Mahābhārata · Adhyāya 1.187
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.187.1
तापत्य इति यद्वाक्यमुक्तवानसि मामिह ।
तदहं ज्ञातुमिच्छामि तापत्यार्थं विनिश्चितम् ॥ १.१८७.१ ॥
Desejo saber com certeza o sentido da palavra «tāpatya» que me disseste aqui.
1.187.2
तपती नाम का चैषा तापत्या यत्कृते वयम् ।
कौन्तेया हि वयं साधो तत्त्वमिच्छामि वेदितुम् ॥ १.१८७.२ ॥
Esta chama-se Tapatī, a tāpatyā, por causa de quem somos filhos de Kuntī. Ó sábio, desejo conhecer essa verdade.
1.187.3
एवमुक्तः स गन्धर्वः कुन्तीपुत्रं धनञ्जयम् ।
विश्रुतं त्रिषु लोकेषु श्रावयामास वै कथाम् ॥ १.१८७.३ ॥
Assim interpelado, aquele gandharva fez ouvir a história a Dhanañjaya, filho de Kuntī, renomado nos três mundos.
1.187.4
हन्त ते कथयिष्यामि कथामेतां मनोरमाम् ।
यथावदखिलां पार्थ सर्वबुद्धिमतां वर ॥ १.१८७.४ ॥
Muito bem, ó Pārtha, o melhor de todos os sábios: contar-te-ei esta encantadora história por inteiro e exatamente como é.
1.187.5
उक्तवानस्मि येन त्वां तापत्य इति यद्वचः ।
तत्तेऽहं कथयिष्यामि शृणुष्वैकमना भव ॥ १.१८७.५ ॥
Vou dizer-te a razão pela qual te disse a palavra «tāpatya»; ouve com a mente concentrada.
1.187.6
य एष दिवि धिष्ण्येन नाकं व्याप्नोति तेजसा ।
एतस्य तपती नाम बभूव सदृशी सुता ॥ १.१८७.६ ॥
Aquele que, no céu, penetra o paraíso com o seu esplendor, teve uma filha chamada Tapatī, semelhante a ele.
1.187.7
विवस्वतो वै देवस्य सावित्र्यवरजा विभो ।
विश्रुता त्रिषु लोकेषु तपती तपसा युता ॥ १.१८७.७ ॥
Ó poderoso, a filha mais nova do deus Vivasvat, irmã mais nova de Sāvitrī, renomada nos três mundos e dotada de austeridade, era Tapatī.
1.187.8
न देवी नासुरी चैव न यक्षी न च राक्षसी ।
नाप्सरा न च गन्धर्वी तथा रूपेण काचन ॥ १.१८७.८ ॥
Nenhuma deusa, nenhuma asurī, nenhuma yakṣī, nenhuma rākṣasī, nenhuma apsaras ou gandharvī era igual a ela em beleza.
1.187.9
सुविभक्तानवद्याङ्गी स्वसितायतलोचना ।
स्वाचारा चैव साध्वी च सुवेषा चैव भामिनी ॥ १.१८७.९ ॥
De membros bem proporcionados e irrepreensíveis, de olhos brancos e longos, de bom comportamento, virtuosa, bem trajada e graciosa.
1.187.10
त तस्याः सदृशं कंचित्त्रिषु लोकेषु भारत ।
भर्तारं सविता मेने रूपशीलगुणश्रुतैः ॥ १.१८७.१० ॥
Ó Bhārata, Savitṛ (o Sol) julgou, pela beleza, caráter, virtudes e saber, que não havia nos três mundos ninguém adequado a ela como marido.
1.187.11
संप्राप्तयौवनां पश्यन्देयां दुहितरं तु ताम् ।
द्व्यष्टवर्षां तु तां श्यामां सविता रूपशालिनीम्।
नोपलेभे ततः शान्तिं संप्रदानं विचिन्तयन् ॥ १.१८७.११ ॥
Vendo sua filha em idade de ser dada em casamento, Savitṛ, ponderando sobre a entrega daquela jovem morena e radiante de dezesseis anos, não encontrou paz.
1.187.12
अथर्क्षपुत्रः क्रान्तेय कुरूणामृषभो बली ।
सूर्यमाराधयामास नृपः संवरणस्तदा ॥ १.१८७.१२ ॥
Então o rei Saṃvaraṇa, filho de Ṛkṣa, touro entre os Kuru, poderoso, adorou o Sol.
1.187.13
अर्ध्यमाल्योपहाराद्यैर्गन्धैश्च नियतः शुचिः ।
नियमैरुपवासैश्च तपोभिर्विविधैरपि ॥ १.१८७.१३ ॥
Com arghya, guirlandas, oferendas e outras coisas, com perfumes, controlado e puro, por meio de observâncias, jejuns e diversas austeridades.
1.187.14
सुश्रूषुरनहंवादी शुचिः पौरवनन्दन ।
अंशुमन्तं समुद्यन्तं पूजयामास भक्तिमान् ॥ १.१८७.१४ ॥
Atento ao serviço, livre de arrogância, puro, deleite dos Pauravas, cheio de devoção, honrou o Aṃśumān que nascia.
1.187.15
ततः कृतज्ञं धर्मज्ञं रूपेणासदृशं भुवि ।
तपत्याः सदृशं मेने सूर्यः संवरणं पतिम् ॥ १.१८७.१५ ॥
Então o sol considerou Saṃvaraṇa, grato, conhecedor do dharma, incomparável em beleza na terra, marido apropriado para Tapatī.
1.187.16
दातुमैच्छत्ततः कन्यां तस्मै संवरणाय ताम् ।
नृपोत्तमाय कौरव्य विश्रुताभिजनाय च ॥ १.१८७.१६ ॥
Então quis dar aquela donzela a Saṃvaraṇa, o melhor dos reis, de linhagem renomada, ó Kaurava.
1.187.17
यथा हि दिवि दीप्तांशुः प्रभासयति तेजसा ।
तथा भुवि महिपालो दीप्त्या संवरणोऽभवत् ॥ १.१८७.१७ ॥
Assim como o sol de raios brilhantes resplandece no céu com seu brilho, assim Saṃvaraṇa tornou-se protetor da terra, brilhando em esplendor.
1.187.18
यथाऽर्चयन्ति चादित्यमुद्यन्तं ब्रह्मवादिनः ।
तथा संवरणं पार्थ ब्राह्मणावरजाः प्रजाः ॥ १.१८७.१८ ॥
Assim como os expositores do Veda adoram o sol nascente, assim o povo, inferior aos brâmanes, venerava Saṃvaraṇa, ó Pārtha.
1.187.19
स सोममति कान्तत्वादादित्यमति तेजसा ।
बभूव नृपतिः श्रीमान्सुहृदां दुर्हृदामपि ॥ १.१८७.१९ ॥
Superou a lua em formosura e o sol em esplendor; aquele glorioso rei foi igualmente estimado pelos amigos e temido pelos inimigos.
1.187.20
एवंगुणस्य नृपतेस्तथावृत्तस्य कौरव ।
तस्मै दातुं मनश्चक्रे तपतीं तपनः स्वयम् ॥ १.१८७.२० ॥
Ó Kaurava, o próprio deus-sol Tapana resolveu dar Tapatī àquele rei de tais qualidades e conduta.
1.187.21
स कदाचिदथो राजा श्रीमानमितविक्रमः ।
चचार मृगयां पार्थ पर्वतोपवने किल ॥ १.१८७.२१ ॥
Certa vez, aquele glorioso rei de valor incomensurável saiu à caça, ó Pārtha, na floresta junto à montanha.
1.187.22
चरतो मृगयां तस्य क्षुत्पिपासासमन्वितः ।
ममार राज्ञः कौन्तेय गिरावप्रतिमो हयः ॥ १.१८७.२२ ॥
Enquanto o rei caçava errante, ó filho de Kuntī, seu cavalo incomparável, afligido pela fome e pela sede, morreu na montanha.
1.187.23
स मृताश्वश्चरन्पार्थ पद्भ्यामेव गिरौ नृपः ।
ददर्शासदृशीं लोके कन्यामायतलोचनाम् ॥ १.१८७.२३ ॥
Ó Pārtha, morto o cavalo, o rei vagava a pé pela montanha e viu uma donzela incomparável no mundo, de olhos grandes.
1.187.24
स एव एकामासाद्य कन्यां परबलार्दनः ।
तस्थौ नृपतिशार्दूलः पश्यन्नविचलेक्षणः ॥ १.१८७.२४ ॥
Aquele tigre entre os reis, destruidor das forças inimigas, aproximou-se daquela única donzela e ficou ali, contemplando-a com olhos imóveis.
1.187.25
स हि तां तर्कयामास रूपतो नृपतिः श्रियम् ।
पुनः संतर्कयामास रवेर्भ्रष्टामिव प्रभाम् ॥ १.१८७.२५ ॥
O rei a reconheceu, por sua beleza, como a própria Śrī; e de novo a considerou como um brilho caído do sol.
1.187.26
वपुषा वर्चसा चैव शिखामिव विभावसोः ।
प्रसन्नत्वेन कान्त्या च चन्द्ररेखामिवामलाम् ॥ १.१८७.२६ ॥
Pelo corpo e pelo brilho, era como a chama do fogo; pela serenidade clara e pelo esplendor, como a linha imaculada da lua crescente.
1.187.27
गिरिपृष्ठे तु सा यस्मिन्स्थिता स्वसितलोचना ।
विभ्राजमाना शुशुभे प्रतिमेव हिरण्मयी ॥ १.१८७.२७ ॥
De pé no cume da montanha, de olhos negros e brancos, ela resplandecia como uma imagem de ouro.
1.187.28
तस्या रूपेण स गिरिर्वेषेण च विशेषतः ।
ससवृक्षक्षुपलतो हिरण्मय इवाभवत् ॥ १.१८७.२८ ॥
Pela beleza dela e sobretudo pelo seu adorno, aquela montanha, com árvores, arbustos e trepadeiras, tornou-se como de ouro.
1.187.29
अवमेने च तां दृष्ट्वा सर्वलोकेषु योषितः ।
अवाप्तं चात्मनो मेने स राजा चक्षुषः फलं ॥ १.१८७.२९ ॥
Ao vê-la, desprezou as mulheres de todos os mundos, e aquele rei pensou ter obtido o fruto de seus olhos.
1.187.30
जन्मप्रभृति यत्किचिंद्दृष्टवान्स महीपतिः ।
रूपं न सदृशं तस्यास्तर्कयामास किंचन ॥ १.१८७.३० ॥
Desde o nascimento, tudo o que o rei tinha visto: nenhuma forma, julgou ele, era igual à dela.
1.187.31
तया बद्धमनश्चक्षुः पाशैर्गुणमयैस्तदा ।
न चचाल ततो देशाद्बुबुधे न च किंचन ॥ १.१८७.३१ ॥
Então sua mente e seus olhos ficaram presos por laços feitos de qualidades. Ele não se moveu daquele lugar nem percebeu coisa alguma.
1.187.32
अस्या नूनं विशालाक्ष्याः सदेवासुरमानुषम् ।
लोकं निर्मथ्य धात्रेदं रूपमाविष्कृतं कृतम् ॥ १.१८७.३२ ॥
Certamente esta forma desta mulher de olhos grandes foi criada pelo Criador, que agitou o mundo dos deuses, asuras e homens e a revelou.
1.187.33
एवं संतर्कयामास रूपद्रविणसंपदा ।
कन्यामसदृशीं लोके नृपः संवरणस्तदा ॥ १.१८७.३३ ॥
Assim, pela riqueza de sua beleza, o rei Saṃvaraṇa então julgou a donzela incomparável no mundo.
1.187.34
तां च दृष्ट्वैव कल्याणीं कल्याणाभिजनो नृपः ।
जगाम मनसा चिन्तां कामबाणेन पीडितः ॥ १.१८७.३४ ॥
Ao ver aquela auspiciosa, o rei de nobre linhagem mergulhou em pensamentos, atormentado pela flecha do desejo.
1.187.35
दह्यमानः स तीव्रेण नृपतिर्मन्मथाग्निना ।
अप्रगल्भां प्रगल्भस्तां तदोवाच मनोहराम् ॥ १.१८७.३५ ॥
Ardendo no fogo feroz do amor, o rei então falou àquela encantadora donzela, tímida e, no entanto, ousada.
1.187.36
काऽसि कस्यासि रम्भोरु किमर्थं चेह तिष्ठसि ।
कथं च निर्जनेऽरण्ये चरस्येका शुचिस्मिते ॥ १.१८७.३६ ॥
Ó tu de coxas como bananeira, quem és, de quem és, e por que estás aqui? Ó de sorriso puro, como vagas sozinha nesta floresta deserta?
1.187.37
त्वं हि सर्वानवद्याङ्गी सर्वाभरणभूषिता ।
विभूषणमिवैतेषां भूषणानामभीप्सितम् ॥ १.१८७.३७ ॥
És irrepreensível em cada membro, adornada com todas as joias, como o ornamento mais desejado de todos os ornamentos.
1.187.38
न देवीं नासुरीं चैव न यक्षीं न च राक्षसीम् ।
न च भोगवतीं मन्ये न गन्धवीं न मानुषीम् ॥ १.१८७.३८ ॥
Não considero igual a ti nenhuma deusa, asurī, yakṣī, rākṣasī, Bhogavatī (donzela serpente), gandharvī ou mulher humana.
1.187.39
या हि दृष्टा मया काश्चिच्छ्रुता वाऽपि वराङ्गनाः ।
न तासां सदृशीं मन्ये त्वामहं मत्तकाशिनि ॥ १.१८७.३९ ॥
Entre as excelentes mulheres que vi ou de quem ouvi falar, nenhuma creio ser igual a ti, ó radiante de esplendor embriagador.
1.187.40
दृष्ट्वैव चारुवदने चन्द्रात्कान्ततरं तव ।
वदनं पद्मपत्राक्षं मां मथ्नातीव मन्मथः ॥ १.१८७.४० ॥
Ao ver teu rosto, ó bela de semblante, mais encantador que a lua, de olhos como pétalas de lótus, Manmatha agita-me como se me batesse.
1.187.41
एवं तां स महीपालो बभाषे न तु सा तदा ।
कामार्तं निर्जनेऽरण्ये प्रत्यबाषथ किंचन ॥ १.१८७.४१ ॥
Assim lhe falou o rei, mas ela nada respondeu então; na floresta deserta, não respondeu coisa alguma ao rei tomado pelo desejo.
1.187.42
ततो लालप्यमानस्य पार्थिवस्यायतेक्षणा ।
सौदामिनीव चाभ्रेषु तत्रैवान्तरधीयत ॥ १.१८७.४२ ॥
Então, enquanto o rei se lamentava, a de olhos longos desapareceu ali mesmo, como o relâmpago entre as nuvens.
1.187.43
तामन्वेष्टुं स नृपतिः परिचक्राम सर्वतः ।
वनं वनजपत्राक्षीं भ्रमन्नुन्मत्तवत्तदा ॥ १.१८७.४३ ॥
Para procurá-la, o rei percorreu todos os lados; vagando pela floresta à procura daquela de olhos como pétalas de lótus, tornou-se então como um louco.
1.187.44
अपश्यमानः स तु तां बहु तत्र विलप्य च ।
निश्चेष्टः पार्थिवश्रेष्ठो मुहूर्तं स व्यतिष्ठत ॥ १.१८७.४४ ॥
Não a vendo, aquele melhor dos reis, lamentando-se muito ali, ficou imóvel por um momento.