Mahābhārata · Adhyāya 1.165
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.165.1
तां विदित्वा चिरगतां हिडिम्बो राक्षसेश्वरः ।
अवतीर्य द्रुमात्तस्मादाजगामाशु पाण्डवान् ॥ १.१६५.१ ॥
Als Hiḍimba, der Herr der Rākṣasas, merkte, dass sie lange fort war, stieg er vom Baum herab und eilte zu den Pāṇḍavas.
1.165.2
लोहिताक्षो महाबाहुरूर्ध्वकेशो महाननः ।
मेघसङ्घातवर्ष्मा च तीक्ष्णदंष्ट्रो भयानकः ॥ १.१६५.२ ॥
Rotäugig, großarmig, mit aufgerichtetem Haar, großgesichtig, mit einem Körper wie eine Wolkenmasse, scharfzähnig und furchterregend.
1.165.3
तलं तलेन संहत्य बाहू विक्षिप्य चासकृत् ।
उद्वृत्तनेत्रः संक्रुद्धो दन्तान्दन्तेषु निष्कुषन् ॥ १.१६५.३ ॥
Mit der Handfläche gegen die Handfläche schlagend und die Arme immer wieder schwingend, mit verdrehten Augen, zornentbrannt, die Zähne knirschend.
1.165.4
कोऽद्य मे भोक्तुकामस्य विघ्नं चरति दुर्मतिः ।
न बिभेति हिडिम्बी च प्रेषिता किमनागता ॥ १.१६५.४ ॥
Wer ist dieser Tor, der heute mir, der essen will, ein Hindernis bereitet? Hiḍimbā wurde gesandt, warum ist sie nicht zurückgekehrt? Fürchtet sie sich nicht?
1.165.5
तमापतन्तं दृष्ट्वै तथा विकृतदर्शनम् ।
हिडिम्बोवाच वित्रस्ता भीमसेनमिदं वचः ॥ १.१६५.५ ॥
Als sie ihn in so entstellter Gestalt herbeieilen sah, sprach die verängstigte Hiḍimbā diese Worte zu Bhīmasena.
1.165.6
आपतत्येष दुष्टात्मा संक्रुद्धः पुरुषादकः ।
साऽहं त्वां भ्रातृभिः सार्धं यद्ब्रवीमि तथा कुरु ॥ १.१६५.६ ॥
Dieser bösartige, zornige Menschenfresser stürmt auf dich zu. Tu, was ich dir sage, zusammen mit deinen Brüdern.
1.165.7
अहं कामगमा वीर रक्षोबलसमन्विता ।
आरुहेमां मम श्रोणिं नेष्यामि त्वां विहायसा ॥ १.१६५.७ ॥
Ich kann gehen, wohin ich will, o Held, und besitze die Kraft der Rākṣasas. Steige auf meine Hüften, und ich werde dich durch die Luft tragen.
1.165.8
प्रबोधयैतान्संसुप्तान्मातरं च परन्तप ।
सर्वानेव गमिष्याभि गृहीत्वा वो विहायसा ॥ १.१६५.८ ॥
O Bezwinger der Feinde, weck diese tief Schlafenden und deine Mutter. Euch alle ergreifend, werde ich euch durch die Luft davontragen.
1.165.9
मा भैस्त्वं पृथुसुश्रोणि नैष कश्चिन्मयि स्थिते ।
अहमेनं हनिष्यामि पश्यन्त्यास्ते सुमध्यमे ॥ १.१६५.९ ॥
Fürchte dich nicht, o Breithüftige; solange ich hier bin, ist niemand da. Sieh zu, o Schlanke, während ich ihn erschlage.
1.165.10
नायं प्रतिबलो भीरु राक्षसापसदो मम ।
सोढुं युधि परिस्पन्दमथवा सर्वराक्षसाः ॥ १.१६५.१० ॥
Dieser niederträchtige Rākṣasa, o Furchtsame, ist mir nicht gewachsen. Er kann meinen Angriff im Kampf nicht ertragen, und auch alle Rākṣasas zusammen nicht.
1.165.11
पश्य बाहू सुवृत्तौ मे हस्तिहस्तनिभाविमौ ।
ऊरू परिघसङ्काशौ संहतं चाप्युरो महत् ॥ १.१६५.११ ॥
Sieh meine wohlgeformten Arme, wie Elefantenrüssel, und diese Schenkel, wie eiserne Keulen; und meine Brust, breit und kompakt.
1.165.12
विक्रमं मे यथेन्द्रस्य साऽद्य द्रक्ष्यसि शोभने ।
माऽवमंस्थाः पृथुश्रोणि मत्वा मामिह मानुषम् ॥ १.१६५.१२ ॥
Heute wirst du, o Schöne, meine Tapferkeit sehen, gleich der Indras. O Breithüftige, verachte mich hier nicht, indem du mich bloß für einen Menschen hältst.
1.165.13
नावमन्ये नरव्याघ्र त्वामहं देवरूपिणम् ।
दृष्टप्रभावस्तु मया मानुषेष्वेव राक्षसः ॥ १.१६५.१३ ॥
Hiḍimba: O Tiger unter den Menschen, ich verachte dich nicht, der du göttliche Gestalt hast; doch unter den Menschen habe ich die Macht der Rākṣasas gesehen.
1.165.14
तथा संजल्पतस्तस्य भीमसेनस्य भारत ।
वाचः शुश्राव ताः क्रुद्धो राक्षसः पुरुषादकः ॥ १.१६५.१४ ॥
Vaiśampāyana: Während Bhīmasena so sprach, o Bhārata, hörte der zornige menschenfressende Rākṣasa jene Worte.
1.165.15
अवेक्षमाणस्तस्याश्च हिडिम्बो मानुषं वपुः ।
स्रग्दामपूरितशिखां समग्रेन्दुनिभाननाम् ॥ १.१६५.१५ ॥
Vaiśampāyana: Hiḍimba betrachtete ihre menschliche Gestalt, ihr mit Girlanden gefüllter Haarknoten, ihr Antlitz gleich dem Vollmond.
1.165.16
सुभ्रूनासाक्षिकेशान्तां सुकुमारनखत्वचम् ।
सर्वाभरणसंयुक्तां सुसूक्ष्माम्बरधारिणीम् ॥ १.१६५.१६ ॥
Vaiśampāyana: Mit schönen Brauen, Nase, Augen und Haarenden; mit zarten Nägeln und Haut; mit allen Schmuckstücken geschmückt, in sehr feine Gewänder gekleidet.
1.165.17
तां तथा मानुषं रूपं बिभ्रतीं सुमनोहरम् ।
पुंस्कामां शङ्कमानश्च चुक्रोध पुरुषादकः ॥ १.१६५.१७ ॥
Vaiśampāyana: Als er sie so in überaus reizvoller menschlicher Gestalt sah, argwöhnte der Menschenfresser, sie begehre einen Mann, und wurde zornig.
1.165.18
संक्रुद्धो राक्षसस्तस्या भगिन्याः कुरुसत्तम ।
उत्फाल्य विपुले नेत्रे ततस्तामिदमब्रवीत् ॥ १.१६५.१८ ॥
Vaiśampāyana: O Bester der Kurus, der Rākṣasa, heftig erzürnt über seine Schwester, riss seine weiten Augen auf und sprach dann zu ihr:
1.165.19
को हि मे भोक्तुकामस्य विघ्नं चरति दुर्मतिः ।
न बिभेषि हिडिम्बे किं मत्कोपाद्विप्रमोहिता ॥ १.१६५.१९ ॥
Wer ist diese Törichte, die mich behindert, der ich essen will? Hiḍimbā, vom Brahmanen verwirrt, fürchtest du nicht meinen Zorn?
1.165.20
धिक्त्वामसति पुंस्कामे मम विप्रियकारिणि ।
पूर्वेषां राक्षसेन्द्राणां सर्वेषामयशस्करि ॥ १.१६५.२० ॥
Schande über dich, verdorbene Frau, nach Männern verlangend, die mir zuwider handelt, die allen früheren Herrschern der Rākṣasas Schande bringt!
1.165.21
यानिमानाश्रिताऽकार्षीर्विप्रियं समुहन्मम ।
एष तानद्य वै सर्वान्हनिष्यामि त्वया सह ॥ १.१६५.२१ ॥
Auf diese vertrauend, hast du mir großen Verdruss bereitet; heute werde ich sie alle zusammen mit dir erschlagen.
1.165.22
एवमुक्त्वा हिडिम्बां स हिडिम्बो लोहितेक्षणः ।
वधायाभिपपातैनान्दन्तैर्दन्तानुपस्पृशन् ॥ १.१६५.२२ ॥
So zu Hiḍimbā gesprochen, stürzte sich Hiḍimba mit blutroten Augen auf sie, um sie zu erschlagen, und knirschte mit den Zähnen.
1.165.23
गर्जन्तमेवं विजने भीमसेनोऽभिवीक्ष्य तम् ।
रक्षन्प्रबोधं भ्रातॄणां मातुश्च परवीरहा ॥ १.१६५.२३ ॥
Als er ihn so in der einsamen Gegend brüllen sah, schützte Bhīmasena, der Töter feindlicher Helden, den Schlaf der Brüder und der Mutter...
1.165.24
तमापतान्तं संप्रेक्ष्य भीमः प्रहरतां वरः ।
भर्त्सयामास तेजस्वी तिष्ठतिष्ठेति चाब्रवीत् ॥ १.१६५.२४ ॥
Als er ihn heranstürzen sah, wies Bhīma, der Beste unter den Kämpfern, der Strahlende, ihn zurecht und sprach: "Halt, halt!"
1.165.25
भीमसेनस्तु तं दृष्ट्वा राक्षसं प्रहसन्निव ।
भगिनीं प्रति सङ्क्रुद्धमिदं वचनमब्रवीत् ॥ १.१६५.२५ ॥
Bhīmasena aber, den Rākṣasa erblickend, gleichsam lachend, sprach diese Worte zu seiner zornigen Schwester.
1.165.26
किं ते हिडिम्ब एतैर्वा सुखसुप्तैः प्रबोधितैः ।
मामासादय दुर्बुद्धे तरसा त्वं नराशन ॥ १.१६५.२६ ॥
Was nützt es dir, Hiḍimba, diese sanft Schlafenden zu wecken? Du Bösgesinnter, Menschenfresser, komm schnell zu mir.
1.165.27
मय्येव प्रहरैहि त्वं न स्त्रियं हन्तुमर्हसि ।
विशेषतोऽनपकृते परेणापकृते सति ॥ १.१६५.२७ ॥
Schlag nur auf mich; eine Frau zu töten, geziemt dir nicht, zumal wenn sie kein Unrecht begangen hat und ein anderer ihr Unrecht getan hat.
1.165.28
न हीयं स्ववशा बाला कामयत्यद्य मामिह ।
चोदितैषा ह्यनङ्गेन शरीरान्तरचारिणा ॥ १.१६५.२८ ॥
Diese junge Frau handelt nicht aus eigenem Willen; jetzt begehrt sie mich hier, angetrieben von Anaṅga (Kāma), der im Körper umherwandelt.
1.165.29
भगिनी तव दुर्वृत्त रक्षसां वै यशोहर ।
त्वन्नियोगेन चैवेयं रूपं मम समीक्ष्य च ॥ १.१६५.२९ ॥
Du Schurke, Zerstörer des Ruhmes der Rākṣasas! Deine Schwester tut dies auf dein Geheiß, nachdem sie meine Gestalt erblickt hat.
1.165.30
कामयत्यद्य मां भीरुस्तव नैषापराध्यति ।
अनङ्गेन कृते दोषे नेमां गर्हितुमर्हसि ॥ १.१६५.३० ॥
Nun begehrt mich diese scheue junge Frau; sie hat dir kein Unrecht getan. Für einen Fehler, den Anaṅga (Kāma) begangen hat, darfst du sie nicht tadeln.
1.165.31
मयि तिष्ठति दुष्टात्मन्न स्त्रियं हन्तुमर्हसि ।
संगच्छस्व मया सार्धमेकेनैको नराशन ॥ १.१६५.३१ ॥
Solange ich hier stehe, Böser, geziemt es dir nicht, eine Frau zu töten. Menschenfresser, stelle dich mir allein, Mann gegen Mann.
1.165.32
अहमेको गमिष्यामि त्वामद्य यमसादनम् ।
अद्य मद्बलनिष्पिष्टं शिरो राक्षस दीर्यताम्।
कुञ्जरस्येव पादेन विनिष्पिष्टं बलीयसाः ॥ १.१६५.३२ ॥
Allein werde ich gehen und heute dich zur Wohnstatt Yamas senden. Rākṣasa, möge dein Haupt, von meiner Kraft zermalmt, heute zerspringen, wie der Kopf eines Elefanten unter dem Fuß eines Stärkeren zerquetscht wird.
1.165.33
अद्य गात्राणि ते कङ्काः श्येना गोमायवस्तथा ।
कर्षन्तु भुवि संहृष्टा निहतस्य मया मृधे ॥ १.१६५.३३ ॥
Heute, im Kampf, mögen Kaniben, Falken und Schakale voller Freude deine von mir erschlagenen Glieder über die Erde schleifen.
1.165.34
क्षणेनाद्य करिष्येऽहमिदं वनमराक्षसम् ।
पुरा यद्दूषितं नित्यं त्वया भक्षयता नरान् ॥ १.१६५.३४ ॥
In einem Augenblick werde ich heute diesen Wald von Rākṣasas befreien, den du, die Menschen fressend, bisher stets befleckt hast.
1.165.35
अद्य त्वां भगिनी रक्षः कृष्यमाणं मयाऽसकृत् ।
द्रक्ष्यत्यद्रिप्रतीकाशं सिंहेनेव महाद्विपम् ॥ १.१६५.३५ ॥
Heute wird deine Schwester, Rākṣasa, dich von mir immer wieder geschleift sehen, wie ein Löwe einen großen, bergähnlichen Elefanten schleift.
1.165.36
निराबाधास्त्वयि हते मया राक्षसपांसन ।
वनमेतच्चरिष्यन्ति पुरुषा वनचारिणः ॥ १.१६५.३६ ॥
Wenn du von mir erschlagen bist, Zerstörer der Rākṣasas, werden die Waldbewohner diesen Wald unbehelligt durchstreifen.
1.165.37
गर्जितेन वृथा किं ते कत्थितेन च मानुष ।
कृत्वैतत्कर्मणा सर्वं कत्थेया मा चिरं कृथाः ॥ १.१६५.३७ ॥
Mensch, was nützt dir Brüllen und Prahlen? Vollbringe alles durch die Tat und prahle dann; zögere nicht lange.
1.165.38
बलिनं मन्यसे यच्चाप्यात्मानं सपराक्रमम् ।
ज्ञास्यस्यद्य समागम्य मयात्मानं बलाधिकम् ॥ १.१६५.३८ ॥
Du hältst dich für stark und tapfer; heute wirst du, wenn du mir begegnest, erfahren, dass ich dir an Kraft überlegen bin.
1.165.39
न तावदेतान्हिंसिष्ये स्वपन्त्वेते यथासुखम् ।
एष त्वामेव दुर्बुद्धे निहन्म्यद्याप्रियंवदम् ॥ १.१६५.३९ ॥
Vorerst werde ich diese nicht verletzen; sie mögen bequem schlafen. Dich aber, du Übelgesinnter und Sprecher unangenehmer Worte, werde ich heute töten.
1.165.40
पीत्वा तवासृग्गात्रेभ्यस्ततः पश्चादिमानपि ।
हनिष्यामि ततः पश्चादिमां विप्रियकारिणीम् ॥ १.१६५.४० ॥
Nachdem ich das Blut aus deinen Gliedern getrunken habe, werde ich danach auch diese töten; und dann diese Frau, die Unangenehmes tut.
1.165.41
एवमुक्त्वा ततो बाहुं प्रगृह्य पुरुषादकः ।
अभ्यद्रवत संक्रुद्धो भीमसेनमरिन्दमम् ॥ १.१६५.४१ ॥
So sprechend, stürzte sich der Menschenfresser zornentbrannt, den Arm erhoben, auf Bhīmasena, den Bezwinger der Feinde.
1.165.42
तस्याभिद्रवतस्तूर्णं भीमो भीमपराक्रमः ।
वेगेन प्रहितं बाहुं निजग्राह हसन्निव ॥ १.१६५.४२ ॥
Als er schnell angriff, ergriff Bhīma von schrecklicher Tapferkeit den mit Wucht vorgeschleuderten Arm, als lachte er.
1.165.43
निगृह्य तं बलाद्भीमो विस्फुरन्तं चकर्ष ह ।
तस्माद्देशाद्धनूंष्यष्टौ सिंहः क्षुद्रमृगं यथा ॥ १.१६५.४३ ॥
Bhīma packte ihn mit Gewalt und schleifte den zappelnden Dämon acht Bogenlängen weit von jener Stelle fort, wie ein Löwe ein kleines Reh.
1.165.44
ततः स राक्षसः क्रुद्धः पाण्डवेन बलार्दितः ।
भीमसेनं समालिङ्ग्य व्यनदद्भैरवं रवम् ॥ १.१६५.४४ ॥
Da umarmte der vom Pāṇḍava in seiner Kraft bedrängte, zornige Rākṣasa Bhīmasena und stieß ein schreckliches Gebrüll aus.
1.165.45
पुनर्भीमो बलादेनं विचकर्ष महाबलः ।
मा शब्दः सुखसुप्तानां भ्रातॄणां मे भवेदिति ॥ १.१६५.४५ ॥
Abermals zerrte der mächtige Bhīma ihn mit Gewalt, denkend: »Möge kein Laut entstehen, der meine friedlich schlafenden Brüder stört.«
1.165.46
हस्ते गृहीत्वा तद्रक्षो दूरमन्यत्र नीतवान् ।
पृच्छे गृहीत्वा तुण्डेन गरुडः पन्नगं यथा ॥ १.१६५.४६ ॥
Den Rākṣasa bei der Hand fassend, führte er ihn weit fort an einen anderen Ort, wie Garuḍa eine Schlange mit dem Schnabel davonträgt.
1.165.47
अन्योन्यं तौ समासाद्य विचकर्षतुरोजसा ।
हिडिम्बो भीमसेनश्च विक्रमं चक्रतुः परम् ॥ १.१६५.४७ ॥
Aufeinandertreffend zerrten die beiden mit Kraft aneinander; Hiḍimba und Bhīmasena zeigten höchste Tapferkeit.
1.165.48
बभञ्जतुस्तदा वृक्षाँल्लताश्चाकर्षतुस्तदा ।
मत्ताविव चं संरब्धौ वारणौ षष्टिहायनौ ॥ १.१६५.४८ ॥
Da brachen sie Bäume und rissen Ranken aus; die beiden glichen zwei zornigen, brünstigen Elefanten von sechzig Jahren.
1.165.49
पादपानुद्धरन्तौ तावूरुवेगेन वेगितौ ।
स्फोटयन्तौ लताजालान्यूरुभ्यां गृह्य सर्वशः ॥ १.१६५.४९ ॥
Die Bäume entwurzelnd, von der Wucht ihrer Schenkel vorangetrieben, packten die beiden mit den Schenkeln das Geflecht der Lianen und rissen es überall ein.
1.165.50
वित्रासयन्तौ तौ शब्दैः सर्वतो मृगपक्षिणः ।
बलेन बलिनौ मत्तावन्योन्यवधकाङ्क्षिणौ ॥ १.१६५.५० ॥
Die Hirsche und Vögel ringsum mit ihrem Getöse erschreckend, die beiden Mächtigen, stark durch ihre Kraft, rasend, jeder nach dem Tod des anderen verlangend.
1.165.51
भीमराक्षसयोर्युद्धं तदाऽवर्तत दारुणम् ।
पुरा देवासुरे युद्धे वृत्रवासवयोरिव ॥ १.१६५.५१ ॥
Da entbrannte ein furchtbarer Kampf zwischen Bhīma und dem Rākṣasa, wie einst im Krieg der Götter und Asuras zwischen Vṛtra und Vāsava.
1.165.52
भङूक्त्वा वृक्षान्महाशाखांस्ताडयामासतुः क्रुधा ।
सालतालतमालाम्रवटार्जुनविभीतकान् ॥ १.१६५.५२ ॥
Bäume mit großen Ästen zerbrechend, schlugen sie im Zorn auf die Sāla-, Palmen-, Tamāla-, Mango-, Banyan-, Arjuna- und Vibhītaka-Bäume ein.
1.165.53
न्यग्रोधप्लक्षखर्जूरपनसानश्मकण्टकान् ।
एतानन्यान्महावृक्षानुत्खाय तरसाऽखिलान् ॥ १.१६५.५३ ॥
Mit Gewalt die Banyan-, Plakṣa-, Dattelpalmen-, Jackfrucht-, Stein- und Dornbäume und alle anderen großen Bäume ausreißend.
1.165.54
उत्क्षिप्यान्योन्यरोषेण ताडयामासतू रणे ।
यदाऽभवद्वनं सर्वं निर्वृक्षं वृक्षसङ्कुलम् ॥ १.१६५.५४ ॥
Im gegenseitigen Zorn schleuderten sie diese aufeinander und schlugen im Kampf zu, bis der ganze Wald, dicht von Bäumen, baumlos wurde.
1.165.55
तदा शिलाश्च कुञ्जांश्च वृक्षान्कण्टकिनस्तथा ।
ततस्तौ गिरिशृङ्गाणि पर्वतांश्चाभ्रलेलिहान् ॥ १.१६५.५५ ॥
Da hoben die beiden Felsen, Dickichte und dornige Bäume empor, dann auch Bergspitzen und die Berge, die die Wolken lecken.
1.165.56
शैलांश्च गण्डपाषाणानुत्खायादाय वैरिणौ ।
चिक्षेपतुरुपर्याजावन्योन्यं विजयेषिणौ ॥ १.१६५.५६ ॥
Die beiden Feinde, nach Sieg verlangend, rissen Felsen und Findlinge los, hoben sie auf und schleuderten sie im Kampf von oben aufeinander.
1.165.57
तद्वनं परितः पञ्चयोजनं निर्महीरुहम् ।
निर्लतागुल्मपाषाणं निर्मृगं चक्रतुर्भृशम् ॥ १.१६५.५७ ॥
Sie machten jenen Wald auf fünf Yojanas ringsum völlig kahl, ohne Bäume, Ranken, Büsche, Felsen und ohne Hirsche.
1.165.58
तयोर्युद्धेन राजेन्द्र तद्वनं भीमरक्षसोः ।
मुहूर्तेनाभवत्कूमर्पृष्ठवच्छ्लक्ष्णमव्ययम् ॥ १.१६५.५८ ॥
O Herr der Könige, durch den Kampf jener beiden, Bhīma und des Rakṣasa, wurde jener Wald im Nu glatt und eben wie der Rücken einer Schildkröte.
1.165.59
ऊरुबाहुपरिक्लेशात्कर्षन्तावितरेतरम् ।
उत्कर्षन्तौ विकर्षन्तौ प्रकर्षन्तौ परस्परम् ॥ १.१६५.५९ ॥
Durch die Anstrengung von Schenkeln und Armen zerrten sie einander, rissen empor, zogen auseinander und zerrten vorwärts.
1.165.60
तौ स्वनेन विना राजन्गर्जन्तौ च परस्परम् ।
पाषाणसंघट्टनिभैः प्रहारैरभिजघ्नतुः ॥ १.१६५.६० ॥
O König, die beiden, einander anbrüllend, schlugen mit Schlägen wie das Aufeinanderprallen von Steinen, denn sie konnten nicht ohne Laut sein.
1.165.61
अन्योन्यं च समालिङ्ग्य विकर्षन्तौ परस्परम् ।
बाहुयुद्धमभूद्धोरं बलिवासवयोरिव।
युद्धसंरम्भनिर्गच्छत्फूत्काररवनिस्वनम् ॥ १.१६५.६१ ॥
Einander umschlingend und sich gegenseitig zerrend, entbrannte ein furchtbarer Armkampf, wie der von Bali und Vāsava (Indra), und aus der Glut des Kampfes stiegen Fauchen und Brüllen empor.
1.165.62
तयोः शब्देन महता विबुद्धास्ते नरर्षभाः ।
सह मात्रा च ददृशुर्हिडिम्बामग्रतःस्थिताम् ॥ १.१६५.६२ ॥
Vom gewaltigen Lärm der beiden erwacht, sahen diese Stiere unter den Menschen zusammen mit ihrer Mutter Hiḍimbā vor sich stehen.