ମହାଭାରତ · ଅଧ୍ୟାୟ 1.183

1.183.1

एतच्छ्रुत्वा ततः सर्वे पाण्डवा भरतर्षभ ।
मनसा द्रौपदीं जग्मुरनङ्गशरपीडिताः ॥ १.१८३.१ ॥

ଏହା ଶୁଣି, ହେ ଭରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସମସ୍ତ ପାଣ୍ଡବ କାମଦେବଙ୍କ ବାଣରେ ପୀଡ଼ିତ ହୋଇ ମନରେ ଦ୍ରୌପଦୀ ନିକଟକୁ ଗଲେ।

ततस्तां रजनीं राजञ्छल्यविद्धा इवाभवन् ।
सर्वे चास्वस्थमनसो बभूवुस्ते महाबलाः ॥ १.१८३.२ ॥

ହେ ରାଜନ୍, ସେହି ରାତ୍ରିରେ ସେହି ମହାବଳୀମାନେ ଯେମିତି ଶଳ୍ୟବିଦ୍ଧ ହୋଇଗଲେ; ସେମାନଙ୍କ ମନ ଅସ୍ଥିର ହେଲା।

ततः कुन्ती सुतान्दृष्ट्वा सर्वांस्तद्गतचेतसः ।
युधिष्ठिरमुवाचेदं वचनं सत्यवादिनी ॥ १.१८३.३ ॥

ତା'ପରେ, ଯାହାଙ୍କ ମନ ତାଙ୍କଠାରେ ଲାଗିଥିଲା ସେହି ସମସ୍ତ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖି, ସତ୍ୟବାଦିନୀ କୁନ୍ତୀ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ଏହି ବାକ୍ୟ କହିଲେ।

चिररात्रोषिताः स्मेह ब्राह्मणस्य निवेशने ।
रममाणाः पुरे रम्ये लब्धभैक्षा महात्मनः ॥ १.१८३.४ ॥

ଏଠାରେ ଜଣେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଘରେ ଆମେ ବହୁ ରାତି ରହିଥିଲୁ; ସେହି ରମଣୀୟ ନଗରରେ ଆନନ୍ଦ କରି, ସେହି ମହାତ୍ମାଙ୍କଠାରୁ ଭିକ୍ଷା ପାଇ।

यानीह रमणीयानि वनान्युपवनानि च ।
सर्वाणि तानि दृष्टानि पुनःपुनररिन्दम ॥ १.१८३.५ ॥

ଏଠାରେ ଥିବା ରମଣୀୟ ବନ ଓ ଉପବନ ସବୁ, ହେ ଅରିନ୍ଦମ, ଆମେ ବାରମ୍ବାର ଦେଖିଛୁ।

पुनर्दृष्टानि तानीह प्रीणयन्ति न नस्तथा ।
भैक्षं च न तथा वीर लभ्यते कुरुनन्दन ॥ १.१८३.६ ॥

ଏଠାରେ ସେସବୁକୁ ପୁଣି ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ଆମକୁ ପୂର୍ବପରି ଆନନ୍ଦ ଦିଅନ୍ତି ନାହିଁ; ଓ ବୀର, ହେ କୁରୁନନ୍ଦନ, ଭିକ୍ଷା ମଧ୍ୟ ପୂର୍ବପରି ମିଳୁ ନାହିଁ।

ते वयं साधु पञ्चालान्गच्छाम यदि मन्यसे ।
अपूर्वदर्शनं वीर रमणीयं भविष्यति ॥ १.१८३.७ ॥

ଆପଣ ଯଦି ମନେ କରନ୍ତି ତେବେ ଆମେ ପାଞ୍ଚାଳମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଭଲରେ ଯିବା; ହେ ବୀର, ସେଠାରେ ଅପୂର୍ବ ଓ ରମଣୀୟ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖାଯିବ।

सुभिक्षाश्चैव पञ्चालाः श्रूयन्ते शत्रुकर्शन ।
यज्ञसेनश्च राजाऽसौ ब्रह्मण्य इति सुश्रुम ॥ १.१८३.८ ॥

ହେ ଶତ୍ରୁ ଦମନକାରୀ, ପାଞ୍ଚାଳମାନେ ସୁଭିକ୍ଷ ବୋଲି ଶୁଣାଯାଏ; ଏବଂ ସେ ରାଜା ଯଜ୍ଞସେନ ବ୍ରାହ୍ମଣପ୍ରିୟ ବୋଲି ଆମେ ଶୁଣିଛୁ।

एकत्र चिरवासश्च क्षमो न च मतो मम ।
ते तत्र साधु गच्छामो यदि त्वं पुत्र मन्यसे ॥ १.१८३.९ ॥

ଗୋଟିଏ ସ୍ଥାନରେ ଦୀର୍ଘକାଳ ରହିବା ଉପଯୁକ୍ତ ନୁହେଁ ବୋଲି ମୋର ମତ; ହେ ପୁତ୍ର, ଯଦି ତୁମେ ମନେ କର ତେବେ ଆମେ ସେଠାକୁ ଭଲରେ ଯିବା।

भवत्या यन्मतं कार्यं तदस्माकं परं हितम् ।
अनुजांस्तु न जानामि गच्छेयुर्नेति वा पुनः ॥ १.१८३.१० ॥

ଆପଣଙ୍କର ଯାହା ମତ ତାହା ଆମ ପାଇଁ ପରମ ହିତକର; କିନ୍ତୁ ମୁଁ ମୋ ସାନ ଭାଇମାନେ ଯିବେ କି ନ ଯିବେ ଜାଣେ ନାହିଁ।

ततः कुन्ती भीमसेनमर्जुनं यमजौ तथा ।
उवाच गमनं ते च तथेत्येवाब्रुवंस्तदा ॥ १.१८३.११ ॥

ତେବେ କୁନ୍ତୀ ଭୀମସେନ, ଅର୍ଜୁନ ଓ ଯମଜ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ କହିଲେ; ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ସେତେବେଳେ କହିଲେ, 'ଠିକ ଅଛି, ଆମେ ଯିବା।'

तत आमन्त्र्य तं विप्रं कुन्ती राजसुतैः सह ।
प्रतस्थे नगरीं रम्यां द्रुपदस्य महात्मनः ॥ १.१८३.१२ ॥

ତା'ପରେ ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କଠାରୁ ବିଦାୟ ନେଇ କୁନ୍ତୀ ରାଜପୁତ୍ରମାନଙ୍କ ସହିତ ମହାତ୍ମା ଦ୍ରୁପଦଙ୍କ ରମଣୀୟ ନଗରୀ ଆଡ଼କୁ ଯାତ୍ରା କଲେ।