Mahābhārata · Adhyāya 1.189
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.189.1
एवमुक्त्वा ततस्तूर्णं जगामोर्ध्वमनिन्दिता ।
तपतीतपतीत्येव विललापातुरो नृपः ॥ १.१८९.१ ॥
So sprach sie und entschwand rasch nach oben, die Makellose. Der bekümmerte König klagte nur noch: »Tapatī, Tapatī!«
1.189.2
प्रास्स्वलच्चासकृद्राजा पुनरुत्थाय धावति ।
धावमानस्तु तपतीमदृष्ट्वैव महीपतिः।
स तु राजा पुनर्भूमौ तत्रैव निपपात ह ॥ १.१८९.२ ॥
Der König strauchelte immer wieder, erhob sich erneut und lief los. Doch als er Tapatī nicht sah, stürzte der Herrscher der Erde im Laufen dort wieder zu Boden.
1.189.3
अन्वेषमाणः सबलस्तं राजानं नृपोत्तमम् ।
अमात्यः सानुयात्रश्च तं ददर्श महावने ॥ १.१८९.३ ॥
Mit dem Heer suchend, fand der Minister samt Gefolge jenen besten der Könige im großen Wald.
1.189.4
क्षितौ निपतितं काले शक्रध्वजमिवोच्छ्रितम् ।
त हि दृष्ट्वा महेष्वासं निरस्तं पतितं भुवि ॥ १.१८९.४ ॥
Er sah jenen großen Bogenschützen auf der Erde liegen, wie ein hoch erhobenes Banner Śakras, zu Boden gestürzt.
1.189.5
बभूव सोऽस्य सचिवः संप्रदीप्त इवाग्निना ।
त्वरया चोपसङ्गम्य स्नेहादागतसंभ्रमः ॥ १.१८९.५ ॥
Sein Minister wurde wie von Feuer entflammt; aus Zuneigung eilte er herbei und geriet in Aufregung.
1.189.6
तं समुत्थापयामास नृपतिं काममोहितम् ।
भूतलाद्भूमिपालेशं पितेव पतितं सुतम् ॥ १.१८९.६ ॥
Er richtete den von Begierde verwirrten König vom Boden auf, wie ein Vater seinen gestürzten Sohn aufrichtet.
1.189.7
प्रज्ञया वयसा चैव वृद्धः कीर्त्या नयेन च ।
अमात्यस्तं समुत्थाप्य बभूव विगतज्वरः ॥ १.१८९.७ ॥
Der an Weisheit, Alter, Ruhm und Klugheit ältere Minister richtete ihn auf, und der König wurde von seiner Qual befreit.
1.189.8
उवाच चैनं कल्याण्या वाचा मधुरयोत्थिम् ।
मा भैर्मनुजशार्दूल भद्रमस्तु तवानघ ॥ १.१८९.८ ॥
Zu dem Aufgerichteten sprach er mit süßer, verheißungsvoller Stimme: 'Fürchte dich nicht, Tiger unter den Menschen. Möge dir Glück beschieden sein, Makelloser.'
1.189.9
क्षुत्पिपासापरिश्रान्तं तर्कयामास वै नृपम् ।
पतितं पातनं सङ्ख्ये शात्रवाणां महीतले ॥ १.१८९.९ ॥
Er vermutete, dass der König, erschöpft von Hunger und Durst, im Kampf von Feinden niedergestreckt worden war und am Boden lag.
1.189.10
वारिणा च सुशीतेन शिरस्तस्याभ्यषेचयत् ।
अस्पृशन्मुकुटं राज्ञः पुण्डरीकसुगन्धिना ॥ १.१८९.१० ॥
Mit sehr kühlem Wasser besprengte er das Haupt des Königs, ohne die Krone zu berühren, mit lotusduftendem Wasser.
1.189.11
ततः प्रत्यागतप्राणस्तद्बलं बलवान्नृपः ।
सर्वं विसर्जयामास तमेकं सचिवं विना ॥ १.१८९.११ ॥
Als ihm das Leben zurückkehrte, entließ der mächtige König sein ganzes Heer, bis auf einen einzigen Minister.
1.189.12
ततस्तस्याज्ञया राज्ञो विप्रतस्थे महद्बलम् ।
स तु राजा गिरिप्रस्थे तस्मिन्पुनरुपाविशत् ॥ १.१८९.१२ ॥
Dann brach auf des Königs Befehl das große Heer auf, und der König setzte sich dort auf dem Bergplateau wieder nieder.
1.189.13
ततस्तस्मिन् गिरिवरे शुचिर्भूत्वा कृताञ्जलिः ।
आरिराधयिषुः सूर्यं तस्थावूर्ध्वमुखः क्षितौ ॥ १.१८९.१३ ॥
Da stand er auf jenem besten Berg, rein und mit gefalteten Händen, den Wunsch hegend, die Sonne zu versöhnen, auf dem Boden, das Gesicht nach oben gewandt.
1.189.14
जगाम मनसा चैव वसिष्ठमृषिसत्तमम् ।
पुरोहितममित्रघ्नं तदा संवरणो नृपः ॥ १.१८९.१४ ॥
Da wandte sich König Saṃvaraṇa im Geiste an Vasiṣṭha, den besten der Weisen, seinen Hauspriester, den Vernichter der Feinde.
1.189.15
नक्तन्दिनमथैकत्र स्थिते तस्मिञ्जनाधिपे ।
अथाजगाम विप्रर्षिस्तदा द्वादशमेऽहनि ॥ १.१८९.१५ ॥
Während der König dort Nacht und Tag an einem Ort stand, kam am zwölften Tag jener brahmanische Weise.
1.189.16
स विदित्वैव नृपतिं तपत्या हृतमानसम् ।
दिव्येन विधिना ज्ञात्वा भावितात्मा महानृपिः ॥ १.१८९.१६ ॥
Der große Weise erkannte den König, dessen Herz Tapatī geraubt hatte; er wusste es auf göttlichem Wege, und der selbstbeherrschte Seher begriff alles.
1.189.17
तथा तु नियतात्मानं तं नृपं मुनिसत्तमः ।
आबभाषे स धर्मात्मा तस्यैवार्थचिकीर्षया ॥ १.१८९.१७ ॥
Da sprach der beste der Weisen, rechtschaffen im Herzen, zu jenem selbstbeherrschten König, den Wunsch hegend, sein eigenes Ziel zu erfüllen.
1.189.18
स तस्य मनुजेन्द्रस्य पश्यतो भगवानृषिः ।
ऊर्ध्वमाचक्रमे द्रष्टुं भास्करं भास्करद्युतिः ॥ १.१८९.१८ ॥
Während der Herr der Menschen zusah, erhob sich jener gesegnete Weise, strahlend wie die Sonne, nach oben, um die Sonne zu schauen.
1.189.19
योजनानां तु नियुतं क्षणाद्गत्वा तपोधनः ।
सहस्रांशुं ततो विप्रः कृताञ्जलिरुपस्थितः।
वसिष्ठोहमिति प्रीत्या स चात्मानं न्यवेदयत् ॥ १.१८९.१९ ॥
Der an Askese reiche Brahmane legte in einem Augenblick hunderttausend Yojanas zurück, trat mit gefalteten Händen vor den Tausendstrahligen und gab sich freudig zu erkennen: »Ich bin Vasiṣṭha«.
1.189.20
तमुवाच महातेजा विवस्वान्मुनिसत्तमम् ।
महर्षे स्वागतं तेऽस्तु कथयस्व यथेप्सितम् ॥ १.१८९.२० ॥
Der an Glanz Große, Vivasvān, sprach zu jenem besten der Weisen: »O großer Seher, willkommen dir; sprich, was du dir wünschst.«
1.189.21
यदिच्छसि महाभाग मत्तः प्रवदतां वर ।
तत्ते दद्यामभिप्रेतं यद्यपि स्यात्सुदुर्लभम् ॥ १.१८९.२१ ॥
»O Hochbeglückter, bester der Redner, was du von mir wünschst, werde ich dir geben, auch wenn es sehr schwer zu erlangen ist.«
1.189.22
एवमुक्तः स तेनर्षिर्वसिष्ठः संस्तुवन्गिरा ।
प्रणिपत्य विवस्वन्तं भानुमन्तमथाब्रवीत् ॥ १.१८९.२२ ॥
So angesprochen, verneigte sich der Weise Vasiṣṭha, ihn mit Worten preisend, vor Vivasvān und sprach dann zu dem strahlenden Bhānumān.
1.189.23
योजनानां चतुष्षष्टिं निमेषात्त्रिशतं तथा ।
अश्वैर्गच्छति नित्यं यस्तत्पार्श्वस्थोऽब्रवीदिदम् ॥ १.१८९.२३ ॥
»Der stets vierundsechzig und dreihundert Yojanas in einem Nimeṣa mit Pferden zurücklegt« — so sprach einer, der neben ihm stand.
1.189.24
अजाय लोकत्रयपावनाय ।
भूतात्मने गोपतये वृषाय।
सूर्याय सर्गप्रलयालयाय ।
नमो महाकारुणिकोत्तमाय ॥ १.१८९.२४ ॥
Verehrung dem Ungeborenen, dem Reiniger der drei Welten, der Seele der Wesen, dem Herrn der Kühe, dem Stier, der Sonne, der Wohnstatt von Schöpfung und Auflösung; Verehrung dem Höchsten unter den großen Mitfühlenden.
1.189.25
विवस्वते ज्ञानभृतेऽन्तरात्मने ।
जगत्प्रदीपाय जगद्धितैषिणे।
स्वयंभुवे दीप्तसहस्रचक्षुषे ।
सुरोत्तमायामिततेजसे नमः ॥ १.१८९.२५ ॥
Verehrung dem Vivasvat, Träger des Wissens, innerem Selbst, Leuchte der Welt, der das Wohl der Welt sucht. Verehrung dem Selbstgeborenen, mit tausend leuchtenden Augen, dem Besten der Götter, von unermesslichem Glanz.
1.189.26
नमः सवित्रे जगदेकचक्षुषे ।
जगत्प्रसूतिस्थितिनाशहेतवे।
त्रयीमयाय त्रिगुणात्मधारिणे ।
विरिञ्चनारायणशङ्करात्मने ॥ १.१८९.२६ ॥
Verehrung dem Savitṛ, dem einzigen Auge der Welt, Ursache der Schöpfung, Erhaltung und Vernichtung der Welt, aus den drei Veden gebildet, der die drei Qualitäten als sein eigenes Selbst trägt, dessen Selbst Brahmā, Nārāyaṇa und Śaṅkara ist.
1.189.27
संस्तुतो वरदः सोऽहं वरं वरय सुव्रत ।
स्तुतिस्त्वयोक्ता भक्तानां जप्येयं वग्दोस्म्यहम् ॥ १.१८९.२७ ॥
Gepriesen, bin ich der Gewährer der Gnaden. Erbitte eine Gnade, o du von guten Gelübden. Dieses Lob, das du ausgesprochen hast, ist von den Verehrern zu rezitieren; ich bin der, der durch Wort Gnaden gewährt.
1.189.28
यैषा ते तपती नाम सावित्र्यवरजा सुता ।
तां त्वां संवरणस्यार्थे वरयामि विभावसो ॥ १.१८९.२८ ॥
O Vibhāvasu, diese deine Tochter, mit Namen Tapatī, die jüngere Schwester der Sāvitrī, erbitte ich von dir für Saṃvaraṇa.
1.189.29
स हि राजा बृहत्कीर्तिर्धर्मार्थविदुदारधीः ।
युक्तः संवरणो भर्ता दुहितुस्ते विहङ्गम ॥ १.१८९.२९ ॥
Jener König Saṃvaraṇa ist von großem Ruhm, Kenner von Dharma und Artha, von edlem Verstand. O Vogel, er ist fürwahr der passende Gatte für deine Tochter.
1.189.30
इत्युक्तः स तदा तेन ददानीत्येव निश्चितः ।
प्रत्यभाषत तं विप्रं प्रतीनन्द्य दिवाकरः ॥ १.१८९.३० ॥
Als er so angesprochen war, entschloss sich die Sonne: »Ich werde sie geben«, und den Brahmanen zurückgrüßend antwortete sie ihm.
1.189.31
वरः संवरणो राज्ञां त्वमृषीणां वरो मुने ।
तपती योषितां श्रेष्ठा किमन्यत्रापवर्जनात् ॥ १.१८९.३१ ॥
Saṃvaraṇa ist der beste der Könige, und du, o Weiser, der beste der Weisen. Tapatī ist die beste der Frauen; was könnte man sich außer dieser Ablehnung noch wünschen?
1.189.32
ततः सर्वानवद्याङ्गीं तपतीं तपनः स्वयम् ।
ददौ संवरणस्यार्थे वसिष्ठाय महात्मने ॥ १.१८९.३२ ॥
Dann gab die Sonne selbst die Tapatī mit ihren makellosen Gliedern dem hochherzigen Vasiṣṭha für Saṃvaraṇa.
1.189.33
प्रतिजग्राह तां कन्यां महर्षिस्तपतीं तदा ।
वसिष्ठोऽथ विसृष्टस्तु पुनरेवाजगाम ह ॥ १.१८९.३३ ॥
Der große Weise Vasiṣṭha nahm da das Mädchen Tapatī an; dann verabschiedete er sich und kehrte wieder zurück.
1.189.34
यत्र विख्यातकीर्तिः स कुरूणामृषभोऽभवत् ।
स राजा मन्मथाविष्टस्तद्गतेनान्तरात्मना ॥ १.१८९.३४ ॥
Dort wurde jener König von berühmtem Ruhm, der Stier unter den Kurus, von der Liebe ergriffen, sein inneres Selbst ganz auf sie gerichtet...
1.189.35
दृष्ट्वा च देवकन्यां तां तपतीं चारुहासिनीम् ।
वसिष्ठेन सहायान्तीं संहृष्टोऽभ्यधिकं बभौ ॥ १.१८९.३५ ॥
Als er die göttliche Jungfrau, die anmutig lächelnde Tapatī, mit Vasiṣṭha kommen sah, wurde er hocherfreut und strahlte noch mehr.
1.189.36
रुरुचे साऽधिकं सुभ्रूरापतन्ती नभस्तलात् ।
सौदामनीव विभ्रष्टा द्योतयन्ती दिशस्त्विषा ॥ १.१८९.३६ ॥
Jene schönbrauige, vom Himmel herabsteigend, strahlte noch mehr, wie ein vom Firmament gefallener Blitz, der mit seinem Glanz die Himmelsrichtungen erhellt.
1.189.37
कृच्छ्राद्द्वादशरात्रे तु तस्य राज्ञः समाहिते ।
आजगाम विशुद्धात्मा वसिष्ठो भगवानृषिः ॥ १.१८९.३७ ॥
Nach zwölf Nächten der Entbehrung, als der Geist jenes Königs gesammelt war, kam der ehrwürdige Weise Vasiṣṭha, reinen Herzens.
1.189.38
तपसाऽऽराध्य वरदं देवं गोपतिमीश्वरम् ।
लेभे संवरणो भार्यां वसिष्ठस्यैव तेजसा ॥ १.१८९.३८ ॥
Durch Askese und die Verehrung des gewährenden Gottes, des Herrn der Rinder, Īśvara, erlangte Saṃvaraṇa durch die Macht Vasiṣṭhas selbst eine Gemahlin.
1.189.39
ततस्तस्मिन्गिरिश्रेष्ठे देवगन्धर्वसेविते ।
जग्राह विधिवत्पाणिं तपत्याः स नरर्षभः ॥ १.१८९.३९ ॥
Dann ergriff auf jenem erhabenen, von Göttern und Gandharvas besuchten Berg jener Stier unter den Menschen gemäß dem Ritus die Hand Tapatīs.
1.189.40
वसिष्ठेनाभ्यनुज्ञातस्तस्मिन्नेव धराधरे ।
सोऽकामयत राजर्षिर्विहर्तुं सह भार्यया ॥ १.१८९.४० ॥
Von Vasiṣṭha erlaubt, wünschte der königliche Weise auf eben jenem Berg mit seiner Gemahlin zu verweilen.
1.189.41
ततः पुरे च राष्ट्रे च वनेषूपवनेषु च ।
आदिदेश महीपालस्तमेव सचिवं तदा ॥ १.१८९.४१ ॥
Dann erteilte der Beschützer der Erde dem selben Minister Anordnungen für die Stadt, das Reich, die Wälder und die Haine.
1.189.42
नृपतिं त्वभ्यनुज्ञाप्य वसिष्ठोऽथापचक्रमे ।
सोऽथ राजा गिरौ तस्मिन्विजहारामरो यथा ॥ १.१८९.४२ ॥
Nachdem er sich vom König verabschiedet hatte, zog Vasiṣṭha davon; und der König verweilte auf jenem Berg wie ein Gott in Freude.
1.189.43
ततो द्वादशवर्षाणि काननेषु वनेषु च ।
रेमे तस्मिन्गिरौ राजा तयैव सह भार्यया ॥ १.१८९.४३ ॥
Dann verweilte der König zwölf Jahre auf jenem Berg, in Waldhainen und Wäldern, mit seiner Gemahlin.
1.189.44
तस्य राज्ञः पुरे तस्मिन्समा द्वादश सत्तम ।
न ववर्ष सहस्राक्षो राष्ट्रे चैवास्य भारत ॥ १.१८९.४४ ॥
O Bester der Guten! Zwölf Jahre lang ließ Sahasrākṣa (Indra) weder über die Stadt jenes Königs noch über sein Reich Regen fallen, o Nachkomme Bharatas.
1.189.45
ततस्तस्यामनावृष्ट्यां प्रवृत्तायामरिन्दम ।
प्रजाः क्षयमुपाजग्मुः सर्वाः सस्थाणुजङ्गमाः ॥ १.१८९.४५ ॥
Als jene Dürre einsetzte, o Bezwinger der Feinde, gerieten alle Geschöpfe, die unbeweglichen und die beweglichen, in den Untergang.
1.189.46
तस्मिंस्तथाविधे काले वर्तमाने सुदारुणे ।
नावश्यायः पपातोर्व्यां ततः सस्यानि नाऽरुहन् ॥ १.१८९.४६ ॥
In einer solch furchtbaren Zeit fiel nicht einmal Tau auf die Erde, und so sprossen die Feldfrüchte nicht.
1.189.47
ततो विभ्रान्तमनसो जनाः क्षुद्भपीडिताः ।
गृहाणि संपरित्यज्य बभ्रमुः प्रदिशो दिशः ॥ १.१८९.४७ ॥
Da irrten die Menschen, verwirrten Sinnes und von Hunger und Durst gequält, nachdem sie ihre Häuser verlassen hatten, durch alle Gegenden und Richtungen.
1.189.48
ततस्तस्मिन्पुरे राष्ट्रे त्यक्तदारपरिग्रहाः ।
परस्परममर्यादाः क्षुधार्ता जघ्निरे जनाः ॥ १.१८९.४८ ॥
Da schlugen in jener Stadt und jenem Reich die Menschen, die ihre Frauen und ihren Besitz verlassen hatten, ohne jede Zügelung, von Hunger gepeinigt, einander nieder.
1.189.49
तत्क्षुधार्तैर्निरानन्दैः शवभूतैस्तथा नरैः ।
अभवत्प्रेतराजस्य पुरं प्रेतैरिवावृतम् ॥ १.१८९.४९ ॥
Von Hunger gequält, freudlos und leichenähnlich geworden, machten die Menschen jene Stadt zur Stadt des Totenherrschers, als wäre sie von Geistern umgeben.
1.189.50
ततस्तत्तादृशं दृष्ट्वा स एव भगवानृषिः ।
अभ्याद्रवत धर्मात्मा वसिष्ठो मुनिसत्तमः ॥ १.१८९.५० ॥
Als er einen solchen Zustand sah, eilte jener ehrwürdige Weise, der rechtschaffene Vasiṣṭha, der beste der Weisen, herbei.
1.189.51
तं च पार्थिवशार्दूलमानयामास तत्पुरम् ।
तपत्या सहितं राजन्वर्षे द्वादशमे गते।
ततः प्रवृष्टस्तत्रासीद्यथापूर्वं सुरारिहा ॥ १.१८९.५१ ॥
Er führte jenen Tiger unter den Königen zusammen mit Tapatī, o König, nach zwölf vergangenen Jahren in die Stadt zurück. Dann regnete es dort wie zuvor, der Bezwinger der Feinde der Götter.
1.189.52
तस्मिन्नृपतिशार्दूले प्रविष्टे नगरं पुनः ।
प्रववर्ष सहस्राक्षः सस्यानि जनयन्प्रभुः ॥ १.१८९.५२ ॥
Als jener Tiger unter den Königen die Stadt wieder betreten hatte, ließ der Herr mit den tausend Augen erneut Regen fallen und brachte die Saaten zum Wachsen.
1.189.53
ततः सराष्ट्रं मुमुदे तत्पुरं परया मुदा ।
तेन पार्थिवमुख्येन भावितं भावितात्मना ॥ १.१८९.५३ ॥
Da freute sich jene Stadt samt dem Reich mit großer Freude; durch jenen vornehmsten der Könige, der reinen Geistes war, wurde sie gedeihen gemacht.
1.189.54
ततो द्वादश वर्षाणि पुनरीजे नराधिपः ।
तपत्या सहितः पत्न्या यथा शच्या मरुत्पतिः ॥ १.१८९.५४ ॥
Dann opferte jener Herr der Menschen wieder zwölf Jahre lang, zusammen mit Tapatī und seiner Gemahlin, wie Indra, der Herr der Maruts, mit Śacī.
1.189.55
एवमासीन्महाभागा तपती नाम पौर्विकी ।
तव वैवस्वती पार्थ तापत्यस्त्वं यया मतः ॥ १.१८९.५५ ॥
So gab es die hochbeglückte Tapatī, eine Paurava-Jungfrau. O Pārtha, sie war die Tochter des Vaivasvata (der Sonne), und durch sie gilst du als Tāpatya, Nachkomme der Tapatī.
1.189.56
तस्यां संजनयामास कुरुं संवरणो नृपः ।
तपत्यां तपतां श्रेष्ठ तापत्यस्त्वं ततोऽर्जुन ॥ १.१८९.५६ ॥
Mit ihr zeugte König Saṃvaraṇa den Kuru. O Bester der Brennenden, Arjuna, deshalb bist du ein Tāpatya.