mächtig, lagen sie da wie fünf Indras.
1.163.28
अज्ञातवृक्षनित्यस्थप्रेतराक्षससाध्वसान् ।
दृष्ट्वा वै भृशशोकार्तो बिललापानिलात्मजः ॥ १.१६३.२८ ॥
Als er sie von den unbekannten Geistern und Rākṣasas erschreckt sah, die stets in den Bäumen wohnen, klagte der Sohn des Windes, von tiefem Kummer gequält.
1.163.29
भृशं शोकपरीत्मा विललाप वृकोदरः ॥ १.१६३.२९ ॥
Vṛkodara, dessen Geist von tiefem Kummer überwältigt war, klagte.
1.163.30
अतः कष्टतरं किं नु द्रष्टव्यं हि भविष्यति ।
यत्पश्यामि महीसुप्तान्भ्रातॄनद्य सुमन्दभाक् ॥ १.१६३.३० ॥
Welch schmerzlicheres Bild wird es noch zu sehen geben als dieses, dass ich, der Unglücklichste, heute meine Brüder auf der Erde schlafen sehe?
1.163.31
शयनेषु परार्ध्येषु ये पुरा वारणावते ।
नाधिजग्मुस्तदा निद्रां तेऽद्य सुप्ता महीतले ॥ १.१६३.३१ ॥
Jene, die einst in Vāraṇāvata auch auf den kostbarsten Lagern keinen Schlaf fanden, schlafen heute auf dem nackten Boden.
1.163.32
स्वसारं वसुदेवस्य शत्रुसङ्घावमर्दिनः ।
कुन्तिराजसुतां कुन्तीं सर्वलक्षणपूजिताम् ॥ १.१६३.३२ ॥
Kuntī, Schwester Vasudevas, Bezwingerin feindlicher Heere, Tochter des Königs der Kuntis, geehrt für alle guten Eigenschaften.
1.163.33
स्नुषां विचित्रवीर्यस्य भार्यां पाण्डोर्महात्मनः ।
तथैव चास्मज्जननीं पुण्डरीकोदरप्रभाम् ॥ १.१६३.३३ ॥
Die Schnur Vicitravīryas, die Gattin des großherzigen Pāṇḍu, unsere Mutter, strahlend wie das Innere einer Lotusblüte.
1.163.34
सुकुमारतरामेनां महार्हशयनोचिताम् ।
शयानां पश्यताऽद्येह पृथिव्यामतथोचिताम् ॥ १.१६३.३४ ॥
Sie ist überaus zart und der kostbaren Lager würdig; seht sie heute hier auf der Erde liegen, was ihr nicht geziemt.
1.163.35
धर्मादिन्द्राच्च वाताच्च सुपुवे या सुतानिमान् ।
सेयं भूमौ परिश्रान्ता शेषे प्रासादशायिनी ॥ १.१६३.३५ ॥
Sie, die diese Söhne von Dharma, Indra und Vāyu gebar und in Palästen zu schlafen pflegte, liegt heute erschöpft auf dem Boden.
1.163.36
किं नु दुःखतरं शक्यं मया द्रष्टुमतः परम् ।
योऽहमद्य नरव्याघ्रान्सुप्तान्पश्यामि भूतले ॥ १.१६३.३६ ॥
Welch größeren Schmerz könnte ich noch sehen als diesen: dass ich heute die Tiger unter den Männern schlafend auf dem Boden liegen sehe?
1.163.37
त्रिषु लोकेषु यो राज्यं धर्मनित्योऽर्हते नृपः ।
सो।़यं भूमौ परिश्रान्तः शेते प्राकृतवत्कथम् ॥ १.१६३.३७ ॥
Wie kann dieser König, der würdig ist, über die drei Welten zu herrschen und stets dem Dharma ergeben ist, erschöpft wie ein gewöhnlicher Mensch auf dem Boden liegen?
1.163.38
अयं नीलाम्बुदश्यामो नरेष्वप्रतिमोऽर्जुनः ।
शेते प्राकृतवद्भूमौ ततो दुःखतरं नु किम् ॥ १.१६३.३८ ॥
Arjuna, dunkel wie eine blaue Regenwolke und unvergleichlich unter den Menschen, liegt wie ein gewöhnlicher Mensch auf dem Boden. Was könnte schmerzlicher sein als dies?
1.163.39
अश्विनाविव देवानां याविमौ रूपसंपदा ।
तौ प्राकृतवदद्येमौ प्रसुप्तौ धरणीतले ॥ १.१६३.३९ ॥
Diese beiden, unvergleichlich an Schönheit wie die Aśvins unter den Göttern, liegen heute tief schlafend auf der Erde wie gewöhnliche Menschen.
1.163.40
ज्ञातयो यस्य नै स्युर्विषमाः कुलपांसनाः ।
स जीवेत सुखं लोके ग्रामद्रुम इवैकजः ॥ १.१६३.४० ॥
Wer Verwandte hat, die nicht feindlich sind und die Familie nicht zerstören, lebt glücklich in der Welt – wie der einsame Baum im Dorf.
1.163.41
एको वृक्षो हि यो ग्रामे भवेत्पर्णफलान्वितः ।
चैत्यो भवति निर्ज्ञातिरध्वनीनैश्च पूजितः ॥ १.१६३.४१ ॥
Ein einzelner Baum im Dorf, voller Blätter und Früchte, wird zum heiligen Schreinbaum, von Reisenden verehrt, auch ohne Verwandte.
1.163.42
येषां च बहवः शूरा ज्ञातयो धर्ममाश्रिताः ।
ते जीवन्ति सुखं लोके भवन्ति च निरामयाः ॥ १.१६३.४२ ॥
Wessen viele heldenhafte Verwandte im Dharma Zuflucht suchen, leben glücklich in der Welt und bleiben frei von Krankheit.
1.163.43
बलवन्तः समृद्धार्था मित्रबान्धवनन्दनाः ।
जीवन्त्यन्योन्यमाश्रित्य द्रुमाः काननजा इव ॥ १.१६३.४३ ॥
Die Mächtigen, deren Ziele gedeihen, die Freunde und Verwandte erfreuen, leben, einander stützend, wie Bäume, die im Wald geboren sind.
1.163.44
वयं तु धृतराष्ट्रेण दुष्पुत्रेण दुरात्मना ।
राज्यलुब्धेन मूर्खेण दुर्मन्त्रिसहितेन वै ॥ १.१६३.४४ ॥
Wir aber wurden von Dhṛtarāṣṭra in Not gebracht, dem Vater übler Söhne, dem Bösgesinnten, nach dem Reich Gierigen, dem Törichten, im Bunde mit schlechten Ratgebern.
1.163.45
दुष्टेनाधर्मशीलेन स्वार्थनिष्ठैकबुद्धिना ।
विवासिता न दग्धाश्च क्षत्तुर्बुद्धिपराक्रमात् ॥ १.१६३.४५ ॥
Verbannt wurden wir vom Bösen, von unrechtem Wandel, einzig auf den eigenen Vorteil bedacht; doch verbrannt wurden wir nicht, dank der Weisheit und Tapferkeit Kṣattṛs.
1.163.46
तस्मान्मुक्ता वयं दाहादिमं वृक्षमुपाश्रिताः ।
कां दिशं प्रतिपत्स्यामः प्राप्ताः क्लेशमनुत्तमम् ॥ १.१६३.४६ ॥
Darum, von Brand und anderem befreit, haben wir Zuflucht unter diesem Baum gesucht. In welche Richtung sollen wir nun gehen? Wir sind in äußerste Not geraten.
1.163.47
सकामो भव दुर्बुद्धे धार्तराष्ट्राल्पदर्शन ।
नूनं देवाः प्रसन्नास्ते नानुज्ञां मे युधिष्ठिरः ॥ १.१६३.४७ ॥
Sei zufrieden, du böser Sohn Dhṛtarāṣṭras, du Kurzsichtiger! Gewiss sind die Götter dir gewogen, denn Yudhiṣṭhira hat mir seine Erlaubnis nicht gegeben.
1.163.48
प्रयच्छति वधे तुभ्यं तेन जीवसि दुर्मते ।
नन्वद्य ससुतामात्यं सकर्णानुजसौबलम् ॥ १.१६३.४८ ॥
Er gewährt dir den Tod; darum lebst du noch, du Tor. Gewiss heute, mit deinen Söhnen und Ministern, mit Karṇa, seinen Brüdern und Saubala, solltest du fallen.
1.163.49
गत्वा क्रोधसमाविष्टः प्रेषयिष्ये यमक्षयम् ।
किं नु शक्यं मया कर्तुं यत्तेन क्रुध्यते नृपः ॥ १.१६३.४९ ॥
Von Zorn erfüllt werde ich gehen und ihn in Yamas Reich schicken. Was kann ich tun, da der König über ihn erzürnt ist?
1.163.50
धर्मात्मा पाण्डवश्रेष्ठः पापाचार युधिष्ठिरः ।
एवमुक्त्वा महाबाहुः क्रोधसन्दीप्तमानसः ॥ १.१६३.५० ॥
So gesprochen, Yudhiṣṭhira, der Gerechte, der Beste der Pāṇḍavas, da entbrannte der Geist des mächtigarmigen Bhīma vor Zorn.
1.163.51
करं करेण निष्पिष्य निःश्वसन्दीनमानसः ।
पुनर्दीनमना भूत्वा शान्तार्चिरिव पावकः ॥ १.१६३.५१ ॥
Die Hand gegen die Hand pressend, seufzend mit niedergeschlagenem Gemüt, wurde er wieder betrübt, wie ein Feuer, dessen Flamme erloschen ist.
1.163.52
भ्रातॄन्महीतले सुप्तानवैक्षत वृकोदरः ।
विश्वस्तानिव संविष्टान्पृथग्जनसमानिव ॥ १.१६३.५२ ॥
Vṛkodara blickte auf seine Brüder, die auf dem Boden schliefen, arglos hingestreckt, als wären sie gewöhnliche Menschen.
1.163.53
नातिदूरेण नगरं वनादस्माद्धि लक्षये ।
जागर्तव्ये स्वपन्तीमे हन्त जागर्म्यहंस्वयम् ॥ १.१६३.५३ ॥
Ich sehe, die Stadt ist nicht weit von diesem Wald entfernt. Diese hier, die wachen sollten, schlafen; weh! Ich selbst werde wachen.
1.163.54
प्राश्यन्तीमे जलं पश्चात्प्रतिबुद्धा जितक्लमाः ।
इति भीमो व्यवस्यैव जजागार स्वयं तदा ॥ १.१६३.५४ ॥
Diese hier werden, nachdem sie Wasser getrunken und ihre Müdigkeit abgeschüttelt haben, später erwachen. So entschlossen, blieb Bhīma selbst damals wach.