Mahābhārata · Adhyāya 1.200
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.200.1
ततस्ते नरशार्दूला भ्रातरः पञ्च पाण्डवाः ।
तं ब्राह्मणं पुरस्कृत्य पाञ्चाल्याश्च स्वयंवरम्।
प्रययुर्द्रौपदीं द्रष्टुं तं च देशं महोत्सवम् ॥ १.२००.१ ॥
Da zogen die fünf Pāṇḍava-Brüder, Tiger unter den Menschen, den Brahmanen voran, um Draupadīs Svayaṃvara und jenes Land im großen Festtrubel zu sehen.
1.200.2
ततस्ते तं महात्मानं शुद्धात्मानमकल्मषम् ।
ददृशुः पाण्डवा वीराः पथि द्वैपायनं तदा ॥ १.२००.२ ॥
Da sahen die tapferen Pāṇḍavas auf dem Weg jenen großherzigen, reinen und makellosen Dvaipāyana.
1.200.3
तस्मै यथावत्सत्कारं कृत्वा तेन च सत्कृताः ।
कथान्ते चाभ्यनुज्ञाताः प्रययुर्द्रुपदक्षयम् ॥ १.२००.३ ॥
Nachdem sie ihm gebührend Ehre erwiesen und selbst von ihm geehrt worden waren, zogen sie am Ende des Gesprächs mit Erlaubnis zum Reich des Drupada.
1.200.4
पश्यन्तो रमणीयानि वनानि च सरांसि च ।
तत्रतत्र वसन्तश्च शनैर्जग्मुर्महराथाः ॥ १.२००.४ ॥
Während sie reizvolle Wälder und Seen betrachteten, hier und dort verweilend, zogen die großen Wagenkämpfer langsam weiter.
1.200.5
स्वाध्यायवन्तः शुचयो मधुराः प्रियवादिनः ।
आनुपूर्व्येण संप्राप्ताः पाञ्चालान्पाण्डुनन्दनाः ॥ १.२००.५ ॥
Dem Veda-Studium ergeben, rein, sanft und freundlich im Wort, erreichten die Söhne Pāṇḍus der Reihe nach das Land der Pāñcālas.
1.200.6
ते तु दृष्ट्वा पुरं तच्च स्कन्धावारं च पाण्डवाः ।
कुम्भकारस्य शालायां निवासं चक्रिरे तदा ॥ १.२००.६ ॥
Nachdem sie jene Stadt und das Lager gesehen hatten, bezogen die Pāṇḍavas damals ein Quartier in der Hütte eines Töpfers.
1.200.7
तत्र भैक्षं समाजह्रुर्ब्राह्मणीं वृत्तिमाश्रिताः ।
तान्संप्राप्तांस्तथा वीराञ्जज्ञिरे न नराः क्वचित् ॥ १.२००.७ ॥
Dort sammelten sie Almosen, indem sie die Lebensweise der Brahmanen annahmen; und die Menschen erkannten diese angekommenen Helden nirgends.
1.200.8
यज्ञसेनस्तु पाञ्चालो भीष्मद्रोमकृतागसम् ।
ज्ञात्वाऽऽत्मानं तदारेभे त्राणायात्मक्रियां क्षमां ॥ १.२००.८ ॥
Yajñasena aber, der König der Pāñcāla (Drupada), dem Bhīṣma und Droṇa Unrecht getan hatten, begann, seine Lage erkennend, geduldig eigene Schritte zu seinem Schutz.
1.200.9
अवाप्य धृष्टद्युम्नं हि न स द्रोणमचिन्तयत् ।
स तु वैरप्रसङ्गाच्च भीष्माद्भयमचिन्तयत् ॥ १.२००.९ ॥
Nachdem er Dhṛṣṭadyumna erlangt hatte, dachte er nicht an Droṇa; doch wegen der Feindschaft begann er, sich vor Bhīṣma zu fürchten.
1.200.10
कन्यादानात्तु शरणं सोऽमन्यत महीपतिः ।
यज्ञसेनस्य कामस्तु पाण्डवाय किरीटिने ॥ १.२००.१० ॥
Der König hielt die Verheiratung seiner Tochter für Zuflucht; und Yajñasenas Wunsch galt dem gekrönten Pāṇḍava Arjuna.
1.200.11
दास्यामि कृष्मामिति वै न चैनं विवृणोति सः ।
जामातृबलसंयोगं मेने हि बलवत्तरम् ॥ १.२००.११ ॥
Obwohl er dachte: 'Ich werde Kṛṣṇā geben', offenbarte er es ihm nicht; denn er hielt das Bündnis mit der Stärke eines Schwiegersohnes für weit stärker.
1.200.12
सोऽन्वेषमाणः कौन्तेयान्पाञ्चालो जनमेजय ।
दृढं धनुरथानम्यं कारयामास भारत ॥ १.२००.१२ ॥
Auf der Suche nach den Söhnen Kuntīs ließ der König der Pāñcāla, o Janamejaya, o Nachkomme Bharatas, einen starken Bogen anfertigen, der nicht gebogen werden konnte.
1.200.13
वैयाघ्रपद्यस्योग्रं वै सृञ्जयस्य महीपतिः ।
तद्धनुः किन्धुरं नाम देवदत्तमुपानयत् ॥ १.२००.१३ ॥
Der Sṛñjaya-König, ein Nachkomme Vaiyāghrapadyas, ließ jenen furchtbaren, von den Göttern gegebenen Bogen namens Kiṅdhura herbeibringen.
1.200.14
आयसी तस्य च ज्याऽऽसीत्प्रतिबद्धा महाबला ।
न तु ज्यां प्रसहेदन्यस्तद्धनुःप्रवरं महत् ॥ १.२००.१४ ॥
Seine Sehne war aus Eisen, fest gespannt und sehr stark; kein anderer Mann konnte diese Sehne spannen – es war der größte und vorzüglichste Bogen.
1.200.15
शङ्करेण वरं दत्तं प्रीतेन च महात्मना ।
तन्निष्फलं स्यान्न तु मे इति प्रामाण्यमागतः ॥ १.२००.१५ ॥
Śaṅkara, der Hochgesinnte, hatte erfreut eine Gunst gewährt; „sie darf nicht vergeblich sein“ — mit dieser Zuversicht trat er hervor.
1.200.16
मया कर्तव्यमधुना दुष्करं लक्ष्यवेधनम् ।
इति निश्चित्य मनसा कारितं लक्ष्यमुत्तमम् ॥ १.२००.१६ ॥
„Jetzt muss ich die schwierige Tat des Zielschießens vollbringen“ — so in seinem Sinn entschlossen, ließ er ein vortreffliches Ziel anfertigen.
1.200.17
यन्त्रं वैहायसं चापि कारयामास कृत्रिमम् ।
तेन यन्त्रेण सहितं राजँल्लक्ष्यं च काञ्चनम् ॥ १.२००.१७ ॥
Er ließ auch eine künstliche, am Himmel hängende Vorrichtung anfertigen; o König, zusammen mit jener Vorrichtung war ein goldenes Ziel.
1.200.18
इदं सज्यं धनुः कृत्वा सज्जैरेभिश्च सायकैः ।
अतीत्य लक्ष्य यो वेद्धा स लब्धा मत्सुतामिति ॥ १.२००.१८ ॥
Wer diesen Bogen spannt und mit diesen bereitliegenden Pfeilen das Ziel durchbohrt und hindurchgeht, der soll meine Tochter gewinnen.
1.200.19
इति स द्रुपदो राजा स्वयंवरमघोषयत् ।
तच्छ्रुत्वा पार्थिवाः सर्वे समीयुस्तत्र भारत ॥ १.२००.१९ ॥
So verkündete König Drupada das Svayaṃvara. Als die Könige dies hörten, versammelten sie sich dort, o Bhārata.
1.200.20
ऋषयश्च महात्मानः स्वयंवरदिदृक्षवः ।
दुर्योधनपुरोगाश्च सकर्णाः कुरवो नृप ॥ १.२००.२० ॥
Die großherzigen Weisen, die das Svayaṃvara sehen wollten, kamen, und die Kuru unter Duryodhana zusammen mit Karṇa, o König.
1.200.21
यादवा वासुदेवेन सार्धमन्धकवृष्णयः ।
ततोऽर्चिता राजगुणा द्रुपदेन महात्मना ॥ १.२००.२१ ॥
Die Yādava, Andhaka und Vṛṣṇi kamen zusammen mit Vāsudeva; dann wurden sie vom großherzigen Drupada geehrt.
1.200.22
उपोपविष्टा मञ्चेषु द्रष्टुकामाः स्वयंवरम् ।
ब्राह्मणाश्च महाभागा देशेभ्यः समुपागमन् ॥ १.२००.२२ ॥
Die auf den Tribünen Sitzenden, die das Svayaṃvara sehen wollten, und die hochbegnadeten Brahmanen kamen aus den Ländern.
1.200.23
ब्राह्मणैरेव सहिताः पाण्डवाः समुपाविशन् ।
त्रयस्त्रिंशत्सुराः सर्वे विमानैर्व्योम्न्यवस्थिताः ॥ १.२००.२३ ॥
Die Pāṇḍava setzten sich zusammen mit den Brahmanen nieder, und alle dreiunddreißig Götter standen im Himmel auf ihren himmlischen Wagen.
1.200.24
ततः पौरजनाः सर्वे सागरोद्धूतनिःस्वनाः ।
शिंशुमारशिरः प्राप्य न्यविशंस्ते स्म पार्थिवाः ॥ १.२००.२४ ॥
Dann erreichten alle Stadtbewohner, tosend wie das aufgewühlte Meer, das Tor mit dem Krokodilkopf, traten ein und nahmen Platz; ebenso die Könige.
1.200.25
प्रागुत्तरेण नगराद्भूमिभागे समे शुभे ।
समाजवाटः शुशुभे भवनैः सर्वतो वृतः ॥ १.२००.२५ ॥
Im Nordosten der Stadt, auf einem ebenen und günstigen Gelände, strahlte der Versammlungsplatz (samāja-vāṭa), ringsum von Gebäuden umgeben.
1.200.26
प्राकारपरिखोपेतो द्वारतोरणमण्डितः ।
वितानेन विचित्रेण सर्वतः समलङ्कृतः ॥ १.२००.२६ ॥
Mit Wall und Graben versehen, mit Toren und Bögen geschmückt und ringsum prächtig ausgestattet mit einem bunten Baldachin.
1.200.27
तूर्यौघशतसङ्कीर्णः परार्ध्यागुरुधूपितः ।
चन्दनोदकसिक्तश्च माल्यदामोपशोभितः ॥ १.२००.२७ ॥
Erfüllt von hunderten Strömen von Musikinstrumenten, beräuchert mit feinstem Aloeholz, mit Sandelwasser besprengt und mit Girlanden geschmückt.
1.200.28
कैलासशिखरप्रख्यैर्नभस्तलविलेखिभिः ।
सर्वतः संवृतः शुभ्रैः प्रासादैः सुकृतोच्छ्रयै ॥ १.२००.२८ ॥
Ringsum umgeben von hellen, wohlgebauten, hohen Palästen, den Gipfeln des Kailāsa gleich, die den Himmel streiften.
1.200.29
सुवर्णजालसंवीतैर्मणिकुट्टिमभूषणैः ।
सुखारोहणसोपानैर्महासनपरिच्छदैः ॥ १.२००.२९ ॥
Umgeben von goldenen Gittern, mit edelsteinbesetzten Böden geschmückt, mit leicht begehbaren Treppen und der Ausstattung großer Sitze versehen.
1.200.30
स्रग्दामसमवच्छन्नैरगुरूत्तमवासितैः ।
हंसांशुवर्णैर्बहुभिरायोजनसुगन्धिभिः ॥ १.२००.३० ॥
Mit Girlandenreihen bedeckt, mit dem feinsten Aloeholz duftend, mit vielen weißen Palästen gleich den Strahlen des Schwans, dessen Duft sich eine volle yojana weit ausbreitete.
1.200.31
असंबाधशतद्वारैः शयनासनशोभितैः ।
बहुधातुपिनद्धाङ्गैर्हिमवच्छिखरैरिव ॥ १.२००.३१ ॥
Mit hundert Toren, geräumig, mit Lagern und Sitzen geschmückt, wie die Gipfel des Himālaya, von vielen Mineralien gefärbt.
1.200.32
तत्र नानाप्रकारेषु विमानेषु स्वलङ्कृताः ।
स्पर्धमानास्तदाऽन्योन्यं निषेदुः सर्वपार्थिवाः ॥ १.२००.३२ ॥
Dort setzten sich alle Könige in prächtig geschmückten Palästen verschiedener Art nieder und wetteiferten miteinander.
1.200.33
तत्रोपविष्टान्ददृशुर्महासत्वान्पृथग्जनाः ।
राजसिंहान्महाभागान्कृष्णागुरुविभूषितान् ॥ १.२००.३३ ॥
Dort sah das gewöhnliche Volk die sitzenden Könige, Löwen unter den Königen, großmütig und hochbegütert, mit schwarzem Aloe geschmückt.
1.200.34
महाप्रसादान्ब्राह्मण्यान्स्वराष्ट्रपरिरक्षिणः ।
प्रियान्सर्वस्य लोकस्य सुकृतैः कर्मभिः शुभैः ॥ १.२००.३४ ॥
Hochgesinnt, den Brahmanen ergeben, Beschützer ihres eigenen Reiches, allen Welten lieb, durch gute und heilsame Werke.
1.200.35
मञ्चेषु च परार्द्ध्येषु पौरजानपदा जनाः ।
कृष्णादर्शनसिद्ध्यर्थं सर्वतः समुपाविशन् ॥ १.२००.३५ ॥
Auf den vortrefflichsten Tribünen setzten sich die Stadt- und Landbewohner ringsum nieder, um Kṛṣṇa zu schauen.
1.200.36
ब्राह्मणैस्ते च सहिताः पाण्डवाः समुपाविशन् ।
ऋद्धिं पञ्चालराजस्य पश्यन्तस्तामनुत्तमाम् ॥ १.२००.३६ ॥
Zusammen mit den Brahmanen setzten sich die Pāṇḍavas nieder und betrachteten den unvergleichlichen Glanz des Königs der Pañcālas.
1.200.37
ततः समाजो ववृधे स राजन्दिवसान्बहून् ।
रत्नप्रदानबहुलः शोभितो नटनर्तकैः ॥ १.२००.३७ ॥
Dann, o König, wuchs jenes Fest viele Tage lang, reich an Gaben von Juwelen und geschmückt von Schauspielern und Tänzern.
1.200.38
वर्तमाने समाजे तु रमणीयेऽह्नि षोडशे ।
मैत्रे मुहूर्ते तस्याश्च राजदाराः पुराविदः।
पुत्रवत्यः सुवसनाः प्रतिकर्मोपचक्रमुः ॥ १.२००.३८ ॥
Während das Fest andauerte, am erfreulichen sechzehnten Tag, in der günstigen Stunde des Maitra, begannen die Gemahlinnen der Könige, kundig des alten Brauchs, Mütter von Söhnen und gut gekleidet, ihren Schmuck zu bereiten.
1.200.39
वैडूर्यमयपीठे तु निविष्टां द्रौपदीं तदा ।
सतूर्यं स्नापयाञ्चक्रुः स्वर्णकुम्भस्थितैर्जलैः ॥ १.२००.३९ ॥
Dann wurde Draupadī, auf einem Sitz aus Lapislazuli sitzend, mit dem Wasser aus goldenen Krügen unter Musikbegleitung gebadet.
1.200.40
तां निवृत्ताभिषेकां च दुकूलद्वयधारिणीम् ।
निन्युर्मणिस्तम्भवतीं वेदिं वै सुपरिष्कृताम् ॥ १.२००.४० ॥
Als das Baden vollendet war, führten sie sie, in zwei seidene Gewänder gekleidet, zum wohlgeschmückten Altar mit Juwelensäulen.
1.200.41
निवेश्य प्राङ्मुखीं हृष्टां विस्मिताक्ष्यः प्रसाधिकाः ।
केनालङ्करणेनेमामित्यन्योन्यं व्यलोकयन् ॥ १.२००.४१ ॥
Nachdem sie sie freudig nach Osten gewandt gesetzt hatten, blickten die staunenden Dienerinnen einander an und fragten sich, mit welchem Schmuck man sie schmücken sollte.
1.200.42
धूपोष्मणा च केशानामार्द्रभावं व्यपोहयन् ।
बबन्धुरस्या धम्मिल्लं माल्यैः सुरभिगन्धिभिः ॥ १.२००.४२ ॥
Mit der Wärme des Weihrauchs entfernten sie die Feuchtigkeit ihres Haares und banden ihren Haarknoten mit duftenden Girlanden.
1.200.43
दूर्वामधूकरचितं माल्यं तस्या ददुः करे ।
चक्रुश्च कृष्णागरुणा पत्रसङ्गं कुचद्वये ॥ १.२००.४३ ॥
Sie legten ihr eine aus Dūrvā-Gras und Madhūka-Blüten geflochtene Girlande in die Hand, und mit schwarzem Aloe zeichneten sie Blattmuster auf ihre beiden Brüste.
1.200.44
रेजे सा चक्रवाकाङ्का स्वर्णदीर्घा सरिद्वरा ।
अलकैः कुटिलैस्तस्या मुखं विकसितं बभौ ॥ १.२००.४४ ॥
Sie strahlte, mit dem Zeichen des Cakravāka-Vogels versehen, golden und schlank, wie der vorzüglichste der Flüsse; ihr erblühtes Antlitz leuchtete mit den gekräuselten Locken.
1.200.45
आसक्तभृङ्गं कुसुमं शशिम्बिम्बं जिगाय तत् ।
कालाञ्जनं नयनयोराचारार्थं समादधुः ॥ १.२००.४५ ॥
Ihr Antlitz, einer Blüte gleich, an der Bienen haften, übertraf sogar die Scheibe des Mondes; und dem Brauch gemäß legten sie ihr schwarzes Collyrium auf die Augen.
1.200.46
भूषणं रत्नखचितैरलंचक्रुर्यथोचितम् ।
माता च तस्याः पृषती हरितालमनश्शिलाम् ॥ १.२००.४६ ॥
Sie schmückten sie angemessen mit edelsteinbesetztem Geschmeide; und ihre Mutter Pṛṣatī gab Auripigment und Realgar.
1.200.47
अङ्गुलीभ्यामुपादाय तिलकं विदधे मुखे ।
अलङ्कृतां वधूं दृष्ट्वा योषितो मुदमाययुः ॥ १.२००.४७ ॥
Mit zwei Fingern nahm sie es und malte ein Tilaka-Zeichen auf ihr Antlitz; als die Frauen die geschmückte Braut sahen, freuten sie sich.
1.200.48
माता न मुमुदे तस्याः पतिः कीदृग्भविष्यति ।
सौविदल्लाः समागम्य द्रुपदस्याज्ञया ततः ॥ १.२००.४८ ॥
Die Mutter freute sich nicht: »Was für einen Gemahl wird sie haben?« Darauf kamen auf Drupadas Befehl die Sauvidallas zusammen und trafen ein.
1.200.49
एनामारोपयामासुः करिणीं कुचभूषिताम् ।
ततोऽवाद्यन्त वाद्यानि मङ्गलानि दिवि स्पृशन् ॥ १.२००.४९ ॥
Man setzte sie auf eine an der Brust geschmückte Elefantenkuh, und dann erklangen verheißungsvolle Instrumente, die den Himmel berührten.
1.200.50
विलासिनीजनाश्चापि प्रवरं करिणीशतम् ।
माङ्गल्यगीतं गायन्त्यः पार्स्वयोरुभयोर्ययुः ॥ १.२००.५० ॥
Auch die anmutigen Frauen gingen mit hunderten vorzüglichen Elefantenkühen, glückverheißende Lieder singend, zu beiden Seiten.
1.200.51
जनापसरणे व्यग्राः प्रतिहार्यः पुरा ययुः ।
कोलाहलो महानासीत्तस्मिन्पुरवरे तदा ॥ १.२००.५१ ॥
Die Torwächter, damit beschäftigt, die Menge zu zerstreuen, waren vorausgegangen; da erhob sich ein großes Getöse in jener trefflichen Stadt.
1.200.52
धृष्टद्युम्नो ययावग्रे हयमारुह्य भारत ।
द्रुपदो रङ्गदेशे तु बलेन महता युतः ॥ १.२००.५२ ॥
Dhṛṣṭadyumna ging voran, auf einem Pferd reitend, o Bhārata; und Drupada, begleitet von einem großen Heer, ging zum Kampfplatz.
1.200.53
तस्थौ व्यूह्य महानीकं पालितं दृढधन्विभिः ।
आप्लुताङ्गीं सुवसनां सर्वाभरणभूषिताम् ॥ १.२००.५३ ॥
Er stand dort, das große Heer in Schlachtordnung aufgestellt, bewacht von standhaften Bogenschützen; sie, mit gebadetem Körper, schön gekleidet, mit allen Schmuckstücken geschmückt.
1.200.54
मालां च समुपादाय काञ्चनीं समलङ्कृताम् ।
आगतां ददृशुः सर्वे रङ्गभूमिमलङ्कृताम् ॥ १.२००.५४ ॥
Eine goldene, wohlgeschmückte Girlande nehmend, kam sie; alle sahen sie in den geschmückten Kampfplatz treten.
1.200.55
अवतीर्णा ततो रङ्गं द्रौपदी भरतर्षभ ।
तस्थौ प्रमुदितान्सर्वान्नृपतीन्रङ्गमण्डले।
प्रेक्षन्ती व्रीडितापाङ्गी द्रष्टृणां सुमनोहरा ॥ १.२००.५५ ॥
O Stier der Bharatas, dann stieg Draupadī in die Arena hinab und stand im Kreis der Arena, blickte mit scheuen Seitenblicken auf alle erfreuten Könige, überaus reizvoll für die Zuschauer.
1.200.56
पुरोहितः सोमकानां मन्त्रविद्ब्राह्मणः शुचिः ।
परिस्तीर्य जुहावाग्निमाज्येन विधिवत्तदा ॥ १.२००.५६ ॥
Der Priester der Somaka, ein in den Mantras kundiger, reiner Brahmane, breitete da das heilige Gras aus und brachte nach Vorschrift Butteropfer ins Feuer dar.
1.200.57
संतर्पयित्वा ज्वलनं ब्राह्मणान्स्वस्ति वाच्य च ।
वारयामास सर्वाणि वादित्राणि समन्ततः ॥ १.२००.५७ ॥
Nachdem er das lodernde Feuer befriedigt und die Brahmanen den Segensspruch hatte sprechen lassen, ließ er alle Musikinstrumente ringsum verstummen.
1.200.58
निःशब्दे तु कृते तस्मिन्धृष्टद्युम्नो विशांपते ।
कृष्णामादाय विधिवन्मेघदुन्दुभिनिःस्वनः ॥ १.२००.५८ ॥
O Herr der Menschen, als dort völlige Stille herrschte, nahm Dhṛṣṭadyumna, dessen Stimme wie der Donner einer Wolke und einer Trommel klang, Kṛṣṇā nach Vorschrift an der Hand,
1.200.59
रङ्गमध्यं गतस्तत्र मेघगम्भीरया गिरा ।
वाक्यमुच्चैर्जगादेदं श्लक्ष्णमर्थवदुत्तमम् ॥ १.२००.५९ ॥
Er ging in die Mitte der Arena und sprach laut, mit einer Stimme so tief wie eine Wolke, diese vortrefflichen, sanften und bedeutungsvollen Worte.
1.200.60
इदं धनुर्लक्ष्यमिमे च बाणाः ।
शृण्वन्तु मे भूपतयः समेताः।
छिद्रेण यन्त्रस्य मसर्पयध्वं ।
शरैः शितैर्व्योमचरैर्दशार्धैः ॥ १.२००.६० ॥
Dies ist der Bogen, dies das Ziel, und dies sind die Pfeile. Mögen die versammelten Könige mich hören: Schreitet durch das Loch der Vorrichtung voran mit scharfen, himmelfliegenden Pfeilen, zehn und halb zehn.
1.200.61
एतन्महत्कर्म करोति यो वै ।
कुलेन रूपेण बलेन युक्तः।
तस्याद्य भार्या भगिनी ममेयं ।
कृष्णा भवित्री न मृषा ब्रवीमि ॥ १.२००.६१ ॥
Wer diese große Tat vollbringt, mit Abstammung, Schönheit und Stärke begabt, der wird heute der Gemahl dieser meiner Schwester Kṛṣṇā sein. Ich spreche nicht falsch.
1.200.62
तानेवमुक्त्वा द्रुपदस्य पुत्रः ।
पश्चादिदं तां भगिनीमुवाच।
नाम्ना च गोत्रेण च कर्मणा च ।
संकीर्तयन्भूमिपतीन्समेतान् ॥ १.२००.६२ ॥
Nachdem er so zu ihnen gesprochen hatte, sprach der Sohn des Drupada danach zu seiner Schwester dies, indem er die Namen, Geschlechter und Taten der versammelten Herrscher der Erde verkündete.