மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 1.183

1.183.1

एतच्छ्रुत्वा ततः सर्वे पाण्डवा भरतर्षभ ।
मनसा द्रौपदीं जग्मुरनङ्गशरपीडिताः ॥ १.१८३.१ ॥

இதைக் கேட்டதும், பரதர்களில் சிறந்தவனே, பாண்டவர்கள் அனைவரும் மன்மதனின் அம்புகளால் வருந்தி மனதால் திரௌபதியிடம் சென்றனர்.

ततस्तां रजनीं राजञ्छल्यविद्धा इवाभवन् ।
सर्वे चास्वस्थमनसो बभूवुस्ते महाबलाः ॥ १.१८३.२ ॥

அரசே, அந்த இரவில் அந்த மகாபலசாலிகள் அனைவரும் முள்ளால் குத்தப்பட்டவர்கள் போல் ஆனார்கள்; அவர்களின் மனம் அமைதியற்றது.

ततः कुन्ती सुतान्दृष्ट्वा सर्वांस्तद्गतचेतसः ।
युधिष्ठिरमुवाचेदं वचनं सत्यवादिनी ॥ १.१८३.३ ॥

பின்னர், மனம் அவளிடமே நிலைத்திருந்த தன் மகன்களைக் கண்ட சத்தியம் பேசும் குந்தி யுதிஷ்டிரரிடம் இவ்வார்த்தைகளைக் கூறினாள்.

चिररात्रोषिताः स्मेह ब्राह्मणस्य निवेशने ।
रममाणाः पुरे रम्ये लब्धभैक्षा महात्मनः ॥ १.१८३.४ ॥

இங்கே ஒரு பிராமணரின் வீட்டில் நீண்ட இரவுகள் தங்கியிருந்தோம்; அழகிய நகரில் மகிழ்ந்து, அந்த மகாத்மாவிடமிருந்து பிச்சை பெற்றுக்கொண்டு.

यानीह रमणीयानि वनान्युपवनानि च ।
सर्वाणि तानि दृष्टानि पुनःपुनररिन्दम ॥ १.१८३.५ ॥

இங்குள்ள மனோகரமான காடுகளும் சோலைகளும் அனைத்தையும், எதிரிகளை அடக்குபவனே, பலமுறை பார்த்திருக்கிறோம்.

पुनर्दृष्टानि तानीह प्रीणयन्ति न नस्तथा ।
भैक्षं च न तथा वीर लभ्यते कुरुनन्दन ॥ १.१८३.६ ॥

இங்கே அவற்றை மீண்டும் பார்த்தாலும் அவை நமக்கு முன்போல் மகிழ்ச்சி தரவில்லை; வீரனே, குருநந்தனனே, பிச்சையும் முன்போல் கிடைப்பதில்லை.

ते वयं साधु पञ्चालान्गच्छाम यदि मन्यसे ।
अपूर्वदर्शनं वीर रमणीयं भविष्यति ॥ १.१८३.७ ॥

நீ சம்மதித்தால் நாம் பாஞ்சாலர்களிடம் நன்றாகச் செல்வோம்; வீரனே, அங்கே முன்பு காணாத அழகிய காட்சி இருக்கும்.

सुभिक्षाश्चैव पञ्चालाः श्रूयन्ते शत्रुकर्शन ।
यज्ञसेनश्च राजाऽसौ ब्रह्मण्य इति सुश्रुम ॥ १.१८३.८ ॥

எதிரிகளை அடக்குபவனே, பாஞ்சாலர்கள் வளமிக்கவர்கள் என்று கேள்விப்படுகிறோம்; அந்த அரசன் யஜ்ஞசேனன் பிராமணர்களைப் போற்றுபவன் என்றும் கேட்டிருக்கிறோம்.

एकत्र चिरवासश्च क्षमो न च मतो मम ।
ते तत्र साधु गच्छामो यदि त्वं पुत्र मन्यसे ॥ १.१८३.९ ॥

ஓரிடத்தில் நீண்ட நாள் தங்குவது தகுதியானதல்ல என்பது என் கருத்து; மகனே, நீ சம்மதித்தால் நாம் அங்கே நன்றாகச் செல்வோம்.

भवत्या यन्मतं कार्यं तदस्माकं परं हितम् ।
अनुजांस्तु न जानामि गच्छेयुर्नेति वा पुनः ॥ १.१८३.१० ॥

உன் கருத்தே எங்களுக்குப் மிக நல்லது; ஆனால் என் தம்பிகள் போவார்களா இல்லையா என்று எனக்குத் தெரியாது.

ततः कुन्ती भीमसेनमर्जुनं यमजौ तथा ।
उवाच गमनं ते च तथेत्येवाब्रुवंस्तदा ॥ १.१८३.११ ॥

அப்போது குந்தி பீமசேனனிடமும் அர்ஜுனனிடமும், இரட்டையரான யமர்களிடமும் கூறினாள்; அவர்களும் அப்போது 'சரி, செல்வோம்' என்று கூறினர்.

तत आमन्त्र्य तं विप्रं कुन्ती राजसुतैः सह ।
प्रतस्थे नगरीं रम्यां द्रुपदस्य महात्मनः ॥ १.१८३.१२ ॥

பின்னர் அந்த பிராமணரிடம் விடைபெற்று, குந்தி அரச குமாரர்களுடன் மகாத்மா துருபதனின் அழகிய நகரை நோக்கிப் புறப்பட்டாள்.