Mahābhārata · Adhyāya 1.20
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.20.1
एतत्ते कथितं सर्वममृतं मथितं यथा ।
यत्र सोऽश्वः समुत्पन्नः श्रीमानतुलविक्रमः ॥ १.२०.१ ॥
All dies ist dir erzählt worden: wie der Amṛta gequirlt wurde und wo jenes glanzvolle Ross von unvergleichlicher Tapferkeit entstand.
1.20.2
तं निशाम्य तदा कद्रूर्विनतामिदमब्रवीत् ।
उच्चैःश्रवा हि किंवर्णो भद्रे प्रब्रूहि मा चिरम् ॥ १.२०.२ ॥
Als sie ihn erblickt hatte, sprach Kadrū zu Vinatā: 'Gute Frau, welche Farbe hat Uccaiḥśravas? Sag es schnell, zögere nicht.'
1.20.3
श्वेत एवाश्वराजोऽयं किं वा त्वं मन्यसे शुभे ।
ब्रूहि वर्णं त्वमप्यस्य ततोऽत्र विपणावहे ॥ १.२०.३ ॥
Vinatā sprach: 'Dieser Pferdekönig ist doch weiß. Schöne, was denkst du? Nenne auch du seine Farbe, dann wollen wir hier wetten.'
1.20.4
कृष्णवालमहं मन्ये हयमेनं शुचिस्मिते ।
एहि सार्धं मया दीव्य दासीभावाय भामिनि ॥ १.२०.४ ॥
Kadrū sprach: 'Ich glaube, dieses Ross hat einen schwarzen Schweif. O Reinlächelnde, komm, wette mit mir, o Herrin, um die Knechtschaft.'
1.20.5
एवं ते समयं कृत्वा दासीभावाय वै मिथः ।
जग्मतुः स्वगृहानेव श्वो द्रक्ष्याव इति स्म ह ॥ १.२०.५ ॥
Nachdem sie so die Vereinbarung der Knechtschaft getroffen hatten, gingen sie beide in ihre eigenen Häuser, mit den Worten: 'Morgen werden wir sehen.'
1.20.6
ततः पुत्रसहस्रं तु कद्रूर्जिह्यं चिकीर्षती ।
आज्ञापयामास तदा वाला भूत्वाऽञ्जनप्रभाः ॥ १.२०.६ ॥
Da befahl Kadrū, die Arglist im Sinn, ihren tausend Söhnen: 'Werdet zu Haaren von der Glanzkraft des Kohlenstaubs und haftet am Schweif des Rosses.'
1.20.7
आविशध्वं हयं क्षिप्रं दासी न स्यामहं यथा ।
नावपद्यन्त ये वाक्यं ताञ्शशाप भुजंगमान् ॥ १.२०.७ ॥
"Dringt schnell in das Pferd ein, damit ich nicht zur Sklavin werde." Jene, die diesem Befehl nicht gehorchten, verfluchte sie, jene Schlangen.
1.20.8
सर्पसत्रे वर्तमाने पावको वः प्रधक्ष्यति ।
जनमेजयस्य राजर्षेः पाण्डवेयस्य धीमतः ॥ १.२०.८ ॥
"Während das Schlangenopfer vollzogen wird, wird das Feuer des königlichen Weisen Janamejaya, des Nachkommen der Pāṇḍavas, des Weisen, euch verbrennen."
1.20.9
शापमेनं तु शुश्राव स्वयमेव पितामहः ।
अतिक्रूरं समुत्सृष्टं कद्र्वा दैवादतीव हि ॥ १.२०.९ ॥
Diesen Fluch hörte der Großvater selbst. Der von Kadrū ausgesprochene Fluch war durch das Schicksal überaus grausam.
1.20.10
सार्धं देवगणैः सर्वैर्वाचं तामन्वमोदत ।
बहुत्वं प्रेक्ष्य सर्पाणां प्रजानां हितकाम्यया ॥ १.२०.१० ॥
Zusammen mit allen Scharen der Götter billigte er jenes Wort, im Anblick der Vielzahl der Schlangen, aus dem Wunsch nach dem Wohl der Geschöpfe.
1.20.11
तिग्मवीर्यविषा ह्येते दन्दशूका महाबलाः ।
तेषां तीक्ष्णविषत्वाद्धि प्रजानां च हिताय च ॥ १.२०.११ ॥
Diese beißenden Schlangen sind von wildem Vermögen und Gift, sehr mächtig. Wegen ihres scharfen Giftes, und auch zum Wohl der Geschöpfe.
1.20.12
युक्तं मात्रा कृतं तेषां परपीडोपसर्पिणाम् ।
अन्येषामपि सत्त्वानां नित्यं दोषपरास्तु ये ॥ १.२०.१२ ॥
Was die Mutter getan hat, ist angemessen für jene, die kriechen, um anderen zu schaden; und ebenso für jene, die stets darauf aus sind, anderen Wesen zu schaden.
1.20.13
तेषां प्राणान्तिको दण्डो दैवेन विनिपात्यते ।
एवं संभाष्य देवस्तु पूज्य कद्रूं च तां तदा ॥ १.२०.१३ ॥
Für sie wird die tödliche Strafe durch das Schicksal verhängt. Nachdem der Gott so gesprochen hatte, ehrte er damals Kadrū.
1.20.14
आहूय कश्यपं देव इदं वचनमब्रवीत् ।
यदेते दन्दशूकाश्च सर्पा जातास्त्वयानघ ॥ १.२०.१४ ॥
Kaśyapa herbeirufend sprach der Gott diese Worte: O Makelloser, da diese beißenden Schlangen und Nattern durch dich geboren wurden.
1.20.15
विषोल्बणा महाभोगा मात्रा शप्ताः परंतप ।
तत्र मन्युस्त्वया तात न कर्तव्यः कथंचन ॥ १.२०.१५ ॥
Die giftig wilden Schlangen mit den großen Windungen wurden von ihrer Mutter verflucht. O Feindeversenger, lieber Sohn, du sollst darüber auf keine Weise Zorn empfinden.
1.20.16
दृष्टं पुरातनं ह्येतद्यज्ञे सर्पविनाशनम् ।
इत्युक्त्वा सृष्टिकृद्देवस्तं प्रसाद्य प्रजापतिम्।
प्रादाद्विषहरीं विद्यां कश्यपाय महात्मने ॥ १.२०.१६ ॥
Dies wurde einst gesehen, die Vernichtung der Schlangen bei einem Opfer. Nachdem er dies gesagt hatte, besänftigte der Schöpfergott Prajāpati und gab dem großmütigen Kaśyapa das Wissen, das Gift vertreibt.
1.20.17
एवं शप्तेषु नागेषु कद्र्वातु द्विजसत्तम ।
अद्विग्नः शापतस्तस्याः कद्रूं कर्कोटकोऽब्रवीत् ॥ १.२०.१७ ॥
Als die Schlangen so von Kadrū verflucht worden waren, o Bester der Zweimalgeborenen, sprach Karkoṭaka, von ihrem Fluch unerschüttert, zu Kadrū.
1.20.18
मातरं परमप्रीतस्तथा भुजगसत्तमः ।
आविश्य वाजिनं मुख्यं बालो भूत्वाञ्जनप्रभः ॥ १.२०.१८ ॥
Über seine Mutter hoch erfreut, trat der beste der Schlangen ebenso in das vornehmste Pferd ein und wurde ein Jüngling von der Glanz des Antimons,
1.20.19
दर्शयिष्यामि तत्राहमात्मानं काममाश्वस ।
एवमस्त्विति सा पुत्रं प्रत्युवाच यशस्विनी ॥ १.२०.१९ ॥
Dort werde ich mich zeigen; sei getrost, wie du es wünschst. »So sei es«, antwortete die ruhmreiche Mutter ihrem Sohn.