மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 1.217
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.217.1
ततो राज्ञां चैरराप्तैः प्रवृत्तिरुपनीयत ।
पाण्डवैरुपसंपन्ना द्रौपदी पतिभिः शुभा ॥ १.२१७.१ ॥
அப்போது அரசர்களின் ஒற்றர்கள் மூலம் செய்தி கொண்டு வரப்பட்டது; அழகிய திரௌபதி பாண்டவர்களுடனும் அவளுடைய கணவர்களுடனும் சேர்ந்திருந்தாள்.
1.217.2
येन तद्धनुरादाय लक्ष्यं विद्धं महात्मना ।
सोऽर्जुनो जयतां श्रेष्ठो महाबाणधनुर्धरः ॥ १.२१७.२ ॥
அந்த வில்லை எடுத்து இலக்கைத் துளைத்த பெருமனத்தவனே — வெற்றியாளர்களில் சிறந்தவனான அர்ஜுனன், பெரிய அம்புகளையும் வில்லையும் ஏந்தியவன்.
1.217.3
यः शल्यं मद्रराजं वै प्रोत्क्षिप्यापातयद्बली ।
त्रासयामास संक्रुद्धो वृक्षेण पुरुषान्रणे ॥ १.२१७.३ ॥
மத்ர அரசன் சல்யனைத் தூக்கி வீழ்த்திய வலியவன், போரில் கோபமுற்று ஒரு மரத்தைக் கொண்டு மனிதர்களை அச்சுறுத்தியவன்.
1.217.4
न चास्य संभ्रमः कश्चिदासीत्तत्र महात्मनः ।
स भीमो भीमसंस्पर्शः शत्रुसेनाङ्गपातनः ॥ १.२१७.४ ॥
அந்தப் பெருமனத்தவனிடம் எந்தப் பதற்றமும் இருக்கவில்லை. அவன் பீமன் — அவனது தொடுதல் பயங்கரமானது, எதிரிப் படையின் உறுப்புகளை வீழ்த்துபவன்.
1.217.5
योऽसावत्यक्रमीद्युध्यन्युद्धे दुर्योधनं तथा ।
स राजा पाण्डवश्रेष्ठः पुण्यभाग्बुद्धिवर्धनः ॥ १.२१७.५ ॥
போரில் போரிட்டுக்கொண்டு துரியோதனனையும் மிஞ்சியவன் — பாண்டவர்களில் சிறந்த அந்த அரசன், புண்ணியத்தின் பங்குதாரன், அறிவை வளர்ப்பவன்.
1.217.6
दुर्योधनस्यावरजैर्यौ युध्येतां प्रतीपवत् ।
तौ यमौ वृत्तसंपन्नौ संपन्नबलविक्रमौ ॥ १.२१७.६ ॥
துரியோதனனின் இளைய சகோதரர்களுடன் எதிரிகளைப் போலப் போரிட்டவர்கள் — அந்த இரட்டையர்கள், நல்லொழுக்கம் நிறைந்தவர்கள், வலிமையும் வீரமும் கொண்டவர்கள்.
1.217.7
ब्रह्मरूपधराञ्श्रुत्वा प्रशान्तान्पाण्डुनन्दनान् ।
कौन्तेयान्मनुजेन्द्राणां विस्मयः समजायत ॥ १.२१७.७ ॥
அந்தணர் வடிவம் தாங்கிய, அமைதியடைந்த பாண்டுவின் மைந்தர்களைப் பற்றிக் கேட்டு, குந்தியின் மக்களைக் குறித்து மன்னர்களுக்கு வியப்பு உண்டானது.
1.217.8
पौरा हि सर्वे राजन्याः समपद्यन्त विस्मिताः ।
सपुत्रा हि पुरा कुन्ती दग्धा जतुगृहे श्रुता ॥ १.२१७.८ ॥
நகர மக்களும் அரசர்களும் அனைவரும் வியப்பில் ஆழ்ந்தனர்; முன்பு குந்தி தன் மகன்களுடன் அரக்கு மாளிகையில் எரிந்து மாண்டதாகக் கேட்கப்பட்டிருந்தது.
1.217.9
सर्वभूमिपतीनां च राष्ट्राणां च यशस्विनी ।
पुनर्जातानिव च तांस्तेऽमन्यन्त नराधिपाः ॥ १.२१७.९ ॥
எல்லா நிலமன்னர்களுக்கும் நாடுகளுக்கும் புகழ் பெற்ற குந்தி; அவர்களை மறுபிறப்பெடுத்தவர்கள் போல மன்னர்கள் கருதினர்.
1.217.10
धिगकुर्वंस्तदा भीष्मं धृतराष्ट्रं च कौरवम् ।
कर्मणाऽतिनृशंसेन पुरोचनकृतेन वै ॥ १.२१७.१० ॥
அப்போது பீஷ்மரையும் கௌரவ திருதராஷ்டிரரையும் அவர்கள் பழித்தனர்; புரோசனனால் செய்யப்பட்ட மிகக் கொடிய செயலுக்காக.
1.217.11
धार्मिकान्वृत्तसंपन्नान्मातुः प्रियहिते रतान् ।
यदा तानीदृशान्पार्थानुत्सादयितुमिच्छति ॥ १.२१७.११ ॥
தர்மவான்களும், நற்சீலம் நிறைந்தவர்களும், தாயின் நலத்திலும் விருப்பத்திலும் ஈடுபட்டவர்களுமான அந்தப் பிருதையின் மைந்தர்களை, அவன் அழிக்க விரும்பியபோது.
1.217.12
ततः स्वयंवरे वृत्ते धार्तराष्ट्राश्च भारत ।
मन्त्रयन्ति ततः सर्वे कर्णसौबलदूषिताः ॥ १.२१७.१२ ॥
அதன் பின் சுயம்வரம் நடந்து முடிந்ததும், பாரதனே, திருதராஷ்டிரரின் மைந்தர்கள் அனைவரும் கர்ணன் மற்றும் சௌபலனால் கெடுக்கப்பட்டு ஆலோசனை செய்தனர்.
1.217.13
कश्चिच्छत्रुः कर्शनीयः पीडनीयस्तथाऽपरः ।
उत्सादनीयाः कौन्तेयाः सर्वक्षत्रस्य मे मताः ॥ १.२१७.१३ ॥
ஒரு எதிரி பலவீனப்படுத்தப்பட வேண்டும், மற்றொருவன் துன்புறுத்தப்பட வேண்டும். குந்தியின் மைந்தர்கள் அனைத்து க்ஷத்திரியர்களின் கருத்துப்படி என்னால் அழிக்கப்பட வேண்டியவர்கள் என்று கருதப்படுகிறார்கள்.
1.217.14
एवं पराजिताः सर्वे यदि यूयं गमिष्यथ ।
अकृत्वा संविदं कांचिन्मनस्तप्स्यत्यसंशयम् ॥ १.२१७.१४ ॥
நீங்கள் அனைவரும் இவ்வாறு தோற்கடிக்கப்பட்டவர்களாகச் சென்றால், எவ்வித உடன்படிக்கையும் செய்யாமல் சென்றால், உங்கள் மனம் சந்தேகமின்றி வருந்தும்.
1.217.15
अयं देशश्च कालश्च पाण्डवाहरणाय नः ।
न चेदेवं करिष्यध्वं लोके हास्या भविष्यथ ॥ १.२१७.१५ ॥
இந்த இடமும் இந்தக் காலமும் பாண்டவர்களைப் பிடிப்பதற்கு நமக்கு உரியவை. நீங்கள் அவ்வாறு செய்யாவிட்டால், உலகில் பரிகாசத்திற்கு ஆளாவீர்கள்.
1.217.16
यमेते संश्रिता वस्तुं कामयन्ते च भूमिपम् ।
सोऽल्पवीर्यबलो राजा द्रुपदो वै मतो मम ॥ १.२१७.१६ ॥
இவர்கள் தஞ்சம் புகுந்து வாழ விரும்பும் அந்த அரசன், குறைந்த வீரமும் பலமுமுள்ள துருபதன் என்று என் கருத்து.
1.217.17
यावदेतान्न जानन्ति जीवतो वृष्णिपुङ्गवाः ।
चैद्यश्च पुरुषव्याघ्रः शिशुपालः प्रतापवान् ॥ १.२१७.१७ ॥
வೃஷ்ணிகளில் சிறந்தவர்களும், மனிதர்களில் புலி போன்ற பராக்கிரமமிக்க சைத்யன் சிசுபாலனும் உயிருடன் இருக்கும் வரை, இவர்களை அவர்கள் அறியாமல் இருக்கும் வரை.
1.217.18
एकीभावं गतो राज्ञा द्रुपदेन महात्मना ।
दुराधर्षतरा राजन्भविष्यन्ति न संशयः ॥ १.२१७.१८ ॥
மகாத்மாவான துருபத அரசனுடன் ஒன்றுபட்டவர்களாக, அரசே, அவர்கள் வெல்ல முடியாதவர்களாவார்கள், இதில் ஐயமில்லை.
1.217.19
यावच्चञ्चलतां सर्वे प्राप्नुवन्ति नराधिपाः ।
तावदेव व्यवस्यामः पाण्डवानां वधं प्रति ॥ १.२१७.१९ ॥
அரசர்கள் அனைவரும் தடுமாறிக் கொண்டிருக்கும் வரையிலேயே பாண்டவர்களைக் கொல்ல நாம் தீர்மானிக்க வேண்டும்.
1.217.20
मुक्ता जतुगृहाद्भीमादाशीविषमुखादिव ।
पुनस्ते यदि मुच्यन्ते महन्नो भयमागतम् ॥ १.२१७.२० ॥
நாகத்தின் வாயிலிருந்து தப்பியவர்களைப் போல அரக்கு மாளிகையிலிருந்து தப்பிய அவர்கள் மீண்டும் விடுபட்டால், நமக்கு பெரும் பயம் வந்துவிட்டது.
1.217.21
तेषामिहोपयातानामेषां तु चिरवासिनाम् ।
अन्तरे दुष्करं स्थातुं गजयोर्महतोरिव ॥ १.२१७.२१ ॥
இங்கு வந்துள்ள, நீண்டகாலம் வாழ்ந்துவரும் அவர்களுக்கு இடையே நிற்பது இரு பெரிய யானைகளுக்கு இடையே நிற்பது போல் கடினம்.
1.217.22
हनध्वं प्रगृहीतानि बलानि बलिनां वराः ।
यावन्नः कुरुसेनायां पतन्ति पतगा इव ॥ १.२१७.२२ ॥
வலிமையுள்ளவர்களில் சிறந்தவர்களே, கைப்பற்றப்பட்ட படைகளை அழியுங்கள், அவை நமது குருப் படையில் பறவைகளைப் போல் விழுவதற்கு முன்.
1.217.23
तावत्सर्वाभिसारेण पुरमेतद्विहन्यताम् ।
एतन्मम मतं चैव प्राप्तकालं नरर्षभ ॥ १.२१७.२३ ॥
அப்போது அனைத்துப் பக்கங்களிலிருந்தும் தாக்கி இந்த நகரத்தை அழிக்கட்டும். இதுவே என் கருத்து; இதுவே தக்க காலம், நரர்களில் சிறந்தவனே.
1.217.24
शकुनेर्वचनं श्रुत्वा भाषमाणस्य दुर्मतेः ।
सोमदत्तिरिदं वाक्यं जगाद परमं ततः ॥ १.२१७.२४ ॥
தீய எண்ணமுள்ள சகுனியின் சொற்களைக் கேட்டு, பின்னர் சோமதத்தனின் மகன் இந்த உயர்ந்த சொல்லைக் கூறினான்.
1.217.25
प्रकृतीः सप्त वै ज्ञात्वा आत्मनश्च परस्य च ।
तथा देशं च कालं च षड्विधान्स नयोद्गुणान् ॥ १.२१७.२५ ॥
ஏழு பிரகிருதிகளை — தன்னுடையதும் பகைவனுடையதும் — அறிந்தும், இடத்தையும் காலத்தையும் அறிந்தும், ஆறு வகையான நீதி-நற்குணங்களை அவன் (அறிந்தான்).
1.217.26
स्थानं वृद्धिं क्षयं चैव भूमिं मित्राणि विक्रमम् ।
प्रसमीक्ष्याभियुञ्जीत परं व्यसनपीडितम् ॥ १.२१७.२६ ॥
நிலை, வளர்ச்சி, வீழ்ச்சி, நிலம், நட்புகள், வீரம் — இவற்றை நன்கு ஆராய்ந்து, இடரால் வாட்டப்பட்ட பகைவனைத் தாக்க வேண்டும்.
1.217.27
ततोऽहं पाण्डवान्मन्ये मित्रकोशसमन्वितान् ।
बलस्थान्विक्रमस्थांश्च स्वकृतैः प्रकृतिप्रियान् ॥ १.२१७.२७ ॥
அப்போது பாண்டவர்களை — நட்பும் கருவூலமும் உடையவர்களாக, வலிமையிலும் வீரத்திலும் நிலைபெற்றவர்களாக, தம் செயல்களால் குடிமக்களுக்கு அன்பானவர்களாக — நான் கருதுகிறேன்.
1.217.28
वपुषा हि तु भूतानां नेत्राणि हृदयानि च ।
श्रोत्रं मधुरया वाचा रमयत्यर्जुनो नृणाम् ॥ १.२१७.२८ ॥
தன் வடிவாலேயே அர்ஜுனன் மனிதர்களின் கண்களையும் மனங்களையும் கவர்கிறான்; இனிய சொல்லால் அவர்களின் செவிகளையும் மகிழ்விக்கிறான்.
1.217.29
न तु केवलदैवेन प्रजा भावेन भेजिरे ।
यद्बभूव मनःकान्तं कर्मणा स चकार तत् ॥ १.२१७.२९ ॥
ஆனால் குடிமக்கள் வெறும் ஊழால் அல்ல, தம் மனப்போக்கால் அவனிடம் சென்றனர்; மனதுக்கு இனிய அதை அவன் தன் செயலால் நிறைவேற்றினான்.
1.217.30
न ह्ययुक्तं न चासक्तं नानृतं न च विप्रियम् ।
भाषितं चारुभाषस्य जज्ञे पार्थस्य भारती ॥ १.२१७.३० ॥
இனிமையாகப் பேசும் பார்த்தனின் சொல்லிலிருந்து தகாததும், பற்றுடையதும், பொய்யானதும், விரும்பத்தகாததும் எழவில்லை.
1.217.31
तानेवंगुणसंपन्नान्संपन्नान्राजलक्षणैः ।
न तान्पश्यामि ये शक्ताः समुच्छेत्तुं यथा बलात् ॥ १.२१७.३१ ॥
இத்தகைய குணங்களும் அரசுக்குரிய அடையாளங்களும் கொண்ட அவர்களை, பலத்தால் வேரோடு அழிக்க வல்லவர்கள் எவரையும் நான் காணவில்லை.
1.217.32
प्रभावशक्तिर्विपुला मन्त्रशक्तिश्च पुष्कला ।
तथैवोत्साहशक्तिश्च पार्थेष्वप्यधितिष्ठति ॥ १.२१७.३२ ॥
பாண்டவர்களிடம் பெரும் ஆளுமைச் சக்தியும், ஏராளமான ஆலோசனைச் சக்தியும், அவ்வாறே உற்சாகச் சக்தியும் நிலைகொண்டுள்ளன.
1.217.33
मौलमित्रबलानां च कालज्ञो वै युधिष्टिरः ।
साम्ना दानेन भेदेन दण्डेनेति युधिष्ठिरः ॥ १.२१७.३३ ॥
யுதிட்டிரன் காலமறிந்தவன்; பரம்பரைப் படைகள், நண்பர் படைகள், கூலிப் படைகள் ஆகியவற்றை சாமம், தானம், பேதம், தண்டம் ஆகியவற்றால் அவன் பயன்படுத்துகிறான்.
1.217.34
अमित्रांश्च ततो जेतुनं न रोषेणेति मे मतिः ।
परिक्रीय धनैः शत्रुं मित्राणि च बलानि च ॥ १.२१७.३४ ॥
பின்னர் பகைவர்களை கோபத்தால் அல்ல, வெல்ல வேண்டும் என்பதே என் கருத்து. பணத்தால் பகைவனையும், நண்பர்களையும் படைகளையும் விலைக்கு வாங்கி வெல்ல வேண்டும்.
1.217.35
मूलं च सुकृतं कृत्वा भुङ्क्ते भूमिं च पाण्डवः ।
अशक्यान्पाण्डवान्मन्ये देवैरपि सवासवैः ॥ १.२१७.३५ ॥
அடித்தளமாக நல்வினையைச் செய்து பாண்டவன் பூமியை அனுபவிக்கிறான். இந்திரனுடன் கூடிய தேவர்களாலும் பாண்டவர்களை வெல்ல முடியாது என்று நான் கருதுகிறேன்.
1.217.36
येषामर्थे सदा युक्तौ कृष्णसंकर्षणावुभौ ।
श्रेयश्च यदि मन्यद्वं मन्मतं यदि वा मतम् ॥ १.२१७.३६ ॥
எவர்களுக்காக கிருஷ்ணனும் சங்கர்ஷணனும் இருவரும் எப்போதும் முனைந்திருக்கிறார்களோ—நீங்கள் நலனை கருதினால், என் கருத்து உங்களுக்கு ஏற்புடையதாயின், அல்லது வேறு கருத்தானாலும்—
1.217.37
संविदं पाण्डवैः सर्वैः कृत्वा याम यथागतम् ।
गोपुराट्टालकैरुच्चैरुपतल्पशतैरपि ॥ १.२१७.३७ ॥
பாண்டவர்கள் அனைவருடனும் ஒப்பந்தம் செய்துகொண்டு, நாம் வந்த வழியே திரும்பிச் செல்வோம்; உயர்ந்த கோபுரங்களும் அட்டாலிகைகளும் நூற்றுக்கணக்கான படுக்கைகளும் உள்ள இடத்திற்கு.
1.217.38
गुप्तं पुरवरश्रेष्ठमेतदद्भिश्च संवृतम् ।
तृणधान्येन्धरसैस्तथा यन्त्रायुधौषधैः ॥ १.२१७.३८ ॥
இந்த சிறந்த நகரம் நீரால் சூழப்பட்டுப் பாதுகாக்கப்பட்டுள்ளது; புல், தானியம், விறகு, உணவுப்பொருட்கள், இயந்திரங்கள், ஆயுதங்கள், மருந்துகள் நிறைந்தது.
1.217.39
युक्तं बहुकवाटैश्च द्रव्यागारसुवेदिकैः ।
भीमोच्छ्रितमहाचक्रं बृहदट्टालसंवृतम् ॥ १.२१७.३९ ॥
பல கதவுகளும், பொருட்சாலைகளும், அழகிய மேடைகளும் கொண்டது; உயர்ந்த பெரிய சக்கரங்களும், பெரிய அட்டாலிகைகளால் சூழப்பட்டதும் ஆகும்.
1.217.40
दृढप्राकारनिर्यूहं शतघ्नीशतसंकुलम् ।
ऐष्टको दारवो वप्रो मानुषश्चेति यः स्मृतः ॥ १.२१७.४० ॥
உறுதியான மதில்களும் நீட்டிய முகப்புகளும் கொண்டது; நூற்றுக்கணக்கான சதக்னி பொறிகளால் நிறைந்தது. செங்கல், மரம், மனிதர் கட்டிய மதில் என்று கூறப்படுவது.
1.217.41
प्राकारकर्तृभिर्वीरैर्नृगर्भस्तत्र पूजितः ।
तदेतन्नरगर्भेण पाण्डरेण विराजते ॥ १.२१७.४१ ॥
மதில் கட்டிய வீரர்களால் அங்கே நிருகர்ப்பம் என்ற மதில் போற்றப்பட்டது. அந்த மனிதர்-கருவுடைய வெண்மையான மதிலால் இது ஒளிர்கிறது.
1.217.42
सालेनानेकतालेन सर्वतः संवृतं पुरम् ।
अनुरक्ताः प्रकृतयो द्रुपदस्य महात्मनः ॥ १.२१७.४२ ॥
சால மரங்களாலும் பல பனைமரங்களாலும் எல்லாப் பக்கமும் சூழப்பட்ட நகரம் இது; மகாத்மா துருபதனின் குடிமக்கள் அவர்மீது அன்புகொண்டுள்ளனர்.
1.217.43
दानमानार्जिताः सर्वे बाह्याभ्यन्तरगाश्च ये ।
प्रतिरुद्धानिमाञ्ज्ञात्वा राजभिर्भीमविक्रमैः ॥ १.२१७.४३ ॥
கொடையாலும் மதிப்பாலும் வென்றவர்கள் அனைவரும், நகருக்கு வெளியிலும் உள்ளேயும் இருந்தவர்களும், இவர்கள் பயங்கரப் பராக்கிரமமுள்ள அரசர்களால் முற்றுகையிடப்பட்டிருப்பதை அறிந்து.
1.217.44
उपयास्यन्ति दाशार्हाः समुदग्रोच्छ्रितायुधाः ।
तस्मात्संन्धिं वयं कृत्वा धार्तराष्ट्रस्य पाण्डवैः ॥ १.२१७.४४ ॥
தாசார்ஹர்கள் உயர்த்திய ஆயுதங்களுடன் வருவார்கள். ஆகையால் நாம் தார்தராஷ்டிரனுடனும் பாண்டவர்களுடனும் சமாதானம் செய்துகொள்வோம்.
1.217.45
स्वराष्ट्रमेव गच्छामो यद्याप्तं वचनं मम ।
एतन्मम मतं सर्वैः क्रियतां यदि रोचते।
एतद्धि सुकृतं मन्ये क्षेमं चापि महीभिताम् ॥ १.२१७.४५ ॥
என் சொல் நம்பத்தக்கதாக இருந்தால் நம் சொந்த நாட்டிற்கே செல்வோம். இதுவே என் கருத்து; எல்லோருக்கும் விருப்பமானால் இதைச் செய்யுங்கள். இதுவே நல்லது என்றும், அரசர்களுக்கும் இதுவே நன்மை தரும் என்றும் நான் நினைக்கிறேன்.