మహాభారతం · అధ్యాయం 1.183

1.183.1

एतच्छ्रुत्वा ततः सर्वे पाण्डवा भरतर्षभ ।
मनसा द्रौपदीं जग्मुरनङ्गशरपीडिताः ॥ १.१८३.१ ॥

ఇది విని, భరతశ్రేష్ఠా, పాండవులందరూ మన్మథ బాణాలతో పీడితులై మనసులో ద్రౌపది వైపు వెళ్లారు.

ततस्तां रजनीं राजञ्छल्यविद्धा इवाभवन् ।
सर्वे चास्वस्थमनसो बभूवुस्ते महाबलाः ॥ १.१८३.२ ॥

ఆ రాత్రి, రాజా, ఆ మహాబలులందరూ శల్యాలతో గుచ్చబడినట్లు అయ్యారు; వారి మనసులు అస్వస్థమయ్యాయి.

ततः कुन्ती सुतान्दृष्ट्वा सर्वांस्तद्गतचेतसः ।
युधिष्ठिरमुवाचेदं वचनं सत्यवादिनी ॥ १.१८३.३ ॥

అప్పుడు, మనసులు ఆమెపైనే లగ్నమై ఉన్న తన కుమారులందరినీ చూసి, సత్యవాదిని అయిన కుంతి యుధిష్ఠిరునితో ఇలా అన్నది.

चिररात्रोषिताः स्मेह ब्राह्मणस्य निवेशने ।
रममाणाः पुरे रम्ये लब्धभैक्षा महात्मनः ॥ १.१८३.४ ॥

ఇక్కడ ఒక బ్రాహ్మణుని ఇంట్లో మేము చాలా రాత్రులు నివసించాము; ఆ రమ్య నగరంలో ఆనందిస్తూ, ఆ మహాత్ముని నుండి భిక్ష పొందుతూ.

यानीह रमणीयानि वनान्युपवनानि च ।
सर्वाणि तानि दृष्टानि पुनःपुनररिन्दम ॥ १.१८३.५ ॥

ఇక్కడ ఉన్న రమణీయమైన అడవులు, ఉపవనాలు అన్నింటినీ, శత్రుదమనా, మేము మళ్లీ మళ్లీ చూశాము.

पुनर्दृष्टानि तानीह प्रीणयन्ति न नस्तथा ।
भैक्षं च न तथा वीर लभ्यते कुरुनन्दन ॥ १.१८३.६ ॥

ఇక్కడ వాటిని మళ్లీ చూసినా అవి మమ్మల్ని అంతగా ఆనందపరచడం లేదు; వీరా, కురునందనా, భిక్ష కూడా అంతగా లభించడం లేదు.

ते वयं साधु पञ्चालान्गच्छाम यदि मन्यसे ।
अपूर्वदर्शनं वीर रमणीयं भविष्यति ॥ १.१८३.७ ॥

నీవు అంగీకరిస్తే మనం పాంచాలుల వద్దకు మంచిగా వెళ్దాం; వీరా, అక్కడ ఇంతకు ముందెన్నడూ చూడని రమణీయ దృశ్యం ఉంటుంది.

सुभिक्षाश्चैव पञ्चालाः श्रूयन्ते शत्रुकर्शन ।
यज्ञसेनश्च राजाऽसौ ब्रह्मण्य इति सुश्रुम ॥ १.१८३.८ ॥

శత్రువులను అణచేవాడా, పాంచాలులు సమృద్ధిగా ఉన్నారని వింటున్నాము; ఆ రాజు యజ్ఞసేనుడు బ్రాహ్మణ ప్రియుడని మేము విన్నాము.

एकत्र चिरवासश्च क्षमो न च मतो मम ।
ते तत्र साधु गच्छामो यदि त्वं पुत्र मन्यसे ॥ १.१८३.९ ॥

ఒకే చోట ఎక్కువ కాలం ఉండడం తగదని నా అభిప్రాయం; కుమారా, నీవు అంగీకరిస్తే మనం అక్కడికి మంచిగా వెళ్దాం.

भवत्या यन्मतं कार्यं तदस्माकं परं हितम् ।
अनुजांस्तु न जानामि गच्छेयुर्नेति वा पुनः ॥ १.१८३.१० ॥

నీ అభిప్రాయమే మాకు అత్యంత హితకరమైనది; కానీ నా తమ్ముళ్లు వెళ్తారో లేదో నాకు తెలియదు.

ततः कुन्ती भीमसेनमर्जुनं यमजौ तथा ।
उवाच गमनं ते च तथेत्येवाब्रुवंस्तदा ॥ १.१८३.११ ॥

అప్పుడు కుంతి భీమసేనుడితోనూ అర్జునుడితోనూ, యమళ సోదరులతోనూ చెప్పింది; వారు కూడా 'సరే, వెళ్దాం' అని అన్నారు.

तत आमन्त्र्य तं विप्रं कुन्ती राजसुतैः सह ।
प्रतस्थे नगरीं रम्यां द्रुपदस्य महात्मनः ॥ १.१८३.१२ ॥

అప్పుడు ఆ బ్రాహ్మణునికి వీడ్కోలు చెప్పి, కుంతి రాజకుమారులతో కలిసి మహాత్ముడైన ద్రుపదుని రమణీయ నగరం వైపు బయలుదేరింది.