Mahābhārata · Adhyāya 1.217
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.217.1
ततो राज्ञां चैरराप्तैः प्रवृत्तिरुपनीयत ।
पाण्डवैरुपसंपन्ना द्रौपदी पतिभिः शुभा ॥ १.२१७.१ ॥
Da wurde durch die Späher der Könige die Nachricht gebracht, dass die glückverheißende Draupadī sich den Pāṇḍavas, ihren Gatten, angeschlossen hatte.
1.217.2
येन तद्धनुरादाय लक्ष्यं विद्धं महात्मना ।
सोऽर्जुनो जयतां श्रेष्ठो महाबाणधनुर्धरः ॥ १.२१७.२ ॥
Es war der großherzige Arjuna, der Beste der Sieger, Träger des großen Bogens und der großen Pfeile, der jenen Bogen ergriff und das Ziel durchbohrte.
1.217.3
यः शल्यं मद्रराजं वै प्रोत्क्षिप्यापातयद्बली ।
त्रासयामास संक्रुद्धो वृक्षेण पुरुषान्रणे ॥ १.२१७.३ ॥
Es war der Starke, der Śalya, den König der Madra, emporhob und zu Boden schleuderte, und der, im Kampf zornentbrannt, die Männer mit einem Baum in Schrecken versetzte.
1.217.4
न चास्य संभ्रमः कश्चिदासीत्तत्र महात्मनः ।
स भीमो भीमसंस्पर्शः शत्रुसेनाङ्गपातनः ॥ १.२१७.४ ॥
In jenem großherzigen Mann war keinerlei Verwirrung. Es war Bhīma, dessen Berührung furchtbar war, der die Glieder des feindlichen Heeres niederstreckte.
1.217.5
योऽसावत्यक्रमीद्युध्यन्युद्धे दुर्योधनं तथा ।
स राजा पाण्डवश्रेष्ठः पुण्यभाग्बुद्धिवर्धनः ॥ १.२१७.५ ॥
Er, der in jener Schlacht kämpfend sogar Duryodhana übertraf — jener König, der Beste der Pāṇḍavas, Teilhaber am Verdienst, Mehrer der Weisheit.
1.217.6
दुर्योधनस्यावरजैर्यौ युध्येतां प्रतीपवत् ।
तौ यमौ वृत्तसंपन्नौ संपन्नबलविक्रमौ ॥ १.२१७.६ ॥
Jene beiden Zwillinge, vollendet im Wandel, mit Kraft und Tapferkeit begabt, die gegen die jüngeren Brüder Duryodhanas als Feinde kämpften.
1.217.7
ब्रह्मरूपधराञ्श्रुत्वा प्रशान्तान्पाण्डुनन्दनान् ।
कौन्तेयान्मनुजेन्द्राणां विस्मयः समजायत ॥ १.२१७.७ ॥
Als sie hörten, dass die Söhne Pāṇḍus, die Söhne Kuntīs, in Gestalt von Brahmanen und gefasst, am Leben seien, befiel die Könige Staunen.
1.217.8
पौरा हि सर्वे राजन्याः समपद्यन्त विस्मिताः ।
सपुत्रा हि पुरा कुन्ती दग्धा जतुगृहे श्रुता ॥ १.२१७.८ ॥
Alle Bürger und Könige staunten, denn man hatte gehört, dass Kuntī mit ihren Söhnen einst im Lackhaus verbrannt war.
1.217.9
सर्वभूमिपतीनां च राष्ट्राणां च यशस्विनी ।
पुनर्जातानिव च तांस्तेऽमन्यन्त नराधिपाः ॥ १.२१७.९ ॥
Kuntī, die glanzvolle, im Ansehen aller Herren der Erde und ihrer Reiche; und die Könige hielten jene gleichsam für wiedergeborene.
1.217.10
धिगकुर्वंस्तदा भीष्मं धृतराष्ट्रं च कौरवम् ।
कर्मणाऽतिनृशंसेन पुरोचनकृतेन वै ॥ १.२१७.१० ॥
Da schmähten sie Bhīṣma und den Kaurava Dhṛtarāṣṭra wegen der überaus grausamen Tat, die Purocana begangen hatte.
1.217.11
धार्मिकान्वृत्तसंपन्नान्मातुः प्रियहिते रतान् ।
यदा तानीदृशान्पार्थानुत्सादयितुमिच्छति ॥ १.२१७.११ ॥
Als er jene Söhne Pṛthās, die rechtschaffen, von gutem Wandel und ihrer Mutter in Freude und Wohl ergeben waren, vernichten wollte.
1.217.12
ततः स्वयंवरे वृत्ते धार्तराष्ट्राश्च भारत ।
मन्त्रयन्ति ततः सर्वे कर्णसौबलदूषिताः ॥ १.२१७.१२ ॥
Als das Svayaṃvara vollzogen war, o Bhārata, begannen alle Söhne Dhṛtarāṣṭras, von Karṇa und Saubala verführt, zu beraten.
1.217.13
कश्चिच्छत्रुः कर्शनीयः पीडनीयस्तथाऽपरः ।
उत्सादनीयाः कौन्तेयाः सर्वक्षत्रस्य मे मताः ॥ १.२१७.१३ ॥
Ein Feind soll geschwächt, ein anderer bedrängt werden. Die Söhne Kuntīs gelten nach der Meinung aller Kṣatriyas als von mir zu vernichten.
1.217.14
एवं पराजिताः सर्वे यदि यूयं गमिष्यथ ।
अकृत्वा संविदं कांचिन्मनस्तप्स्यत्यसंशयम् ॥ १.२१७.१४ ॥
Wenn ihr alle so besiegt davongeht, ohne irgendeine Übereinkunft zu treffen, wird euer Geist ohne Zweifel betrübt sein.
1.217.15
अयं देशश्च कालश्च पाण्डवाहरणाय नः ।
न चेदेवं करिष्यध्वं लोके हास्या भविष्यथ ॥ १.२१७.१५ ॥
Dieser Ort und diese Zeit sind für uns geeignet, die Pāṇḍavas zu ergreifen. Wenn ihr dies nicht tut, werdet ihr zum Gespött der Welt.
1.217.16
यमेते संश्रिता वस्तुं कामयन्ते च भूमिपम् ।
सोऽल्पवीर्यबलो राजा द्रुपदो वै मतो मम ॥ १.२१७.१६ ॥
Der König, unter dessen Schutz sie zu leben wünschen, ist Drupada, der meines Erachtens von geringer Tapferkeit und Kraft ist.
1.217.17
यावदेतान्न जानन्ति जीवतो वृष्णिपुङ्गवाः ।
चैद्यश्च पुरुषव्याघ्रः शिशुपालः प्रतापवान् ॥ १.२१७.१७ ॥
Solange die besten der Vṛṣṇi und Śiśupāla, der Caidya, ein Tiger unter den Menschen und mächtig, leben und sie nicht kennen.
1.217.18
एकीभावं गतो राज्ञा द्रुपदेन महात्मना ।
दुराधर्षतरा राजन्भविष्यन्ति न संशयः ॥ १.२१७.१८ ॥
Mit dem großherzigen König Drupada vereint, o König, werden sie ohne Zweifel noch schwerer anzugreifen sein.
1.217.19
यावच्चञ्चलतां सर्वे प्राप्नुवन्ति नराधिपाः ।
तावदेव व्यवस्यामः पाण्डवानां वधं प्रति ॥ १.२१७.१९ ॥
Solange alle Könige noch schwanken, wollen wir die Vernichtung der Pāṇḍavas beschließen.
1.217.20
मुक्ता जतुगृहाद्भीमादाशीविषमुखादिव ।
पुनस्ते यदि मुच्यन्ते महन्नो भयमागतम् ॥ १.२१७.२० ॥
Wenn sie, aus dem Lackhaus wie aus dem Maul einer Schlange entkommen, erneut befreit werden, ist uns große Gefahr erwachsen.
1.217.21
तेषामिहोपयातानामेषां तु चिरवासिनाम् ।
अन्तरे दुष्करं स्थातुं गजयोर्महतोरिव ॥ १.२१७.२१ ॥
Zwischen ihnen zu stehen, die hierher gekommen sind und lange verweilt haben, ist so schwer wie zwischen zwei großen Elefanten zu stehen.
1.217.22
हनध्वं प्रगृहीतानि बलानि बलिनां वराः ।
यावन्नः कुरुसेनायां पतन्ति पतगा इव ॥ १.२१७.२२ ॥
Erschlagt die ergriffenen Heere, ihr Besten der Starken, bevor sie wie Motten auf unser Kuru-Heer fallen.
1.217.23
तावत्सर्वाभिसारेण पुरमेतद्विहन्यताम् ।
एतन्मम मतं चैव प्राप्तकालं नरर्षभ ॥ १.२१७.२३ ॥
Dann soll diese Stadt durch einen Angriff von allen Seiten vernichtet werden. Das ist meine Meinung, und dies ist der rechte Zeitpunkt, bester der Männer.
1.217.24
शकुनेर्वचनं श्रुत्वा भाषमाणस्य दुर्मतेः ।
सोमदत्तिरिदं वाक्यं जगाद परमं ततः ॥ १.२१७.२४ ॥
Als er die Worte Śakunis, des Bösgesinnten, gehört hatte, sprach der Sohn Somadattas darauf diese höchsten Worte.
1.217.25
प्रकृतीः सप्त वै ज्ञात्वा आत्मनश्च परस्य च ।
तथा देशं च कालं च षड्विधान्स नयोद्गुणान् ॥ १.२१७.२५ ॥
Nachdem er die sieben Prakṛtis, die eigenen und die des anderen, sowie Ort und Zeit erkannt hat, und die sechs Tugenden der Staatskunst,
1.217.26
स्थानं वृद्धिं क्षयं चैव भूमिं मित्राणि विक्रमम् ।
प्रसमीक्ष्याभियुञ्जीत परं व्यसनपीडितम् ॥ १.२१७.२६ ॥
Nachdem man Stand, Wachstum, Niedergang, Gebiet, Verbündete und Tapferkeit sorgfältig abgewogen hat, soll man den vom Unglück gequälten Feind angreifen.
1.217.27
ततोऽहं पाण्डवान्मन्ये मित्रकोशसमन्वितान् ।
बलस्थान्विक्रमस्थांश्च स्वकृतैः प्रकृतिप्रियान् ॥ १.२१७.२७ ॥
Dann halte ich die Pāṇḍavas für begabt mit Verbündeten und Schatz, fest in Stärke und Tapferkeit, und durch ihre eigenen Taten den Untertanen lieb.
1.217.28
वपुषा हि तु भूतानां नेत्राणि हृदयानि च ।
श्रोत्रं मधुरया वाचा रमयत्यर्जुनो नृणाम् ॥ १.२१७.२८ ॥
Schon durch seine Gestalt erfreut Arjuna die Augen und Herzen der Wesen, und durch süße Rede erfreut er die Ohren der Menschen.
1.217.29
न तु केवलदैवेन प्रजा भावेन भेजिरे ।
यद्बभूव मनःकान्तं कर्मणा स चकार तत् ॥ १.२१७.२९ ॥
Doch die Untertanen wandten sich ihm nicht allein durch das Schicksal zu, sondern aus eigener Gesinnung; was dem Geist lieb war, vollbrachte er durch seine Tat.
1.217.30
न ह्ययुक्तं न चासक्तं नानृतं न च विप्रियम् ।
भाषितं चारुभाषस्य जज्ञे पार्थस्य भारती ॥ १.२१७.३० ॥
Aus der Rede Pārthas, des wohlredenden, kam nichts Unpassendes, nichts Anhängliches, nichts Falsches und nichts Unangenehmes.
1.217.31
तानेवंगुणसंपन्नान्संपन्नान्राजलक्षणैः ।
न तान्पश्यामि ये शक्ताः समुच्छेत्तुं यथा बलात् ॥ १.२१७.३१ ॥
Ich sehe niemanden, der diejenigen, die solche Eigenschaften besitzen und die Zeichen des Königtums tragen, mit Gewalt ausrotten könnte.
1.217.32
प्रभावशक्तिर्विपुला मन्त्रशक्तिश्च पुष्कला ।
तथैवोत्साहशक्तिश्च पार्थेष्वप्यधितिष्ठति ॥ १.२१७.३२ ॥
Bei den Pārthas wohnen große Macht des Einflusses, reichliche Macht des Rates und ebenso die Macht der Tatkraft.
1.217.33
मौलमित्रबलानां च कालज्ञो वै युधिष्टिरः ।
साम्ना दानेन भेदेन दण्डेनेति युधिष्ठिरः ॥ १.२१७.३३ ॥
Yudhiṣṭhira kennt die rechte Zeit; er setzt seine angestammten, verbündeten und militärischen Kräfte durch Versöhnung, Gaben, Spaltung und Strafe ein.
1.217.34
अमित्रांश्च ततो जेतुनं न रोषेणेति मे मतिः ।
परिक्रीय धनैः शत्रुं मित्राणि च बलानि च ॥ १.२१७.३४ ॥
Dann, meiner Ansicht nach, sollen Feinde nicht durch Zorn, sondern durch den Kauf des Feindes, der Freunde und der Truppen mit Reichtum besiegt werden.
1.217.35
मूलं च सुकृतं कृत्वा भुङ्क्ते भूमिं च पाण्डवः ।
अशक्यान्पाण्डवान्मन्ये देवैरपि सवासवैः ॥ १.२१७.३५ ॥
Nachdem er die Wurzel guter Taten gelegt hat, genießt der Pāṇḍava die Erde; ich glaube, die Pāṇḍavas sind selbst für die Götter samt Vāsava unbezwingbar.
1.217.36
येषामर्थे सदा युक्तौ कृष्णसंकर्षणावुभौ ।
श्रेयश्च यदि मन्यद्वं मन्मतं यदि वा मतम् ॥ १.२१७.३६ ॥
Für deren Wohl Kṛṣṇa und Saṃkarṣaṇa beide stets eifrig sind: wenn ihr dies für euer Wohl haltet, wenn meine Meinung euch richtig scheint oder wenn es eine andere Meinung ist.
1.217.37
संविदं पाण्डवैः सर्वैः कृत्वा याम यथागतम् ।
गोपुराट्टालकैरुच्चैरुपतल्पशतैरपि ॥ १.२१७.३७ ॥
Nachdem wir mit allen Pāṇḍavas eine Übereinkunft getroffen haben, lasst uns den Weg zurückgehen, den wir gekommen sind, zu dem Ort mit hohen Toren, Wachtürmen und hundert Lagern.
1.217.38
गुप्तं पुरवरश्रेष्ठमेतदद्भिश्च संवृतम् ।
तृणधान्येन्धरसैस्तथा यन्त्रायुधौषधैः ॥ १.२१७.३८ ॥
Diese herrliche Stadt ist geschützt und von Wasser umgeben und mit Gras, Getreide, Brennstoff und Vorräten, Maschinen, Waffen und Arzneien ausgestattet.
1.217.39
युक्तं बहुकवाटैश्च द्रव्यागारसुवेदिकैः ।
भीमोच्छ्रितमहाचक्रं बृहदट्टालसंवृतम् ॥ १.२१७.३९ ॥
Sie ist mit vielen Toren, Lagerhäusern und schönen Plattformen ausgestattet, mit hoch erhobenen großen Wurfmaschinen und umgeben von großen Wachtürmen.
1.217.40
दृढप्राकारनिर्यूहं शतघ्नीशतसंकुलम् ।
ऐष्टको दारवो वप्रो मानुषश्चेति यः स्मृतः ॥ १.२१७.४० ॥
Sie hat feste Wälle und vorspringende Brustwehren und ist mit Hunderten von Kriegsmaschinen angefüllt; der Wall, der als aus Ziegeln, aus Holz oder von Menschen errichtet überliefert ist.
1.217.41
प्राकारकर्तृभिर्वीरैर्नृगर्भस्तत्र पूजितः ।
तदेतन्नरगर्भेण पाण्डरेण विराजते ॥ १.२१७.४१ ॥
Dort wurde der Wall namens nṛgarbha von den Helden geehrt, die die Wälle errichteten. Diese Stadt leuchtet mit ihrem weißen, von Menschen errichteten Kern.
1.217.42
सालेनानेकतालेन सर्वतः संवृतं पुरम् ।
अनुरक्ताः प्रकृतयो द्रुपदस्य महात्मनः ॥ १.२१७.४२ ॥
Die Stadt ist von allen Seiten von Sāla-Bäumen und vielen Palmen umgeben; die Untertanen des großherzigen Drupada sind ihm ergeben.
1.217.43
दानमानार्जिताः सर्वे बाह्याभ्यन्तरगाश्च ये ।
प्रतिरुद्धानिमाञ्ज्ञात्वा राजभिर्भीमविक्रमैः ॥ १.२१७.४३ ॥
Da sie erkennen, dass alle, die durch Gaben und Ehren gewonnen wurden, die draußen und drinnen, von Königen furchtbarer Tapferkeit belagert werden,
1.217.44
उपयास्यन्ति दाशार्हाः समुदग्रोच्छ्रितायुधाः ।
तस्मात्संन्धिं वयं कृत्वा धार्तराष्ट्रस्य पाण्डवैः ॥ १.२१७.४४ ॥
Die Dāśārhas werden mit hoch erhobenen Waffen herankommen. Darum lasst uns mit dem Sohn Dhṛtarāṣṭras und mit den Pāṇḍavas Frieden schließen.
1.217.45
स्वराष्ट्रमेव गच्छामो यद्याप्तं वचनं मम ।
एतन्मम मतं सर्वैः क्रियतां यदि रोचते।
एतद्धि सुकृतं मन्ये क्षेमं चापि महीभिताम् ॥ १.२१७.४५ ॥
Wenn mein Wort vertrauenswürdig ist, so lasst uns in unser eigenes Reich zurückkehren. Dies ist meine Meinung; wenn es allen gefällt, so werde es getan. Ich halte dies für gut, und auch für die Könige sicher.