மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 1.204
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.204.1
तस्मै दित्सति कन्यां तु ब्राह्मणाय तदा नृपे ।
कोप आसीन्महीपानामालोक्यान्योन्यमन्तिकात् ॥ १.२०४.१ ॥
அவன் அந்த அந்தணனுக்கு அந்தப் பெண்ணைக் கொடுக்க எண்ணியபோது, அருகிலிருந்த அரசர்களிடையே சினம் எழுந்தது; அவர்கள் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக்கொண்டார்கள்.
1.204.2
ऊचुः सर्वे समागम्य परस्परहितैषिणः ।
वयं सर्वे समाहूता द्रुपदेन दुरात्मना।
संहत्य चाभ्यगच्छाम स्वयंवरदिदृक्षया ॥ १.२०४.२ ॥
அனைவரும் ஒன்றுகூடி, ஒருவருக்கொருவர் நலம் விரும்பி, கூறினர்: 'நாம் அனைவரும் தீய மனமுடைய துருபதனால் அழைக்கப்பட்டோம்; சுயம்வரத்தைக் காணும் ஆசையால் ஒன்றாக வந்தோம்.'
1.204.3
अस्मानयमतिक्रम्य तृणीकृत्य च संगतान् ।
दातुमिच्छति विप्राय द्रौपदीं योषितां वराम् ॥ १.२०४.३ ॥
இவன் நம்மைப் புறக்கணித்து, கூடியிருக்கும் நம்மை துரும்பாக மதித்து, பெண்களில் சிறந்த திரௌபதியை ஓர் அந்தணனுக்குக் கொடுக்க விரும்புகிறான்.
1.204.4
अवरोप्येह वृक्षस्तु फलकाले निपात्यते ।
निहन्मैनं दुरात्मानं योयमस्मान्न मन्यते ॥ १.२०४.४ ॥
கனி பழுக்கும் காலத்தில் மரம் வெட்டி வீழ்த்தப்படுவது போல, நம்மை மதிக்காத இந்தத் தீய மனிதனை நான் கொல்வேன்.
1.204.5
न ह्यर्हत्येष संमानं नापि वृद्धक्रमं गुणैः ।
हन्मैनं सह पुत्रेण दुराचारं नृपद्विषम् ॥ १.२०४.५ ॥
இவன் தன் குணங்களால் மதிப்புக்கும், பெரியோர் முறைக்கும் தகுதியற்றவன்; இந்தத் தீய ஒழுக்கமுள்ள, அரசர்களின் பகைவனை அவன் மகனுடன் கொல்வேன்.
1.204.6
अयं हि सर्वानाहूय सत्कृत्य च नराधिपान् ।
गुणवद्भोजयित्वान्नं ततः पश्चान्न मन्यते ॥ १.२०४.६ ॥
இவன் அனைத்து அரசர்களையும் அழைத்து, உபசரித்து, சிறந்த உணவளித்த பின், பின்னர் அவர்களை மதிப்பதில்லை.
1.204.7
अस्मिन्राजसमवाये देवानामिव सन्नये ।
किमयं सदृशं कंचिन्नृपतिं नैव दृष्टवान् ॥ १.२०४.७ ॥
தேவர்களின் கூட்டம் போல இருக்கும் இந்த அரசர்களின் சபையில், இவனுக்கு ஒப்பான எந்த அரசனையும் இவன் பார்த்ததில்லையா?
1.204.8
न च विप्रेष्वधीकारो विद्यते वरणं प्रति ।
स्वयंवरः क्षत्रियाणामितीयं प्रथिता श्रुतिः ॥ १.२०४.८ ॥
வரணத்தைப் பற்றி பிராமணர்களுக்கு எந்த அதிகாரமும் இல்லை; க்ஷத்திரியர்களுக்கு சுயம்வரம் உண்டு என்பது இந்த புகழ்பெற்ற மரபு.
1.204.9
अथवा यदि कन्येयं न च कंचिद्बुभूषति ।
अग्नावेनां परिक्षिप्य याम राष्ट्राणि पार्थिवाः ॥ १.२०४.९ ॥
அல்லது இந்தக் கன்னி யாரையும் விரும்பவில்லை என்றால், அரசர்களே, இவளை நெருப்பில் எறிந்துவிட்டு நம் நாடுகளுக்குச் செல்வோம்.
1.204.10
ब्राह्मणो यदि चापल्याल्लोभाद्वा कृतवानिदम् ।
विप्रियं पार्थिवेन्द्राणां नैष वध्यः कथंचन ॥ १.२०४.१० ॥
ஒரு பிராமணன் சபலத்தினாலோ பேராசையினாலோ இதைச் செய்திருந்தாலும், அரசர்களின் தலைவர்களுக்கு இழைத்த இந்தத் தீங்குக்காக அவன் எவ்வகையிலும் கொல்லப்படத்தக்கவன் அல்ல.
1.204.11
ब्राह्मणार्थं हि नो राज्यं जीवितं हि वसूनि च ।
पुत्रपौत्रं च यच्चान्यदस्माकं विद्यते धनम् ॥ १.२०४.११ ॥
பிராமணர்களுக்காகவே எங்கள் அரசும், எங்கள் உயிரும், எங்கள் செல்வமும், மகன்களும் பேரன்களும், எங்களுக்கு உள்ள மற்ற அனைத்து செல்வமும் உள்ளன.
1.204.12
अवमानभयाच्चैव स्वधर्मस्य च रक्षणात् ।
स्वयंवराणामन्येषां मा भूदेवंविधा गतिः ॥ १.२०४.१२ ॥
அவமானத்தின் பயத்தினாலும், தன் தர்மத்தைக் காக்கும் பொருட்டும், மற்ற சுயம்வரங்களுக்கும் இத்தகைய கதி நேராமல் இருக்கட்டும்.
1.204.13
इत्युक्त्वा राजशार्दूला रुष्टाः परिघबाहवः ।
द्रुपदं तु जिघांसन्तः सायुधाः समुपाद्रवन् ॥ १.२०४.१३ ॥
இவ்வாறு கூறிவிட்டு, இரும்புத் தடி போன்ற புயங்களையுடைய, சினங்கொண்ட அரசப் புலிகள் துருபதனைக் கொல்ல விரும்பி ஆயுதங்களுடன் அவன்மீது பாய்ந்தனர்.
1.204.14
तान्गृहीतशरावापान्क्रुद्धानापततो बहून् ।
द्रुपदो वीक्ष्य संग्रासाद्ब्राह्मणाञ्छरणं गतः ॥ १.२०४.१४ ॥
வில்லும் அம்பும் ஏந்திச் சினத்துடன் தன்மீது பாய்ந்து வரும் அவ்வெண்ணற்ற எதிரிகளைக் கண்ட துருபதன், அத்தாக்குதலிலிருந்து தப்ப அந்தணர்களிடம் அடைக்கலம் புகுந்தான்.
1.204.15
न भयान्नापि कार्पण्यान्न प्राणपरिरक्षणात् ।
जगाम द्रुपदो विप्राञ्शमार्थी प्रत्यपद्यत ॥ १.२०४.१५ ॥
அச்சத்தினாலோ, கோழைத்தனத்தினாலோ, உயிரைக் காக்கும் நோக்கத்தினாலோ அல்ல; அமைதியை நாடி துருபதன் அந்தணர்களிடம் சென்று அவர்களை அடைக்கலமாகப் பற்றினான்.
1.204.16
वेगेनापततस्तांस्तु प्रभिन्नानिव वारणान् ।
पाण्डुपुत्रौ महेष्वासौ प्रतियातावरिन्दमौ ॥ १.२०४.१६ ॥
வேகமாகப் பாய்ந்து வந்த அவர்களை, மதம்பிடித்த யானைகளைப் போல், பாண்டுவின் பெரும் வில்லாளிகளும் பகைவரை அடக்குபவர்களுமான இருமகன்களும் எதிர்கொண்டு முன்னேறினர்.
1.204.17
ततः समुत्पेतुरुदायुधास्ते ।
महीक्षितो बद्धगोधाङ्गुलित्राः।
जिघांसमानाः कुरुराजपुत्रा-
वमर्षयन्तोऽर्जुनभीमसेनौ ॥ १.२०४.१७ ॥
அப்போது கோதா தோல் விரல்காப்பைக் கட்டி, ஆயுதங்களை உயர்த்திய அரசர்கள் துள்ளிக் குதித்தனர்; அர்ஜுனனையும் பீமசேனனையும், குருராஜனின் புதல்வர்களைக் கொல்ல விரும்பிச் சினந்து.
1.204.18
ततस्तु भीमोऽद्भुतभीमकर्मा ।
महाबलो वज्रसमानसारः।
उत्पाट्य दोर्भ्यां द्रुममेकवीरो ।
निष्पत्रयामास यथा गजेन्द्रः ॥ १.२०४.१८ ॥
அப்போது அற்புதமும் பயங்கரமுமான செயல்கள் செய்த, பெரும் வலிமையும் வஜ்ரம் போன்ற உறுதியும் கொண்ட அந்த ஒப்பற்ற வீரன் பீமன், இரு கைகளாலும் ஒரு மரத்தைப் பிடுங்கி, யானைத்தலைவனைப் போல் அதன் இலைகளை உதிர்த்தான்.
1.204.19
तं वृक्षमादाय रिपुप्रमाथी ।
दण्डीव दण्डं पितृराज उग्रम्।
तस्थौ समीपे पुरुषर्षभस्य ।
पार्थस्य पार्थः पृथुदीर्घबाहुः ॥ १.२०४.१९ ॥
எதிரிகளை அழிப்பவனான அந்தப் பீமன் அந்த மரத்தை எடுத்துக்கொண்டு, தண்டமேந்திய யமனின் கொடிய தண்டம் போல, புருஷர்களில் சிறந்த பார்த்தனின் (அர்ஜுனனின்) அருகில் நின்றான். அகன்ற நீண்ட புஜங்களை உடைய பார்த்தன் அவ்வாறு செய்தான்.
1.204.20
तत्प्रेक्ष्य कर्मातिमनुष्यबुद्धि-
र्जिष्णुः स हि भ्रातुरचिन्त्यकर्मा।
विसिष्मिये चापि भयं विहाय ।
तस्थौ धनुर्गृह्य महेन्द्रकर्मा ॥ १.२०४.२० ॥
அந்தச் செயலைக் கண்டு, மனிதனைக் கடந்த அறிவும் செயலும் கொண்ட ஜிஷ்ணு (அர்ஜுனன்) வியப்படைந்தான்; அவன் சகோதரனின் அளவிட முடியாத செயல் அது. அச்சத்தை விட்டு, இந்திரனுக்கு ஒப்பான செயல் செய்பவன் வில்லை ஏந்தி நின்றான்.
1.204.21
तत्प्रेक्ष्य कर्मातिमनुष्यबुद्धि-
र्जिष्णोः सहभ्रातुरचिन्त्यकर्मा।
दामोदरो भ्रातरमुग्रवीर्यं ।
हलायुधं वाक्यमिदं बभाषे ॥ १.२०४.२१ ॥
அர்ஜுனனும் அவன் சகோதரனும் செய்த, மனிதனைக் கடந்த அறிவும் அளவிட முடியாத செயலும் கொண்ட அந்தச் செயலைக் கண்ட தாமோதரன் (கிருஷ்ணன்), கொடிய வீரியமுள்ள சகோதரன் ஹலாயுதனிடம் இந்த வார்த்தையைச் சொன்னான்.
1.204.22
य एष सिंहर्षभखेलगामी ।
मदद्धनुः कर्षति तालमात्रम्।
एषोऽर्जुनो नात्र विचार्यमस्ति ।
यद्यस्मि संकर्षण वासुदेवः ॥ १.२०४.२२ ॥
சிங்கமும் காளையும் போல நடக்கும் இவன், பனைமரம் அளவு தன் வில்லை இழுக்கிறான்; இவன் அர்ஜுனன், இதில் சந்தேகமில்லை. ஓ சங்கர்ஷணா! நான் வாசுதேவன் என்றால் இது உண்மை.
1.204.23
यस्त्वेष वृक्षं तरसाऽवभज्य ।
राज्ञां निकारे सहसा प्रवृत्तः।
वृकोदरान्नान्य इहैतदद्य ।
कर्तुं समर्थः समरे पृथिव्याम् ॥ १.२०४.२३ ॥
மரத்தை வேகமாக முறித்து, அரசர்களின் அழிவில் திடீரென ஈடுபட்டவன் இவன்; வ்ருகோதரனாகிய (பீமனாகிய) இவனைத் தவிர, இன்று இந்தப் பூமியில் போரில் இதைச் செய்ய வல்ல வேறொருவர் இல்லை.
1.204.24
योऽसौ पुरस्तात्कमलायताक्षो ।
महातनुः सिंहगतिर्विनीतः।
गौरः प्रलम्बोज्ज्वलचारुघोणो ।
विनिःसृतः सोऽप्युत धर्मपुत्रः ॥ १.२०४.२४ ॥
முன்பு தாமரைபோன்ற நீண்ட கண்களும், பெரிய உடலும், சிங்க நடையும், பணிவும், வெண்மை நிறமும், நீண்டதும் ஒளிர்வதும் அழகியதுமான மூக்கும் கொண்டவர் — அந்த தர்மபுத்திரரும் வெளியேறினார்.
1.204.25
यौ तौ कुमाराविव कार्तिकेयौ ।
द्वावाश्विनेयाविति मे वितर्कः।
मुक्ता हि तस्माज्जतुवेश्मदाहा-
न्मया श्रुताः पाण्डुसुताः पृथा च ॥ १.२०४.२५ ॥
கார்த்திகேயரைப் போன்ற அந்த இரு இளவரசர்களும், அஸ்வினி இரட்டையர்களின் மக்கள் போன்ற அவ்விருவரும் — இவர்கள் என் ஊகப்படி. அரக்கு மாளிகை எரிப்பிலிருந்து தப்பினர் என்று நான் கேள்விப்பட்டேன் — பாண்டுவின் மகன்களும் பிருதையும்.
1.204.26
तमब्रवीन्निर्जलतोयदाभो ।
हलायुधोऽनन्तरजं प्रतीतः।
प्रीतोऽस्मि दृष्ट्वा हि पितृष्वसारं ।
पृथां विमुक्तां सह कौरवाग्र्यैः ॥ १.२०४.२६ ॥
நீரில்லாத மேகம் போன்ற ஒளியுடைய, கலப்பை ஏந்தியவர் (பலராமர்) அவரிடம் கூறினார் — தம் அத்தை பிருதை கௌரவ முதல்வர்களுடன் விடுதலையுடன் இருப்பதைக் கண்டதால் நான் மகிழ்கிறேன்.