Mahābhārata · Adhyāya 1.189
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.189.1
एवमुक्त्वा ततस्तूर्णं जगामोर्ध्वमनिन्दिता ।
तपतीतपतीत्येव विललापातुरो नृपः ॥ १.१८९.१ ॥
Tendo dito isso, a imaculada subiu rapidamente. O rei aflito lamentava-se dizendo apenas: "Tapatī, Tapatī!"
1.189.2
प्रास्स्वलच्चासकृद्राजा पुनरुत्थाय धावति ।
धावमानस्तु तपतीमदृष्ट्वैव महीपतिः।
स तु राजा पुनर्भूमौ तत्रैव निपपात ह ॥ १.१८९.२ ॥
O rei tropeçou repetidas vezes; levantou-se de novo e correu. Mas, não vendo Tapatī, o senhor da terra caiu novamente ao chão ali mesmo, correndo.
1.189.3
अन्वेषमाणः सबलस्तं राजानं नृपोत्तमम् ।
अमात्यः सानुयात्रश्च तं ददर्श महावने ॥ १.१८९.३ ॥
Procurando com o seu exército, o ministro, com o seu séquito, encontrou aquele melhor dos reis na grande floresta.
1.189.4
क्षितौ निपतितं काले शक्रध्वजमिवोच्छ्रितम् ।
त हि दृष्ट्वा महेष्वासं निरस्तं पतितं भुवि ॥ १.१८९.४ ॥
Viu aquele grande arqueiro caído na terra, como um alto estandarte de Śakra derrubado.
1.189.5
बभूव सोऽस्य सचिवः संप्रदीप्त इवाग्निना ।
त्वरया चोपसङ्गम्य स्नेहादागतसंभ्रमः ॥ १.१८९.५ ॥
Aquele seu ministro ficou como que incendiado pelo fogo; por afeto, aproximando-se apressadamente, foi tomado de agitação.
1.189.6
तं समुत्थापयामास नृपतिं काममोहितम् ।
भूतलाद्भूमिपालेशं पितेव पतितं सुतम् ॥ १.१८९.६ ॥
Ergueu do chão aquele rei confundido pelo desejo, como um pai ergue o filho caído.
1.189.7
प्रज्ञया वयसा चैव वृद्धः कीर्त्या नयेन च ।
अमात्यस्तं समुत्थाप्य बभूव विगतज्वरः ॥ १.१८९.७ ॥
Ancião em sabedoria, idade, fama e política, o ministro o ergueu, e o rei ficou livre da aflição.
1.189.8
उवाच चैनं कल्याण्या वाचा मधुरयोत्थिम् ।
मा भैर्मनुजशार्दूल भद्रमस्तु तवानघ ॥ १.१८९.८ ॥
Falou-lhe, já erguido, com voz doce e auspiciosa: 'Não temas, tigre entre os homens. Que a boa fortuna seja tua, sem mácula.'
1.189.9
क्षुत्पिपासापरिश्रान्तं तर्कयामास वै नृपम् ।
पतितं पातनं सङ्ख्ये शात्रवाणां महीतले ॥ १.१८९.९ ॥
Concluiu que o rei, exausto de fome e sede, fora derrubado pelos inimigos na batalha e jazia caído no chão.
1.189.10
वारिणा च सुशीतेन शिरस्तस्याभ्यषेचयत् ।
अस्पृशन्मुकुटं राज्ञः पुण्डरीकसुगन्धिना ॥ १.१८९.१० ॥
Com água muito fresca aspergiu a cabeça do rei, sem tocar a coroa, com água perfumada como lótus.
1.189.11
ततः प्रत्यागतप्राणस्तद्बलं बलवान्नृपः ।
सर्वं विसर्जयामास तमेकं सचिवं विना ॥ १.१८९.११ ॥
Então, recobrada a vida, o poderoso rei dispensou todo o seu exército, exceto um único ministro.
1.189.12
ततस्तस्याज्ञया राज्ञो विप्रतस्थे महद्बलम् ।
स तु राजा गिरिप्रस्थे तस्मिन्पुनरुपाविशत् ॥ १.१८९.१२ ॥
Então, por ordem do rei, o grande exército partiu, e o rei sentou-se novamente ali, no planalto da montanha.
1.189.13
ततस्तस्मिन् गिरिवरे शुचिर्भूत्वा कृताञ्जलिः ।
आरिराधयिषुः सूर्यं तस्थावूर्ध्वमुखः क्षितौ ॥ १.१८९.१३ ॥
Então, naquela melhor das montanhas, purificado e com as palmas unidas, desejando propiciar o sol, ele ficou de pé sobre o chão, com o rosto voltado para cima.
1.189.14
जगाम मनसा चैव वसिष्ठमृषिसत्तमम् ।
पुरोहितममित्रघ्नं तदा संवरणो नृपः ॥ १.१८९.१४ ॥
Então o rei Saṃvaraṇa, em pensamento, foi a Vasiṣṭha, o melhor dos sábios, seu sacerdote doméstico, destruidor de inimigos.
1.189.15
नक्तन्दिनमथैकत्र स्थिते तस्मिञ्जनाधिपे ।
अथाजगाम विप्रर्षिस्तदा द्वादशमेऽहनि ॥ १.१८९.१५ ॥
Enquanto o rei permanecia ali, num só lugar, noite e dia, no décimo segundo dia chegou aquele sábio brâmane.
1.189.16
स विदित्वैव नृपतिं तपत्या हृतमानसम् ।
दिव्येन विधिना ज्ञात्वा भावितात्मा महानृपिः ॥ १.१८९.१६ ॥
Aquele grande sábio reconheceu o rei cujo coração fora roubado por Tapatī; soube por meio divino, e o vidente de alma dominada compreendeu tudo.
1.189.17
तथा तु नियतात्मानं तं नृपं मुनिसत्तमः ।
आबभाषे स धर्मात्मा तस्यैवार्थचिकीर्षया ॥ १.१८९.१७ ॥
Então o melhor dos sábios, justo de alma, dirigiu-se àquele rei de alma dominada, desejando realizar o próprio propósito dele.
1.189.18
स तस्य मनुजेन्द्रस्य पश्यतो भगवानृषिः ।
ऊर्ध्वमाचक्रमे द्रष्टुं भास्करं भास्करद्युतिः ॥ १.१८९.१८ ॥
Enquanto o senhor dos homens observava, aquele sábio abençoado, radiante como o sol, elevou-se para contemplar o sol.
1.189.19
योजनानां तु नियुतं क्षणाद्गत्वा तपोधनः ।
सहस्रांशुं ततो विप्रः कृताञ्जलिरुपस्थितः।
वसिष्ठोहमिति प्रीत्या स चात्मानं न्यवेदयत् ॥ १.१८९.१९ ॥
O brâmane, rico em austeridade, num instante percorreu cem mil yojanas, apresentou-se diante do de mil raios com as mãos postas e, com alegria, deu-se a conhecer: «Eu sou Vasiṣṭha».
1.189.20
तमुवाच महातेजा विवस्वान्मुनिसत्तमम् ।
महर्षे स्वागतं तेऽस्तु कथयस्व यथेप्सितम् ॥ १.१८९.२० ॥
O de grande esplendor, Vivasvān, disse àquele melhor dos sábios: «Ó grande vidente, sê bem-vindo; diz o que desejas».
1.189.21
यदिच्छसि महाभाग मत्तः प्रवदतां वर ।
तत्ते दद्यामभिप्रेतं यद्यपि स्यात्सुदुर्लभम् ॥ १.१८९.२१ ॥
«Ó bem-aventurado, o melhor dos oradores, o que desejares de mim eu te darei, mesmo que seja muito difícil de obter».
1.189.22
एवमुक्तः स तेनर्षिर्वसिष्ठः संस्तुवन्गिरा ।
प्रणिपत्य विवस्वन्तं भानुमन्तमथाब्रवीत् ॥ १.१८९.२२ ॥
Assim interpelado por ele, o sábio Vasiṣṭha, louvando-o com palavras, prostrou-se diante de Vivasvān e então falou ao radiante Bhānumān.
1.189.23
योजनानां चतुष्षष्टिं निमेषात्त्रिशतं तथा ।
अश्वैर्गच्छति नित्यं यस्तत्पार्श्वस्थोऽब्रवीदिदम् ॥ १.१८९.२३ ॥
«Aquele que sempre percorre sessenta e quatro e trezentos yojanas num nimeṣa, com cavalos» — assim falou quem estava ao seu lado.
1.189.24
अजाय लोकत्रयपावनाय ।
भूतात्मने गोपतये वृषाय।
सूर्याय सर्गप्रलयालयाय ।
नमो महाकारुणिकोत्तमाय ॥ १.१८९.२४ ॥
Homenagem ao não nascido, purificador dos três mundos, alma dos seres, senhor das vacas, o touro, o sol, morada da criação e da dissolução; homenagem ao supremo entre os grandes compassivos.
1.189.25
विवस्वते ज्ञानभृतेऽन्तरात्मने ।
जगत्प्रदीपाय जगद्धितैषिणे।
स्वयंभुवे दीप्तसहस्रचक्षुषे ।
सुरोत्तमायामिततेजसे नमः ॥ १.१८९.२५ ॥
Saudação a Vivasvat, portador do conhecimento, alma interior, lâmpada do mundo, que busca o bem do mundo. Saudação ao autoexistente, de mil olhos resplandecentes, o melhor dos deuses, de esplendor sem medida.
1.189.26
नमः सवित्रे जगदेकचक्षुषे ।
जगत्प्रसूतिस्थितिनाशहेतवे।
त्रयीमयाय त्रिगुणात्मधारिणे ।
विरिञ्चनारायणशङ्करात्मने ॥ १.१८९.२६ ॥
Saudação a Savitṛ, o único olho do mundo, causa da criação, preservação e destruição do mundo, feito das três Vedas, que sustenta as três qualidades como seu próprio ser, cujo ser é Brahmā, Nārāyaṇa e Śaṅkara.
1.189.27
संस्तुतो वरदः सोऽहं वरं वरय सुव्रत ।
स्तुतिस्त्वयोक्ता भक्तानां जप्येयं वग्दोस्म्यहम् ॥ १.१८९.२७ ॥
Tendo sido louvado, sou o concedente de bênçãos. Pede uma bênção, ó tu de bons votos. Este louvor que proferiste deve ser recitado pelos devotos; eu sou aquele que concede bênçãos pela palavra.
1.189.28
यैषा ते तपती नाम सावित्र्यवरजा सुता ।
तां त्वां संवरणस्यार्थे वरयामि विभावसो ॥ १.१८९.२८ ॥
Ó Vibhāvasu, esta tua filha, chamada Tapatī, a irmã mais nova de Sāvitrī, peço-a a ti para Saṃvaraṇa.
1.189.29
स हि राजा बृहत्कीर्तिर्धर्मार्थविदुदारधीः ।
युक्तः संवरणो भर्ता दुहितुस्ते विहङ्गम ॥ १.१८९.२९ ॥
Aquele rei Saṃvaraṇa é de grande fama, conhecedor do dharma e do artha, de nobre intelecto. Ó ave, ele é de fato o marido adequado para a tua filha.
1.189.30
इत्युक्तः स तदा तेन ददानीत्येव निश्चितः ।
प्रत्यभाषत तं विप्रं प्रतीनन्द्य दिवाकरः ॥ १.१८९.३० ॥
Quando ele foi assim interpelado, o sol, resolvido: "Eu a darei", e, saudando de volta aquele brâmane, respondeu-lhe.
1.189.31
वरः संवरणो राज्ञां त्वमृषीणां वरो मुने ।
तपती योषितां श्रेष्ठा किमन्यत्रापवर्जनात् ॥ १.१८९.३१ ॥
Saṃvaraṇa é o melhor dos reis, e tu, ó sábio, o melhor dos sábios. Tapatī é a melhor das mulheres; o que mais se poderia desejar além desta recusa?
1.189.32
ततः सर्वानवद्याङ्गीं तपतीं तपनः स्वयम् ।
ददौ संवरणस्यार्थे वसिष्ठाय महात्मने ॥ १.१८९.३२ ॥
Então o próprio Sol deu Tapatī, de membros irrepreensíveis, ao magnânimo Vasiṣṭha em favor de Saṃvaraṇa.
1.189.33
प्रतिजग्राह तां कन्यां महर्षिस्तपतीं तदा ।
वसिष्ठोऽथ विसृष्टस्तु पुनरेवाजगाम ह ॥ १.१८९.३३ ॥
O grande sábio Vasiṣṭha aceitou então aquela donzela Tapatī; depois, tendo se despedido, voltou de novo.
1.189.34
यत्र विख्यातकीर्तिः स कुरूणामृषभोऽभवत् ।
स राजा मन्मथाविष्टस्तद्गतेनान्तरात्मना ॥ १.१८९.३४ ॥
Onde aquele rei, de fama renomada e o touro entre os kurus, foi tomado pelo amor, com o seu íntimo inteiramente fixo nela...
1.189.35
दृष्ट्वा च देवकन्यां तां तपतीं चारुहासिनीम् ।
वसिष्ठेन सहायान्तीं संहृष्टोऽभ्यधिकं बभौ ॥ १.१८९.३५ ॥
E ao ver aquela donzela divina, a sorridente Tapatī, vindo junto com Vasiṣṭha, ele ficou muito contente e brilhou ainda mais.
1.189.36
रुरुचे साऽधिकं सुभ्रूरापतन्ती नभस्तलात् ।
सौदामनीव विभ्रष्टा द्योतयन्ती दिशस्त्विषा ॥ १.१८९.३६ ॥
Aquela de belas sobrancelhas, descendo do céu, brilhou ainda mais, como um relâmpago caído do firmamento que ilumina as direções com seu brilho.
1.189.37
कृच्छ्राद्द्वादशरात्रे तु तस्य राज्ञः समाहिते ।
आजगाम विशुद्धात्मा वसिष्ठो भगवानृषिः ॥ १.१८९.३७ ॥
Após doze noites de penitência, quando a mente daquele rei se fez serena, chegou o venerável sábio Vasiṣṭha, puro de alma.
1.189.38
तपसाऽऽराध्य वरदं देवं गोपतिमीश्वरम् ।
लेभे संवरणो भार्यां वसिष्ठस्यैव तेजसा ॥ १.१८९.३८ ॥
Pela penitência, tendo propiciado o deus concedente de dádivas, Īśvara, senhor do gado, Saṃvaraṇa obteve esposa pelo próprio poder de Vasiṣṭha.
1.189.39
ततस्तस्मिन्गिरिश्रेष्ठे देवगन्धर्वसेविते ।
जग्राह विधिवत्पाणिं तपत्याः स नरर्षभः ॥ १.१८९.३९ ॥
Então, naquela excelsa montanha frequentada por deuses e gandharvas, aquele touro entre os homens tomou a mão de Tapatī segundo o rito.
1.189.40
वसिष्ठेनाभ्यनुज्ञातस्तस्मिन्नेव धराधरे ।
सोऽकामयत राजर्षिर्विहर्तुं सह भार्यया ॥ १.१८९.४० ॥
Autorizado por Vasiṣṭha, naquela mesma montanha o rei-sábio desejou deleitar-se com a esposa.
1.189.41
ततः पुरे च राष्ट्रे च वनेषूपवनेषु च ।
आदिदेश महीपालस्तमेव सचिवं तदा ॥ १.१८९.४१ ॥
Então o protetor da terra deu ordens, na cidade, no reino, nas florestas e nos bosques, àquele mesmo ministro.
1.189.42
नृपतिं त्वभ्यनुज्ञाप्य वसिष्ठोऽथापचक्रमे ।
सोऽथ राजा गिरौ तस्मिन्विजहारामरो यथा ॥ १.१८९.४२ ॥
Despedindo-se do rei, Vasiṣṭha partiu; e o rei, naquela montanha, deleitava-se como um deus.
1.189.43
ततो द्वादशवर्षाणि काननेषु वनेषु च ।
रेमे तस्मिन्गिरौ राजा तयैव सह भार्यया ॥ १.१८९.४३ ॥
Então, por doze anos, o rei deleitou-se naquela montanha, em bosques e florestas, junto com sua esposa.
1.189.44
तस्य राज्ञः पुरे तस्मिन्समा द्वादश सत्तम ।
न ववर्ष सहस्राक्षो राष्ट्रे चैवास्य भारत ॥ १.१८९.४४ ॥
Ó melhor dos justos! Durante doze anos Sahasrākṣa (Indra) não fez chover sobre a cidade daquele rei nem sobre o seu reino, ó descendente de Bharata.
1.189.45
ततस्तस्यामनावृष्ट्यां प्रवृत्तायामरिन्दम ।
प्रजाः क्षयमुपाजग्मुः सर्वाः सस्थाणुजङ्गमाः ॥ १.१८९.४५ ॥
Então, ó subjugador dos inimigos, quando aquela seca se instalou, todas as criaturas, as imóveis e as móveis, chegaram à destruição.
1.189.46
तस्मिंस्तथाविधे काले वर्तमाने सुदारुणे ।
नावश्यायः पपातोर्व्यां ततः सस्यानि नाऽरुहन् ॥ १.१८९.४६ ॥
Em um tempo tão terrível, nem orvalho caiu sobre a terra, e então as colheitas não brotaram.
1.189.47
ततो विभ्रान्तमनसो जनाः क्षुद्भपीडिताः ।
गृहाणि संपरित्यज्य बभ्रमुः प्रदिशो दिशः ॥ १.१८९.४७ ॥
Então as pessoas, de mente confusa e atormentadas pela fome e pela sede, abandonaram suas casas e vagaram por todas as regiões e direções.
1.189.48
ततस्तस्मिन्पुरे राष्ट्रे त्यक्तदारपरिग्रहाः ।
परस्परममर्यादाः क्षुधार्ता जघ्निरे जनाः ॥ १.१८९.४८ ॥
Então, naquela cidade e reino, abandonando esposas e posses e sem qualquer restrição, as pessoas atormentadas pela fome feriram-se umas às outras.
1.189.49
तत्क्षुधार्तैर्निरानन्दैः शवभूतैस्तथा नरैः ।
अभवत्प्रेतराजस्य पुरं प्रेतैरिवावृतम् ॥ १.१८९.४९ ॥
Atormentados pela fome, sem alegria e tornados semelhantes a cadáveres, os homens fizeram daquela cidade a cidade do senhor dos mortos, como se estivesse cercada de espíritos.
1.189.50
ततस्तत्तादृशं दृष्ट्वा स एव भगवानृषिः ।
अभ्याद्रवत धर्मात्मा वसिष्ठो मुनिसत्तमः ॥ १.१८९.५० ॥
Então, vendo tal estado, aquele mesmo venerável sábio, o justo Vasiṣṭha, o melhor dos sábios, apressou-se em direção a eles.
1.189.51
तं च पार्थिवशार्दूलमानयामास तत्पुरम् ।
तपत्या सहितं राजन्वर्षे द्वादशमे गते।
ततः प्रवृष्टस्तत्रासीद्यथापूर्वं सुरारिहा ॥ १.१८९.५१ ॥
Trouxe de volta aquele tigre entre os reis à cidade, junto com Tapatī, ó rei, quando doze anos haviam passado. Então choveu ali como antes, o matador dos inimigos dos deuses.
1.189.52
तस्मिन्नृपतिशार्दूले प्रविष्टे नगरं पुनः ।
प्रववर्ष सहस्राक्षः सस्यानि जनयन्प्रभुः ॥ १.१८९.५२ ॥
Quando aquele tigre entre os reis entrou novamente na cidade, o senhor dos mil olhos fez chover outra vez e fez as colheitas crescerem.
1.189.53
ततः सराष्ट्रं मुमुदे तत्पुरं परया मुदा ।
तेन पार्थिवमुख्येन भावितं भावितात्मना ॥ १.१८९.५३ ॥
Então aquela cidade, junto com o reino, regozijou-se com grande alegria; foi prosperada por aquele principal dos reis, de alma pura.
1.189.54
ततो द्वादश वर्षाणि पुनरीजे नराधिपः ।
तपत्या सहितः पत्न्या यथा शच्या मरुत्पतिः ॥ १.१८९.५४ ॥
Então, por mais doze anos, aquele senhor dos homens sacrificou novamente, junto com Tapatī e sua esposa, como Indra, senhor dos Maruts, com Śacī.
1.189.55
एवमासीन्महाभागा तपती नाम पौर्विकी ।
तव वैवस्वती पार्थ तापत्यस्त्वं यया मतः ॥ १.१८९.५५ ॥
Assim existiu a muito afortunada Tapatī, uma donzela paurava. Ó Pārtha, ela era filha de Vaivasvata (o Sol), e por ela és considerado Tāpatya, descendente de Tapatī.
1.189.56
तस्यां संजनयामास कुरुं संवरणो नृपः ।
तपत्यां तपतां श्रेष्ठ तापत्यस्त्वं ततोऽर्जुन ॥ १.१८९.५६ ॥
Com ela, o rei Saṃvaraṇa gerou Kuru. Ó melhor dos que ardem, Arjuna, por isso és Tāpatya.