Mahābhārata · Adhyāya 1.227
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.227.1
दुर्योधनस्य महिषी काशिराजसुता तदा ।
धृतराष्ट्रस्य पुत्राणां वधूभिः सहिता तदा ॥ १.२२७.१ ॥
Damals war Duryodhanas Hauptgemahlin, die Tochter des Königs von Kāśi, dort mit den Bräuten der Söhne Dhṛtarāṣṭras.
1.227.2
पाञ्चालीं प्रतिजग्राह साध्वीं श्रियमिवापराम् ।
पूजयामास पूजार्हां शचीदेवीमिवागताम् ॥ १.२२७.२ ॥
Sie empfing die tugendhafte Pāñcālī wie eine zweite Śrī und ehrte die Verehrungswürdige wie die Göttin Śacī, die zu Besuch gekommen war.
1.227.3
ववन्दे तत्र गान्धारीं कृष्णया सह माधवी ।
आशिषश्च प्रयुक्त्वा तु पाञ्चालीं परिषस्वजे ॥ १.२२७.३ ॥
Dort verneigte sich Mādhavī zusammen mit Kṛṣṇā vor Gāndhārī, und nachdem sie Segen gespendet hatte, umarmte sie die Pāñcāla-Prinzessin.
1.227.4
परिष्वज्यैव गान्धारी कृष्णां कमललोचनाम् ।
पुत्राणां मम पाञ्चाली मृत्युरेवेत्यमन्यत ॥ १.२२७.४ ॥
Nachdem sie die lotusäugige Kṛṣṇā umarmt hatte, dachte Gāndhārī: „Für meine Söhne ist diese Pāñcālī der Tod selbst.“
1.227.5
संचिन्त्य विदुरं प्राह युक्तितः सुबलात्मजा ।
कुन्तीं राजसुतां क्षत्तः सवधूं सपरिच्छदाम् ॥ १.२२७.५ ॥
Die Tochter Subalas überlegte und sprach klug zu Vidura: „O Kṣattṛ, möge Kuntī, die Königstochter, mit ihrer Schwiegertochter und ihrem Gefolge gebracht werden...“
1.227.6
पाण्डोर्निवेशनं शीघ्रं नीयतां यदि रोचते ।
करणेन मुहूर्तेन नक्षत्रेण शुभे तिथौ ॥ १.२२७.६ ॥
Wenn es dir gefällt, möge sie rasch zur Residenz Pāṇḍus gebracht werden, an einem glückverheißenden Mondtag, unter einem günstigen Mondhaus und zu einem gesegneten Augenblick.
1.227.7
यथा सुखं तथा कुन्ती रंस्यते स्वगृहे सुतैः ।
तथेत्येव तदा क्षत्ता कारयामास तत्तथा ॥ १.२२७.७ ॥
"So wie Kuntī glücklich in ihrem eigenen Haus mit ihren Söhnen sich erfreuen wird, so sei es." Mit den Worten "so sei es" ließ Vidura dann alles entsprechend einrichten.
1.227.8
पूजयामासुरत्यर्थं बान्धवाः पाण्डवांस्तदा ।
नागराः श्रेणिमुख्याश्च पूजयन्ति स्म पाण्डवान् ॥ १.२२७.८ ॥
Da ehrten die Verwandten die Pāṇḍavas über die Maßen; auch die Bürger und die Vorsteher der Zünfte ehrten die Pāṇḍavas.
1.227.9
भीष्मो द्रोणः कृपः कर्णो बाह्लीकः ससुतस्तदा ।
शासनाद्धृतराष्ट्रस्य अकुर्वन्नतिथिक्रियाम् ॥ १.२२७.९ ॥
Da führten Bhīṣma, Droṇa, Kṛpa, Karṇa und Bāhlīka mit seinem Sohn auf Geheiß Dhṛtarāṣṭras den Gastfreundschaftsritus aus.
1.227.10
एवं विहरतां तेषां पाण्डवानां महात्मनाम् ।
नेता सर्वस्य कार्यस्य विदुरो राजशासनात् ॥ १.२२७.१० ॥
Während die hochherzigen Pāṇḍavas so lebten, übernahm Vidura, der Leiter aller Angelegenheiten, auf Befehl des Königs die Anordnungen.
1.227.11
विश्रान्तास्ते महात्मानः कंचित्कालं सकेशवाः ।
आहूता धृतराष्ट्रेण राज्ञा शान्तनवेन च ॥ १.२२७.११ ॥
Jene Hochherzigen ruhten eine Zeit lang zusammen mit Keśava; dann wurden sie von König Dhṛtarāṣṭra und dem Sohn Śāntanus herbeigerufen.
1.227.12
भ्रातृभिः सह कौन्तेय निबोधेदं वचो मम ।
पाण्डुना वर्धितं राज्यं पाण्डुना पालितं जगत् ॥ १.२२७.१२ ॥
Sohn Kuntīs, höre dieses mein Wort zusammen mit deinen Brüdern: Pāṇḍu hat das Reich gemehrt, und Pāṇḍu hat die Welt beschützt.
1.227.13
शासनान्मम कौन्तेय मम भ्राता महाबलः ।
कृतवान्दुष्करं कर्म नित्यमेव विशांपते ॥ १.२२७.१३ ॥
Auf meinen Befehl, o Sohn der Kuntī, hat mein mächtiger Bruder stets schwierige Taten vollbracht, o Herr der Menschen.
1.227.14
तस्मात्त्वमपि कौन्तेय शासनं कुरु मा चिरम् ।
मम पुत्रा दुरात्मानः सर्वेऽहंकारसंयुताः ॥ १.२२७.१४ ॥
Darum, o Sohn der Kuntī, musst auch du meinen Befehl ohne Verzug befolgen. Alle meine Söhne sind böse gesinnt und voll Hochmut.
1.227.15
शासनं न करिष्यन्ति मम नित्यं युधिष्ठिर ।
स्वकार्यनिरतैर्नित्यमवलिप्तैर्दुरात्मभिः ॥ १.२२७.१५ ॥
O Yudhiṣṭhira, meine böse gesinnten Söhne, stets in ihre eigenen Angelegenheiten vertieft und vom Hochmut aufgeblasen, werden meinem Befehl niemals gehorchen.
1.227.16
पुनर्वै विग्रहो मा भूत्खाण्डवप्रस्थमाविश ।
न हि वो वसतस्तत्र कश्चिच्छक्तः प्रबाधितुम् ॥ १.२२७.१६ ॥
Es soll nicht wieder zum Streit kommen; zieh in Khāṇḍava-prastha ein. Während ihr dort wohnt, wird euch niemand bedrängen können.
1.227.17
संरक्ष्यमाणान्पार्थेन त्रिदशानिव वज्रिणा ।
अर्धराज्यं तु संप्राप्य खाण्डवप्रस्थणाविश ॥ १.२२७.१७ ॥
Von Pārtha beschützt, wie die Götter vom Träger des Donnerkeils beschützt werden, nachdem du das halbe Reich erlangt hast, zieh in Khāṇḍava-prastha ein.
1.227.18
केशवो यदि मन्यते तत्कर्तव्यमसंशयम् ॥ १.२२७.१८ ॥
Wenn Keśava so denkt, so ist es ohne Zweifel zu tun.
1.227.19
प्रतिगृह्य तु तद्वाक्यं नृपं सर्वे प्रणम्य च ।
वासुदेवेन संमन्त्र्य पाण्डवाः समुपाविशन् ॥ १.२२७.१९ ॥
Nachdem sie die Worte angenommen und dem König gehuldigt hatten, setzten sich alle Pāṇḍavas, nachdem sie sich mit Vāsudeva beraten hatten.
1.227.20
अभिषेकस्य संभारान्क्षत्तरानय मा चिरम् ।
अभिषिक्तं करिष्यामि ह्यद्य वै कुरुनन्दनम् ॥ १.२२७.२० ॥
O Kṣattṛ, bringe unverzüglich die Requisiten der Salbung; heute werde ich den Stolz der Kurus salben.
1.227.21
ब्राह्मणा नैगमश्रेष्ठाः श्रेणीमुख्याश्च सर्वतः ।
आहूयन्तां प्रकृतयो बान्धवाश्च विशेषतः ॥ १.२२७.२१ ॥
Mögen die Brahmanen, die vornehmsten Kaufleute, die Vorsteher der Zünfte, die Untertanen von allen Seiten und besonders die Verwandten herbeigerufen werden.
1.227.22
पुण्याहं वाच्यतां तात गोसहस्रं प्रदीयताम् ।
ग्राममुख्याश्च विप्रेभ्यो दीयन्तां बहुदक्षिणाः ॥ १.२२७.२२ ॥
O Lieber, möge die glückverheißende Verkündigung ausgerufen werden; mögen tausend Kühe gegeben werden; mögen die Dorfvorsteher den Brahmanen reiche Gaben spenden.
1.227.23
अङ्गदे मकुटं क्षत्तर्हस्ताभरणमानय ।
मुक्तावलीश्च हारं च निष्काणि कटकानि च ॥ १.२२७.२३ ॥
O Kṣattṛ, bringe die Krone für den Armreif und die Handschmuckstücke; bringe auch die Perlenschnüre, die Halskette, die Niṣka-Münzen und die Armreifen.
1.227.24
कटिबन्धश्च सूत्रं च तथोदरनिबन्धनम् ।
अष्टोत्तरसहस्रं तु ब्राह्मणाधिष्ठिता गजाः ॥ १.२२७.२४ ॥
Bringe auch den Hüftgürtel, die heilige Schnur und den Bauchgurt; und tausendachthundert Elefanten, von Brahmanen bestiegen.
1.227.25
जाह्नवीसलिलं शीघ्रमानीयन्तां पुरोहितैः ।
अभिषेकोदकक्लिन्नं सर्वाभरणभूषितम् ॥ १.२२७.२५ ॥
Die Priester sollen rasch Wasser des Ganges bringen, vom Weihwasser der Salbung durchnässt und mit allem Schmuck geschmückt.
1.227.26
औपवाह्योपरिगतं दिव्यचारमरवीजितम् ।
सुवर्णमणिचित्रेण श्वेतच्छत्रेण शोभितम् ॥ १.२२७.२६ ॥
Auf dem königlichen Wagen sitzend, von himmlischen Dienern gefächelt, geschmückt mit einem weißen Schirm, verziert mit Gold und Edelsteinen.
1.227.27
जयेति द्विजवाक्येनु स्तूयमानं नृपैस्तथा ।
दृष्ट्वा कुन्तीसुतं ज्येष्ठमाजमीढं युधिष्ठिरम् ॥ १.२२७.२७ ॥
Als die Zweimalgeborenen »Sieg!« riefen und die Könige ihn ebenfalls lobten, sah ich Yudhiṣṭhira, den ältesten Sohn Kuntīs, aus dem Geschlecht des Ajamīḍha.
1.227.28
प्रीताः प्रीतेन मनसा प्रशंसन्तु परे जनाः ।
पाण्डोः कृतोपकारस्य राज्यं दत्वा ममैव च ॥ १.२२७.२८ ॥
Mögen andere Menschen, im Herzen erfreut, es preisen: das Reich, gegeben als Vergeltung für den Dienst an Pāṇḍu, und auch mir gegeben.
1.227.29
प्रतिक्रिया कृतमिदं भविष्यति न संशयः ।
भीष्मो द्रोणः कृपः क्षत्ता साधुसाध्वित्यथाब्रुवन् ॥ १.२२७.२९ ॥
Dies wird eine vollzogene Vergeltung sein, kein Zweifel. Bhīṣma, Droṇa, Kṛpa und Kṣattṛ sagten: »Gut, gut!«
1.227.30
युक्तमेतन्महाभाग कौरवाणां यशस्करम् ।
शीघ्रमद्यैव राजेन्द्र त्वयोक्तं कर्तुमर्हसि ॥ १.२२७.३० ॥
Dies ist angemessen, o Hochgesegneter, und bringt den Kauravas Ruhm. O Herr der Könige, was du gesagt hast, sollst du rasch tun, heute noch.
1.227.31
इत्येवमुक्तो वार्ष्णेयस्त्वरयामास तत्तदा ।
तथोक्तं धृतराष्ट्रेण कारयामास केशवः ॥ १.२२७.३१ ॥
So angesprochen, beschleunigte der Nachkomme Vṛṣṇis die Sache sogleich, und wie Dhṛtarāṣṭra gesagt hatte, ließ Keśava es ausführen.
1.227.32
तस्मिन्क्षणे महाराज कृष्णद्वैपायनस्तदा ।
आगत्य कुरुभिः सर्वैः पूजितः ससुहृद्गणैः ॥ १.२२७.३२ ॥
In diesem Augenblick, großer König, kam Kṛṣṇa Dvaipāyana und wurde von allen Kurus samt ihren Freundesscharen geehrt.
1.227.33
मूर्धाभिषिक्तैः सहितो ब्राह्मणैर्वेदपारगैः ।
कारयामास विधिवत्केशवानुमते तदा ॥ १.२२७.३३ ॥
Zusammen mit den gesalbten Königen und den in den Veden bewanderten Brahmanen ließ er es damals gemäß der Vorschrift vollziehen, mit Keśavas Zustimmung.
1.227.34
कृपो द्रोणश्च भीष्मश्च धौम्यश्च व्यासकेशवौ ।
बाह्लीकः सोमदत्तश्च चातुर्वेद्यपुरस्कृताः ॥ १.२२७.३४ ॥
Kṛpa, Droṇa und Bhīṣma, Dhaumya, Vyāsa und Keśava, Bāhlīka und Somadatta, die Priester der vier Veden an der Spitze.
1.227.35
अभिषेकं तदा चक्रुर्भद्रपीठे सुसंस्कृतम् ॥ १.२२७.३५ ॥
Dann vollzogen sie die Salbung, wohl vorbereitet, auf dem glückverheißenden Sitz.
1.227.36
जित्वा तु पृथिवीं कृत्स्नां वशे कृत्वा नृपान्भवान् ।
राजसूयादिभिर्यज्ञैः क्रतुभिर्वरदक्षिणैः ॥ १.२२७.३६ ॥
Nachdem du die ganze Erde erobert und die Könige unter deine Herrschaft gebracht hast, sollst du durch das Rājasūya und andere Opfer und Riten mit herrlichen Gaben Herrscher werden.
1.227.37
स्नात्वा ह्यवभृथस्नानं मोदतां बान्धवैः सह ।
एवमुक्त्वा तु ते सर्वे आशीर्भिरभिपूजयन् ॥ १.२२७.३७ ॥
Nach dem Avabhṛtha-Bad sollt ihr euch mit euren Verwandten freuen. So sprechend ehrten sie ihn alle mit Segenswünschen.
1.227.38
मूर्धाभिषिक्तः कौरव्यः सर्वाभरणभूषितः ।
जयेति संस्तुतो राजा प्रददौ धनमक्षयम् ॥ १.२२७.३८ ॥
Am Haupt gesalbt, mit allen Schmuckstücken geschmückt, gab der Kaurava-König, unter dem Ruf 'Sieg!' gepriesen, unerschöpflichen Reichtum.
1.227.39
सर्वमूर्धाभिषिक्तैश्च पूजितः कुरनन्दनः ।
औपवाह्यमथारुह्य श्वेतच्छत्रेण शोभितः ॥ १.२२७.३९ ॥
Von allen am Haupt gesalbten Königen geehrt, bestieg der Wonnespross der Kurus den königlichen Elefanten und erstrahlte unter dem weißen Sonnenschirm.
1.227.40
रराज राजाभिमतो महेन्द्र इव दैवतैः ।
ततः प्रदक्षिणीकृत्य नगरं नागसाह्वयम् ॥ १.२२७.४० ॥
Von Königen geliebt, strahlte er unter den Göttern wie der große Indra. Dann, die Stadt namens Nāgasāhvaya umkreisend,
1.227.41
प्रविवेश तदा राजा नागरैः पूजितो गृहम् ।
मूर्धाभिषिक्तं कौन्तेयमभ्यगच्छन्त कौरवाः ॥ १.२२७.४१ ॥
Da betrat der von den Bürgern geehrte König den Palast. Die Kauravas näherten sich dem am Haupt gesalbten Sohn der Kuntī.
1.227.42
गान्धारिपुत्राः शोचन्तः सर्वे ते सह बान्धवैः ।
ज्ञात्वा शोकं च पुत्राणां धृतराष्ट्रोऽब्रवीदिदं ॥ १.२२७.४२ ॥
Die Söhne Gāndhārīs, alle mit ihren Verwandten in Trauer; und als Dhṛtarāṣṭra den Schmerz der Söhne erkannte, sprach er dies.
1.227.43
समक्षं वासुदेवस्य कुरूणां च समक्षतः ।
अभिषेकस्त्वया प्राप्तो दुष्प्रापो ह्यकृतात्मभिः ॥ १.२२७.४३ ॥
In Gegenwart Vāsudevas und der Kuru hast du die Salbung erlangt, die für Menschen mit ungezügeltem Geist schwer zu erlangen ist.
1.227.44
गच्छ त्वमद्यैव नृप कृतकृत्योऽसि कौरव ।
आयुः पुरूरवा राजन्नहुषेण ययातिना ॥ १.२२७.४४ ॥
Geh jetzt, noch heute, o König, o Kaurava; du hast dein Ziel erreicht. O König, in der Linie des Āyu gehörst du zu Purūravas, Nahuṣa und Yayāti.
1.227.45
तत्रैव निवसन्ति स्म खाण्डवे तु नृपोत्तम ।
राजधानी तु सर्वेषां पौरवाणां महाभुज ॥ १.२२७.४५ ॥
Dort, o bester der Könige, wohnten sie alle in Khāṇḍava; und die Hauptstadt aller Paurava war dort, o Starkarmiger.
1.227.46
विनाशितं मुनिगणैर्लोभाद्बुधसुतस्य वै ।
तस्मात्त्वं खाण्डवप्रस्थं पुरं राष्ट्रं च वर्धय ॥ १.२२७.४६ ॥
Sie wurde von Scharen von Weisen aus Gier des Sohnes des Budha zerstört; darum sollst du Khāṇḍavaprastha, die Stadt und das Reich, zum Blühen bringen.
1.227.47
ब्राह्मणाः क्षत्रिया वैश्याः शूद्राश्च कृतलक्षणाः ।
त्वद्भक्त्या जन्तवश्चान्ये भजन्त्येव पुरं शुभम् ॥ १.२२७.४७ ॥
Brahmanen, Krieger, Händler und Diener, jene mit guten Eigenschaften, und auch andere Lebewesen werden durch Hingabe an dich jene glückverheißende Stadt aufsuchen.
1.227.48
पुरं राष्ट्रं समृद्धं वै धनधान्यसमाकुलम् ।
तस्माद्गच्छस्व कौन्तेय भ्रातृभिः सहितोऽनघ ॥ १.२२७.४८ ॥
Jene Stadt und jenes Reich sind wohlhabend, voller Reichtum und Getreide; darum, Sohn der Kuntī, du Makelloser, geh dorthin mit deinen Brüdern.
1.227.49
प्रतिगृह्य तु तद्वाक्यं तस्मै सर्वे प्रणम्य च ।
रथैर्नागैर्हयैश्चापि सहितास्तु पदातिभिः ॥ १.२२७.४९ ॥
Nachdem sie seine Worte angenommen hatten, verneigten sich alle vor ihm und brachen mit Streitwagen, Elefanten, Pferden und Fußsoldaten auf.
1.227.50
प्रतस्थिरे ततो घोषसंयुक्तैः स्यन्दनैर्वरैः ।
तान्दृष्ट्वा नागराः सर्वे भक्त्या चैव प्रतस्थिरे ॥ १.२२७.५० ॥
Dann brachen sie auf in vortrefflichen, dröhnenden Streitwagen; als die Bürger sie sahen, brachen auch sie alle aus Ergebenheit auf.
1.227.51
गच्छतः पाण्डवैः सार्धं दृष्ट्वा नागपुरालयात् ।
पाण्डवैः सहिता गन्तुं नार्हतेति च नागरान् ॥ १.२२७.५१ ॥
Als er sah, wie sie zusammen mit den Pāṇḍava aus den Wohnungen der Stadt Nāga fortgingen, erklärte er, die Bürger dürften nicht mit den Pāṇḍava ziehen.
1.227.52
घोषयामास नगरे धार्तराष्ट्रः ससौबलः ।
ततस्ते पाण्डवास्तत्र गत्वा कृष्णपुरोगमाः ॥ १.२२७.५२ ॥
In der Stadt ließ der Sohn Dhṛtarāṣṭras zusammen mit Saubala eine Bekanntmachung verkünden; dann gingen die Pāṇḍava, mit Kṛṣṇa an der Spitze, dorthin.
1.227.53
मण्डयाञ्चक्रिरे तद्वै पुरं स्वर्गादिव च्युतम् ।
वासुदेवो जगन्नाथश्चिन्तयामास वासवम् ॥ १.२२७.५३ ॥
Sie schmückten jene Stadt, als wäre sie aus dem Himmel gefallen; Vāsudeva, der Herr der Welt, dachte an Vāsava (Indra).
1.227.54
महेन्द्रश्चिन्तितो राजन्विश्वकर्माणमादिशत् ।
विश्वकर्मन्महाप्राज्ञ अद्यप्रभृति तत्पुरम् ॥ १.२२७.५४ ॥
O König, Mahendra (Indra) dachte nach und befahl Viśvakarman: »O Viśvakarman, du Hochweiser, von heute an gehört diese Stadt dir.«
1.227.55
इन्द्रप्रस्थमिति ख्यातं दिव्यं भूम्यां भविष्यति ।
महेन्द्रशासनाद्गत्वा विश्वकर्मा तु केशवम् ॥ १.२२७.५५ ॥
Diese göttliche Stadt, bekannt als Indraprastha, wird auf der Erde entstehen. Auf Mahendras Befehl ging Viśvakarman zu Keśava.
1.227.56
प्रणम्य प्रणिपातार्हं किं करोमीत्यभाषत ।
वासुदेवस्तु तच्छ्रुत्वा विश्वकर्माणमूचिवान् ॥ १.२२७.५६ ॥
Er verneigte sich vor dem, der die Niederwerfung verdiente, und fragte: "Was soll ich tun?" Vāsudeva, dies hörend, sprach zu Viśvakarman.
1.227.57
कुरुष्व कुरुराजस्य महेन्द्रपुरसन्निभम् ।
इन्द्रेण कृतनामानमिन्द्रप्रस्थं महापुरम् ॥ १.२२७.५७ ॥
Erbaue für den König der Kurus eine große Stadt, Mahendras Stadt gleich, von Indra Indraprastha genannt.
1.227.58
ततः पुण्ये शिवे देशे शान्तिं कृत्वा महारथाः ।
स्वस्तिवाच्य यथान्यायमिन्द्रप्रस्थं भवत्विति ॥ १.२२७.५८ ॥
Dann vollzogen die großen Wagenkämpfer an einem reinen, glückverheißenden Ort das Friedensritual, sprachen die Segensformeln nach Vorschrift und sagten: "Es sei Indraprastha."
1.227.59
तत्पुरं मापयामासुर्द्वैपायनपुरोगमाः ।
ततः स विश्वकर्मा तु चकार पुरमुत्तमम् ॥ १.२२७.५९ ॥
Sie ließen die Stadt vermessen, angeführt von Dvaipāyana (Vyāsa). Dann erbaute Viśvakarman eine hervorragende Stadt.
1.227.60
सागरप्रतिरूपाभिः परिखाभिरलङ्कृतम् ।
प्राकारेण च संपन्नं दिवमावृत्य तिष्ठता ॥ १.२२७.६० ॥
Mit Gräben geschmückt, die dem Meer gleichen, versehen mit einer Mauer, die den Himmel umfing und dastand.
1.227.61
पाण्डुराभ्रप्रकाशेन हिमरश्मिनिभेन च ।
शुशुभे तत्पुरश्रेष्ठं नागैर्भोगवती यथा ॥ १.२२७.६१ ॥
Durch den Glanz weißer Wolken und das Leuchten gleich dem des kühlstrahligen Mondes erstrahlte jene beste aller Städte wie Bhogavatī mit ihren Nāgas.
1.227.62
द्विपक्षगरुडप्रख्यैर्द्वारैः सौधैश्च शोभितम् ।
गुप्तमभ्रचयप्रख्यैर्गोपुरैर्मन्दरोपमैः ॥ १.२२७.६२ ॥
Sie war geschmückt mit Toren, die zweiflügeligen Garuḍas glichen, und mit Palästen, und durch Stadttürme geschützt, die Wolkenhaufen und dem Berg Mandara gleichen.
1.227.63
विविधैरपि निर्विद्धैः शस्त्रोपेतैः सुसंवृतैः ।
शक्तिभिश्चावृतं तद्धि द्विजिह्वैरिव पन्नगैः ॥ १.२२७.६३ ॥
Jene Stadt war umgeben von verschiedenen durchbohrten, wohl verschlossenen, mit Waffen ausgerüsteten Speeren, als wäre sie von zweizüngigen Schlangen umringt.
1.227.64
तल्पैश्चाभ्यासिकैर्युक्तं शुशुभे योधरक्षितम् ।
थीक्ष्णाङ्कुशशतघ्नीभिर्यन्त्रजालैश्च शोभितम् ॥ १.२२७.६४ ॥
Mit Übungsplattformen ausgestattet und von Kriegern bewacht, strahlte die Stadt, geschmückt mit scharfen Haken, Shataghnīs und Maschinennetzen.
1.227.65
आयसैश्च महाचक्रैः शुशुभे तत्पुरोत्तमम् ।
सुविभक्तमहारथ्यं देवताबाधवर्जितम् ॥ १.२२७.६५ ॥
Jene beste aller Städte strahlte mit großen eisernen Scheiben; ihre großen Straßen waren wohl eingeteilt, und sie war frei von den Plagen der Götter.
1.227.66
विरोचमानं विविधैः पाण्डुरैर्भवनोत्तमैः ।
तत्त्रिविष्टपसंकाशमिन्द्रप्रस्थं व्यरोचत ॥ १.२२७.६६ ॥
Im Glanz seiner vielfältigen, weißen und vorzüglichen Herrenhäuser strahlte jenes Indraprastha wie der Himmel.
1.227.67
मेघवृन्दमिवाकाशे विद्धं विद्युत्समावृतम् ।
तत्र रम्ये शिवे देशे कौरव्यस्य निवेशनम् ॥ १.२२७.६७ ॥
Wie eine Wolkenschar am Himmel, von Blitzen umgeben, so stand dort an jenem lieblichen, glückverheißenden Ort die Wohnstätte des Kaurava.
1.227.68
शुशुभे धनसंपूर्णं धनाध्यक्षक्षयोपमम् ।
तत्रागच्छन्द्विजा राजन्सर्ववेदविदां वराः ॥ १.२२७.६८ ॥
Jene Stadt, erfüllt von Reichtum, erstrahlte wie die Wohnstätte Kuberas, des Herrn der Schätze. O König, dorthin kamen die besten der Zweimalgeborenen, Kenner aller Veden.
1.227.69
निवासं रोचयन्ति स्म सर्वभाषाविदस्तथा ।
वणिजश्चाययुस्तत्र नानादिग्भ्यो धनार्थिनः ॥ १.२२७.६९ ॥
Auch die Kenner aller Sprachen wählten es zu ihrem Wohnsitz, und Kaufleute, die nach Reichtum strebten, kamen von allen Himmelsrichtungen dorthin.
1.227.70
सर्वशिल्पविदस्तत्र वासायाभ्यागमंस्तदा ।
उद्यानानि च रम्याणि नगरस्य समन्ततः ॥ १.२२७.७० ॥
Die Meister aller Handwerke kamen damals dorthin, um sich niederzulassen, und rings um die Stadt lagen liebliche Gärten.
1.227.71
आम्रैराम्रातकैर्नीपैरशोकैश्चम्पकैस्तथा ।
पुन्नागैर्नागपुष्पैश्च लकुचैः पनसैस्तथा ॥ १.२२७.७१ ॥
Mit Mango-, Ambarella-, Kadamba-, Aśoka- und Champaka-Bäumen, ebenso mit Punnāga-, Nāga-Blüten-, Lakuca- und Jackfruchtbäumen waren jene Gärten erfüllt.
1.227.72
शालतालतमालैश्च बकुलैश्च सकेतकैः ।
मनोहरैः सुपुष्पैश्च फलभारावनामितैः ॥ १.२२७.७२ ॥
Mit Sāla-, Palmyra- und Tamāla-Bäumen, Bakula- und Ketaka-Bäumen, mit anmutigen, schönen Blüten und Bäumen, die unter der Last der Früchte sich neigten, waren jene Gärten erfüllt.
1.227.73
प्राचीनामलकैर्लोध्रैरङ्कोलैश्च सुपिष्पितैः ।
जम्बूभिः पाटलाभिश्च कुब्जकैरतिमुक्तकैः ॥ १.२२७.७३ ॥
Der Wald war voll von prācīna-, āmalaka-, lodhra-, aṅkola-Bäumen, prächtig blühenden jambū, pāṭalā, kubjaka und atimuktaka.
1.227.74
करवीरैः पारिजातैरन्यैश्च विविधैर्द्रुमैः ।
नित्यपुष्पफलोपेतैर्नानाद्विजगणायुतैः ॥ १.२२७.७४ ॥
mit karavīra-, pārijāta- und anderen verschiedenen Bäumen, stets mit Blüten und Früchten, erfüllt von Scharen vielerlei Vögel.
1.227.75
मत्तबर्हिणसंघुष्टकोकिलैश्च सदामदैः ।
गृहैरादर्शविमलैर्विविधैश्च लतागृहैः ॥ १.२२७.७५ ॥
widerhallend vom Ruf berauschter Pfauen und Kuckucke, stets fröhlich, mit spiegelklaren Häusern und vielfältigen Laubgängen.
1.227.76
मनोहरैश्चित्रगृहैस्तथाऽजगतिप्रवतैः ।
वापीभिर्विविधाभिश्च पूर्णाभिः परमाम्भसा ॥ १.२२७.७६ ॥
mit reizvollen bemalten Häusern, …ajagati-pravata, und vielfältigen Stufenbrunnen, gefüllt mit dem besten Wasser.
1.227.77
सरोभिरतिरम्यैश्च पद्मोत्पलसुगन्धिभिः ।
हंसकारण्डवयुतैश्चक्रवाकोपशोभितैः ॥ १.२२७.७७ ॥
mit überaus lieblichen Seen, duftend von Lotus und blauer Lotusblüte, reich an Schwänen und kāraṇḍava-Enten, geschmückt mit Rostgänsen.
1.227.78
रम्याश्च विविधास्तत्र पुष्करिण्यो वनावृताः ।
तडागानि च रम्याणि बृहन्ति सुबहूनि च ॥ १.२२७.७८ ॥
Dort gab es reizvolle Teiche verschiedener Art, vom Wald umgeben, und viele große, schöne Wasserbecken.
1.227.79
नदी च नन्दिनी नाम सा पुरीमुपगूहति ।
चातुर्वर्ण्यसमाकीर्णमन्यैः शिल्पिभिरावृतम् ॥ १.२२७.७९ ॥
Der Fluss namens Nandinī umschlang jene Stadt. Die Stadt war voll von Menschen der vier Varṇas und von anderen Handwerkern umgeben.
1.227.80
सर्वदाभिसृतं सद्भिः कारितं विश्वकर्मणा ।
उपभोगसमृद्धैश्च सर्वद्रव्यसमावृतम् ॥ १.२२७.८० ॥
Jene Stadt wurde stets von guten Menschen aufgesucht; von Viśvakarman erbaut, reich an Genüssen und voll aller Güter.
1.227.81
नित्यमार्यजनोपेतं नरनारीगणैर्युतम् ।
वाजिवारणसंपूर्णं गोभिरुष्ट्रैः खरैरजैः ॥ १.२२७.८१ ॥
Jene Stadt war stets von edlen Menschen belebt, voll von Scharen von Männern und Frauen, erfüllt von Pferden und Elefanten, mit Rindern, Kamelen, Eseln und Ziegen.
1.227.82
तत्त्रिविष्टपसङ्काशमिन्द्रप्रस्थं व्यरोचत ।
पुरीं सर्वगुणोपेतां निर्मितां विश्वकर्मणा ॥ १.२२७.८२ ॥
Indraprastha strahlte wie der Himmel selbst; jene Stadt, mit allen Vorzügen begabt, war von Viśvakarman erbaut.
1.227.83
पौरवाणामधिपतिः कुन्तीपुत्रो युधिष्ठिरः ।
कृतमङ्गलसत्कारैर्ब्राह्मणैर्वेदपारगैः ॥ १.२२७.८३ ॥
Yudhiṣṭhira, Sohn der Kuntī und Herr der Pauravas, wurde von den in den Veden bewanderten Brahmanen mit glückverheißenden Riten geehrt.
1.227.84
द्वैपायनं पुरस्कृत्य धौम्यस्याभिमते स्थितः ।
भ्रातृभिः सहितो राजा राजमार्गमतीत्य च ॥ १.२२७.८४ ॥
Mit Dvaipāyana (Vyāsa) vorangestellt stand der König mit seinen Brüdern an dem von Dhaumya gebilligten Ort, nachdem er die Königsstraße durchschritten hatte.
1.227.85
औपवाह्यगतो राजा केशवेन सहाभिभूः ।
तोरणद्वारसुमुखं द्वात्रिंशद्द्वारसंयुतम् ॥ १.२२७.८५ ॥
Der König, auf einem königlichen Wagen, zusammen mit Keśava, dem Unbesiegbaren, zog zu der Stadt mit ihren schönen Torbögen und zweiunddreißig Toren.
1.227.86
वर्धमानपुरद्वारात्प्रविवेश महाद्युतिः ।
शङ्खदुन्दुभिनिर्घोषाः श्रूयन्ते बहवो भृशम् ॥ १.२२७.८६ ॥
Der überaus strahlende König betrat die Stadt durch das Tor von Vardhamānapura. Viele Klänge von Muscheln und Trommeln waren laut zu hören.
1.227.87
जयेति ब्राह्मणगिरः श्रूयन्ते च सहस्रशः ।
संस्तूयमानो मुनिभिः सूतमागधबन्दिभिः ॥ १.२२७.८७ ॥
Tausendfach hörte man die Stimmen der Brahmanen rufen: „Sieg!“ Der König wurde von Weisen, Sūtas, Māgadhas und Barden gepriesen.
1.227.88
औपवाह्यगतो राजा राजमार्गमतीत्य च ।
कृतमङ्गलसत्कारं प्रविवेश गृहोत्तमम् ॥ १.२२७.८८ ॥
Der König, auf dem königlichen Wagen, zog die königliche Straße entlang, empfing glückverheißende Ehrungen und betrat das vorzüglichste Haus.
1.227.89
प्रविश्य भवनं राजा नागरैरभिसंवृतः ।
प्रहृष्टमुदितैरासीत्सत्कारैरभिपूजितः ॥ १.२२७.८९ ॥
Nachdem der König das Haus betreten hatte, war er von den Bürgern umringt und wurde von den fröhlichen, erfreuten Städtern mit Ehren geehrt.
1.227.90
पूजयामास विप्रेन्द्रान्केशेन महात्मना ।
ततस्तु राष्ट्रं नगरं नरनारीगणायुतम् ॥ १.२२७.९० ॥
Dann ehrte er zusammen mit dem großherzigen Keśava die vornehmsten Brahmanen. Danach erwiesen das Reich und die Stadt, voll von Scharen von Männern und Frauen, ihm Ehre.
1.227.91
गोधनैश्च समाकीर्णं सस्यैर्वृद्धिं तदागमत् ॥ १.२२७.९१ ॥
Jenes Reich, erfüllt von Viehherden und Ernten, gelangte zu Wohlstand.
1.227.92
तेषां पुण्यजनोपेतं राष्ट्रमाविशतां महत् ।
पाण्डवानां महाराज शश्वत्प्रीतिरवर्धत ॥ १.२२७.९२ ॥
Als sie in jenes große, von rechtschaffenen Menschen bewohnte Reich eintraten, o großer König, wuchs die Freude der Pāṇḍavas beständig.
1.227.93
सौबलेन च कर्णेन धार्तराष्ट्रैः कृपेण च ।
तथा भीष्मेण राज्ञा च धर्मप्रणयिना सदा ॥ १.२२७.९३ ॥
Mit Saubala und Karṇa, mit den Söhnen Dhṛtarāṣṭras, mit Kṛpa, ebenso mit Bhīṣma und dem dharma-liebenden König, stets.
1.227.94
पाण्डवाः समपद्यन्त खाण्डवप्रस्थवासिनः ।
पञ्चभिस्तैर्महेष्वासैरिन्द्रकल्पैः समावृतम् ॥ १.२२७.९४ ॥
Die in Khāṇḍavaprastha wohnenden Pāṇḍavas waren von jenen fünf großen Bogenschützen umgeben, Indra gleich.
1.227.95
शुशुभे तत्पुरश्रेष्ठं नागैर्भोगवती यथा ।
ततस्तु विश्वकर्माणं पूजयित्वा विसृज्य च ॥ १.२२७.९५ ॥
Jene herrliche Stadt strahlte wie Bhogavatī, voller Schlangen. Dann, nachdem er Viśvakarman geehrt und entlassen hatte,
1.227.96
द्वैपायनं च संपूज्य विसृज्य च नराधिपः ।
वार्ष्णेयमब्रवीद्राजा गन्तुकामं कृतक्षणम् ॥ १.२२७.९६ ॥
Nachdem er Dvaipāyana gebührend geehrt und entlassen hatte, sprach der König zu Vārṣṇeya, der aufbrechen wollte und dazu bereit war.
1.227.97
तव प्रसादाद्वार्ष्णेय राज्यं प्राप्तं मयाऽनघ ।
प्रसादादेव ते वीर शून्यं राष्ट्रं सुदुर्गमम् ॥ १.२२७.९७ ॥
Durch deine Gnade, Nachkomme des Vṛṣṇi, o Makelloser, habe ich dieses Königreich erlangt. Und allein durch deine Gnade, o Held, ist dieses überaus schwer zugängliche Reich leer geworden.
1.227.98
तवैव तु प्रसादेन राज्यस्थाश्च भवामहे ।
गतिस्त्वमापत्कालेऽपि पाण्डवानां च माधव ॥ १.२२७.९८ ॥
Nur durch deine Gnade stehen wir fest im Königreich. O Mādhava, auch in der Not bist du die Zuflucht der Pāṇḍavas.
1.227.99
ज्ञात्वा तु कृत्यं कर्तव्यं कारयस्व भवान्हि नः ।
यदिष्टमनुमन्तव्यं पाण्डवानां त्वयाऽनघ ॥ १.२२७.९९ ॥
Erkenne, was getan werden muss, und lass es für uns selbst ausführen; und was die Pāṇḍavas wünschen, das billige, o Makelloser.
1.227.100
त्वत्प्रभावान्महाराज्यं संप्राप्तं हि स्वधर्मतः ।
पितृपैतामहं राज्यं कथं न स्यात्तव प्रभो ॥ १.२२७.१०० ॥
Durch deine Macht ist dieses große Reich gemäß der eigenen Pflicht erlangt worden. O Herr, wie sollte das Reich deiner Ahnen nicht dir gehören?
1.227.101
धार्तराष्ट्रा दुराचाराः किं करिष्यन्ति पाण्डवान् ।
यथेष्टं पालय जगच्छश्वद्धर्मधुरं वह ॥ १.२२७.१०१ ॥
Was können die übelwollenden Söhne des Dhṛtarāṣṭra den Pāṇḍavas antun? Beschütze die Welt, wie du willst, und trage für immer das Joch des Dharma.
1.227.102
पुनः पुनश्च संहर्षाद्ब्राह्मणान्भर पौरव ।
अद्यैव नारदः श्रीमानागमिष्यति सत्वरः ॥ १.२२७.१०२ ॥
O Paurava, immer wieder, voller Freude, unterstütze die Brahmanen. Noch heute wird der glorreiche Nārada eilig hierher kommen.
1.227.103
आदत्स्व तस्य वाक्यानि शासनं कुरु तस्य वै ।
एवमुक्त्वा ततः कुन्तीमभिवाद्य जनार्दनः ॥ १.२२७.१०३ ॥
Nimm seine Worte zu Herzen und befolge seinen Befehl. So sprechend grüßte Janārdana ehrerbietig Kuntī.
1.227.104
उवाच श्लक्ष्णया वाचा गमिष्यामि नमोस्तु ते ।
जातुषं गृहमासाद्य मया प्राप्तं यदानघ ॥ १.२२७.१०४ ॥
Mit sanfter Stimme sprach er: "Ich werde gehen; Ehrerbietung sei dir. O Makellose, als ich das Lackhaus erreichte, was ich dort erlangte…"
1.227.105
आर्येण समभिज्ञातं त्वया वै यदुपुङ्गव ।
त्वया नाथेन गोविन्द दुःखं तीर्णं महत्तरम् ॥ १.२२७.१०५ ॥
O Bester der Yadus, der Edle hat dich vollständig erkannt. O Govinda, da du unser Beschützer warst, haben wir ein sehr großes Leid überwunden.
1.227.106
त्वं हि नाथस्त्वनाथानां दरिद्राणां विशेषतः ।
सर्वदुःखानि शाम्यन्ति तव संदर्शनान्मम ॥ १.२२७.१०६ ॥
Du bist wahrlich der Beschützer der Schutzlosen, besonders der Armen. Durch deinen Anblick werden alle meine Leiden gestillt.
1.227.107
स्मरस्वैनान्महाप्राज्ञ तेन जीवन्ति पाण्डवाः ॥ १.२२७.१०७ ॥
O Großweiser, gedenke ihrer; durch ihn leben die Pāṇḍavas.
1.227.108
करिष्यामीति चामन्त्र्य अभिवाद्य पितृष्वसाम् ।
गमनाय मतिं चक्रे वासुदेवः सहानुगः ॥ १.२२७.१०८ ॥
Mit den Worten »Ich werde es tun« und nachdem er sich von seiner Tante ehrerbietig verabschiedet hatte, beschloss Vāsudeva, mit seinem Gefolge aufzubrechen.
1.227.109
तान्निवेश्य ततो वीरः सह रामेण कौरवान् ।
ययौ द्वारवतीं राजन्पाण्डवानुमते तदा ॥ १.२२७.१०९ ॥
Dann ging der Held, nachdem er die Kuru dort zusammen mit Rāma angesiedelt hatte, o König, mit Zustimmung der Pāṇḍava nach Dvāravatī.