மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 1.20
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.20.1
एतत्ते कथितं सर्वममृतं मथितं यथा ।
यत्र सोऽश्वः समुत्पन्नः श्रीमानतुलविक्रमः ॥ १.२०.१ ॥
அமிர்தம் கடையப்பட்டபோது எப்படி நிகழ்ந்தது என்பதையும், அதில் அதுல பராக்கிரமமுள்ள அந்த ஸ்ரீமான் குதிரை எங்கே தோன்றியது என்பதையும் இவை அனைத்தையும் உனக்குச் சொன்னேன்.
1.20.2
तं निशाम्य तदा कद्रूर्विनतामिदमब्रवीत् ।
उच्चैःश्रवा हि किंवर्णो भद्रे प्रब्रूहि मा चिरम् ॥ १.२०.२ ॥
அதைக் கண்டதும் கத்ரு வினதையிடம் இவ்வாறு கூறினாள்: 'நல்லவளே, உச்சைஃச்ரவஸ் எந்த நிறமுடையவன்? தாமதிக்காமல் சொல்.'
1.20.3
श्वेत एवाश्वराजोऽयं किं वा त्वं मन्यसे शुभे ।
ब्रूहि वर्णं त्वमप्यस्य ततोऽत्र विपणावहे ॥ १.२०.३ ॥
வினதை கூறினாள்: 'இந்த அசுவராஜன் வெண்மையானவனே. நல்லவளே, நீ என்ன நினைக்கிறாய்? நீயும் இவனது நிறத்தைச் சொல், பிறகு இங்கே பந்தயம் வைப்போம்.'
1.20.4
कृष्णवालमहं मन्ये हयमेनं शुचिस्मिते ।
एहि सार्धं मया दीव्य दासीभावाय भामिनि ॥ १.२०.४ ॥
கத்ரு கூறினாள்: 'இந்த குதிரை கறுப்பு வாலுடையது என்று நான் நினைக்கிறேன். புன்னகை சுத்தமானவளே, வா, என்னுடன் பந்தயம் வை, பெண்ணே, அடிமையாவதற்காக.'
1.20.5
एवं ते समयं कृत्वा दासीभावाय वै मिथः ।
जग्मतुः स्वगृहानेव श्वो द्रक्ष्याव इति स्म ह ॥ १.२०.५ ॥
இவ்வாறு அடிமையாவதற்கான ஒப்பந்தத்தைச் செய்துகொண்டு, இருவரும் 'நாளை பார்ப்போம்' என்று சொல்லி, தத்தம் வீடுகளுக்குச் சென்றனர்.
1.20.6
ततः पुत्रसहस्रं तु कद्रूर्जिह्यं चिकीर्षती ।
आज्ञापयामास तदा वाला भूत्वाऽञ्जनप्रभाः ॥ १.२०.६ ॥
அப்போது வஞ்சகமாகச் செய்ய விரும்பிய கத்ரு, தன் ஆயிரம் மகன்களுக்குக் கட்டளையிட்டாள்: அஞ்சனத்தின் ஒளியுடைய முடிகளாக மாறி, அந்தக் குதிரையின் வாலில் ஒட்டிக்கொள்ளுங்கள்.
1.20.7
आविशध्वं हयं क्षिप्रं दासी न स्यामहं यथा ।
नावपद्यन्त ये वाक्यं ताञ्शशाप भुजंगमान् ॥ १.२०.७ ॥
"விரைவில் குதிரையில் நுழையுங்கள், நான் அடிமையாகாமல் இருக்க." அவளுடைய கட்டளையை ஏற்காத அந்தப் பாம்புகளை அவள் சபித்தாள்.
1.20.8
सर्पसत्रे वर्तमाने पावको वः प्रधक्ष्यति ।
जनमेजयस्य राजर्षेः पाण्डवेयस्य धीमतः ॥ १.२०.८ ॥
"சர்ப்ப யாகம் நடைபெறும்போது, பாண்டவ வம்சத்தவரும் ஞானியுமான ராஜரிஷி ஜனமேஜயனின் நெருப்பு உங்களை எரித்துவிடும்."
1.20.9
शापमेनं तु शुश्राव स्वयमेव पितामहः ।
अतिक्रूरं समुत्सृष्टं कद्र्वा दैवादतीव हि ॥ १.२०.९ ॥
இந்தச் சாபத்தைப் பிதாமகரே நேரடியாகக் கேட்டார். கத்ரு உச்சரித்த அது, ஊழால், மிகக் கொடியதாக இருந்தது.
1.20.10
सार्धं देवगणैः सर्वैर्वाचं तामन्वमोदत ।
बहुत्वं प्रेक्ष्य सर्पाणां प्रजानां हितकाम्यया ॥ १.२०.१० ॥
எல்லா தேவகணங்களுடனும் சேர்ந்து அவர் அந்தச் சொல்லை ஏற்றுக்கொண்டார். பாம்புகளின் பெருக்கத்தைக் கண்டு, உயிரினங்களின் நன்மையை விரும்பி.
1.20.11
तिग्मवीर्यविषा ह्येते दन्दशूका महाबलाः ।
तेषां तीक्ष्णविषत्वाद्धि प्रजानां च हिताय च ॥ १.२०.११ ॥
இந்தக் கடிக்கும் பாம்புகள் கடுமையான வீரியமும் விஷமும் கொண்டவை, மிகுந்த வலிமையுடையவை. அவற்றின் கூரிய விஷத்தால், உயிரினங்களின் நன்மைக்காகவும்.
1.20.12
युक्तं मात्रा कृतं तेषां परपीडोपसर्पिणाम् ।
अन्येषामपि सत्त्वानां नित्यं दोषपरास्तु ये ॥ १.२०.१२ ॥
பிறருக்குத் துன்பம் விளைவிக்கப் பதுங்கிச் செல்லும் அவர்களுக்கு, தாய் செய்தது பொருத்தமானதே. மற்ற உயிரினங்களுக்கும் எப்போதும் தீங்கிழைக்க நாடுபவர்களும் அப்படியே.
1.20.13
तेषां प्राणान्तिको दण्डो दैवेन विनिपात्यते ।
एवं संभाष्य देवस्तु पूज्य कद्रूं च तां तदा ॥ १.२०.१३ ॥
அவர்களுக்கு உயிரை அழிக்கும் தண்டனை விதியால் இறங்கிவிடுகிறது. இவ்வாறு பேசி, அப்போது தேவன் கத்ருவை மதித்தார்.
1.20.14
आहूय कश्यपं देव इदं वचनमब्रवीत् ।
यदेते दन्दशूकाश्च सर्पा जातास्त्वयानघ ॥ १.२०.१४ ॥
காசியபரை அழைத்து தேவன் இந்த வார்த்தையைச் சொன்னார்: குற்றமற்றவனே, இந்தக் கடிக்கும் பாம்புகளும் நாகங்களும் உன்னால் பிறந்தவை.
1.20.15
विषोल्बणा महाभोगा मात्रा शप्ताः परंतप ।
तत्र मन्युस्त्वया तात न कर्तव्यः कथंचन ॥ १.२०.१५ ॥
விஷத்தால் கொடியவர்களான, பெரிய சுருள்களை உடைய பாம்புகள் தாயால் சபிக்கப்பட்டன. பகைவரை எரிப்பவனே, அப்பா, அதில் நீ எந்த வகையிலும் கோபம் கொள்ளக் கூடாது.
1.20.16
दृष्टं पुरातनं ह्येतद्यज्ञे सर्पविनाशनम् ।
इत्युक्त्वा सृष्टिकृद्देवस्तं प्रसाद्य प्रजापतिम्।
प्रादाद्विषहरीं विद्यां कश्यपाय महात्मने ॥ १.२०.१६ ॥
இது பண்டைய காலத்தில் யாகத்தில் பாம்புகள் அழிக்கப்பட்டதாகக் காணப்பட்டது. இவ்வாறு சொல்லி, படைப்பாளியான தேவன் பிரஜாபதியை மகிழ்வித்து, மகாத்மா காசியபருக்கு விஷம் நீக்கும் வித்தையைக் கொடுத்தார்.
1.20.17
एवं शप्तेषु नागेषु कद्र्वातु द्विजसत्तम ।
अद्विग्नः शापतस्तस्याः कद्रूं कर्कोटकोऽब्रवीत् ॥ १.२०.१७ ॥
இவ்வாறு கத்ருவால் நாகங்கள் சபிக்கப்பட்டபோது, இருபிறப்பாளரில் சிறந்தவனே, அவளுடைய சாபத்தால் கலங்காத கர்கோடகன் கத்ருவிடம் பேசினான்.
1.20.18
मातरं परमप्रीतस्तथा भुजगसत्तमः ।
आविश्य वाजिनं मुख्यं बालो भूत्वाञ्जनप्रभः ॥ १.२०.१८ ॥
தாயின் மீது மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்த பாம்புகளில் சிறந்தவன், அவ்வாறே சிறந்த குதிரையில் புகுந்து, மையின் ஒளியுடைய சிறுவனாக ஆனான்.
1.20.19
दर्शयिष्यामि तत्राहमात्मानं काममाश्वस ।
एवमस्त्विति सा पुत्रं प्रत्युवाच यशस्विनी ॥ १.२०.१९ ॥
நான் அங்கே என்னை வெளிப்படுத்துவேன்; விரும்பியபடி அமைதியாக இரு. "அவ்வாறே ஆகட்டும்" என்று புகழ்மிக்க அவள் தன் மகனுக்குப் பதிலளித்தாள்.