மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 1.189
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.189.1
एवमुक्त्वा ततस्तूर्णं जगामोर्ध्वमनिन्दिता ।
तपतीतपतीत्येव विललापातुरो नृपः ॥ १.१८९.१ ॥
இவ்வாறு கூறிவிட்டு, குற்றமற்ற அவள் விரைந்து மேலே சென்றாள். துயருற்ற அரசன் "தபதீ, தபதீ" என்றே புலம்பினான்.
1.189.2
प्रास्स्वलच्चासकृद्राजा पुनरुत्थाय धावति ।
धावमानस्तु तपतीमदृष्ट्वैव महीपतिः।
स तु राजा पुनर्भूमौ तत्रैव निपपात ह ॥ १.१८९.२ ॥
அரசன் பலமுறை தடுமாறினான்; மீண்டும் எழுந்து ஓடினான். ஆனால் தபதீயைக் காணாமல், ஓடிய அந்த மன்னன் அங்கேயே மீண்டும் நிலத்தில் விழுந்தான்.
1.189.3
अन्वेषमाणः सबलस्तं राजानं नृपोत्तमम् ।
अमात्यः सानुयात्रश्च तं ददर्श महावने ॥ १.१८९.३ ॥
படையுடன் தேடிக்கொண்டு வந்த அமைச்சன், தன் பரிவாரத்துடன் அந்த சிறந்த அரசனை பெரும் காட்டில் கண்டான்.
1.189.4
क्षितौ निपतितं काले शक्रध्वजमिवोच्छ्रितम् ।
त हि दृष्ट्वा महेष्वासं निरस्तं पतितं भुवि ॥ १.१८९.४ ॥
நிலத்தில் வீழ்ந்து கிடந்த அந்த மாபெரும் வில்லாளியை, உயர்ந்த இந்திரத்வசத்தைப் போல வீழ்ந்து கிடந்ததைக் கண்டான்.
1.189.5
बभूव सोऽस्य सचिवः संप्रदीप्त इवाग्निना ।
त्वरया चोपसङ्गम्य स्नेहादागतसंभ्रमः ॥ १.१८९.५ ॥
அவன் அவனுடைய அமைச்சன்; நெருப்பால் எரிக்கப்பட்டவனைப் போல ஆனான். அன்பினால் பதற்றம் கொண்டு விரைந்து அருகில் சென்றான்.
1.189.6
तं समुत्थापयामास नृपतिं काममोहितम् ।
भूतलाद्भूमिपालेशं पितेव पतितं सुतम् ॥ १.१८९.६ ॥
காமத்தால் மயங்கிய அந்த அரசனை அவன் நிலத்திலிருந்து தூக்கினான்; தந்தை கீழே விழுந்த மகனைத் தூக்குவதுபோல.
1.189.7
प्रज्ञया वयसा चैव वृद्धः कीर्त्या नयेन च ।
अमात्यस्तं समुत्थाप्य बभूव विगतज्वरः ॥ १.१८९.७ ॥
ஞானத்திலும் வயதிலும் புகழிலும் நீதியிலும் மூத்த அமைச்சர் அவனை எழுப்பியதும் துயரம் நீங்கினார்.
1.189.8
उवाच चैनं कल्याण्या वाचा मधुरयोत्थिम् ।
मा भैर्मनुजशार्दूल भद्रमस्तु तवानघ ॥ १.१८९.८ ॥
எழுந்த அவனிடம் இனிய நல்ல சொற்களால் கூறினான்: 'மனிதர்களில் சிங்கமே, அஞ்சாதே. பாவமற்றவனே, உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும்.'
1.189.9
क्षुत्पिपासापरिश्रान्तं तर्कयामास वै नृपम् ।
पतितं पातनं सङ्ख्ये शात्रवाणां महीतले ॥ १.१८९.९ ॥
பசியாலும் தாகத்தாலும் களைத்த அரசன், போரில் பகைவர்களால் வீழ்த்தப்பட்டு நிலத்தில் விழுந்தவன் என்று அவன் கருதினான்.
1.189.10
वारिणा च सुशीतेन शिरस्तस्याभ्यषेचयत् ।
अस्पृशन्मुकुटं राज्ञः पुण्डरीकसुगन्धिना ॥ १.१८९.१० ॥
மிகவும் குளிர்ந்த நீரால் அரசனின் தலையில் தெளித்தான்; அரசனின் மகுடத்தைத் தொடாமல், தாமரை மணம் கொண்ட நீரால் அதைச் செய்தான்.
1.189.11
ततः प्रत्यागतप्राणस्तद्बलं बलवान्नृपः ।
सर्वं विसर्जयामास तमेकं सचिवं विना ॥ १.१८९.११ ॥
பின்னர் உயிர் திரும்பிய அந்த வலிமையான அரசன், அந்த ஒரு அமைச்சரைத் தவிர தன் படை முழுவதையும் அனுப்பிவிட்டான்.
1.189.12
ततस्तस्याज्ञया राज्ञो विप्रतस्थे महद्बलम् ।
स तु राजा गिरिप्रस्थे तस्मिन्पुनरुपाविशत् ॥ १.१८९.१२ ॥
பின்னர் அரசனின் ஆணையால் அந்தப் பெரும் படை புறப்பட்டது; அரசனோ மலைச் சமவெளியில் மீண்டும் அங்கேயே அமர்ந்தான்.
1.189.13
ततस्तस्मिन् गिरिवरे शुचिर्भूत्वा कृताञ्जलिः ।
आरिराधयिषुः सूर्यं तस्थावूर्ध्वमुखः क्षितौ ॥ १.१८९.१३ ॥
பின்னர் அந்தச் சிறந்த மலையில் தூய்மையுடன், கைகூப்பி, சூரியனை மகிழ்விக்க விரும்பி, முகத்தை மேல் நோக்கி நிலத்தில் நின்றான்.
1.189.14
जगाम मनसा चैव वसिष्ठमृषिसत्तमम् ।
पुरोहितममित्रघ्नं तदा संवरणो नृपः ॥ १.१८९.१४ ॥
அப்போது அரசன் சம்வரணன் மனத்தால் ரிஷிகளில் சிறந்தவரும், எதிரிகளை அழிப்பவரும், புரோகிதருமான வசிஷ்டரை நினைத்தான்.
1.189.15
नक्तन्दिनमथैकत्र स्थिते तस्मिञ्जनाधिपे ।
अथाजगाम विप्रर्षिस्तदा द्वादशमेऽहनि ॥ १.१८९.१५ ॥
அரசன் அங்கே இரவும் பகலும் ஒரே இடத்தில் நின்றிருந்தான். அப்போது பன்னிரண்டாம் நாளில் அந்த பிராமண ரிஷி வந்தார்.
1.189.16
स विदित्वैव नृपतिं तपत्या हृतमानसम् ।
दिव्येन विधिना ज्ञात्वा भावितात्मा महानृपिः ॥ १.१८९.१६ ॥
அந்த மகரிஷி, தபதியால் மனம் கவரப்பட்ட அரசனை அறிந்தார்; தெய்வீக வழியால் அறிந்து, தன்னடக்கமுடைய அந்த மகரிஷி அனைத்தையும் அறிந்தார்.
1.189.17
तथा तु नियतात्मानं तं नृपं मुनिसत्तमः ।
आबभाषे स धर्मात्मा तस्यैवार्थचिकीर्षया ॥ १.१८९.१७ ॥
அப்போது அந்த தன்னடக்கமுள்ள அரசனிடம் தர்மாத்மாவாகிய முனிவர்களில் சிறந்தவர் அவனுடைய நலனைச் செய்ய விரும்பி பேசினார்.
1.189.18
स तस्य मनुजेन्द्रस्य पश्यतो भगवानृषिः ।
ऊर्ध्वमाचक्रमे द्रष्टुं भास्करं भास्करद्युतिः ॥ १.१८९.१८ ॥
அந்த மனிதர்களின் தலைவன் பார்த்துக்கொண்டிருக்கையில், சூரியனைப் போல ஒளிரும் அந்த பகவான் ரிஷி சூரியனைக் காண மேல் எழத் தொடங்கினார்.
1.189.19
योजनानां तु नियुतं क्षणाद्गत्वा तपोधनः ।
सहस्रांशुं ततो विप्रः कृताञ्जलिरुपस्थितः।
वसिष्ठोहमिति प्रीत्या स चात्मानं न्यवेदयत् ॥ १.१८९.१९ ॥
தவத்தையே செல்வமாகக் கொண்ட அந்த அந்தணர் ஒரு கணத்தில் நூறாயிரம் யோஜனைகள் சென்று, கைகூப்பி சஹஸ்ராம்சுவின் முன் நின்று, மகிழ்ச்சியுடன் 'நான் வசிஷ்டன்' என்று தன்னை அறிவித்தார்.
1.189.20
तमुवाच महातेजा विवस्वान्मुनिसत्तमम् ।
महर्षे स्वागतं तेऽस्तु कथयस्व यथेप्सितम् ॥ १.१८९.२० ॥
மகா ஒளி கொண்ட விவஸ்வான் அந்த முனிவர்களில் சிறந்தவரிடம் கூறினார்: 'மகரிஷியே, உமக்கு நல்வரவு. உமக்கு விருப்பமானதைச் சொல்லுங்கள்.'
1.189.21
यदिच्छसि महाभाग मत्तः प्रवदतां वर ।
तत्ते दद्यामभिप्रेतं यद्यपि स्यात्सुदुर्लभम् ॥ १.१८९.२१ ॥
'மகா பாக்கியவானே, பேசுபவர்களில் சிறந்தவரே, நீர் என்னிடம் எதை விரும்புகிறீரோ, அது மிகவும் அரியதாக இருந்தாலும் அதை நான் உமக்குத் தருவேன்.'
1.189.22
एवमुक्तः स तेनर्षिर्वसिष्ठः संस्तुवन्गिरा ।
प्रणिपत्य विवस्वन्तं भानुमन्तमथाब्रवीत् ॥ १.१८९.२२ ॥
அவர் இவ்வாறு கூறியதும், முனிவர் வசிஷ்டர் சொற்களால் துதித்து, விவஸ்வானை வணங்கி, ஒளிமிக்க பானுமானிடம் பேசினார்.
1.189.23
योजनानां चतुष्षष्टिं निमेषात्त्रिशतं तथा ।
अश्वैर्गच्छति नित्यं यस्तत्पार्श्वस्थोऽब्रवीदिदम् ॥ १.१८९.२३ ॥
'ஒரு நிமிடத்தில் அறுபத்துநான்கு மற்றும் முந்நூறு யோஜனைகள், குதிரைகளால் எப்போதும் செல்பவன்' — அவருக்கு அருகில் நின்றவர் இதைச் சொன்னார்.
1.189.24
अजाय लोकत्रयपावनाय ।
भूतात्मने गोपतये वृषाय।
सूर्याय सर्गप्रलयालयाय ।
नमो महाकारुणिकोत्तमाय ॥ १.१८९.२४ ॥
பிறப்பற்றவருக்கும், மூன்று உலகங்களையும் தூய்மைப்படுத்துபவருக்கும், உயிர்களின் ஆத்மாவுக்கும், பசுக்களின் தலைவருக்கும், காளைக்கும், சூரியனுக்கும், படைப்பு அழிவு இரண்டின் உறைவிடமானவருக்கும், பெருங்கருணையாளர்களில் மிகச் சிறந்தவருக்கும் வணக்கம்.
1.189.25
विवस्वते ज्ञानभृतेऽन्तरात्मने ।
जगत्प्रदीपाय जगद्धितैषिणे।
स्वयंभुवे दीप्तसहस्रचक्षुषे ।
सुरोत्तमायामिततेजसे नमः ॥ १.१८९.२५ ॥
அறிவைத் தாங்கும், உள்ளுறை ஆன்மாவான, உலகின் விளக்கான, உலகின் நலனை விரும்பும் விவஸ்வானுக்கு வணக்கம். ஆயிரம் ஒளிரும் கண்களை உடைய சுயம்பூவுக்கு, தேவர்களில் சிறந்தவருக்கு, அளவற்ற ஒளியுடையவருக்கு வணக்கம்.
1.189.26
नमः सवित्रे जगदेकचक्षुषे ।
जगत्प्रसूतिस्थितिनाशहेतवे।
त्रयीमयाय त्रिगुणात्मधारिणे ।
विरिञ्चनारायणशङ्करात्मने ॥ १.१८९.२६ ॥
உலகின் ஒரே கண்ணான, உலகின் தோற்றம், நிலைப்பு, அழிவுக்குக் காரணமான, மூன்று வேதங்களால் ஆனவரான, மூன்று குணங்களைத் தன் ஆன்மாவாகத் தாங்கும், பிரம்மா நாராயணன் சங்கரன் ஆகிய தன்மையுடைய சவித்ருவுக்கு வணக்கம்.
1.189.27
संस्तुतो वरदः सोऽहं वरं वरय सुव्रत ।
स्तुतिस्त्वयोक्ता भक्तानां जप्येयं वग्दोस्म्यहम् ॥ १.१८९.२७ ॥
நீ துதித்ததால் நான் வரம் தருபவன். ஓ சுவ்ரதா, வரம் கேள். நீ சொன்ன இந்தத் துதி பக்தர்கள் ஜபிக்கத் தக்கது; நான் சொல்லால் வரம் அளிப்பவன்.
1.189.28
यैषा ते तपती नाम सावित्र्यवरजा सुता ।
तां त्वां संवरणस्यार्थे वरयामि विभावसो ॥ १.१८९.२८ ॥
ஓ விபாவசு, உன் மகளான, சாவித்ரியின் தங்கையான, தபதி என்ற பெயருடையவளை, சம்வரணனுக்காக உன்னிடம் கேட்கிறேன்.
1.189.29
स हि राजा बृहत्कीर्तिर्धर्मार्थविदुदारधीः ।
युक्तः संवरणो भर्ता दुहितुस्ते विहङ्गम ॥ १.१८९.२९ ॥
அந்த அரசன் சம்வரணன் பெரும் புகழுடையவன், தர்மத்தையும் அர்த்தத்தையும் அறிந்தவன், உயர்ந்த அறிவுடையவன். ஓ விஹங்கமா, அவனே உன் மகளுக்குப் பொருத்தமான கணவன்.
1.189.30
इत्युक्तः स तदा तेन ददानीत्येव निश्चितः ।
प्रत्यभाषत तं विप्रं प्रतीनन्द्य दिवाकरः ॥ १.१८९.३० ॥
அவர் அவ்வாறு சொல்லப்பட்டபோது, "நான் கொடுப்பேன்" என்று உறுதி செய்து, அந்த பிராமணருக்கு வணக்கம் செலுத்தி திவாகரன் பதிலளித்தார்.
1.189.31
वरः संवरणो राज्ञां त्वमृषीणां वरो मुने ।
तपती योषितां श्रेष्ठा किमन्यत्रापवर्जनात् ॥ १.१८९.३१ ॥
அரசர்களில் சம்வரணன் சிறந்த வரன்; முனிவரே, நீர் ரிஷிகளில் சிறந்தவர். தபதி பெண்களில் சிறந்தவள்; இதைத் தவிர வேறு என்ன வேண்டும்?
1.189.32
ततः सर्वानवद्याङ्गीं तपतीं तपनः स्वयम् ।
ददौ संवरणस्यार्थे वसिष्ठाय महात्मने ॥ १.१८९.३२ ॥
பின்பு குற்றமற்ற அங்கங்களையுடைய தபதியை, சூரியனே தானே சம்வரணனுக்காக மகாத்மா வசிஷ்டருக்கு அளித்தான்.
1.189.33
प्रतिजग्राह तां कन्यां महर्षिस्तपतीं तदा ।
वसिष्ठोऽथ विसृष्टस्तु पुनरेवाजगाम ह ॥ १.१८९.३३ ॥
மகரிஷி வசிஷ்டர் அந்தத் தபதி கன்னிகையை அப்போது ஏற்றுக்கொண்டார்; பின்பு விடைபெற்று மீண்டும் வந்தார்.
1.189.34
यत्र विख्यातकीर्तिः स कुरूणामृषभोऽभवत् ।
स राजा मन्मथाविष्टस्तद्गतेनान्तरात्मना ॥ १.१८९.३४ ॥
புகழ்பெற்ற அந்தக் குருக்களில் சிறந்தவனாகிய அரசன், மன்மதனால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு, அவளிடமே மனம் செலுத்தியவனாய்...
1.189.35
दृष्ट्वा च देवकन्यां तां तपतीं चारुहासिनीम् ।
वसिष्ठेन सहायान्तीं संहृष्टोऽभ्यधिकं बभौ ॥ १.१८९.३५ ॥
தேவகன்னிகையும் அழகாகச் சிரிப்பவளுமான அந்தத் தபதி வசிஷ்டருடன் வருவதைக் கண்டு, அவன் மிகவும் மகிழ்ச்சியுற்று ஒளிர்ந்தான்.
1.189.36
रुरुचे साऽधिकं सुभ्रूरापतन्ती नभस्तलात् ।
सौदामनीव विभ्रष्टा द्योतयन्ती दिशस्त्विषा ॥ १.१८९.३६ ॥
நீண்ட புருவங்களுடைய அவள் வானிலிருந்து இறங்கும்போது மிகவும் ஒளிர்ந்தாள்; வானிலிருந்து விழும் மின்னல் தன் ஒளியால் திசைகளை விளக்குவது போல.
1.189.37
कृच्छ्राद्द्वादशरात्रे तु तस्य राज्ञः समाहिते ।
आजगाम विशुद्धात्मा वसिष्ठो भगवानृषिः ॥ १.१८९.३७ ॥
கடும் நோன்பின் பன்னிரண்டு இரவுகளுக்குப் பின், அந்த அரசனின் மனம் ஒருமுகப்பட்டபோது, தூய உள்ளமுடைய பகவான் முனிவர் வசிஷ்டர் வந்தார்.
1.189.38
तपसाऽऽराध्य वरदं देवं गोपतिमीश्वरम् ।
लेभे संवरणो भार्यां वसिष्ठस्यैव तेजसा ॥ १.१८९.३८ ॥
தவத்தால் வரம் அளிக்கும் தேவனும், பசுக்களின் தலைவனுமான ஈசுவரனை வழிபட்டு, வசிஷ்டரின் தேஜஸ்ஸினாலேயே சம்வரணன் மனைவியைப் பெற்றான்.
1.189.39
ततस्तस्मिन्गिरिश्रेष्ठे देवगन्धर्वसेविते ।
जग्राह विधिवत्पाणिं तपत्याः स नरर्षभः ॥ १.१८९.३९ ॥
பின்னர் தேவர்களும் கந்தர்வர்களும் சேவிக்கும் அந்த உயர்ந்த மலையில், அந்த நரசிங்கம் தபதியின் கையை முறைப்படி பற்றினான்.
1.189.40
वसिष्ठेनाभ्यनुज्ञातस्तस्मिन्नेव धराधरे ।
सोऽकामयत राजर्षिर्विहर्तुं सह भार्यया ॥ १.१८९.४० ॥
வசிஷ்டரின் அனுமதி பெற்று, அந்த மலையிலேயே அந்த அரசரிஷி தன் மனைவியுடன் இன்புற விரும்பினான்.
1.189.41
ततः पुरे च राष्ट्रे च वनेषूपवनेषु च ।
आदिदेश महीपालस्तमेव सचिवं तदा ॥ १.१८९.४१ ॥
பின்னர் நகரிலும், நாட்டிலும், காடுகளிலும், சோலைகளிலும், அந்த மன்னன் அதே அமைச்சனுக்குக் கட்டளையிட்டான்.
1.189.42
नृपतिं त्वभ्यनुज्ञाप्य वसिष्ठोऽथापचक्रमे ।
सोऽथ राजा गिरौ तस्मिन्विजहारामरो यथा ॥ १.१८९.४२ ॥
அரசனிடம் விடைபெற்று வசிஷ்டர் புறப்பட்டார். பின்னர் அந்த அரசன் அந்த மலையில் தேவனைப் போல இன்புற்றிருந்தான்.
1.189.43
ततो द्वादशवर्षाणि काननेषु वनेषु च ।
रेमे तस्मिन्गिरौ राजा तयैव सह भार्यया ॥ १.१८९.४३ ॥
பின்னர் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் அந்த மலையில், காடுகளிலும் சோலைகளிலும், அரசன் தன் மனைவியுடன் இன்புற்றிருந்தான்.
1.189.44
तस्य राज्ञः पुरे तस्मिन्समा द्वादश सत्तम ।
न ववर्ष सहस्राक्षो राष्ट्रे चैवास्य भारत ॥ १.१८९.४४ ॥
நல்லோரில் சிறந்தவனே! அந்த அரசனின் நகரத்திலும் அவனுடைய நாட்டிலும் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் ஆயிரங்கண்ணன் மழை பெய்யவில்லை, பரதனின் வழித்தோன்றலே!
1.189.45
ततस्तस्यामनावृष्ट्यां प्रवृत्तायामरिन्दम ।
प्रजाः क्षयमुपाजग्मुः सर्वाः सस्थाणुजङ्गमाः ॥ १.१८९.४५ ॥
எதிரிகளை அடக்குபவனே! அந்த மழையின்மை பரவியபோது, நிலைத்தவையும் இயங்குபவையுமான அனைத்து உயிர்களும் அழிவை அடைந்தன.
1.189.46
तस्मिंस्तथाविधे काले वर्तमाने सुदारुणे ।
नावश्यायः पपातोर्व्यां ततः सस्यानि नाऽरुहन् ॥ १.१८९.४६ ॥
அப்படிப்பட்ட மிகக் கொடிய காலம் நிலவியபோது பூமியில் பனியும் விழவில்லை; அதனால் பயிர்கள் முளைக்கவில்லை.
1.189.47
ततो विभ्रान्तमनसो जनाः क्षुद्भपीडिताः ।
गृहाणि संपरित्यज्य बभ्रमुः प्रदिशो दिशः ॥ १.१८९.४७ ॥
அப்போது மனம் குழம்பிய, பசியாலும் தாகத்தாலும் வருந்திய மக்கள் தங்கள் வீடுகளைத் துறந்து திசைகளிலும் உபதிசைகளிலும் அலைந்தனர்.
1.189.48
ततस्तस्मिन्पुरे राष्ट्रे त्यक्तदारपरिग्रहाः ।
परस्परममर्यादाः क्षुधार्ता जघ्निरे जनाः ॥ १.१८९.४८ ॥
அப்போது அந்த நகரிலும் நாட்டிலும், மனைவியையும் உடைமைகளையும் துறந்து, ஒழுக்கம் கைவிட்டு, பசியால் வாடிய மக்கள் ஒருவரையொருவர் கொன்றனர்.
1.189.49
तत्क्षुधार्तैर्निरानन्दैः शवभूतैस्तथा नरैः ।
अभवत्प्रेतराजस्य पुरं प्रेतैरिवावृतम् ॥ १.१८९.४९ ॥
பசியால் வாடி, மகிழ்ச்சியற்று, பிணங்களைப் போன்ற மனிதர்களால் அந்நகரம் யமராஜனின் நகரம் போலாகியது; பேய்களால் சூழப்பட்டதுபோல் இருந்தது.
1.189.50
ततस्तत्तादृशं दृष्ट्वा स एव भगवानृषिः ।
अभ्याद्रवत धर्मात्मा वसिष्ठो मुनिसत्तमः ॥ १.१८९.५० ॥
அப்போது அத்தகைய நிலையைக் கண்டு, அந்த பகவான் ரிஷியான தர்மாத்மா முனிவர்களில் சிறந்த வசிஷ்டர் விரைந்து சென்றார்.
1.189.51
तं च पार्थिवशार्दूलमानयामास तत्पुरम् ।
तपत्या सहितं राजन्वर्षे द्वादशमे गते।
ततः प्रवृष्टस्तत्रासीद्यथापूर्वं सुरारिहा ॥ १.१८९.५१ ॥
அந்த அரசர்களில் புலியை, தபதியுடன் சேர்த்து, ஓ மன்னா, பன்னிரண்டாம் ஆண்டு கழிந்ததும் அந்நகருக்கு அழைத்து வந்தான். பின் முன்புபோல் அங்கே மழை பெய்தது; தேவர்களின் எதிரிகளை அழிப்பவன் பொழிந்தான்.
1.189.52
तस्मिन्नृपतिशार्दूले प्रविष्टे नगरं पुनः ।
प्रववर्ष सहस्राक्षः सस्यानि जनयन्प्रभुः ॥ १.१८९.५२ ॥
அந்த அரசர்களில் புலி மீண்டும் நகரத்தில் நுழைந்ததும், ஆயிரம் கண்ணுடைய பிரபு பொழிந்து பயிர்களை விளைவித்தான்.
1.189.53
ततः सराष्ट्रं मुमुदे तत्पुरं परया मुदा ।
तेन पार्थिवमुख्येन भावितं भावितात्मना ॥ १.१८९.५३ ॥
பின் அந்நகரமும் நாடும் பெரும் மகிழ்ச்சியால் பூரித்தன; தூய உள்ளம் கொண்ட அந்த முதன்மை அரசனால் அது வளம் பெற்றது.
1.189.54
ततो द्वादश वर्षाणि पुनरीजे नराधिपः ।
तपत्या सहितः पत्न्या यथा शच्या मरुत्पतिः ॥ १.१८९.५४ ॥
பின் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் அந்த மன்னன் மீண்டும் யாகம் செய்தான்; தபதியுடன், மனைவியுடன், மருத்துக்களின் தலைவன் சசியுடன் இருப்பதுபோல்.
1.189.55
एवमासीन्महाभागा तपती नाम पौर्विकी ।
तव वैवस्वती पार्थ तापत्यस्त्वं यया मतः ॥ १.१८९.५५ ॥
இவ்வாறு மகாபாகையான தபதி என்னும் பௌரவி இருந்தாள். ஓ பார்த்தா, அவள் விவஸ்வானின் மகள்; அவளால் நீ தாபத்யன் (தபதியின் வழித்தோன்றல்) என்று கருதப்படுகிறாய்.
1.189.56
तस्यां संजनयामास कुरुं संवरणो नृपः ।
तपत्यां तपतां श्रेष्ठ तापत्यस्त्वं ततोऽर्जुन ॥ १.१८९.५६ ॥
அவளிடம் அரசன் சம்வரணன் குரு என்பவனைப் பெற்றான். ஓ வெப்பம் தருபவர்களில் சிறந்தவனே, அர்ஜுனா, அதனால் நீ தாபத்யன்.