மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 1.187
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.187.1
तापत्य इति यद्वाक्यमुक्तवानसि मामिह ।
तदहं ज्ञातुमिच्छामि तापत्यार्थं विनिश्चितम् ॥ १.१८७.१ ॥
நீங்கள் இங்கே என்னிடம் 'தாபத்ய' என்று சொன்ன அந்த வார்த்தையின் பொருளை உறுதியாக அறிய விரும்புகிறேன்.
1.187.2
तपती नाम का चैषा तापत्या यत्कृते वयम् ।
कौन्तेया हि वयं साधो तत्त्वमिच्छामि वेदितुम् ॥ १.१८७.२ ॥
இவள் தபதி என்ற பெயர் கொண்ட சூரியனின் மகள்; அவளுக்காகவே நாங்கள் குந்தியின் மக்கள். ஓ நல்லவரே, அந்த உண்மையை அறிய விரும்புகிறேன்.
1.187.3
एवमुक्तः स गन्धर्वः कुन्तीपुत्रं धनञ्जयम् ।
विश्रुतं त्रिषु लोकेषु श्रावयामास वै कथाम् ॥ १.१८७.३ ॥
இவ்வாறு கேட்கப்பட்ட அந்த கந்தர்வன், மூன்று உலகங்களிலும் புகழ்பெற்ற குந்தியின் மகன் தனஞ்சயனுக்குக் கதையைச் சொன்னான்.
1.187.4
हन्त ते कथयिष्यामि कथामेतां मनोरमाम् ।
यथावदखिलां पार्थ सर्वबुद्धिमतां वर ॥ १.१८७.४ ॥
சரி, பார்த்தா, இந்த மனத்தைக் கவரும் கதையை முழுவதுமாக உள்ளபடியே உனக்குச் சொல்வேன். அறிவாளிகளில் சிறந்தவனே.
1.187.5
उक्तवानस्मि येन त्वां तापत्य इति यद्वचः ।
तत्तेऽहं कथयिष्यामि शृणुष्वैकमना भव ॥ १.१८७.५ ॥
நான் உன்னிடம் 'தாபத்யன்' என்று சொன்ன அந்த வார்த்தையின் காரணத்தை நான் உனக்குச் சொல்வேன்; ஒருமனதுடன் கேள்.
1.187.6
य एष दिवि धिष्ण्येन नाकं व्याप्नोति तेजसा ।
एतस्य तपती नाम बभूव सदृशी सुता ॥ १.१८७.६ ॥
வானில் தன் ஒளியால் சொர்க்கத்தை நிறைக்கும் இவனுக்கு, இவனைப் போன்ற தபதி என்ற பெயருடைய மகள் பிறந்தாள்.
1.187.7
विवस्वतो वै देवस्य सावित्र्यवरजा विभो ।
विश्रुता त्रिषु लोकेषु तपती तपसा युता ॥ १.१८७.७ ॥
ஓ வல்லமை மிக்கவனே! தேவனான விவஸ்வானின் சாவித்ரிக்குப் பின் பிறந்தவளான தபதி, மூன்று உலகங்களிலும் புகழ்பெற்றவளும் தவத்தால் நிறைந்தவளுமாவாள்.
1.187.8
न देवी नासुरी चैव न यक्षी न च राक्षसी ।
नाप्सरा न च गन्धर्वी तथा रूपेण काचन ॥ १.१८७.८ ॥
தேவி, அசுரி, யக்ஷி, ராட்சசி, அப்சரஸ், கந்தர்வி, இவர்களில் எவரும் அழகில் அவளுக்கு நிகரானவள் இல்லை.
1.187.9
सुविभक्तानवद्याङ्गी स्वसितायतलोचना ।
स्वाचारा चैव साध्वी च सुवेषा चैव भामिनी ॥ १.१८७.९ ॥
நன்கு அமைந்த, குற்றமற்ற அவயவங்களையும், வெண்மையும் நீண்ட கண்களையும் கொண்டவள்; நல்லொழுக்கமுள்ள, கற்புடைய, அழகிய ஆடை அணிந்த பெண்மணி.
1.187.10
त तस्याः सदृशं कंचित्त्रिषु लोकेषु भारत ।
भर्तारं सविता मेने रूपशीलगुणश्रुतैः ॥ १.१८७.१० ॥
ஓ பாரதா! மூன்று உலகங்களிலும் அவளுக்குத் தகுந்த கணவன் எவனுமில்லை என்று சவிதா (சூரியன்) அழகு, நற்குணம், நற்பண்பு, கல்வி ஆகியவற்றை எண்ணி நினைத்தான்.
1.187.11
संप्राप्तयौवनां पश्यन्देयां दुहितरं तु ताम् ।
द्व्यष्टवर्षां तु तां श्यामां सविता रूपशालिनीम्।
नोपलेभे ततः शान्तिं संप्रदानं विचिन्तयन् ॥ १.१८७.११ ॥
யௌவனம் அடைந்த மகளைக் கொடுக்கவேண்டியவளாகக் கண்ட சவிதா, பதினாறு வயதுடைய அந்த அழகு மிக்க இளம் பெண்ணை கொடுக்க எண்ணி சிந்தித்தும் அமைதி பெறவில்லை.
1.187.12
अथर्क्षपुत्रः क्रान्तेय कुरूणामृषभो बली ।
सूर्यमाराधयामास नृपः संवरणस्तदा ॥ १.१८७.१२ ॥
அப்பொழுது ருக்ஷனின் மகனும், குருக்களில் சிறந்தவனும் வலிமையுடையவனுமான அரசன் சம்வரணன் சூரியனை ஆராதித்தான்.
1.187.13
अर्ध्यमाल्योपहाराद्यैर्गन्धैश्च नियतः शुचिः ।
नियमैरुपवासैश्च तपोभिर्विविधैरपि ॥ १.१८७.१३ ॥
அர்க்கியம், மாலை, காணிக்கைகள் முதலியவற்றாலும், நறுமணங்களாலும், கட்டுப்பாடுடனும் தூய்மையுடனும், நியமங்கள், உபவாசங்கள் மற்றும் பல்வேறு தவங்களாலும் (அவன் வழிபட்டான்).
1.187.14
सुश्रूषुरनहंवादी शुचिः पौरवनन्दन ।
अंशुमन्तं समुद्यन्तं पूजयामास भक्तिमान् ॥ १.१८७.१४ ॥
பணிவுடனும் அகங்காரமின்றியும் தூய்மையுடனும், பௌரவர்களின் மகிழ்ச்சியே, பக்தியுடன் உதிக்கும் அம்சுமானை (சூரியனை) அவன் வழிபட்டான்.
1.187.15
ततः कृतज्ञं धर्मज्ञं रूपेणासदृशं भुवि ।
तपत्याः सदृशं मेने सूर्यः संवरणं पतिम् ॥ १.१८७.१५ ॥
பின்னர், நன்றியுள்ளவனும் தர்மத்தை அறிந்தவனும், உலகில் அழகில் ஒப்பற்றவனுமான சம்வரணனை, தபதியின் தகுந்த கணவனாக சூரியன் கருதினான்.
1.187.16
दातुमैच्छत्ततः कन्यां तस्मै संवरणाय ताम् ।
नृपोत्तमाय कौरव्य विश्रुताभिजनाय च ॥ १.१८७.१६ ॥
பின்னர், சிறந்த அரசனும் புகழ்பெற்ற குலத்தவனுமான சம்வரணனுக்கு அந்தக் கன்னியை கொடுக்க அவன் விரும்பினான், ஓ கௌரவ்யா.
1.187.17
यथा हि दिवि दीप्तांशुः प्रभासयति तेजसा ।
तथा भुवि महिपालो दीप्त्या संवरणोऽभवत् ॥ १.१८७.१७ ॥
வானில் ஒளிரும் கதிரவன் தன் தேஜஸால் ஒளி வீசுவது போல், பூமியில் மன்னன் சம்வரணன் தன் ஒளியால் விளங்கினான்.
1.187.18
यथाऽर्चयन्ति चादित्यमुद्यन्तं ब्रह्मवादिनः ।
तथा संवरणं पार्थ ब्राह्मणावरजाः प्रजाः ॥ १.१८७.१८ ॥
பிரம்மவாதிகள் உதிக்கும் ஆதித்தியனை வழிபடுவது போல், ஓ பார்த்தா, பிராமணர்களுக்கு அடுத்த நிலையிலுள்ள மக்கள் சம்வரணனை வழிபட்டனர்.
1.187.19
स सोममति कान्तत्वादादित्यमति तेजसा ।
बभूव नृपतिः श्रीमान्सुहृदां दुर्हृदामपि ॥ १.१८७.१९ ॥
அவன் அழகில் சந்திரனையும் ஒளியில் சூரியனையும் மிஞ்சினான்; அவன் செல்வமும் புகழும் நிறைந்த அரசனாக, நண்பர்களுக்கும் பகைவர்களுக்கும் ஒருசேர விளங்கினான்.
1.187.20
एवंगुणस्य नृपतेस्तथावृत्तस्य कौरव ।
तस्मै दातुं मनश्चक्रे तपतीं तपनः स्वयम् ॥ १.१८७.२० ॥
குரு குலத்தவனே, இத்தகைய குணங்களும் நடத்தையும் கொண்ட அரசனுக்கு தபதியை அளிக்க சூரியனே தானாக மனம் கொண்டான்.
1.187.21
स कदाचिदथो राजा श्रीमानमितविक्रमः ।
चचार मृगयां पार्थ पर्वतोपवने किल ॥ १.१८७.२१ ॥
ஒருமுறை அந்த அளவற்ற வீரமும் செல்வமும் கொண்ட அரசன், பிருதையின் மகனே, மலைக்கு அருகிலுள்ள காட்டில் வேட்டைக்குச் சென்றான்.
1.187.22
चरतो मृगयां तस्य क्षुत्पिपासासमन्वितः ।
ममार राज्ञः कौन्तेय गिरावप्रतिमो हयः ॥ १.१८७.२२ ॥
குந்தியின் மகனே, வேட்டையில் அலைந்தபோது, பசியாலும் தாகத்தாலும் வருந்திய அரசனின் ஒப்பற்ற குதிரை மலையில் இறந்தது.
1.187.23
स मृताश्वश्चरन्पार्थ पद्भ्यामेव गिरौ नृपः ।
ददर्शासदृशीं लोके कन्यामायतलोचनाम् ॥ १.१८७.२३ ॥
பிருதையின் மகனே, குதிரை இறந்தபின் அரசன் மலையில் கால்நடையாக அலைந்தபோது, உலகில் ஒப்பற்ற, நீண்ட கண்களுடைய ஒரு கன்னியைக் கண்டான்.
1.187.24
स एव एकामासाद्य कन्यां परबलार्दनः ।
तस्थौ नृपतिशार्दूलः पश्यन्नविचलेक्षणः ॥ १.१८७.२४ ॥
எதிரிப் படையை நசுக்கும் அந்த அரசர்களில் புலி, அந்த ஒரு கன்னியை அணுகி, அசையாத கண்களுடன் அவளை நோக்கியபடி நின்றான்.
1.187.25
स हि तां तर्कयामास रूपतो नृपतिः श्रियम् ।
पुनः संतर्कयामास रवेर्भ्रष्टामिव प्रभाम् ॥ १.१८७.२५ ॥
அரசன் அவளது அழகில் செல்வத்தின் திருவைக் கண்டான்; பின்னர் சூரியனிடமிருந்து விழுந்த ஒளியைப் போல் என்று மீண்டும் எண்ணினான்.
1.187.26
वपुषा वर्चसा चैव शिखामिव विभावसोः ।
प्रसन्नत्वेन कान्त्या च चन्द्ररेखामिवामलाम् ॥ १.१८७.२६ ॥
அவளது உடலாலும் ஒளியாலும் அவள் நெருப்பின் சுடரைப் போலிருந்தாள்; தெளிந்த பிரகாசத்தாலும் காந்தியாலும் களங்கமற்ற பிறைச் சந்திரனின் கோடு போலிருந்தாள்.
1.187.27
गिरिपृष्ठे तु सा यस्मिन्स्थिता स्वसितलोचना ।
विभ्राजमाना शुशुभे प्रतिमेव हिरण्मयी ॥ १.१८७.२७ ॥
மலை முகட்டில் அவள் நின்ற இடத்தில், கருமை கலந்த வெண்மையான கண்களுடன் ஒளிர்ந்து, தங்கச் சிலை போல் அவள் திகழ்ந்தாள்.
1.187.28
तस्या रूपेण स गिरिर्वेषेण च विशेषतः ।
ससवृक्षक्षुपलतो हिरण्मय इवाभवत् ॥ १.१८७.२८ ॥
அவளது அழகாலும், குறிப்பாக அவளது அலங்காரத்தாலும், அந்த மலை மரங்கள், புதர்கள், கொடிகளுடன் தங்கமயமானது போல் ஆயிற்று.
1.187.29
अवमेने च तां दृष्ट्वा सर्वलोकेषु योषितः ।
अवाप्तं चात्मनो मेने स राजा चक्षुषः फलं ॥ १.१८७.२९ ॥
அவளைக் கண்டு அவன் எல்லா உலகங்களின் பெண்களையும் இழிவாக மதித்தான்; அந்த அரசன் தனது கண்களின் பயனைப் பெற்றதாக எண்ணினான்.
1.187.30
जन्मप्रभृति यत्किचिंद्दृष्टवान्स महीपतिः ।
रूपं न सदृशं तस्यास्तर्कयामास किंचन ॥ १.१८७.३० ॥
பிறந்தது முதல் அந்த அரசன் கண்டிருந்த எதுவும் அவளது அழகுக்கு ஒப்பாகவில்லை என்று அவன் எண்ணினான்.
1.187.31
तया बद्धमनश्चक्षुः पाशैर्गुणमयैस्तदा ।
न चचाल ततो देशाद्बुबुधे न च किंचन ॥ १.१८७.३१ ॥
அப்போது அவளால் அவனது மனமும் கண்களும் குணமயமான கயிறுகளால் கட்டுண்டன. அவன் அந்த இடத்தை விட்டு அசையவில்லை, எதையும் உணரவில்லை.
1.187.32
अस्या नूनं विशालाक्ष्याः सदेवासुरमानुषम् ।
लोकं निर्मथ्य धात्रेदं रूपमाविष्कृतं कृतम् ॥ १.१८७.३२ ॥
நிச்சயமாக இந்த விசாலாக்ஷியின் இந்த அழகை, தேவர், அசுரர், மனிதர்கள் உள்ள உலகத்தைக் கடைந்து படைப்பாளர் வெளிப்படுத்தி உருவாக்கியுள்ளார்.
1.187.33
एवं संतर्कयामास रूपद्रविणसंपदा ।
कन्यामसदृशीं लोके नृपः संवरणस्तदा ॥ १.१८७.३३ ॥
இவ்வாறு அழகு என்னும் செல்வத்தால் அரசன் சம்வரணன் அப்போது அந்தக் கன்னியை உலகில் ஒப்பற்றவளென்று எண்ணினான்.
1.187.34
तां च दृष्ट्वैव कल्याणीं कल्याणाभिजनो नृपः ।
जगाम मनसा चिन्तां कामबाणेन पीडितः ॥ १.१८७.३४ ॥
அந்த மங்கலையைக் கண்டதும், நல்ல குலத்தில் பிறந்த அரசன் மனதில் கவலை கொண்டான்; மன்மதனின் அம்பால் துன்புற்றான்.
1.187.35
दह्यमानः स तीव्रेण नृपतिर्मन्मथाग्निना ।
अप्रगल्भां प्रगल्भस्तां तदोवाच मनोहराम् ॥ १.१८७.३५ ॥
கடும் மன்மத நெருப்பால் எரிந்த அரசன், அப்போது அந்த வெட்கமுள்ளவளும் துணிவுள்ளவளுமான மனோகரியிடம் பேசினான்.
1.187.36
काऽसि कस्यासि रम्भोरु किमर्थं चेह तिष्ठसि ।
कथं च निर्जनेऽरण्ये चरस्येका शुचिस्मिते ॥ १.१८७.३६ ॥
ரம்பை போன்ற தொடையுடையவளே! நீ யார், யாருடையவள், இங்கே எதற்காக நிற்கிறாய்? தூய புன்னகையுடையவளே, இந்த ஆளற்ற காட்டில் தனியாக ஏன் திரிகிறாய்?
1.187.37
त्वं हि सर्वानवद्याङ्गी सर्वाभरणभूषिता ।
विभूषणमिवैतेषां भूषणानामभीप्सितम् ॥ १.१८७.३७ ॥
நீ குறையற்ற அங்கங்களையும், எல்லா அணிகலன்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டவளுமாக இருக்கிறாய்; இந்த அணிகலன்களுக்கெல்லாம் விரும்பத்தக்க அணியாகவே இருக்கிறாய்.
1.187.38
न देवीं नासुरीं चैव न यक्षीं न च राक्षसीम् ।
न च भोगवतीं मन्ये न गन्धवीं न मानुषीम् ॥ १.१८७.३८ ॥
நான் தேவியையோ, அசுரப் பெண்ணையோ, யக்ஷியையோ, ராக்ஷசியையோ, போகவதி நாகப் பெண்ணையோ, கந்தர்வப் பெண்ணையோ, மானுடப் பெண்ணையோ உனக்கு நிகரானவளாக நினைக்கவில்லை.
1.187.39
या हि दृष्टा मया काश्चिच्छ्रुता वाऽपि वराङ्गनाः ।
न तासां सदृशीं मन्ये त्वामहं मत्तकाशिनि ॥ १.१८७.३९ ॥
நான் பார்த்த அல்லது கேள்விப்பட்ட சிறந்த பெண்கள் எவரையும் அவர்களில் ஒருவரும் உனக்கு ஒப்பானவளாக நான் நினைக்கவில்லை, மத்தகாசினியே.
1.187.40
दृष्ट्वैव चारुवदने चन्द्रात्कान्ततरं तव ।
वदनं पद्मपत्राक्षं मां मथ्नातीव मन्मथः ॥ १.१८७.४० ॥
அழகிய முகத்தவளே, நிலவைவிட இனிமையான உன் தாமரை இதழ் போன்ற கண்களுடைய முகத்தைக் கண்டதுமே மன்மதன் என்னை கடைவது போல் வருத்துகிறான்.
1.187.41
एवं तां स महीपालो बभाषे न तु सा तदा ।
कामार्तं निर्जनेऽरण्ये प्रत्यबाषथ किंचन ॥ १.१८७.४१ ॥
அரசன் அவளிடம் இவ்வாறு பேசினான்; ஆனால் அவள் அப்போது எதுவும் பதில் சொல்லவில்லை. ஆளற்ற காட்டில் காமத்தால் வாடியவனுக்கு அவள் எதுவும் பதிலளிக்கவில்லை.
1.187.42
ततो लालप्यमानस्य पार्थिवस्यायतेक्षणा ।
सौदामिनीव चाभ्रेषु तत्रैवान्तरधीयत ॥ १.१८७.४२ ॥
அப்போது புலம்பிக்கொண்டிருந்த அரசனின் முன்பே, நீண்ட கண்களுடையவள் மேகங்களில் மின்னல் மறைவதுபோல் அங்கேயே மறைந்துவிட்டாள்.
1.187.43
तामन्वेष्टुं स नृपतिः परिचक्राम सर्वतः ।
वनं वनजपत्राक्षीं भ्रमन्नुन्मत्तवत्तदा ॥ १.१८७.४३ ॥
அவளைத் தேடுவதற்காக அந்த அரசன் எல்லா இடங்களிலும் சுற்றித் திரிந்தான்; தாமரை இதழ் போன்ற கண்களை உடையவளைத் தேடி காடு காடாக அலைந்து, அப்போது பித்தனைப் போல் ஆனான்.
1.187.44
अपश्यमानः स तु तां बहु तत्र विलप्य च ।
निश्चेष्टः पार्थिवश्रेष्ठो मुहूर्तं स व्यतिष्ठत ॥ १.१८७.४४ ॥
அவளைக் காணாமல் அந்த அரசர்களில் சிறந்தவன் அங்கே பலவாறு புலம்பி, ஒரு கணம் அசைவற்று நின்றான்.