Mahābhārata · Adhyāya 1.221
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.221.1
दुर्योधन तव प्रज्ञा न सम्यगिति मे मतिः ।
न ह्युपायेन ते शक्याः पाण्डवाः कुरुवर्धन ॥ १.२२१.१ ॥
Duryodhana, ich halte dein Urteil nicht für richtig. Mehrer der Kuru, die Pāṇḍavas lassen sich nicht durch List bezwingen.
1.221.2
पूर्वमेव हि ते सूक्ष्मैरुपायैर्यतितास्त्वया ।
निग्रहीतुं तदा वीर न चैव शकितास्त्वया ॥ १.२२१.२ ॥
Held, schon früher hast du versucht, sie mit feinen Listen zurückzuhalten, doch damals gelang es dir nicht.
1.221.3
इहैव वर्तमानास्ते समीपे तव पार्थिव ।
अजातपक्षाः शिशवः शकिता नैव बाधितुम् ॥ १.२२१.३ ॥
König, sie lebten hier in deiner Nähe. Wie Jungvögel ohne Federn konnte man sie nicht verletzen.
1.221.4
जातपक्षा विदेशस्था विवृद्धाः सर्वशोऽद्य ते ।
नोपायसाध्याः कौन्तेया ममैषा मतिरच्युता ॥ १.२२१.४ ॥
Nun sind ihnen die Flügel gewachsen; in fernen Landen lebend, sind sie völlig herangewachsen. Die Söhne der Kuntī lassen sich nicht durch List besiegen – das ist meine unerschütterliche Meinung.
1.221.5
न च ते व्यसनैर्योक्तुं शक्या दिष्टकृतेन च ।
शकिताश्चेप्सवश्चैव पितृपैतामहं पदम् ॥ १.२२१.५ ॥
Sie lassen sich weder durch Unglück noch durch vom Schicksal verhängte Nöte bezwingen. Sie sind fähig und begehren den Sitz ihrer Väter und Großväter.
1.221.6
परस्परेण भेदश्च नाधातुं तेषु शक्यते ।
एकस्यां ये रताः पत्न्यां न भिद्यन्ते परस्परम् ॥ १.२२१.६ ॥
Auch Zwietracht unter ihnen zu säen ist nicht möglich. Die, die einer einzigen Gattin zugetan sind, entzweien sich nicht untereinander.
1.221.7
न चापि कृष्णा शक्येत तेभ्यो भेदयितुं परैः ।
परिद्यूनान्वृतवती किमुताद्य मृजावतः ॥ १.२२१.७ ॥
Auch Kṛṣṇā könnte von anderen nicht von ihnen getrennt werden. Sie, die die Bedrängten erwählte, wie viel mehr jetzt die Geläuterten!
1.221.8
ईप्सितश्च गुणः स्त्रीणामेकस्या बहुभर्तृता ।
तं च प्राप्तवती कृष्णा न सा भेदयितुं क्षमा ॥ १.२२१.८ ॥
Für Frauen ist es eine erstrebenswerte Tugend, einer einzigen Frau mehrere Männer zu haben; diese Tugend erlangt, ist Kṛṣṇā nicht fähig, sie zu trennen.
1.221.9
आर्यव्रतश्च पाञ्चाल्यो न स राजा धनप्रियः ।
न संत्यक्ष्यति कौन्तेयान्राज्यदानैरपि ध्रुवम् ॥ १.२२१.९ ॥
Jener Pāñcāla-König ist edel gelobt, kein um Reichtum bemühter König; selbst durch Reichsgaben wird er die Söhne Kuntīs gewiss nicht verlassen.
1.221.10
तथाऽस्म पुत्रो गुणवाननुरक्तश्च पाण्डवान् ।
तस्मान्नोपायसाध्यांस्तानहं मन्ये कथंचन ॥ १.२२१.१० ॥
Ebenso ist unser tugendhafter Sohn den Pāṇḍavas zugetan; deshalb glaube ich nicht, dass sie auf irgendeinem Wege zu gewinnen sind.
1.221.11
इदं त्वद्य क्षमं कर्तुमस्माकं पुरुषर्षभ ।
यावन्न कृतमूलास्ते पाण्डवेया विशांपते ॥ १.२२१.११ ॥
Dies ist jetzt für uns angemessen zu tun, o Stier unter den Männern, o Herr der Menschen, solange die Söhne Pāṇḍus noch nicht fest verwurzelt sind.
1.221.12
तावत्प्रहरणीयास्ते तत्तुभ्यं तात रोचताम् ।
अस्मत्पक्षो महान्यावद्यावत्पाञ्चालको लघुः।
तावत्प्रहरणं तेषां क्रियतां मा विचारय ॥ १.२२१.१२ ॥
Bis dahin sollen sie angegriffen werden; lieber Freund, möge dir dies gefallen. Solange unsere Seite groß und die der Pāñcāla klein ist, sollen sie angegriffen werden; zögere nicht.
1.221.13
वाहनानि प्रभूतानि मित्राणि च कुलानि च ।
यावन्न तेषां गान्धारे तावद्विक्रम पार्थिव ॥ १.२२१.१३ ॥
O Gāndhāra, solange sie noch zahlreiche Fahrzeuge, Verbündete und Sippen besitzen, dann, o König, zeige deine Tapferkeit.
1.221.14
यावच्च राजा पाञ्चाल्यो नोद्यमे कुरुते मनः ।
सह पुत्रैर्महावीर्यैस्तावद्विक्रम पार्थिव ॥ १.२२१.१४ ॥
Solange der Pāñcāla-König seinen Sinn nicht auf die Tat richtet, samt seinen tapferen Söhnen, dann, o König, zeige deine Tapferkeit.
1.221.15
यावन्नायाति वार्ष्णेयः कर्षन्यादववाहिनीम् ।
राज्यार्थे पाण्डवेयानां पाञ्चाल्यसदनं प्रति ॥ १.२२१.१५ ॥
Solange der Vārṣṇeya nicht kommt und das Heer der Yādavas zum Palast der Pāñcāla führt, um das Reich der Pāṇḍavas zu gewinnen,
1.221.16
वसूनि विविधान्भोगान्राज्यमेव च केवलम् ।
नात्याज्यमस्ति कृष्णस्य पाण्डवार्थे कथंचन ॥ १.२२१.१६ ॥
Kṛṣṇa besitzt nicht nur Reichtümer, mannigfaltige Genüsse und das Königtum, und er wird diese keinesfalls um der Pāṇḍavas willen aufgeben.
1.221.17
विक्रमेण मही प्राप्ता भरतेन महात्मना ।
विक्रमेण च लोकांस्त्रीञ्जितवान्पाकशासनः ॥ १.२२१.१७ ॥
Durch Tapferkeit gewann der großmütige Bharata die Erde, und durch Tapferkeit eroberte Indra, der Bestrafer des Paka, die drei Welten.
1.221.18
विक्रमं च प्रशंसन्ति क्षत्रियस्य विशांपते ।
स्वको हि धर्मः शूराणां विक्रमः पार्थिवर्षभ ॥ १.२२१.१८ ॥
O Herr der Menschen, man preist die Tapferkeit des Kṣatriya; o Stier unter den Königen, Tapferkeit ist die eigene Pflicht der Helden.
1.221.19
ते बलेन वयं राजन्महता चतुरङ्गिणा ।
प्रमथ्य द्रुपदं शीघ्रमानयामेह पाण्डवान् ॥ १.२२१.१९ ॥
O König, mit der Macht unseres großen vierfachen Heeres wollen wir Drupada rasch niederwerfen und die Pāṇḍavas hierher bringen.
1.221.20
न हि साम्ना न दानेन न भदेन च पाण्डवाः ।
शक्याः साधयितुं तस्माद्विक्रमेणैव ताञ्जहि ॥ १.२२१.२० ॥
Die Pāṇḍavas lassen sich weder durch Versöhnung, noch durch Gaben, noch durch Zwietracht bezwingen; darum schlage sie nieder allein durch Tapferkeit.
1.221.21
तान्विक्रमेण जित्वेमामखिलां भुङ्क्ष्व मेदिनीम् ।
अतो नान्यं प्रपश्यामि कार्योपायं जनाधिप ॥ १.२२१.२१ ॥
Nachdem du sie durch Tapferkeit besiegt hast, genieße diese ganze Erde. Darum, o Herr der Menschen, sehe ich kein anderes Mittel zu diesem Zweck.
1.221.22
श्रुत्वा तु राधेयवचो धृतराष्ट्रः प्रतापवान् ।
अभिपूज्य ततः पश्चादिदं वचनमब्रवीत् ॥ १.२२१.२२ ॥
Nachdem er die Worte Rādheyas gehört hatte, ehrte der mächtige Dhṛtarāṣṭra ihn und sprach dann diese Worte.
1.221.23
उपपन्नं महाप्राज्ञे कृतास्त्रे सूतनन्दने ।
त्वयि विक्रमसंपन्नमिदं वचनमीदृशम् ॥ १.२२१.२३ ॥
Es ziemt sich, o sehr weiser Sohn des Wagenlenkers, geübt in den Waffen; solche Worte passen zu dir, dem Tapferen.
1.221.24
भूय एव तु भीष्मश्च द्रोणो विदुर एव च ।
युवां च कुरुतं बुद्धिं भवेद्या नः सुखोदया ॥ १.२२१.२४ ॥
Noch einmal: Bhīṣma und Droṇa und auch Vidura, und ihr beide, fasst einen Plan, der uns Glück bringt.
1.221.25
तत आनाय्य तान्सर्वान्मन्त्रिणः सुमहायशाः ।
धृतराष्ट्रो महाराज मन्त्रयामास वै तदा ॥ १.२२१.२५ ॥
Dann, nachdem er alle diese Ratgeber herbeigerufen hatte, beriet sich der große König Dhṛtarāṣṭra, von sehr großem Ruhm, tatsächlich in jenem Augenblick mit ihnen.