Mahābhārata · Adhyāya 1.204

हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย

Mit Wortbedeutungen lesen

1.204.1

तस्मै दित्सति कन्यां तु ब्राह्मणाय तदा नृपे ।
कोप आसीन्महीपानामालोक्यान्योन्यमन्तिकात् ॥ १.२०४.१ ॥

Als der König die Jungfrau jenem Brahmanen geben wollte, erhob sich Zorn unter den anwesenden Königen, und sie blickten einander aus der Nähe an.

1.204.2

ऊचुः सर्वे समागम्य परस्परहितैषिणः ।
वयं सर्वे समाहूता द्रुपदेन दुरात्मना।
संहत्य चाभ्यगच्छाम स्वयंवरदिदृक्षया ॥ १.२०४.२ ॥

Alle versammelt, einander wohlwollend, sprachen sie: „Wir alle sind vom bösgesinnten Drupada eingeladen worden; aus Verlangen, das Svayamvara zu sehen, sind wir zusammen gekommen.“

1.204.3

अस्मानयमतिक्रम्य तृणीकृत्य च संगतान् ।
दातुमिच्छति विप्राय द्रौपदीं योषितां वराम् ॥ १.२०४.३ ॥

Er missachtet uns und behandelt uns Versammelte wie Stroh; er will Draupadī, die beste der Frauen, einem Brahmanen geben.

1.204.4

अवरोप्येह वृक्षस्तु फलकाले निपात्यते ।
निहन्मैनं दुरात्मानं योयमस्मान्न मन्यते ॥ १.२०४.४ ॥

Wie ein Baum zur Zeit der Früchte gefällt wird, so werde ich diesen bösgesinnten Mann erschlagen, der uns nicht achtet.

1.204.5

न ह्यर्हत्येष संमानं नापि वृद्धक्रमं गुणैः ।
हन्मैनं सह पुत्रेण दुराचारं नृपद्विषम् ॥ १.२०४.५ ॥

Durch seine Eigenschaften verdient er weder Ehre noch die Rangfolge der Älteren; ich werde diesen Übeltäter, Feind der Könige, samt seinem Sohn erschlagen.

1.204.6

अयं हि सर्वानाहूय सत्कृत्य च नराधिपान् ।
गुणवद्भोजयित्वान्नं ततः पश्चान्न मन्यते ॥ १.२०४.६ ॥

Nachdem er alle Könige eingeladen, geehrt und mit guter Speise bewirtet hat, achtet er sie danach nicht.

1.204.7

अस्मिन्राजसमवाये देवानामिव सन्नये ।
किमयं सदृशं कंचिन्नृपतिं नैव दृष्टवान् ॥ १.२०४.७ ॥

Hat sie in dieser Versammlung von Königen, gleich einer Versammlung der Götter, keinen König gesehen, der ihm gleicht?

1.204.8

न च विप्रेष्वधीकारो विद्यते वरणं प्रति ।
स्वयंवरः क्षत्रियाणामितीयं प्रथिता श्रुतिः ॥ १.२०४.८ ॥

Brahmanen haben kein Recht bei der Wahl des Gatten; das Svayaṃvara gilt für die Kṣatriyas, so lautet die berühmte Überlieferung.

1.204.9

अथवा यदि कन्येयं न च कंचिद्बुभूषति ।
अग्नावेनां परिक्षिप्य याम राष्ट्राणि पार्थिवाः ॥ १.२०४.९ ॥

Oder wenn dieses Mädchen niemanden begehrt, ihr Könige, so werfen wir sie ins Feuer und ziehen in unsere Reiche.

1.204.10

ब्राह्मणो यदि चापल्याल्लोभाद्वा कृतवानिदम् ।
विप्रियं पार्थिवेन्द्राणां नैष वध्यः कथंचन ॥ १.२०४.१० ॥

Auch wenn ein Brahmane dies aus Leichtfertigkeit oder Habgier getan hat, darf er wegen dieser Beleidigung der Herrscher der Könige keinesfalls getötet werden.

1.204.11

ब्राह्मणार्थं हि नो राज्यं जीवितं हि वसूनि च ।
पुत्रपौत्रं च यच्चान्यदस्माकं विद्यते धनम् ॥ १.२०४.११ ॥

Unser Reich, unser Leben selbst, unser Reichtum, unsere Söhne und Enkel und alle anderen Besitztümer, die wir haben, alles dient den Brahmanen.

1.204.12

अवमानभयाच्चैव स्वधर्मस्य च रक्षणात् ।
स्वयंवराणामन्येषां मा भूदेवंविधा गतिः ॥ १.२०४.१२ ॥

Aus Furcht vor Schmach und zum Schutz des eigenen Dharma möge anderen Svayaṃvaras kein solches Ende widerfahren.

1.204.13

इत्युक्त्वा राजशार्दूला रुष्टाः परिघबाहवः ।
द्रुपदं तु जिघांसन्तः सायुधाः समुपाद्रवन् ॥ १.२०४.१३ ॥

So sprechend stürzten die Tiger unter den Königen, zornig, mit Armen wie eisernen Keulen, Drupada zu töten begehrend, bewaffnet auf ihn los.

1.204.14

तान्गृहीतशरावापान्क्रुद्धानापततो बहून् ।
द्रुपदो वीक्ष्य संग्रासाद्ब्राह्मणाञ्छरणं गतः ॥ १.२०४.१४ ॥

Als Drupada die vielen zornigen Angreifer sah, die mit Bogen und Pfeilen in den Händen auf ihn zustürmten, suchte er Zuflucht bei den Brahmanen, um dem Ansturm zu entgehen.

1.204.15

न भयान्नापि कार्पण्यान्न प्राणपरिरक्षणात् ।
जगाम द्रुपदो विप्राञ्शमार्थी प्रत्यपद्यत ॥ १.२०४.१५ ॥

Nicht aus Furcht, nicht aus Erbärmlichkeit, nicht zum Schutz seines Lebens, sondern den Frieden suchend, ging Drupada zu den Brahmanen und nahm bei ihnen Zuflucht.

1.204.16

वेगेनापततस्तांस्तु प्रभिन्नानिव वारणान् ।
पाण्डुपुत्रौ महेष्वासौ प्रतियातावरिन्दमौ ॥ १.२०४.१६ ॥

Ihnen entgegen, die sich mit Wucht heranstürmten wie tobende Elefanten, rückten die beiden großen Bogenschützen, die Söhne Pāṇḍus, Bezwinger der Feinde, vor.

1.204.17

ततः समुत्पेतुरुदायुधास्ते ।
महीक्षितो बद्धगोधाङ्गुलित्राः।
जिघांसमानाः कुरुराजपुत्रा-
वमर्षयन्तोऽर्जुनभीमसेनौ ॥ १.२०४.१७ ॥

Da sprangen die Könige auf, die Fingerschützer aus Leder der Godhā angelegt, die Waffen erhoben, begierig, die Söhne des Kuru-Königs, Arjuna und Bhīmasena, zu töten, voller Groll gegen sie.

1.204.18

ततस्तु भीमोऽद्भुतभीमकर्मा ।
महाबलो वज्रसमानसारः।
उत्पाट्य दोर्भ्यां द्रुममेकवीरो ।
निष्पत्रयामास यथा गजेन्द्रः ॥ १.२०४.१८ ॥

Da riss Bhīma, von wunderbaren und furchtbaren Taten, von großer Kraft, mit einem Kern wie der Blitz, der einzige Held, einen Baum mit beiden Armen aus und streifte seine Blätter ab wie ein mächtiger Elefant.

1.204.19

तं वृक्षमादाय रिपुप्रमाथी ।
दण्डीव दण्डं पितृराज उग्रम्।
तस्थौ समीपे पुरुषर्षभस्य ।
पार्थस्य पार्थः पृथुदीर्घबाहुः ॥ १.२०४.१९ ॥

Bhīma, der Bezwinger der Feinde, hob jenen Baum empor und stellte sich neben Pārtha, den Stier unter den Männern, wie Yama mit seinem furchtbaren Stab. Pārtha, der breit- und langarmige, tat dies.

1.204.20

तत्प्रेक्ष्य कर्मातिमनुष्यबुद्धि-
र्जिष्णुः स हि भ्रातुरचिन्त्यकर्मा।
विसिष्मिये चापि भयं विहाय ।
तस्थौ धनुर्गृह्य महेन्द्रकर्मा ॥ १.२०४.२० ॥

Als er jene Tat seines Bruders sah, dessen Verstand und Handeln über die Menschen hinausgehen, geriet Jiṣṇu (Arjuna) in Staunen, denn es war die unfassbare Tat seines Bruders. Die Furcht abschüttelnd, stand er, der wie der große Indra handelt, mit gespanntem Bogen da.