महाभारत · अध्याय 1.183

1.183.1

एतच्छ्रुत्वा ततः सर्वे पाण्डवा भरतर्षभ ।
मनसा द्रौपदीं जग्मुरनङ्गशरपीडिताः ॥ १.१८३.१ ॥

हे ऐकून, हे भरतश्रेष्ठा, सर्व पांडव मदनाच्या बाणांनी पीडित होऊन मनाने द्रौपदीकडे गेले.

ततस्तां रजनीं राजञ्छल्यविद्धा इवाभवन् ।
सर्वे चास्वस्थमनसो बभूवुस्ते महाबलाः ॥ १.१८३.२ ॥

हे राजा, त्या रात्री ते सर्व महाबली जणू शल्यांनी विद्ध झाले; त्यांची मने अस्वस्थ झाली.

ततः कुन्ती सुतान्दृष्ट्वा सर्वांस्तद्गतचेतसः ।
युधिष्ठिरमुवाचेदं वचनं सत्यवादिनी ॥ १.१८३.३ ॥

मग, ज्यांचे मन तिच्यातच गुंतले होते अशा सर्व पुत्रांना पाहून सत्यवादिनी कुंतीने युधिष्ठिराला हे शब्द सांगितले.

चिररात्रोषिताः स्मेह ब्राह्मणस्य निवेशने ।
रममाणाः पुरे रम्ये लब्धभैक्षा महात्मनः ॥ १.१८३.४ ॥

येथे एका ब्राह्मणाच्या घरी आम्ही पुष्कळ रात्री राहिलो; त्या रमणीय नगरात आनंद घेत, त्या महात्म्याकडून भिक्षा मिळवत.

यानीह रमणीयानि वनान्युपवनानि च ।
सर्वाणि तानि दृष्टानि पुनःपुनररिन्दम ॥ १.१८३.५ ॥

येथील जी रमणीय वने व उपवने आहेत, ती सर्व हे शत्रुदमना, आम्ही वारंवार पाहिली आहेत.

पुनर्दृष्टानि तानीह प्रीणयन्ति न नस्तथा ।
भैक्षं च न तथा वीर लभ्यते कुरुनन्दन ॥ १.१८३.६ ॥

येथे ती पुन्हा पाहिली तरी आम्हांला पूर्वीसारखा आनंद देत नाहीत; आणि हे वीरा, कुरुनंदना, भिक्षाही पूर्वीसारखी मिळत नाही.

ते वयं साधु पञ्चालान्गच्छाम यदि मन्यसे ।
अपूर्वदर्शनं वीर रमणीयं भविष्यति ॥ १.१८३.७ ॥

तुम्हाला योग्य वाटत असेल तर आपण पांचालांकडे जाऊ; हे वीरा, तिथे अपूर्व आणि रमणीय दृश्य दिसेल.

सुभिक्षाश्चैव पञ्चालाः श्रूयन्ते शत्रुकर्शन ।
यज्ञसेनश्च राजाऽसौ ब्रह्मण्य इति सुश्रुम ॥ १.१८३.८ ॥

हे शत्रूंचे दमन करणाऱ्या, पांचाल सुभिक्ष असल्याचे ऐकले आहे; आणि तो राजा यज्ञसेन ब्राह्मणप्रिय आहे असेही आम्ही ऐकले आहे.

एकत्र चिरवासश्च क्षमो न च मतो मम ।
ते तत्र साधु गच्छामो यदि त्वं पुत्र मन्यसे ॥ १.१८३.९ ॥

एका ठिकाणी दीर्घकाळ राहणे योग्य वाटत नाही असे माझे मत आहे; हे पुत्रा, तुला योग्य वाटत असेल तर आपण तिथे चांगले जाऊ.

भवत्या यन्मतं कार्यं तदस्माकं परं हितम् ।
अनुजांस्तु न जानामि गच्छेयुर्नेति वा पुनः ॥ १.१८३.१० ॥

तुमचे जे मत ते आमच्यासाठी परम हितकारक आहे; पण माझे लहान भाऊ जातील की नाही हे मला माहीत नाही.

ततः कुन्ती भीमसेनमर्जुनं यमजौ तथा ।
उवाच गमनं ते च तथेत्येवाब्रुवंस्तदा ॥ १.१८३.११ ॥

तेव्हा कुंतीने भीमसेन, अर्जुन आणि यमज दोघांना सांगितले; त्यांनीही तेव्हा 'ठीक आहे, आपण जाऊ' असे म्हटले.

तत आमन्त्र्य तं विप्रं कुन्ती राजसुतैः सह ।
प्रतस्थे नगरीं रम्यां द्रुपदस्य महात्मनः ॥ १.१८३.१२ ॥

मग त्या ब्राह्मणाचा निरोप घेऊन कुंती राजपुत्रांसह महात्मा द्रुपदाच्या रमणीय नगरीकडे निघाली.