ಮಹಾಭಾರತ · ಅಧ್ಯಾಯ 1.183

1.183.1

एतच्छ्रुत्वा ततः सर्वे पाण्डवा भरतर्षभ ।
मनसा द्रौपदीं जग्मुरनङ्गशरपीडिताः ॥ १.१८३.१ ॥

ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ, ಭರತರ್ಷಭನೇ, ಪಾಂಡವರೆಲ್ಲರೂ ಮದನನ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಪೀಡಿತರಾಗಿ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ದ್ರೌಪದಿಯ ಬಳಿಗೆ ಹೋದರು.

ततस्तां रजनीं राजञ्छल्यविद्धा इवाभवन् ।
सर्वे चास्वस्थमनसो बभूवुस्ते महाबलाः ॥ १.१८३.२ ॥

ಆ ರಾತ್ರಿ, ರಾಜನೇ, ಆ ಮಹಾಬಲಿಗಳೆಲ್ಲರೂ ಮುಳ್ಳುಗಳಿಂದ ಚುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟವರಂತಾದರು; ಅವರ ಮನಸ್ಸುಗಳು ಅಸ್ವಸ್ಥವಾದವು.

ततः कुन्ती सुतान्दृष्ट्वा सर्वांस्तद्गतचेतसः ।
युधिष्ठिरमुवाचेदं वचनं सत्यवादिनी ॥ १.१८३.३ ॥

ಆಗ, ಮನಸ್ಸು ಅವಳ ಮೇಲೆಯೇ ನೆಟ್ಟಿದ್ದ ತನ್ನ ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲರನ್ನು ನೋಡಿ, ಸತ್ಯವಾದಿನಿ ಕುಂತಿ ಯುಧಿಷ್ಠಿರನಿಗೆ ಈ ಮಾತನ್ನು ಹೇಳಿದಳು.

चिररात्रोषिताः स्मेह ब्राह्मणस्य निवेशने ।
रममाणाः पुरे रम्ये लब्धभैक्षा महात्मनः ॥ १.१८३.४ ॥

ಇಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನಾವು ಬಹಳ ರಾತ್ರಿಗಳು ವಾಸಿಸಿದ್ದೆವು; ಆ ರಮ್ಯ ನಗರದಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷಿಸುತ್ತಾ, ಆ ಮಹಾತ್ಮನಿಂದ ಭಿಕ್ಷೆ ಪಡೆಯುತ್ತಾ.

यानीह रमणीयानि वनान्युपवनानि च ।
सर्वाणि तानि दृष्टानि पुनःपुनररिन्दम ॥ १.१८३.५ ॥

ಇಲ್ಲಿರುವ ರಮಣೀಯ ಕಾಡುಗಳು ಮತ್ತು ಉಪವನಗಳೆಲ್ಲವನ್ನೂ, ಶತ್ರುದಮನನೇ, ನಾವು ಪದೇ ಪದೇ ನೋಡಿದ್ದೇವೆ.

पुनर्दृष्टानि तानीह प्रीणयन्ति न नस्तथा ।
भैक्षं च न तथा वीर लभ्यते कुरुनन्दन ॥ १.१८३.६ ॥

ಇಲ್ಲಿ ಅವುಗಳನ್ನು ಮತ್ತೆ ನೋಡಿದರೂ ಅವು ನಮಗೆ ಹಿಂದಿನಂತೆ ಸಂತೋಷ ನೀಡುತ್ತಿಲ್ಲ; ವೀರನೇ, ಕುರುನಂದನನೇ, ಭಿಕ್ಷೆಯೂ ಹಿಂದಿನಂತೆ ದೊರೆಯುತ್ತಿಲ್ಲ.

ते वयं साधु पञ्चालान्गच्छाम यदि मन्यसे ।
अपूर्वदर्शनं वीर रमणीयं भविष्यति ॥ १.१८३.७ ॥

ನೀನು ಒಪ್ಪಿದರೆ ನಾವು ಪಾಂಚಾಲರ ಬಳಿಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಹೋಗೋಣ; ವೀರನೇ, ಅಲ್ಲಿ ಹಿಂದೆಂದೂ ಕಾಣದ ರಮಣೀಯ ದೃಶ್ಯ ಸಿಗುತ್ತದೆ.

सुभिक्षाश्चैव पञ्चालाः श्रूयन्ते शत्रुकर्शन ।
यज्ञसेनश्च राजाऽसौ ब्रह्मण्य इति सुश्रुम ॥ १.१८३.८ ॥

ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಕುಗ್ಗಿಸುವವನೇ, ಪಾಂಚಾಲರು ಸಮೃದ್ಧರೆಂದು ಕೇಳುತ್ತೇವೆ; ಆ ರಾಜ ಯಜ್ಞಸೇನನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಪ್ರೇಮಿ ಎಂದೂ ಕೇಳಿದ್ದೇವೆ.

एकत्र चिरवासश्च क्षमो न च मतो मम ।
ते तत्र साधु गच्छामो यदि त्वं पुत्र मन्यसे ॥ १.१८३.९ ॥

ಒಂದೇ ಕಡೆ ದೀರ್ಘಕಾಲ ವಾಸಿಸುವುದು ಯೋಗ್ಯವಲ್ಲ ಎಂಬುದು ನನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯ; ಮಗನೇ, ನೀನು ಒಪ್ಪಿದರೆ ನಾವು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಹೋಗೋಣ.

भवत्या यन्मतं कार्यं तदस्माकं परं हितम् ।
अनुजांस्तु न जानामि गच्छेयुर्नेति वा पुनः ॥ १.१८३.१० ॥

ನಿನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯವೇ ನಮಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಹಿತಕರವಾದದ್ದು; ಆದರೆ ನನ್ನ ಕಿರಿಯ ಸಹೋದರರು ಹೋಗುತ್ತಾರೋ ಇಲ್ಲವೋ ನನಗೆ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ.

ततः कुन्ती भीमसेनमर्जुनं यमजौ तथा ।
उवाच गमनं ते च तथेत्येवाब्रुवंस्तदा ॥ १.१८३.११ ॥

ಆಗ ಕುಂತಿ ಭೀಮಸೇನನಿಗೂ ಅರ್ಜುನನಿಗೂ, ಅವಳಿಗಳಾದ ಯಮರಿಗೂ ಹೇಳಿದಳು; ಅವರೂ ಆಗ 'ಸರಿ, ಹೋಗೋಣ' ಎಂದರು.

तत आमन्त्र्य तं विप्रं कुन्ती राजसुतैः सह ।
प्रतस्थे नगरीं रम्यां द्रुपदस्य महात्मनः ॥ १.१८३.१२ ॥

ನಂತರ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ವಿದಾಯ ಹೇಳಿ, ಕುಂತಿ ರಾಜಕುಮಾರರೊಡನೆ ಮಹಾತ್ಮ ದ್ರುಪದನ ರಮಣೀಯ ನಗರದ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಟಳು.