महाभारत · अध्याय 1.200
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.200.1
ततस्ते नरशार्दूला भ्रातरः पञ्च पाण्डवाः ।
तं ब्राह्मणं पुरस्कृत्य पाञ्चाल्याश्च स्वयंवरम्।
प्रययुर्द्रौपदीं द्रष्टुं तं च देशं महोत्सवम् ॥ १.२००.१ ॥
नंतर नरव्याघ्र ते पाचही पांडव बंधू त्या ब्राह्मणाला पुढे करून पांचाल राजकन्येचा स्वयंवर आणि तो महोत्सवी देश पाहण्यासाठी निघाले.
1.200.2
ततस्ते तं महात्मानं शुद्धात्मानमकल्मषम् ।
ददृशुः पाण्डवा वीराः पथि द्वैपायनं तदा ॥ १.२००.२ ॥
तेव्हा त्या वीर पांडवांनी वाटेत त्या महात्म्या, शुद्धात्म्या, निष्कलंक द्वैपायनांना पाहिले.
1.200.3
तस्मै यथावत्सत्कारं कृत्वा तेन च सत्कृताः ।
कथान्ते चाभ्यनुज्ञाताः प्रययुर्द्रुपदक्षयम् ॥ १.२००.३ ॥
त्यांचा यथाविधी सत्कार करून आणि त्यांच्याकडूनही सत्कार घेऊन, बोलणे संपल्यावर अनुज्ञा घेऊन ते द्रुपदाच्या राज्याकडे निघाले.
1.200.4
पश्यन्तो रमणीयानि वनानि च सरांसि च ।
तत्रतत्र वसन्तश्च शनैर्जग्मुर्महराथाः ॥ १.२००.४ ॥
सुंदर वने आणि सरोवरे पाहत, जागोजागी थांबत ते महारथी हळूहळू पुढे गेले.
1.200.5
स्वाध्यायवन्तः शुचयो मधुराः प्रियवादिनः ।
आनुपूर्व्येण संप्राप्ताः पाञ्चालान्पाण्डुनन्दनाः ॥ १.२००.५ ॥
स्वाध्यायात रत, शुचि, मधुर आणि प्रिय बोलणारे पांडुपुत्र अनुक्रमे पांचालांच्या देशात पोहोचले.
1.200.6
ते तु दृष्ट्वा पुरं तच्च स्कन्धावारं च पाण्डवाः ।
कुम्भकारस्य शालायां निवासं चक्रिरे तदा ॥ १.२००.६ ॥
ते नगर आणि छावणी पाहून पांडवांनी तेव्हा एका कुंभाराच्या शाळेत मुक्काम केला.
1.200.7
तत्र भैक्षं समाजह्रुर्ब्राह्मणीं वृत्तिमाश्रिताः ।
तान्संप्राप्तांस्तथा वीराञ्जज्ञिरे न नराः क्वचित् ॥ १.२००.७ ॥
तेथे ते ब्राह्मणवृत्ती स्वीकारून भिक्षा गोळा करू लागले; आलेल्या त्या वीरांना कोठेही कोणी ओळखले नाही.
1.200.8
यज्ञसेनस्तु पाञ्चालो भीष्मद्रोमकृतागसम् ।
ज्ञात्वाऽऽत्मानं तदारेभे त्राणायात्मक्रियां क्षमां ॥ १.२००.८ ॥
पण पांचाल राजा यज्ञसेन (द्रुपद), ज्याचा भीष्म व द्रोण यांनी अपराध केला होता, तो आपली स्थिती जाणून रक्षणासाठी धीराने स्वतःचा प्रयत्न सुरू करू लागला.
1.200.9
अवाप्य धृष्टद्युम्नं हि न स द्रोणमचिन्तयत् ।
स तु वैरप्रसङ्गाच्च भीष्माद्भयमचिन्तयत् ॥ १.२००.९ ॥
धृष्टद्युम्नाला मिळूनही त्याने द्रोणाचा विचार केला नाही; वैराच्या संबंधामुळे त्याला भीष्माच्या भयाचा विचार होऊ लागला.
1.200.10
कन्यादानात्तु शरणं सोऽमन्यत महीपतिः ।
यज्ञसेनस्य कामस्तु पाण्डवाय किरीटिने ॥ १.२००.१० ॥
कन्यादानाने च त्या राजाने आश्रय मिळेल असे मानले; यज्ञसेनाची इच्छा किरीटधारी पांडव (अर्जुन) याच्यासाठी होती.
1.200.11
दास्यामि कृष्मामिति वै न चैनं विवृणोति सः ।
जामातृबलसंयोगं मेने हि बलवत्तरम् ॥ १.२००.११ ॥
'मी कृष्णेला (द्रौपदीला) देईन' असा विचार करूनही त्याने ते उघड केले नाही; जावयाच्या बलाशी संबंध अधिक बलवान आहे असे त्याला वाटले.
1.200.12
सोऽन्वेषमाणः कौन्तेयान्पाञ्चालो जनमेजय ।
दृढं धनुरथानम्यं कारयामास भारत ॥ १.२००.१२ ॥
हे जनमेजया, हे भारता! पांचालाने कुंतीपुत्रांचा शोध घेत, न वाकणारे एक दृढ धनुष्य बनवून घेतले.
1.200.13
वैयाघ्रपद्यस्योग्रं वै सृञ्जयस्य महीपतिः ।
तद्धनुः किन्धुरं नाम देवदत्तमुपानयत् ॥ १.२००.१३ ॥
वैयाघ्रपद्याच्या वंशातील सृञ्जय राजाने किन्धुर नावाचे, देवांनी दिलेले ते भयंकर धनुष्य आणविले.
1.200.14
आयसी तस्य च ज्याऽऽसीत्प्रतिबद्धा महाबला ।
न तु ज्यां प्रसहेदन्यस्तद्धनुःप्रवरं महत् ॥ १.२००.१४ ॥
त्याची दोरी लोखंडाची व अत्यंत बलवान होती; दुसरा कोणीही ती ओढू शकत नव्हता — ते श्रेष्ठ महान धनुष्य होते.
1.200.15
शङ्करेण वरं दत्तं प्रीतेन च महात्मना ।
तन्निष्फलं स्यान्न तु मे इति प्रामाण्यमागतः ॥ १.२००.१५ ॥
महात्मा शंकरांनी प्रसन्न होऊन वर दिला होता; 'तो निष्फळ होणार नाही, माझा नाही' या विश्वासाने तो आला.
1.200.16
मया कर्तव्यमधुना दुष्करं लक्ष्यवेधनम् ।
इति निश्चित्य मनसा कारितं लक्ष्यमुत्तमम् ॥ १.२००.१६ ॥
'आता मला कठीण लक्ष्यवेध करायचा आहे' असा मनाशी निश्चय करून त्याने एक उत्तम लक्ष्य तयार करविले.
1.200.17
यन्त्रं वैहायसं चापि कारयामास कृत्रिमम् ।
तेन यन्त्रेण सहितं राजँल्लक्ष्यं च काञ्चनम् ॥ १.२००.१७ ॥
त्याने आकाशात टांगलेले एक कृत्रिम यंत्रही तयार करविले; हे राजन्, त्या यंत्रासह सोन्याचे लक्ष्य होते.
1.200.18
इदं सज्यं धनुः कृत्वा सज्जैरेभिश्च सायकैः ।
अतीत्य लक्ष्य यो वेद्धा स लब्धा मत्सुतामिति ॥ १.२००.१८ ॥
या धनुष्याला दोरी लावून, या तयार बाणांनी लक्ष्य भेदून जो पार जाईल, तोच माझ्या कन्येला मिळवील.
1.200.19
इति स द्रुपदो राजा स्वयंवरमघोषयत् ।
तच्छ्रुत्वा पार्थिवाः सर्वे समीयुस्तत्र भारत ॥ १.२००.१९ ॥
अशा प्रकारे राजा द्रुपदाने स्वयंवराची घोषणा केली. ते ऐकून सर्व राजे तेथे जमले, हे भारत.
1.200.20
ऋषयश्च महात्मानः स्वयंवरदिदृक्षवः ।
दुर्योधनपुरोगाश्च सकर्णाः कुरवो नृप ॥ १.२००.२० ॥
स्वयंवर पाहण्याच्या इच्छेने महात्मे ऋषी आले, आणि दुर्योधनाच्या पुढाकाराने कर्णासह कौरव आले, हे नृपा.
1.200.21
यादवा वासुदेवेन सार्धमन्धकवृष्णयः ।
ततोऽर्चिता राजगुणा द्रुपदेन महात्मना ॥ १.२००.२१ ॥
वासुदेवासह यादव, अंधक आणि वृष्णी आले; तेव्हा महात्मा द्रुपदाने त्यांचा सत्कार केला.
1.200.22
उपोपविष्टा मञ्चेषु द्रष्टुकामाः स्वयंवरम् ।
ब्राह्मणाश्च महाभागा देशेभ्यः समुपागमन् ॥ १.२००.२२ ॥
स्वयंवर पाहण्याच्या इच्छेने मंचांवर बसलेले, आणि विविध देशांतून आलेले महाभाग्यवान ब्राह्मण आले.
1.200.23
ब्राह्मणैरेव सहिताः पाण्डवाः समुपाविशन् ।
त्रयस्त्रिंशत्सुराः सर्वे विमानैर्व्योम्न्यवस्थिताः ॥ १.२००.२३ ॥
ब्राह्मणांसह पांडव बसले; तेहतीस देव सर्व विमानांत आकाशात स्थिर झाले.
1.200.24
ततः पौरजनाः सर्वे सागरोद्धूतनिःस्वनाः ।
शिंशुमारशिरः प्राप्य न्यविशंस्ते स्म पार्थिवाः ॥ १.२००.२४ ॥
तेव्हा नगरातील सर्व लोक, समुद्रासारखा गजर करत, शिंशुमार-शिरावर पोहोचून आत प्रवेश करून बसले; ते राजेही.
1.200.25
प्रागुत्तरेण नगराद्भूमिभागे समे शुभे ।
समाजवाटः शुशुभे भवनैः सर्वतो वृतः ॥ १.२००.२५ ॥
नगराच्या ईशान्येला, सपाट आणि शुभ भूभागावर असलेले समाज-वाट चोहोबाजूंनी इमारतींनी वेढलेले शोभून दिसले.
1.200.26
प्राकारपरिखोपेतो द्वारतोरणमण्डितः ।
वितानेन विचित्रेण सर्वतः समलङ्कृतः ॥ १.२००.२६ ॥
तटबंदी आणि खंदकाने युक्त, प्रवेशद्वारे आणि तोरणांनी शोभित, विचित्र मंडपाने सर्वत्र सुंदररीत्या सजवलेले ते होते.
1.200.27
तूर्यौघशतसङ्कीर्णः परार्ध्यागुरुधूपितः ।
चन्दनोदकसिक्तश्च माल्यदामोपशोभितः ॥ १.२००.२७ ॥
शेकडो वाद्यांच्या ध्वनींनी भरलेले, उत्तम अगरूच्या धुपाने सुगंधित, चंदनजलाने शिंपडलेले आणि माळांनी शोभिवंत.
1.200.28
कैलासशिखरप्रख्यैर्नभस्तलविलेखिभिः ।
सर्वतः संवृतः शुभ्रैः प्रासादैः सुकृतोच्छ्रयै ॥ १.२००.२८ ॥
कैलास शिखरांसारखे, आकाशाला स्पर्श करणारे, शुभ्र, सुंदर बांधणीचे उंच प्रासाद चोहोबाजूंनी वेढलेले होते.
1.200.29
सुवर्णजालसंवीतैर्मणिकुट्टिमभूषणैः ।
सुखारोहणसोपानैर्महासनपरिच्छदैः ॥ १.२००.२९ ॥
सोनेरी जाळ्यांनी वेढलेले, मण्यांनी जडलेल्या फरशींनी शोभिवंत, सहज चढता येणाऱ्या पायऱ्या आणि भव्य आसनांच्या साहित्याने युक्त.
1.200.30
स्रग्दामसमवच्छन्नैरगुरूत्तमवासितैः ।
हंसांशुवर्णैर्बहुभिरायोजनसुगन्धिभिः ॥ १.२००.३० ॥
माळांच्या लडींनी आच्छादलेले, उत्तम अगरूने सुगंधित, हंसकिरणांसारख्या शुभ्र अनेक (प्रासादांनी) युक्त, एक योजनापर्यंत सुगंध पसरवणारे.
1.200.31
असंबाधशतद्वारैः शयनासनशोभितैः ।
बहुधातुपिनद्धाङ्गैर्हिमवच्छिखरैरिव ॥ १.२००.३१ ॥
शेकडो दारे असलेली, प्रशस्त, शय्या व आसनांनी शोभित, अनेक धातूंनी रंगवलेल्या हिमालयाच्या शिखरांसारखी.
1.200.32
तत्र नानाप्रकारेषु विमानेषु स्वलङ्कृताः ।
स्पर्धमानास्तदाऽन्योन्यं निषेदुः सर्वपार्थिवाः ॥ १.२००.३२ ॥
तेथे विविध प्रकारच्या सुशोभित विमानांमध्ये सर्व राजे एकमेकांशी स्पर्धा करीत बसले.
1.200.33
तत्रोपविष्टान्ददृशुर्महासत्वान्पृथग्जनाः ।
राजसिंहान्महाभागान्कृष्णागुरुविभूषितान् ॥ १.२००.३३ ॥
तेथे बसलेल्या, महात्मा, राजसिंह, महाभाग्यवान, कृष्ण अगरूने विभूषित राजांना सामान्य लोकांनी पाहिले.
1.200.34
महाप्रसादान्ब्राह्मण्यान्स्वराष्ट्रपरिरक्षिणः ।
प्रियान्सर्वस्य लोकस्य सुकृतैः कर्मभिः शुभैः ॥ १.२००.३४ ॥
महाकृपाळू, ब्राह्मणप्रेमी, स्वराष्ट्राचे रक्षक, सर्व लोकांचे प्रिय, शुभ सत्कर्मांनी युक्त.
1.200.35
मञ्चेषु च परार्द्ध्येषु पौरजानपदा जनाः ।
कृष्णादर्शनसिद्ध्यर्थं सर्वतः समुपाविशन् ॥ १.२००.३५ ॥
उत्तम मंचांवर नगरवासी व ग्रामवासी लोक कृष्णदर्शन प्राप्तीसाठी सर्वत्र बसले.
1.200.36
ब्राह्मणैस्ते च सहिताः पाण्डवाः समुपाविशन् ।
ऋद्धिं पञ्चालराजस्य पश्यन्तस्तामनुत्तमाम् ॥ १.२००.३६ ॥
ब्राह्मणांसह पांडव बसले, पांचाल राजाची ती अनुपम समृद्धी पाहत.
1.200.37
ततः समाजो ववृधे स राजन्दिवसान्बहून् ।
रत्नप्रदानबहुलः शोभितो नटनर्तकैः ॥ १.२००.३७ ॥
राजा, मग अनेक दिवस तो उत्सव वाढत राहिला; रत्नदानाने भरलेला, नट आणि नर्तकांनी शोभिवंत.
1.200.38
वर्तमाने समाजे तु रमणीयेऽह्नि षोडशे ।
मैत्रे मुहूर्ते तस्याश्च राजदाराः पुराविदः।
पुत्रवत्यः सुवसनाः प्रतिकर्मोपचक्रमुः ॥ १.२००.३८ ॥
उत्सव चालू असताना, रमणीय सोळाव्या दिवशी, मैत्र मुहूर्तावर, प्राचीन रीती जाणणाऱ्या, पुत्रवती आणि सुंदर वस्त्र परिधान केलेल्या राजपत्नींनी तिचे प्रसाधन सुरू केले.
1.200.39
वैडूर्यमयपीठे तु निविष्टां द्रौपदीं तदा ।
सतूर्यं स्नापयाञ्चक्रुः स्वर्णकुम्भस्थितैर्जलैः ॥ १.२००.३९ ॥
तेव्हा वैडूर्यमय पीठावर बसलेल्या द्रौपदीला वाद्यांसह सुवर्णकलशांतील जलांनी स्नान घालण्यात आले.
1.200.40
तां निवृत्ताभिषेकां च दुकूलद्वयधारिणीम् ।
निन्युर्मणिस्तम्भवतीं वेदिं वै सुपरिष्कृताम् ॥ १.२००.४० ॥
स्नान पूर्ण झाल्यावर, दोन रेशमी वस्त्रे धारण केलेल्या तिला मणिस्तंभांच्या सुशोभित वेदीवर नेण्यात आले.
1.200.41
निवेश्य प्राङ्मुखीं हृष्टां विस्मिताक्ष्यः प्रसाधिकाः ।
केनालङ्करणेनेमामित्यन्योन्यं व्यलोकयन् ॥ १.२००.४१ ॥
तिला पूर्वाभिमुख आनंदाने बसवून, विस्मित नेत्रांच्या प्रसाधिका एकमेकींकडे पाहत, हिला कोणत्या अलंकाराने सजवावे असे म्हणू लागल्या.
1.200.42
धूपोष्मणा च केशानामार्द्रभावं व्यपोहयन् ।
बबन्धुरस्या धम्मिल्लं माल्यैः सुरभिगन्धिभिः ॥ १.२००.४२ ॥
धुपाच्या उष्णतेने केसांचा ओलसरपणा दूर केला, आणि सुगंधी माळांनी तिचा अंबाडा बांधला.
1.200.43
दूर्वामधूकरचितं माल्यं तस्या ददुः करे ।
चक्रुश्च कृष्णागरुणा पत्रसङ्गं कुचद्वये ॥ १.२००.४३ ॥
दूर्वा गवत आणि मधूक फुलांनी गुंफलेली माळ त्यांनी तिच्या हातात दिली; काळ्या अगरूने तिच्या दोन स्तनांवर पानांची नक्षी काढली.
1.200.44
रेजे सा चक्रवाकाङ्का स्वर्णदीर्घा सरिद्वरा ।
अलकैः कुटिलैस्तस्या मुखं विकसितं बभौ ॥ १.२००.४४ ॥
चक्रवाक पक्ष्याच्या चिन्हाने युक्त, सोनेरी आणि लांब, नद्यांमध्ये श्रेष्ठ नदीप्रमाणे ती शोभली; तिच्या कुरळ्या केसांनी तिचे विकसित मुख उजळले.
1.200.45
आसक्तभृङ्गं कुसुमं शशिम्बिम्बं जिगाय तत् ।
कालाञ्जनं नयनयोराचारार्थं समादधुः ॥ १.२००.४५ ॥
भ्रमरांनी वेढलेल्या फुलासारखे तिचे मुख चंद्रबिंबालाही जिंकत होते; आचारासाठी त्यांनी तिच्या डोळ्यांत काळे काजळ लावले.
1.200.46
भूषणं रत्नखचितैरलंचक्रुर्यथोचितम् ।
माता च तस्याः पृषती हरितालमनश्शिलाम् ॥ १.२००.४६ ॥
रत्नजडित अलंकारांनी त्यांनी तिला यथोचित शृंगारले; आणि तिची आई पृषती हरताल व मनःशिला घेऊन आली.
1.200.47
अङ्गुलीभ्यामुपादाय तिलकं विदधे मुखे ।
अलङ्कृतां वधूं दृष्ट्वा योषितो मुदमाययुः ॥ १.२००.४७ ॥
दोन बोटांनी घेऊन तिने तिच्या मुखावर टिळा लावला; अलंकृत वधूला पाहून स्त्रिया आनंदल्या.
1.200.48
माता न मुमुदे तस्याः पतिः कीदृग्भविष्यति ।
सौविदल्लाः समागम्य द्रुपदस्याज्ञया ततः ॥ १.२००.४८ ॥
आई आनंदली नाही—'तिचा पती कसा असेल?' मग द्रुपदाच्या आज्ञेने सौविदल्ल एकत्र येऊन आले.
1.200.49
एनामारोपयामासुः करिणीं कुचभूषिताम् ।
ततोऽवाद्यन्त वाद्यानि मङ्गलानि दिवि स्पृशन् ॥ १.२००.४९ ॥
त्यांनी तिला स्तनांवर सजवलेल्या हत्तिणीवर बसवले. तेव्हा आकाशाला स्पर्श करत मंगल वाद्ये वाजू लागली.
1.200.50
विलासिनीजनाश्चापि प्रवरं करिणीशतम् ।
माङ्गल्यगीतं गायन्त्यः पार्स्वयोरुभयोर्ययुः ॥ १.२००.५० ॥
सुंदर स्त्रियाही उत्तम शेकडो हत्तिणींसह मंगलगीत गात दोन्ही बाजूंनी चालल्या.
1.200.51
जनापसरणे व्यग्राः प्रतिहार्यः पुरा ययुः ।
कोलाहलो महानासीत्तस्मिन्पुरवरे तदा ॥ १.२००.५१ ॥
लोकांना हटवण्यात व्यग्र असलेले द्वारपाल आधीच गेले. तेव्हा त्या श्रेष्ठ नगरात मोठा गोंधळ उडाला.
1.200.52
धृष्टद्युम्नो ययावग्रे हयमारुह्य भारत ।
द्रुपदो रङ्गदेशे तु बलेन महता युतः ॥ १.२००.५२ ॥
हे भरता, धृष्टद्युम्न घोड्यावर बसून पुढे गेला. आणि द्रुपद मोठ्या सैन्यासह रंगभूमीकडे गेला.
1.200.53
तस्थौ व्यूह्य महानीकं पालितं दृढधन्विभिः ।
आप्लुताङ्गीं सुवसनां सर्वाभरणभूषिताम् ॥ १.२००.५३ ॥
दृढ धनुर्धरांनी रक्षलेले मोठे सैन्य व्यूहरचनेत उभे केले. स्नानाने शुद्ध शरीर असलेली, सुंदर वस्त्रे नेसलेली, सर्व अलंकारांनी सजलेली.
1.200.54
मालां च समुपादाय काञ्चनीं समलङ्कृताम् ।
आगतां ददृशुः सर्वे रङ्गभूमिमलङ्कृताम् ॥ १.२००.५४ ॥
सुसज्ज सोन्याची माला घेऊन ती आली. सजलेल्या रंगभूमीत तिला येताना सर्वांनी पाहिले.
1.200.55
अवतीर्णा ततो रङ्गं द्रौपदी भरतर्षभ ।
तस्थौ प्रमुदितान्सर्वान्नृपतीन्रङ्गमण्डले।
प्रेक्षन्ती व्रीडितापाङ्गी द्रष्टृणां सुमनोहरा ॥ १.२००.५५ ॥
हे भरतश्रेष्ठा, नंतर द्रौपदी रंगभूमीत उतरली आणि रंगमंडलात उभी राहिली. आनंदित झालेल्या सर्व राजांकडे लाजऱ्या तिरप्या नजरेने पाहत, पाहणाऱ्यांना अत्यंत मनोहर दिसत.
1.200.56
पुरोहितः सोमकानां मन्त्रविद्ब्राह्मणः शुचिः ।
परिस्तीर्य जुहावाग्निमाज्येन विधिवत्तदा ॥ १.२००.५६ ॥
सोमकांचा पुरोहित, मंत्रज्ञ, शुचि ब्राह्मण तेव्हा दर्भ पसरून विधिपूर्वक तुपाने अग्नीत आहुती दिली.
1.200.57
संतर्पयित्वा ज्वलनं ब्राह्मणान्स्वस्ति वाच्य च ।
वारयामास सर्वाणि वादित्राणि समन्ततः ॥ १.२००.५७ ॥
अग्नीला तृप्त करून आणि ब्राह्मणांकडून स्वस्तिवाचन करवून त्याने चहूबाजूंची सर्व वाद्ये थांबवली.
1.200.58
निःशब्दे तु कृते तस्मिन्धृष्टद्युम्नो विशांपते ।
कृष्णामादाय विधिवन्मेघदुन्दुभिनिःस्वनः ॥ १.२००.५८ ॥
हे राजा, तेथे पूर्ण शांतता झाल्यावर, मेघ आणि दुंदुभीसारख्या गंभीर स्वराचा धृष्टद्युम्न विधिपूर्वक कृष्णेला घेऊन.
1.200.59
रङ्गमध्यं गतस्तत्र मेघगम्भीरया गिरा ।
वाक्यमुच्चैर्जगादेदं श्लक्ष्णमर्थवदुत्तमम् ॥ १.२००.५९ ॥
रंगभूमीच्या मध्यभागी जाऊन मेघासारख्या गंभीर वाणीने त्याने मोठ्याने हे उत्तम, मधुर आणि अर्थपूर्ण वचन म्हटले.
1.200.60
इदं धनुर्लक्ष्यमिमे च बाणाः ।
शृण्वन्तु मे भूपतयः समेताः।
छिद्रेण यन्त्रस्य मसर्पयध्वं ।
शरैः शितैर्व्योमचरैर्दशार्धैः ॥ १.२००.६० ॥
हे धनुष्य, हे लक्ष्य आणि ही बाणे. जमलेल्या राजांनो, माझे ऐका. यंत्राच्या छिद्रातून तीक्ष्ण, आकाशगामी दहा-अर्ध बाणांनी पुढे सरसावा.
1.200.61
एतन्महत्कर्म करोति यो वै ।
कुलेन रूपेण बलेन युक्तः।
तस्याद्य भार्या भगिनी ममेयं ।
कृष्णा भवित्री न मृषा ब्रवीमि ॥ १.२००.६१ ॥
जो हे महान कर्म करील, जो कुल, रूप आणि बल यांनी युक्त असेल, तोच आज माझी बहीण कृष्णेचा पती होईल. मी खोटे बोलत नाही.
1.200.62
तानेवमुक्त्वा द्रुपदस्य पुत्रः ।
पश्चादिदं तां भगिनीमुवाच।
नाम्ना च गोत्रेण च कर्मणा च ।
संकीर्तयन्भूमिपतीन्समेतान् ॥ १.२००.६२ ॥
द्रुपदपुत्राने त्यांना असे सांगून नंतर आपल्या त्या बहिणीला हे सांगितले; एकत्र जमलेल्या भूपतींचे नाव, गोत्र आणि कर्म यांचे कीर्तन करत.