Mahābhārata · Adhyāya 1.187
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.187.1
तापत्य इति यद्वाक्यमुक्तवानसि मामिह ।
तदहं ज्ञातुमिच्छामि तापत्यार्थं विनिश्चितम् ॥ १.१८७.१ ॥
Ich möchte die Bedeutung des Wortes „tāpatya“, das du hier zu mir gesagt hast, genau erfahren.
1.187.2
तपती नाम का चैषा तापत्या यत्कृते वयम् ।
कौन्तेया हि वयं साधो तत्त्वमिच्छामि वेदितुम् ॥ १.१८७.२ ॥
Diese hier heißt Tapatī, die Tāpatyā, um deretwillen wir Söhne Kuntīs sind. O guter Mann, diese Wahrheit möchte ich erfahren.
1.187.3
एवमुक्तः स गन्धर्वः कुन्तीपुत्रं धनञ्जयम् ।
विश्रुतं त्रिषु लोकेषु श्रावयामास वै कथाम् ॥ १.१८७.३ ॥
So angesprochen erzählte der Gandharva die Geschichte Dhanañjaya, dem Sohn Kuntīs, der in den drei Welten berühmt war.
1.187.4
हन्त ते कथयिष्यामि कथामेतां मनोरमाम् ।
यथावदखिलां पार्थ सर्वबुद्धिमतां वर ॥ १.१८७.४ ॥
Gut, o Pārtha, Bester aller Weisen: Ich werde dir diese reizvolle Geschichte vollständig und genau erzählen.
1.187.5
उक्तवानस्मि येन त्वां तापत्य इति यद्वचः ।
तत्तेऽहं कथयिष्यामि शृणुष्वैकमना भव ॥ १.१८७.५ ॥
Ich werde dir den Grund nennen, weshalb ich dir das Wort „tāpatya“ sagte; höre mit ungeteiltem Geist zu.
1.187.6
य एष दिवि धिष्ण्येन नाकं व्याप्नोति तेजसा ।
एतस्य तपती नाम बभूव सदृशी सुता ॥ १.१८७.६ ॥
Er, der im Himmel mit seinem Glanz den Himmel durchdringt, hatte eine Tochter namens Tapatī, ihm gleich.
1.187.7
विवस्वतो वै देवस्य सावित्र्यवरजा विभो ।
विश्रुता त्रिषु लोकेषु तपती तपसा युता ॥ १.१८७.७ ॥
O Mächtiger, die jüngere Tochter des Gottes Vivasvat, jüngere Schwester der Sāvitrī, in den drei Welten berühmt und mit Askese begabt, war Tapatī.
1.187.8
न देवी नासुरी चैव न यक्षी न च राक्षसी ।
नाप्सरा न च गन्धर्वी तथा रूपेण काचन ॥ १.१८७.८ ॥
Keine Göttin, keine Asurī, keine Yakṣī, keine Rākṣasī, keine Apsaras und keine Gandharvī war ihr an Schönheit gleich.
1.187.9
सुविभक्तानवद्याङ्गी स्वसितायतलोचना ।
स्वाचारा चैव साध्वी च सुवेषा चैव भामिनी ॥ १.१८७.९ ॥
Mit wohlgeformten, makellosen Gliedern und weißen, langen Augen, von gutem Betragen, wahrhaft tugendhaft, schön gekleidet und anmutig.
1.187.10
त तस्याः सदृशं कंचित्त्रिषु लोकेषु भारत ।
भर्तारं सविता मेने रूपशीलगुणश्रुतैः ॥ १.१८७.१० ॥
O Bhārata, Savitṛ (die Sonne) meinte, dass es in den drei Welten niemanden gebe, der ihr als Gatte angemessen sei, nach Schönheit, Charakter, Tugend und Wissen beurteilt.
1.187.11
संप्राप्तयौवनां पश्यन्देयां दुहितरं तु ताम् ।
द्व्यष्टवर्षां तु तां श्यामां सविता रूपशालिनीम्।
नोपलेभे ततः शान्तिं संप्रदानं विचिन्तयन् ॥ १.१८७.११ ॥
Als Savitṛ seine Tochter im heiratsfähigen Alter sah und über die Vermählung dieses dunklen, strahlenden Mädchens von sechzehn Jahren nachdachte, fand er keine Ruhe.
1.187.12
अथर्क्षपुत्रः क्रान्तेय कुरूणामृषभो बली ।
सूर्यमाराधयामास नृपः संवरणस्तदा ॥ १.१८७.१२ ॥
Da verehrte König Saṃvaraṇa, Sohn des Ṛkṣa, der Stier unter den Kuru, der Mächtige, die Sonne.
1.187.13
अर्ध्यमाल्योपहाराद्यैर्गन्धैश्च नियतः शुचिः ।
नियमैरुपवासैश्च तपोभिर्विविधैरपि ॥ १.१८७.१३ ॥
Mit Arghya, Girlanden, Opfergaben und dergleichen, mit Düften, selbstbeherrscht und rein, durch Observanzen, Fasten und vielfältige Askesen.
1.187.14
सुश्रूषुरनहंवादी शुचिः पौरवनन्दन ।
अंशुमन्तं समुद्यन्तं पूजयामास भक्तिमान् ॥ १.१८७.१४ ॥
Dienstbereit, frei von Hochmut, rein, Freude der Pauravas, voller Hingabe, verehrte er den aufgehenden Aṃśumān (Sonne).
1.187.15
ततः कृतज्ञं धर्मज्ञं रूपेणासदृशं भुवि ।
तपत्याः सदृशं मेने सूर्यः संवरणं पतिम् ॥ १.१८७.१५ ॥
Da hielt die Sonne Saṃvaraṇa, dankbar, des Dharma kundig, an Schönheit auf Erden unvergleichlich, für den passenden Gemahl Tapatīs.
1.187.16
दातुमैच्छत्ततः कन्यां तस्मै संवरणाय ताम् ।
नृपोत्तमाय कौरव्य विश्रुताभिजनाय च ॥ १.१८७.१६ ॥
Da wollte er diese Jungfrau Saṃvaraṇa geben, dem besten der Könige von berühmter Abstammung, o Kaurava.
1.187.17
यथा हि दिवि दीप्तांशुः प्रभासयति तेजसा ।
तथा भुवि महिपालो दीप्त्या संवरणोऽभवत् ॥ १.१८७.१७ ॥
Wie die strahlende Sonne am Himmel mit ihrem Glanz leuchtet, so wurde Saṃvaraṇa zum Beschützer der Erde, der mit Pracht erstrahlte.
1.187.18
यथाऽर्चयन्ति चादित्यमुद्यन्तं ब्रह्मवादिनः ।
तथा संवरणं पार्थ ब्राह्मणावरजाः प्रजाः ॥ १.१८७.१८ ॥
Wie die Kenner des Veda die aufgehende Sonne verehren, so verehrte das Volk, nachgeordnet den Brahmanen, Saṃvaraṇa, o Pārtha.
1.187.19
स सोममति कान्तत्वादादित्यमति तेजसा ।
बभूव नृपतिः श्रीमान्सुहृदां दुर्हृदामपि ॥ १.१८७.१९ ॥
Er übertraf den Mond an Anmut und die Sonne an Glanz; dieser glanzvolle König wurde sowohl von seinen Freunden als auch von seinen Feinden geachtet.
1.187.20
एवंगुणस्य नृपतेस्तथावृत्तस्य कौरव ।
तस्मै दातुं मनश्चक्रे तपतीं तपनः स्वयम् ॥ १.१८७.२० ॥
O Kaurava, der Sonnengott Tapana selbst beschloss, Tapatī jenem König von solchen Eigenschaften und solchem Wandel zu geben.
1.187.21
स कदाचिदथो राजा श्रीमानमितविक्रमः ।
चचार मृगयां पार्थ पर्वतोपवने किल ॥ १.१८७.२१ ॥
Einmal ging jener glanzvolle König von unermesslicher Tapferkeit, o Pārtha, im Wald nahe dem Berg auf die Jagd.
1.187.22
चरतो मृगयां तस्य क्षुत्पिपासासमन्वितः ।
ममार राज्ञः कौन्तेय गिरावप्रतिमो हयः ॥ १.१८७.२२ ॥
Während der König auf der Jagd umherstreifte, o Sohn der Kuntī, starb sein unvergleichliches Pferd auf dem Berg, von Hunger und Durst gequält.
1.187.23
स मृताश्वश्चरन्पार्थ पद्भ्यामेव गिरौ नृपः ।
ददर्शासदृशीं लोके कन्यामायतलोचनाम् ॥ १.१८७.२३ ॥
O Pārtha, als sein Pferd tot war, wanderte der König zu Fuß auf dem Berg umher und erblickte eine im Weltall unvergleichliche Jungfrau mit weit geöffneten Augen.
1.187.24
स एव एकामासाद्य कन्यां परबलार्दनः ।
तस्थौ नृपतिशार्दूलः पश्यन्नविचलेक्षणः ॥ १.१८७.२४ ॥
Jener Tiger unter den Königen, Bezwinger feindlicher Heere, trat zu jener einen Jungfrau und stand da, sie mit unbewegtem Blick betrachtend.
1.187.25
स हि तां तर्कयामास रूपतो नृपतिः श्रियम् ।
पुनः संतर्कयामास रवेर्भ्रष्टामिव प्रभाम् ॥ १.१८७.२५ ॥
Der König erkannte sie an ihrer Schönheit als Śrī selbst; und erneut betrachtete er sie wie einen vom Sonnenlicht gefallenen Glanz.
1.187.26
वपुषा वर्चसा चैव शिखामिव विभावसोः ।
प्रसन्नत्वेन कान्त्या च चन्द्ररेखामिवामलाम् ॥ १.१८७.२६ ॥
An Gestalt und Glanz glich sie der Flamme des Feuers; an klarer Heiterkeit und Schimmer glich sie der makellosen Mondsichel.
1.187.27
गिरिपृष्ठे तु सा यस्मिन्स्थिता स्वसितलोचना ।
विभ्राजमाना शुशुभे प्रतिमेव हिरण्मयी ॥ १.१८७.२७ ॥
Auf dem Gipfel des Berges stehend, mit ihren schwarz-weißen Augen, strahlte sie wie ein goldenes Bildnis.
1.187.28
तस्या रूपेण स गिरिर्वेषेण च विशेषतः ।
ससवृक्षक्षुपलतो हिरण्मय इवाभवत् ॥ १.१८७.२८ ॥
Durch ihre Schönheit und besonders durch ihren Schmuck wurde jener Berg mit Bäumen, Sträuchern und Ranken wie aus Gold.
1.187.29
अवमेने च तां दृष्ट्वा सर्वलोकेषु योषितः ।
अवाप्तं चात्मनो मेने स राजा चक्षुषः फलं ॥ १.१८७.२९ ॥
Als er sie sah, verachtete er die Frauen aller Welten, und jener König glaubte, die Frucht seiner Augen erlangt zu haben.
1.187.30
जन्मप्रभृति यत्किचिंद्दृष्टवान्स महीपतिः ।
रूपं न सदृशं तस्यास्तर्कयामास किंचन ॥ १.१८७.३० ॥
Seit seiner Geburt hatte der König alles gesehen, doch keine Gestalt, so urteilte er, war der ihren gleich.
1.187.31
तया बद्धमनश्चक्षुः पाशैर्गुणमयैस्तदा ।
न चचाल ततो देशाद्बुबुधे न च किंचन ॥ १.१८७.३१ ॥
Da wurden durch sie sein Geist und seine Augen von Fesseln aus Eigenschaften gebunden. Er rührte sich nicht von jenem Ort und bemerkte nichts.
1.187.32
अस्या नूनं विशालाक्ष्याः सदेवासुरमानुषम् ।
लोकं निर्मथ्य धात्रेदं रूपमाविष्कृतं कृतम् ॥ १.१८७.३२ ॥
Gewiss wurde diese Gestalt der weitäugigen Frau vom Schöpfer gebildet, der die Welt von Göttern, Dämonen und Menschen durchrührte und sie offenbarte.
1.187.33
एवं संतर्कयामास रूपद्रविणसंपदा ।
कन्यामसदृशीं लोके नृपः संवरणस्तदा ॥ १.१८७.३३ ॥
So schloss König Saṃvaraṇa durch den Reichtum ihrer Schönheit damals, dass das Mädchen auf der Welt ohnegleichen sei.
1.187.34
तां च दृष्ट्वैव कल्याणीं कल्याणाभिजनो नृपः ।
जगाम मनसा चिन्तां कामबाणेन पीडितः ॥ १.१८७.३४ ॥
Als er jene Glückliche sah, versank der König edler Herkunft in Gedanken, von Liebespfeilen gequält.
1.187.35
दह्यमानः स तीव्रेण नृपतिर्मन्मथाग्निना ।
अप्रगल्भां प्रगल्भस्तां तदोवाच मनोहराम् ॥ १.१८७.३५ ॥
Vom heftigen Feuer der Liebe verzehrt, sprach der König damals zu jener liebreizenden Jungfrau, die scheu und doch kühn war.
1.187.36
काऽसि कस्यासि रम्भोरु किमर्थं चेह तिष्ठसि ।
कथं च निर्जनेऽरण्ये चरस्येका शुचिस्मिते ॥ १.१८७.३६ ॥
O du Schenkel wie ein Bananenstamm, wer bist du, wessen Tochter, und warum stehst du hier? O du von reinem Lächeln, wie wanderst du allein in diesem menschenleeren Wald?
1.187.37
त्वं हि सर्वानवद्याङ्गी सर्वाभरणभूषिता ।
विभूषणमिवैतेषां भूषणानामभीप्सितम् ॥ १.१८७.३७ ॥
Du bist an allen Gliedern makellos, mit allen Schmuckstücken geschmückt, wie der ersehnteste Schmuck aller Zierden.
1.187.38
न देवीं नासुरीं चैव न यक्षीं न च राक्षसीम् ।
न च भोगवतीं मन्ये न गन्धवीं न मानुषीम् ॥ १.१८७.३८ ॥
Ich halte keine Göttin, keine Asurī, keine Yakṣī, keine Rākṣasī, keine Bhogavatī (Schlangenmädchen), keine Gandharvī und keine Menschenfrau für deinesgleichen.
1.187.39
या हि दृष्टा मया काश्चिच्छ्रुता वाऽपि वराङ्गनाः ।
न तासां सदृशीं मन्ये त्वामहं मत्तकाशिनि ॥ १.१८७.३९ ॥
Unter den vortrefflichen Frauen, die ich gesehen oder von denen ich gehört habe, halte ich keine für deinesgleichen, o du von berauschendem Glanz.
1.187.40
दृष्ट्वैव चारुवदने चन्द्रात्कान्ततरं तव ।
वदनं पद्मपत्राक्षं मां मथ्नातीव मन्मथः ॥ १.१८७.४० ॥
Schon beim Anblick deines Antlitzes, o Schöngesichtige, lieblicher als der Mond, mit lotusblattgleichen Augen, quält mich Manmatha wie man Butter schlägt.
1.187.41
एवं तां स महीपालो बभाषे न तु सा तदा ।
कामार्तं निर्जनेऽरण्ये प्रत्यबाषथ किंचन ॥ १.१८७.४१ ॥
So sprach der König zu ihr, doch sie antwortete ihm damals nichts; im einsamen Wald gab sie dem liebeskranken König keine Antwort.
1.187.42
ततो लालप्यमानस्य पार्थिवस्यायतेक्षणा ।
सौदामिनीव चाभ्रेषु तत्रैवान्तरधीयत ॥ १.१८७.४२ ॥
Da verschwand die langäugige Frau, während der König klagte, genau dort, wie ein Blitz in den Wolken.
1.187.43
तामन्वेष्टुं स नृपतिः परिचक्राम सर्वतः ।
वनं वनजपत्राक्षीं भ्रमन्नुन्मत्तवत्तदा ॥ १.१८७.४३ ॥
Um sie zu suchen, irrte der König überall umher; durch den Wald wandernd, auf der Suche nach der Lotusblatt-Äugigen, wurde er da wie ein Wahnsinniger.
1.187.44
अपश्यमानः स तु तां बहु तत्र विलप्य च ।
निश्चेष्टः पार्थिवश्रेष्ठो मुहूर्तं स व्यतिष्ठत ॥ १.१८७.४४ ॥
Da er sie nicht sah, stand jener Beste der Könige, dort vielfach klagend, einen Augenblick reglos da.