มหาภารตะ · อัธยายะ 1.183

1.183.1

एतच्छ्रुत्वा ततः सर्वे पाण्डवा भरतर्षभ ।
मनसा द्रौपदीं जग्मुरनङ्गशरपीडिताः ॥ १.१८३.१ ॥

เมื่อได้ฟังดังนี้แล้ว ปาณฑพทั้งหมด ข้าแต่ผู้เป็นยอดแห่งวงศ์ภรตะ ถูกลูกศรแห่งความรักแทงจนทุกข์ทรมาน จึงระลึกถึงเทราปทีด้วยใจ

ततस्तां रजनीं राजञ्छल्यविद्धा इवाभवन् ।
सर्वे चास्वस्थमनसो बभूवुस्ते महाबलाः ॥ १.१८३.२ ॥

ข้าแต่พระราชา ในคืนนั้นทุกคนเหมือนถูกหนามทิ่มแทง และจิตใจของวีรบุรุษผู้มีกำลังมากเหล่านั้นก็ไม่สงบ

ततः कुन्ती सुतान्दृष्ट्वा सर्वांस्तद्गतचेतसः ।
युधिष्ठिरमुवाचेदं वचनं सत्यवादिनी ॥ १.१८३.३ ॥

ครั้นกุนตีเห็นบุตรทั้งหมดมีจิตใจจดจ่อถึงเทราปทีอยู่ นางผู้กล่าวแต่คำสัตย์จึงกล่าวถ้อยคำเหล่านี้แก่ยุธิษฐิระ

चिररात्रोषिताः स्मेह ब्राह्मणस्य निवेशने ।
रममाणाः पुरे रम्ये लब्धभैक्षा महात्मनः ॥ १.१८३.४ ॥

เราพักอยู่ที่นี่หลายคืนแล้วในเรือนของพราหมณ์ เพลิดเพลินอยู่ในนครอันงดงาม และได้รับอาหารบิณฑบาตจากท่านผู้มีจิตใจยิ่งใหญ่

यानीह रमणीयानि वनान्युपवनानि च ।
सर्वाणि तानि दृष्टानि पुनःपुनररिन्दम ॥ १.१८३.५ ॥

ข้าแต่ผู้ปราบศัตรู ป่าและสวนอันงดงามทั้งหมดในที่นี้ เราได้เห็นแล้วซ้ำแล้วซ้ำเล่า

पुनर्दृष्टानि तानीह प्रीणयन्ति न नस्तथा ।
भैक्षं च न तथा वीर लभ्यते कुरुनन्दन ॥ १.१८३.६ ॥

แม้จะได้เห็นอีกครั้งที่นี่ ป่าเหล่านั้นก็ไม่ทำให้เรายินดีเหมือนเดิม ข้าแต่วีรบุรุษ ข้าแต่ความยินดีของวงศ์กุรุ อาหารบิณฑบาตก็หาได้ง่ายเหมือนก่อนไม่

ते वयं साधु पञ्चालान्गच्छाम यदि मन्यसे ।
अपूर्वदर्शनं वीर रमणीयं भविष्यति ॥ १.१८३.७ ॥

หากท่านเห็นชอบ ขอให้พวกเราไปยังแคว้นปัญจาละโดยดี ข้าแต่วีรบุรุษ จะมีภาพที่ไม่เคยเห็นมาก่อนและงดงามยิ่ง

सुभिक्षाश्चैव पञ्चालाः श्रूयन्ते शत्रुकर्शन ।
यज्ञसेनश्च राजाऽसौ ब्रह्मण्य इति सुश्रुम ॥ १.१८३.८ ॥

ข้าแต่ผู้ปราบศัตรู ได้ยินว่าแคว้นปัญจาละมีอาหารบิณฑบาตอุดมสมบูรณ์ และได้ยินว่าพระราชายัชญเสนะนั้นเคารพพราหมณ์

एकत्र चिरवासश्च क्षमो न च मतो मम ।
ते तत्र साधु गच्छामो यदि त्वं पुत्र मन्यसे ॥ १.१८३.९ ॥

การอยู่ในที่เดียวนานนั้นไม่เหมาะสม ตามความเห็นของแม่ ดังนั้น ลูกเอ๋ย หากลูกเห็นว่าควรไป ขอให้เราไปยังที่นั้นโดยดี

भवत्या यन्मतं कार्यं तदस्माकं परं हितम् ।
अनुजांस्तु न जानामि गच्छेयुर्नेति वा पुनः ॥ १.१८३.१० ॥

สิ่งที่แม่เห็นว่าควรทำ คือประโยชน์สูงสุดของพวกเรา แต่แม่ไม่ทราบว่าน้องชายทั้งหลายจะไปด้วยหรือไม่

ततः कुन्ती भीमसेनमर्जुनं यमजौ तथा ।
उवाच गमनं ते च तथेत्येवाब्रुवंस्तदा ॥ १.१८३.११ ॥

ครั้นนั้น กุนตีได้กล่าวกับภีมเสนะ อรชุน และฝาแฝดทั้งสอง และทุกคนก็กล่าวว่า "ก็ดี พวกเราจะไป"

तत आमन्त्र्य तं विप्रं कुन्ती राजसुतैः सह ।
प्रतस्थे नगरीं रम्यां द्रुपदस्य महात्मनः ॥ १.१८३.१२ ॥

แล้วนางกุนตีก็ลาพราหมณ์ผู้นั้น และออกเดินทางพร้อมกับราชบุตรทั้งหลาย มุ่งสู่นครอันงดงามของท้าวทรุปทะผู้มีจิตใจยิ่งใหญ่