Mahābhārata · Adhyāya 1.166
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.166.1
प्रबुद्धास्ते हिडिम्बाया रूपं दृष्ट्वातिमानुषम् ।
विस्मिताः पुरुषव्याघ्रा बभूवुः पृथया सह ॥ १.१६६.१ ॥
Erwacht und die übermenschliche Gestalt Hiḍimbās erblickend, gerieten jene Tiger unter den Männern zusammen mit Pṛthā in Staunen.
1.166.2
ततः कुन्ती समीक्ष्यैनां विस्मिता रूपसंपदा ।
उवाच मधुरं वाक्यं सान्त्वपूर्वमिदं शैनः ॥ १.१६६.२ ॥
Da sprach Kuntī, sie betrachtend und vom Glanz ihrer Schönheit erstaunt, sanft diese süßen Worte, mit Trost beginnend.
1.166.3
कस्य त्वं सुरगर्भाभे कावाऽसि वरवर्णिनि ।
केन कार्येण संप्राप्ता कुतश्चागमनं तव ॥ १.१६६.३ ॥
Wessen bist du, du dem Schoß der Götter gleichend, o Schöne von lichter Farbe? Wer bist du, zu welchem Zweck bist du gekommen, und woher ist dein Kommen?
1.166.4
यदि वाऽस्य वनस्य त्वं देवता यदि वाऽप्सराः ।
आचक्ष्व मम तत्सर्वं किमर्थं चेह तिष्ठसि ॥ १.१६६.४ ॥
Bist du eine Göttin dieses Waldes oder eine Apsaras, so sag mir all dies und warum du hier stehst.
1.166.5
यदेतत्पश्यसि वनं नीलमेघनिं महत् ।
निवासो राक्षसस्यैष हिडिम्बस्य ममैव च ॥ १.१६६.५ ॥
Dieser große Wald, den du siehst, dem dunkelblauen Wolken gleich, ist die Wohnstatt des Rākṣasa Hiḍimba und auch die meine.
1.166.6
तस्य मां राक्षसेन्द्रस्य भगिनीं विद्दि भामिनि ।
भ्रात्रा संप्रेषितामार्ये त्वां सपुत्रां जिघांसता ॥ १.१६६.६ ॥
Wisse, o strahlende Frau, dass ich die Schwester jenes Herrn der Rākṣasas bin; o edle Frau, ich wurde von meinem Bruder gesandt, der dich samt deinem Sohn töten will.
1.166.7
क्रूरबुद्धेरहं तस्य वचनादागता त्विह ।
अद्राक्षं नवहेमाभं तव पुत्रं महाबलम् ॥ १.१६६.७ ॥
Auf das Wort jenes grausamen Geistes kam ich hierher. Ich sah deinen Sohn, von großer Kraft, glänzend wie neues Gold.
1.166.8
ततोऽहं सर्वभूतानां भावे विचरता शुभे ।
चोदिता तव पुत्रार्थं मन्मथेन वशानुगा ॥ १.१६६.८ ॥
Dann, o Glückliche, als ich durch das Wesen aller Wesen schweifte, wurde ich von Manmatha um deines Sohnes willen angetrieben und geriet unter seine Macht.
1.166.9
ततो वृतो मया भर्ता तव पुत्रो महाबलः ।
अपनेतुं च यतितो न चैव शकितो मया ॥ १.१६६.९ ॥
Dann wählte ich deinen Sohn, von großer Kraft, zum Gatten. Ich bemühte mich, ihn fortzuführen, doch es gelang mir nicht.
1.166.10
चिरायमाणां मां ज्ञात्वा ततः स पुरुषादकः ।
स्वयमेवागतो हन्तुमिमान्सर्वांस्तवात्मजान् ॥ १.१६६.१० ॥
Als er erkannte, dass ich zögerte, kam jener menschenfressende Dämon selbst, um all diese deine Söhne zu töten.
1.166.11
स तेन मम कान्तेन तव पुत्रेण धीमता ।
बलादितो विनिष्पिष्य व्यपनीतो महात्मना ॥ १.१६६.११ ॥
Durch deinen weisen und großherzigen Sohn, mein Geliebter, wurde er mit Gewalt zermalmt und von hier fortgeschafft.
1.166.12
विकर्षन्तौ महावेगौ गर्जमानौ परस्परम् ।
पश्यैवं युधि विक्रान्तावेतौ च नरराक्षसौ ॥ १.१६६.१२ ॥
Einander zerrend, beide von großer Schnelligkeit, brüllend — sieh diese beiden Helden im Kampf, Mensch und Dämon.
1.166.13
तस्याः श्रुत्वैव वचनमुत्पपात युधिष्ठिरः ।
अर्जुनो नकुलश्चैव सहदेवश्च वीर्यवान् ॥ १.१६६.१३ ॥
Als Yudhiṣṭhira ihre Worte hörte, sprang er auf, ebenso Arjuna, Nakula und der tapfere Sahadeva.
1.166.14
तौ ते ददृशुरासक्तौ विकर्षन्तौ परस्परम् ।
काङ्क्षमाणौ जयं चैव सिंहाविव बलोत्कटौ ॥ १.१६६.१४ ॥
Sie sahen die beiden ineinander verschlungen, einander zerrend, nach Sieg verlangend, wie zwei Löwen, wild an Kraft.
1.166.15
अथान्योन्यं समाश्लिष्य विकर्षन्तौ पुनःपुनः ।
दावाग्निधूमसदृशं चक्रतुः पार्थिवं रजः ॥ १.१६६.१५ ॥
Dann, einander umschlingend und immer wieder zerrend, wirbelten sie Staub von der Erde auf, gleich dem Rauch eines Waldbrandes.
1.166.16
वसुधारेणुसंवीतौ वसुधाधरसन्निभौ ।
बभ्राजतुर्यथा शैलौ नीहारेणाभिसंवृतौ ॥ १.१६६.१६ ॥
Mit Erdstaub bedeckt, Bergen gleich, leuchteten die beiden wie zwei von Nebel umhüllte Berge.
1.166.17
राक्षसेन तदा भीमं क्लिश्यमानं निरीक्ष्य च ।
उवाचेदं वचः पार्थः प्रहसञ्छनकैरिव ॥ १.१६६.१७ ॥
Als er Bhīma vom Rākṣasa bedrängt sah, sprach Pārtha lächelnd, wie leise, diese Worte.
1.166.18
भीम माभैर्महाबाहो न त्वां बुध्यामहे वयम् ।
समेतं भीमरूपेण रक्षसा श्रमकर्शिताः ॥ १.१६६.१८ ॥
Fürchte dich nicht, Bhīma, du Starkarmiger! Wir erkennen dich nicht, mit dem Rākṣasa von schrecklicher Gestalt verschlungen, wir, von Mühsal erschöpft.
1.166.19
साहाय्येऽस्मि स्थितः पार्थ पातयिष्यामि राक्षसम् ।
नकुलः सहदेवश्च मातरं गोपयिष्यतः ॥ १.१६६.१९ ॥
Sohn der Pṛthā, ich stehe bereit zu helfen; ich werde diesen Rākṣasa niederstrecken. Nakula und Sahadeva werden unsere Mutter behüten.
1.166.20
उदासीनो निरीक्षस्व न कार्यः संभ्रमस्त्वया ।
न जात्वयं पुनर्जीवेन्मद्बाह्वन्तरमागतः ॥ १.१६६.२० ॥
Bleib abseits und schau zu; du sollst nicht in Aufregung geraten. Dieser, der zwischen meine Arme geraten ist, wird nie wieder leben.
1.166.21
भुजयोरन्तरं प्राप्तो भीमसेनस्य राक्षसः ।
अमृत्वा पार्थवीर्येण मृतो मा भूदिति ध्वनिः ॥ १.१६६.२१ ॥
Dieser Rākṣasa, zwischen die beiden Arme Bhīmasenas geraten, soll nicht tot werden, ohne durch die Tapferkeit des Sohnes der Pṛthā gestorben zu sein — so lautet der Ruf.
1.166.22
अयमस्मांस्तु नो हन्याज्जातु पार्थ राक्षसः ।
जीवन्तं न प्रमोक्ष्यामि मा भैषीर्भरतर्षभ ॥ १.१६६.२२ ॥
Möge dieser Rākṣasa uns niemals töten, Sohn der Pṛthā. Ich werde ihn nicht lebend entkommen lassen; fürchte dich nicht, Stier der Bharatas.
1.166.23
पूर्वरात्रे प्रयुक्तोऽसि भीम क्रूरेण रक्षसा ।
क्षपा व्युष्टा न चेदानीं समाप्तोसीन्महारणः ॥ १.१६६.२३ ॥
Bhīma, in der frühen Nacht warst du mit jenem grausamen Rākṣasa verwickelt. Die Nacht ist angebrochen, und doch ist die große Schlacht nicht beendet.
1.166.24
किमेनन चिरं भीम जीवता पापरक्षसा ।
गन्तव्ये न चिरं स्थातुमिह शक्यमरिन्दम ॥ १.१६६.२४ ॥
Bhīma, was nützt es, diesen sündigen Rākṣasa so lange am Leben zu lassen? Bezwinger der Feinde, wir müssen gehen; es ist nicht möglich, lange hier zu bleiben.
1.166.25
पुरा संरज्यते प्राची पुरा सन्ध्या प्रवर्तते ।
रौद्रे मुहूर्ते रक्षांसि प्रबलानि भवन्त्युत ॥ १.१६६.२५ ॥
Der Osten rötet sich schon, die Dämmerung kommt früh; in der schrecklichen Stunde werden die Rākṣasas überaus stark.
1.166.26
त्वरस्व भीम मा क्रीड जहि रक्षो विभीषणम् ।
पुरा विकुरुते मायां भुजयोः सारमर्पय ॥ १.१६६.२६ ॥
Beeile dich, Bhīma, verweile nicht; erschlage diesen schrecklichen Rākṣasa. Bevor er Māyā ersinnt, biete die ganze Kraft deiner Arme auf.
1.166.27
माहात्म्यमात्मनो वेत्थ नराणां हितकाम्यया ।
रक्षो जहि यथा शक्रः पुरा वृत्रं महाबलम् ॥ १.१६६.२७ ॥
Du kennst deine eigene Größe; aus Sorge um das Wohl der Menschen erschlage diesen Rākṣasa, wie Śakra einst den mächtigen Vṛtra erschlug.
1.166.28
अथवा मन्यसे भारं त्वमिमं राक्षसं युधि ।
आतिष्ठे तव साहाय्यं शीघ्रमेव तु हन्यताम् ॥ १.१६६.२८ ॥
Oder wenn du diesen Rākṣasa im Kampf für eine Last hältst, stehe ich dir zur Hilfe bereit; er möge rasch erschlagen werden.
1.166.29
अथवा त्वहमेवैनं हनिष्यामि वृकोदर ।
कृतकर्मा परिश्रान्तः साधु तावदुपारम ॥ १.१६६.२९ ॥
Oder aber, o Vṛkodara, ich selbst werde ihn erschlagen. Du hast dein Werk getan und bist erschöpft; nun ist es gut, dass du dich zurückziehst und ruhst.
1.166.30
अर्जुनेनैवमुक्तस्तु भीमो रोषाज्ज्वलन्निव ।
बलमाहारयामास यद्वायोर्जगतः क्षये ॥ १.१६६.३० ॥
So angesprochen von Arjuna, loderte Bhīma vor Zorn auf und sammelte eine Kraft, wie sie der Wind beim Untergang der Welt besitzt.
1.166.31
ततस्तस्याम्बुदाभस्य भीमो रोषात्तु रक्षसः ।
अत्क्षिप्याभ्रामयद्देहं तूर्णं शतगुणं तदा ॥ १.१६६.३१ ॥
Da packte Bhīma, im Zorn, jenen wolkenfarbenen Rākṣasa und wirbelte rasch seinen Leib hundertfach herum.
1.166.32
इति चोवाच संक्रुद्धो भ्रामयन्राक्षसीं तनुम् ।
भीमसेनो महाबाहुरभिगर्जन्मुहुर्मुहुः ॥ १.१६६.३२ ॥
So sprach der zornige, starkarmige Bhīmasena und, den Leib der Rākṣasī herumwirbelnd, brüllte er immer wieder.
1.166.33
नरमांसैर्वृथा पुष्टो वृथा वृद्धो वृथामतिः ।
वृथामरणमर्हस्त्वं वृथाद्य न भविष्यसि ॥ १.१६६.३३ ॥
Vergebens mit Menschenfleisch genährt, vergebens gewachsen, törichten Sinnes: du verdienst einen sinnlosen Tod, und heute wirst du nicht mehr sein.
1.166.34
क्षेममद्य करिष्यामि यथा वनमकण्टकम् ।
न पुनर्मानुषान्हत्वा भक्षयिष्यसि राक्षस ॥ १.१६६.३४ ॥
Heute werde ich für Sicherheit sorgen, sodass der Wald dornenfrei wird; o Rākṣasa, nachdem du Menschen getötet hast, wirst du sie nicht mehr verschlingen.
1.166.35
इत्युक्त्वा भीमसेनस्तं निष्पिष्य धरणीतले ।
बाहुभ्यामवपीड्याशु पशुमारममारयत् ॥ १.१६६.३५ ॥
Nachdem er so gesprochen hatte, schmetterte Bhīmasena ihn zu Boden, drückte ihn sogleich mit seinen Armen nieder und tötete ihn wie ein Tier geschlachtet wird.
1.166.36
स मार्यमाणो भीमेन ननाद विपुलं स्वनम् ।
पूरयंस्तद्वनं सर्वं जलार्द्रे इव दुन्दुभिः ॥ १.१६६.३६ ॥
Während er von Bhīma getötet wurde, stieß er einen gewaltigen Schrei aus, der den ganzen Wald erfüllte, wie eine feuchte Trommel, die erklingt.
1.166.37
बाहुभ्यां योक्त्रयित्वा तं बलवान्पाण्डुनन्दनः ।
समुद्धाम्य शिरश्चास्य सग्रीवं तदपाहरत् ॥ १.१६६.३७ ॥
Der mächtige Sohn Pāṇḍus, ihn mit beiden Armen umschlingend, hob seinen Kopf samt Hals empor und riss ihn ab.
1.166.38
ततो भित्त्वा शिरश्चास्य सग्रीवं तदुदाक्षिपत् ।
तस्य निष्कर्णनयनं निर्जिह्वं रुधिरोक्षितम् ॥ १.१६६.३८ ॥
Dann spaltete er seinen Kopf samt Hals und schleuderte ihn fort; seine Ohren und Augen waren ausgerissen, die Zunge abgeschnitten, und er war mit Blut beschmiert.
1.166.39
प्राविद्धं भीमसेनेन शिरो विदशनं बभौ ।
प्रसारितभुजोद्धृष्टो भिन्नमांसत्वगन्तरः ॥ १.१६६.३९ ॥
Der von Bhīmasena geschleuderte Kopf glänzte mit seinen Zähnen; seine ausgestreckten Arme waren aufgeschürft, und innen waren Fleisch und Haut zerrissen.
1.166.40
कबन्धभूतस्तत्रासीद्दनुर्वज्रहतो तथा ।
हिडिम्बं निहतं दृष्ट्वा संहृष्टास्ते तरस्विनः ॥ १.१६६.४० ॥
Dort wurde der Dämon zu einem kopflosen Rumpf, als hätte ihn der Donnerkeil getroffen. Als sie Hiḍimba erschlagen sahen, freuten sich jene Helden.
1.166.41
हिडिम्बा सा च संप्रेक्ष्य निहतं राक्षसं रणे ।
अदृश्याश्चैव ये स्वस्स्थाः समेताः सर्षिचारणाः ॥ १.१६६.४१ ॥
Auch Hiḍimbā sah den im Kampf erschlagenen Dämon, und ebenso jene, die dort unsichtbar und friedlich versammelt waren, zusammen mit den Weisen und Barden.
1.166.42
पूजयन्ति स्म तं हृष्टाः साधुसाध्विति पाण्डवम् ।
भ्रातरश्चापि संहृष्टा युधिष्ठिरपुरोगमाः ॥ १.१६६.४२ ॥
Voll Freude ehrten sie den Pāṇḍava und riefen: »Gut gemacht, gut gemacht!«; und auch seine Brüder, angeführt von Yudhiṣṭhira, freuten sich sehr.
1.166.43
अपूजयन्नरव्याघ्रं भीमसेनमरिन्दमम् ।
अभिपूज्य महात्मानं भीमं भीमपराक्रमम्।
पुनरेवार्जुनो वाक्यमुवाचेदं वृकोदरम् ॥ १.१६६.४३ ॥
Sie ehrten Bhīmasena, den Tiger unter den Männern, den Bezwinger der Feinde. Nachdem er den großmütigen Bhīma von schrecklicher Tapferkeit geehrt hatte, sprach Arjuna erneut diese Worte zu Vṛkodara.
1.166.44
अदूरे नगरं मन्ये वनादस्मादहं विभो ।
शीघ्रं गच्छाम भद्रं ते न नो विद्यात्सुयोधनः ॥ १.१६६.४४ ॥
O Mächtiger, ich glaube, die Stadt ist nicht weit von diesem Wald. Möge es dir wohlergehen! Lasst uns schnell gehen, damit Suyodhana uns nicht erkennt.
1.166.45
ततः सर्वे तथेत्युक्त्वा मात्रा सह महारथाः ।
प्रययुः पुरुषव्याघ्रा हिडिम्बा चैव राक्षसी ॥ १.१६६.४५ ॥
Da sprachen alle jene großen Wagenkämpfer, Tiger unter den Männern: »So sei es«, und brachen mit ihrer Mutter auf, ebenso die Rākṣasī Hiḍimbā.