மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 1.227
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.227.1
दुर्योधनस्य महिषी काशिराजसुता तदा ।
धृतराष्ट्रस्य पुत्राणां वधूभिः सहिता तदा ॥ १.२२७.१ ॥
அப்போது துரியோதனனின் பட்டத்து அரசி, காசி மன்னனின் மகள், திருதராஷ்டிரனின் மகன்களின் மருமகள்களுடன் அங்கு இருந்தாள்.
1.227.2
पाञ्चालीं प्रतिजग्राह साध्वीं श्रियमिवापराम् ।
पूजयामास पूजार्हां शचीदेवीमिवागताम् ॥ १.२२७.२ ॥
கற்பொழுக்கமுள்ள பாஞ்சாலியை அவள் வரவேற்று ஏற்றாள்; வேறொரு ஸ்ரீ போன்றவளை, வந்த சசீ தேவியைப் போல, மதிப்புக்குரிய அவளை வழிபட்டாள்.
1.227.3
ववन्दे तत्र गान्धारीं कृष्णया सह माधवी ।
आशिषश्च प्रयुक्त्वा तु पाञ्चालीं परिषस्वजे ॥ १.२२७.३ ॥
அங்கே மாதவி கிருஷ்ணையுடன் சேர்ந்து காந்தாரியை வணங்கினாள்; ஆசிகளைக் கூறி பாஞ்சாலியை அணைத்துக்கொண்டாள்.
1.227.4
परिष्वज्यैव गान्धारी कृष्णां कमललोचनाम् ।
पुत्राणां मम पाञ्चाली मृत्युरेवेत्यमन्यत ॥ १.२२७.४ ॥
காந்தாரி தாமரைக்கண்ணி கிருஷ்ணையை அணைத்தபின், 'என் மகன்களுக்கு இந்தப் பாஞ்சாலி மரணமே' என்று நினைத்தாள்.
1.227.5
संचिन्त्य विदुरं प्राह युक्तितः सुबलात्मजा ।
कुन्तीं राजसुतां क्षत्तः सवधूं सपरिच्छदाम् ॥ १.२२७.५ ॥
சுபலனின் மகள் சிந்தித்து, முறைப்படி விதுரரிடம் கூறினாள்: 'சத்தாவே, அரசகுமாரி குந்தியை அவள் மருமகளுடனும் பரிவாரத்துடனும்...'
1.227.6
पाण्डोर्निवेशनं शीघ्रं नीयतां यदि रोचते ।
करणेन मुहूर्तेन नक्षत्रेण शुभे तिथौ ॥ १.२२७.६ ॥
உனக்கு விருப்பமாக இருந்தால், சுப திதியில், சுப நக்ஷத்திரத்தில், சுப முகூர்த்தத்தில், விரைவில் பாண்டுவின் இல்லத்திற்கு அவளை அழைத்துச் செல்லட்டும்.
1.227.7
यथा सुखं तथा कुन्ती रंस्यते स्वगृहे सुतैः ।
तथेत्येव तदा क्षत्ता कारयामास तत्तथा ॥ १.२२७.७ ॥
குந்தி தன் மகன்களுடன் தன் வீட்டில் இன்பமாக மகிழ்வாள், அவ்வாறே ஆகட்டும்" என்று கூறி விதுரன் அப்போது அவ்வாறே ஏற்பாடு செய்தான்.
1.227.8
पूजयामासुरत्यर्थं बान्धवाः पाण्डवांस्तदा ।
नागराः श्रेणिमुख्याश्च पूजयन्ति स्म पाण्डवान् ॥ १.२२७.८ ॥
அப்போது உறவினர்கள் பாண்டவர்களை மிகவும் கௌரவித்தனர். நகரவாசிகளும் சங்கத் தலைவர்களும் பாண்டவர்களை மதித்தனர்.
1.227.9
भीष्मो द्रोणः कृपः कर्णो बाह्लीकः ससुतस्तदा ।
शासनाद्धृतराष्ट्रस्य अकुर्वन्नतिथिक्रियाम् ॥ १.२२७.९ ॥
அப்போது பீஷ்மர், துரோணர், கிருபர், கர்ணன், தம் மகனுடன் பாஹ்லீகர் ஆகியோர் திருதராட்டிரனின் கட்டளைப்படி விருந்தினர் உபசாரச் சடங்கைச் செய்தனர்.
1.227.10
एवं विहरतां तेषां पाण्डवानां महात्मनाम् ।
नेता सर्वस्य कार्यस्य विदुरो राजशासनात् ॥ १.२२७.१० ॥
இவ்வாறு அந்த மகாத்மா பாண்டவர்கள் வாழ்ந்துவரும் போது, எல்லாக் காரியங்களுக்கும் தலைவனாகிய விதுரன் அரசனின் கட்டளைப்படி (ஏற்பாடுகளைச் செய்தான்).
1.227.11
विश्रान्तास्ते महात्मानः कंचित्कालं सकेशवाः ।
आहूता धृतराष्ट्रेण राज्ञा शान्तनवेन च ॥ १.२२७.११ ॥
அந்த மகாத்மாக்கள் சிறிது காலம் ஓய்வெடுத்தனர், கேசவனுடன். பின்னர் அரசன் திருதராட்டிரனும் சந்தனுவின் மகனும் அவர்களை அழைத்தனர்.
1.227.12
भ्रातृभिः सह कौन्तेय निबोधेदं वचो मम ।
पाण्डुना वर्धितं राज्यं पाण्डुना पालितं जगत् ॥ १.२२७.१२ ॥
குந்தியின் மகனே! உன் சகோதரர்களுடன் என் இந்தச் சொல்லைக் கேள். பாண்டு அரசை வளர்த்தான், பாண்டுவே உலகைக் காத்தான்.
1.227.13
शासनान्मम कौन्तेय मम भ्राता महाबलः ।
कृतवान्दुष्करं कर्म नित्यमेव विशांपते ॥ १.२२७.१३ ॥
குந்தியின் மகனே, என் கட்டளையின்படி என் மகாபலசாலியான சகோதரர் எப்போதும் கடினமான செயல்களைச் செய்துள்ளார், மக்களின் தலைவனே.
1.227.14
तस्मात्त्वमपि कौन्तेय शासनं कुरु मा चिरम् ।
मम पुत्रा दुरात्मानः सर्वेऽहंकारसंयुताः ॥ १.२२७.१४ ॥
ஆகையால் குந்தியின் மகனே, நீயும் என் கட்டளையை தாமதமின்றி நிறைவேற்று. என் மகன்கள் அனைவரும் தீய மனம் கொண்டவர்கள், அகங்காரம் நிறைந்தவர்கள்.
1.227.15
शासनं न करिष्यन्ति मम नित्यं युधिष्ठिर ।
स्वकार्यनिरतैर्नित्यमवलिप्तैर्दुरात्मभिः ॥ १.२२७.१५ ॥
யுதிஷ்டிரா, என் தீய மனம் கொண்ட மகன்கள், எப்போதும் தங்கள் சொந்த காரியங்களில் ஈடுபட்டு கர்வம் கொண்டவர்களாய், என் கட்டளையை ஒருபோதும் நிறைவேற்றமாட்டார்கள்.
1.227.16
पुनर्वै विग्रहो मा भूत्खाण्डवप्रस्थमाविश ।
न हि वो वसतस्तत्र कश्चिच्छक्तः प्रबाधितुम् ॥ १.२२७.१६ ॥
மீண்டும் பகை ஏற்படாதிருக்கட்டும். காண்டவப்பிரஸ்தத்தில் நுழைவாயாக. அங்கு வாழும் உங்களை யாரும் துன்புறுத்த முடியாது.
1.227.17
संरक्ष्यमाणान्पार्थेन त्रिदशानिव वज्रिणा ।
अर्धराज्यं तु संप्राप्य खाण्डवप्रस्थणाविश ॥ १.२२७.१७ ॥
வஜ்ரதாரியால் காக்கப்படும் தேவர்களைப் போல, பிருதையின் மகன் அர்ஜுனனால் காக்கப்பட்டவனாய், அரசில் பாதியைப் பெற்று காண்டவப்பிரஸ்தத்தில் நுழைவாயாக.
1.227.18
केशवो यदि मन्यते तत्कर्तव्यमसंशयम् ॥ १.२२७.१८ ॥
கேசவன் அதுவே சரியென்று கருதினால், அதைச் சந்தேகமின்றிச் செய்ய வேண்டும்.
1.227.19
प्रतिगृह्य तु तद्वाक्यं नृपं सर्वे प्रणम्य च ।
वासुदेवेन संमन्त्र्य पाण्डवाः समुपाविशन् ॥ १.२२७.१९ ॥
அந்தச் சொல்லை ஏற்று, அனைவரும் அரசருக்கு வணங்கி, வாசுதேவருடன் ஆலோசித்த பின் பாண்டவர்கள் அமர்ந்தனர்.
1.227.20
अभिषेकस्य संभारान्क्षत्तरानय मा चिरम् ।
अभिषिक्तं करिष्यामि ह्यद्य वै कुरुनन्दनम् ॥ १.२२७.२० ॥
க்ஷத்தாவே, அபிஷேகத்துக்கான பொருட்களை உடனே கொண்டு வா. இன்றே குருநந்தனனை அபிஷேகம் செய்வேன்.
1.227.21
ब्राह्मणा नैगमश्रेष्ठाः श्रेणीमुख्याश्च सर्वतः ।
आहूयन्तां प्रकृतयो बान्धवाश्च विशेषतः ॥ १.२२७.२१ ॥
அந்தணர்களும், வணிகர்களில் சிறந்தோரும், குழுத் தலைவர்களும், எல்லா இடங்களிலிருந்தும் குடிமக்களும், குறிப்பாக உறவினர்களும் அழைக்கப்படட்டும்.
1.227.22
पुण्याहं वाच्यतां तात गोसहस्रं प्रदीयताम् ।
ग्राममुख्याश्च विप्रेभ्यो दीयन्तां बहुदक्षिणाः ॥ १.२२७.२२ ॥
அன்பனே, புண்யாஹ வாசனம் ஓதப்படட்டும்; ஆயிரம் பசுக்கள் தானமாகக் கொடுக்கப்படட்டும்; கிராமத் தலைவர்கள் அந்தணர்களுக்கு மிகுந்த தட்சிணை அளிக்கட்டும்.
1.227.23
अङ्गदे मकुटं क्षत्तर्हस्ताभरणमानय ।
मुक्तावलीश्च हारं च निष्काणि कटकानि च ॥ १.२२७.२३ ॥
க்ஷத்தாவே, தோள்வளைக்குரிய கிரீடத்தையும், கைகளின் ஆபரணங்களையும் கொண்டு வா; முத்துமாலைகளும், ஹாரமும், நிஷ்கங்களும், கடகங்களும் கொண்டுவா.
1.227.24
कटिबन्धश्च सूत्रं च तथोदरनिबन्धनम् ।
अष्टोत्तरसहस्रं तु ब्राह्मणाधिष्ठिता गजाः ॥ १.२२७.२४ ॥
இடைக்கச்சையும் நூலும், வயிற்றுக்கட்டும் கொண்டு வா; அந்தணர்கள் ஏறிய ஆயிரத்தெட்டு யானைகளும் வரட்டும்.
1.227.25
जाह्नवीसलिलं शीघ्रमानीयन्तां पुरोहितैः ।
अभिषेकोदकक्लिन्नं सर्वाभरणभूषितम् ॥ १.२२७.२५ ॥
கங்கை நீரைப் புரோகிதர்கள் விரைவில் கொண்டு வரட்டும்; அபிஷேக நீரில் நனைந்து, எல்லா ஆபரணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டவனாக.
1.227.26
औपवाह्योपरिगतं दिव्यचारमरवीजितम् ।
सुवर्णमणिचित्रेण श्वेतच्छत्रेण शोभितम् ॥ १.२२७.२६ ॥
அரச வண்டியின் மேல் அமர்ந்து, தெய்வ ஏவலர்களால் விசிறப்பட்டு, பொன்னும் மணிகளும் பொறிக்கப்பட்ட வெண்குடையால் சோபிதனாக.
1.227.27
जयेति द्विजवाक्येनु स्तूयमानं नृपैस्तथा ।
दृष्ट्वा कुन्तीसुतं ज्येष्ठमाजमीढं युधिष्ठिरम् ॥ १.२२७.२७ ॥
'வெற்றி!' என்ற அந்தணர்களின் சொற்களாலும், அரசர்களாலும் போற்றப்படுபவனும், குந்தியின் மூத்த மகனுமான, அஜமீடனின் வழியில் வந்த யுதிஷ்டிரனைக் கண்டு.
1.227.28
प्रीताः प्रीतेन मनसा प्रशंसन्तु परे जनाः ।
पाण्डोः कृतोपकारस्य राज्यं दत्वा ममैव च ॥ १.२२७.२८ ॥
பிறர் மகிழ்ச்சியான மனத்துடன் மகிழ்ந்து புகழட்டும்; பாண்டுவுக்குச் செய்த உபகாரத்திற்கு ஈடாக அரசைக் கொடுத்தும், எனக்கும் கொடுத்தும்.
1.227.29
प्रतिक्रिया कृतमिदं भविष्यति न संशयः ।
भीष्मो द्रोणः कृपः क्षत्ता साधुसाध्वित्यथाब्रुवन् ॥ १.२२७.२९ ॥
இது செய்யப்பட்ட பிரதியுபகாரமாகும், ஐயமில்லை. பீஷ்மர், துரோணர், கிருபர், க்ஷத்தா 'சாது, சாது' என்றனர்.
1.227.30
युक्तमेतन्महाभाग कौरवाणां यशस्करम् ।
शीघ्रमद्यैव राजेन्द्र त्वयोक्तं कर्तुमर्हसि ॥ १.२२७.३० ॥
மகாபாகனே, இது தகுந்தது; கௌரவர்களுக்குப் புகழ் தருவது. அரசர்களின் தலைவனே, நீ சொன்னதை இன்றே விரைவில் செய்ய வேண்டும்.
1.227.31
इत्येवमुक्तो वार्ष्णेयस्त्वरयामास तत्तदा ।
तथोक्तं धृतराष्ट्रेण कारयामास केशवः ॥ १.२२७.३१ ॥
இவ்வாறு கூறப்பட்டதும், வார்ஷ்ணேயன் அப்போதே அதை விரைவுபடுத்தினான். திருதராஷ்டிரன் சொன்னபடியே கேசவன் அதைச் செய்வித்தான்.
1.227.32
तस्मिन्क्षणे महाराज कृष्णद्वैपायनस्तदा ।
आगत्य कुरुभिः सर्वैः पूजितः ससुहृद्गणैः ॥ १.२२७.३२ ॥
அந்த நேரத்தில், மகாராஜனே, கிருஷ்ணத்வைபாயனர் வந்து, குரு குலத்தவர் அனைவராலும் தம் நண்பர் குழுக்களுடன் வணங்கப்பட்டார்.
1.227.33
मूर्धाभिषिक्तैः सहितो ब्राह्मणैर्वेदपारगैः ।
कारयामास विधिवत्केशवानुमते तदा ॥ १.२२७.३३ ॥
முடிசூட்டப்பட்ட அரசர்களுடனும், வேதங்களில் தேர்ந்த பிராமணர்களுடனும் அப்போது கேசவனின் அனுமதியுடன் விதிப்படி அதைச் செய்வித்தார்.
1.227.34
कृपो द्रोणश्च भीष्मश्च धौम्यश्च व्यासकेशवौ ।
बाह्लीकः सोमदत्तश्च चातुर्वेद्यपुरस्कृताः ॥ १.२२७.३४ ॥
கிருபர், துரோணர், பீஷ்மர், தௌம்யர், வியாசர், கேசவர், பாஹ்லீகர், சோமதத்தர் ஆகியோர், நான்கு வேதங்களை அறிந்தோரை முன்னிறுத்தி.
1.227.35
अभिषेकं तदा चक्रुर्भद्रपीठे सुसंस्कृतम् ॥ १.२२७.३५ ॥
அப்போது அவர்கள் பத்ரபீடத்தில் நன்கு ஆயத்தப்படுத்திய அபிஷேகத்தைச் செய்தனர்.
1.227.36
जित्वा तु पृथिवीं कृत्स्नां वशे कृत्वा नृपान्भवान् ।
राजसूयादिभिर्यज्ञैः क्रतुभिर्वरदक्षिणैः ॥ १.२२७.३६ ॥
முழு பூமியையும் வென்று, அரசர்களை உம் வசப்படுத்தி, ராஜசூயம் முதலிய யாகங்களாலும் சிறந்த தக்ஷிணை கொண்ட வேள்விகளாலும் நீர் (பேரரசராவீர்).
1.227.37
स्नात्वा ह्यवभृथस्नानं मोदतां बान्धवैः सह ।
एवमुक्त्वा तु ते सर्वे आशीर्भिरभिपूजयन् ॥ १.२२७.३७ ॥
அவப்ருத நீராட்டத்தை முடித்து, உறவினருடன் மகிழ்ச்சியாக இருங்கள் என்று கூறி, அவர்கள் அனைவரும் ஆசிகளால் அவரை வணங்கினர்.
1.227.38
मूर्धाभिषिक्तः कौरव्यः सर्वाभरणभूषितः ।
जयेति संस्तुतो राजा प्रददौ धनमक्षयम् ॥ १.२२७.३८ ॥
தலையில் அபிஷேகம் பெற்று, அனைத்து ஆபரணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்ட கௌரவ மன்னன், 'வெற்றி' என்று போற்றப்பட்டு, குறையாத செல்வத்தை வழங்கினான்.
1.227.39
सर्वमूर्धाभिषिक्तैश्च पूजितः कुरनन्दनः ।
औपवाह्यमथारुह्य श्वेतच्छत्रेण शोभितः ॥ १.२२७.३९ ॥
அனைத்து முடிசூடிய மன்னர்களாலும் போற்றப்பட்ட குருக்களின் மகிழ்ச்சியான மன்னன் அரச யானையில் ஏறி வெண்குடையால் அழகுற விளங்கினான்.
1.227.40
रराज राजाभिमतो महेन्द्र इव दैवतैः ।
ततः प्रदक्षिणीकृत्य नगरं नागसाह्वयम् ॥ १.२२७.४० ॥
அரசர்களால் விரும்பப்பட்டவன் தேவர்களிடையே இந்திரனைப் போல் விளங்கினான். பின்னர் நாகசாஹ்வய நகரத்தை வலமாகச் சுற்றி வந்து.
1.227.41
प्रविवेश तदा राजा नागरैः पूजितो गृहम् ।
मूर्धाभिषिक्तं कौन्तेयमभ्यगच्छन्त कौरवाः ॥ १.२२७.४१ ॥
அப்போது நகரவாசிகளால் போற்றப்பட்ட மன்னன் அரண்மனையில் நுழைந்தான். முடிசூடிய குந்தியின் மகனை கௌரவர்கள் அணுகினர்.
1.227.42
गान्धारिपुत्राः शोचन्तः सर्वे ते सह बान्धवैः ।
ज्ञात्वा शोकं च पुत्राणां धृतराष्ट्रोऽब्रवीदिदं ॥ १.२२७.४२ ॥
காந்தாரியின் புதல்வர்கள் அனைவரும் உறவினருடன் துயருற்றபோது, புதல்வர்களின் துயரை அறிந்த திருதராஷ்டிரன் இதைக் கூறினான்.
1.227.43
समक्षं वासुदेवस्य कुरूणां च समक्षतः ।
अभिषेकस्त्वया प्राप्तो दुष्प्रापो ह्यकृतात्मभिः ॥ १.२२७.४३ ॥
வாசுதேவருக்கும் குருக்களுக்கும் முன்னிலையில் நீ அபிஷேகத்தைப் பெற்றாய்; தன்னை அடக்காதவர்களால் அது அடையக் கடினமானது.
1.227.44
गच्छ त्वमद्यैव नृप कृतकृत्योऽसि कौरव ।
आयुः पुरूरवा राजन्नहुषेण ययातिना ॥ १.२२७.४४ ॥
அரசனே, குருவின் வழித்தோன்றலே, இன்றே செல்; நீ உன் கடமையை நிறைவேற்றிவிட்டாய். ராஜனே, ஆயுவின் வழியில் புரூரவஸ், நகுஷன், யயாதி ஆகியோருடன் (நீ அமர்வாய்).
1.227.45
तत्रैव निवसन्ति स्म खाण्डवे तु नृपोत्तम ।
राजधानी तु सर्वेषां पौरवाणां महाभुज ॥ १.२२७.४५ ॥
அரசர்களில் சிறந்தவனே, அவர்கள் அனைவரும் அங்கே காண்டவத்தில் வசித்தனர். மகாபாகுவே, பௌரவர்களின் தலைநகரம் அதுவே.
1.227.46
विनाशितं मुनिगणैर्लोभाद्बुधसुतस्य वै ।
तस्मात्त्वं खाण्डवप्रस्थं पुरं राष्ट्रं च वर्धय ॥ १.२२७.४६ ॥
புதனின் மகனின் பேராசையால் முனிவர் கூட்டங்களால் அது அழிக்கப்பட்டது. ஆகவே நீ காண்டவப்ரஸ்தம் என்னும் நகரத்தையும் நாட்டையும் வளப்படுத்து.
1.227.47
ब्राह्मणाः क्षत्रिया वैश्याः शूद्राश्च कृतलक्षणाः ।
त्वद्भक्त्या जन्तवश्चान्ये भजन्त्येव पुरं शुभम् ॥ १.२२७.४७ ॥
பிராமணர், க்ஷத்திரியர், வைசியர், சூத்திரர் ஆகியோரும், நற்பண்புகள் கொண்ட பிற உயிர்களும் உன் பக்தியால் அந்த சுப நகரத்தை அடைவர்.
1.227.48
पुरं राष्ट्रं समृद्धं वै धनधान्यसमाकुलम् ।
तस्माद्गच्छस्व कौन्तेय भ्रातृभिः सहितोऽनघ ॥ १.२२७.४८ ॥
அந்த நகரமும் நாடும் செழிப்பானவை, செல்வமும் தானியமும் நிறைந்தவை. ஆகவே குந்தியின் மகனே, பாவமற்றவனே, உன் சகோதரர்களுடன் செல்.
1.227.49
प्रतिगृह्य तु तद्वाक्यं तस्मै सर्वे प्रणम्य च ।
रथैर्नागैर्हयैश्चापि सहितास्तु पदातिभिः ॥ १.२२७.४९ ॥
அவரது சொல்லை ஏற்று அனைவரும் அவருக்கு வணங்கினர்; தேர்கள், யானைகள், குதிரைகள் மற்றும் காலாட்படையுடன் சேர்ந்து புறப்பட்டனர்.
1.227.50
प्रतस्थिरे ततो घोषसंयुक्तैः स्यन्दनैर्वरैः ।
तान्दृष्ट्वा नागराः सर्वे भक्त्या चैव प्रतस्थिरे ॥ १.२२७.५० ॥
பின்னர் ஒலியிடும் சிறந்த தேர்களில் அவர்கள் புறப்பட்டனர்; அவர்களைக் கண்டு நகரவாசிகள் அனைவரும் பக்தியுடன் புறப்பட்டனர்.
1.227.51
गच्छतः पाण्डवैः सार्धं दृष्ट्वा नागपुरालयात् ।
पाण्डवैः सहिता गन्तुं नार्हतेति च नागरान् ॥ १.२२७.५१ ॥
பாண்டவர்களுடன் செல்வதை நாகபுரத்து இல்லங்களிலிருந்து கண்டு, 'பாண்டவர்களுடன் செல்வது தகாது' என்று நகரவாசிகளிடம் கூறினான்.
1.227.52
घोषयामास नगरे धार्तराष्ट्रः ससौबलः ।
ततस्ते पाण्डवास्तत्र गत्वा कृष्णपुरोगमाः ॥ १.२२७.५२ ॥
நகரில் சௌபலனுடன் துரியோதனன் (தார்தராஷ்டிரன்) பறைசாற்றுவித்தான்; பின்னர் பாண்டவர்கள் கிருஷ்ணனை முன்னிட்டுக் அங்கு சென்றனர்.
1.227.53
मण्डयाञ्चक्रिरे तद्वै पुरं स्वर्गादिव च्युतम् ।
वासुदेवो जगन्नाथश्चिन्तयामास वासवम् ॥ १.२२७.५३ ॥
அவர்கள் அந்த நகரை, சொர்க்கத்திலிருந்து விழுந்ததுபோல், அலங்கரித்தனர்; உலகநாதனான வாசுதேவன் வாசவனை (இந்திரனை) நினைத்தான்.
1.227.54
महेन्द्रश्चिन्तितो राजन्विश्वकर्माणमादिशत् ।
विश्वकर्मन्महाप्राज्ञ अद्यप्रभृति तत्पुरम् ॥ १.२२७.५४ ॥
அரசே, மகேந்திரன் (இந்திரன்) நினைத்து விஸ்வகர்மாவுக்குக் கட்டளையிட்டான்: 'மகாபுத்திமானே விஸ்வகர்மனே, இன்று முதல் அந்த நகரம் (உன்னுடையது).'
1.227.55
इन्द्रप्रस्थमिति ख्यातं दिव्यं भूम्यां भविष्यति ।
महेन्द्रशासनाद्गत्वा विश्वकर्मा तु केशवम् ॥ १.२२७.५५ ॥
இந்திரப்ரஸ்தம் என்று புகழ்பெற்ற இந்த தெய்வீக நகரம் பூமியில் அமையும். இந்திரனின் கட்டளையால் விஸ்வகர்மா கேசவனிடம் சென்றார்.
1.227.56
प्रणम्य प्रणिपातार्हं किं करोमीत्यभाषत ।
वासुदेवस्तु तच्छ्रुत्वा विश्वकर्माणमूचिवान् ॥ १.२२७.५६ ॥
வணங்கி, வணக்கத்திற்கு தகுந்தவரிடம், "நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?" என்று கேட்டார். வாசுதேவர் அதைக் கேட்டு விஸ்வகர்மாவிடம் கூறினார்.
1.227.57
कुरुष्व कुरुराजस्य महेन्द्रपुरसन्निभम् ।
इन्द्रेण कृतनामानमिन्द्रप्रस्थं महापुरम् ॥ १.२२७.५७ ॥
குருவேந்தனுக்காக மகேந்திரனின் நகரத்தைப் போன்ற ஒன்றை அமையுங்கள்; இந்திரனால் பெயரிடப்பட்ட இந்திரப்ரஸ்தம் என்ற பெரிய நகரத்தை.
1.227.58
ततः पुण्ये शिवे देशे शान्तिं कृत्वा महारथाः ।
स्वस्तिवाच्य यथान्यायमिन्द्रप्रस्थं भवत्विति ॥ १.२२७.५८ ॥
பின்னர் புனிதமும் மங்கலமும் கொண்ட இடத்தில் மகாரதர்கள் சாந்தி செய்து, முறைப்படி சுவஸ்திவாசனம் செய்து, "இந்திரப்ரஸ்தம் ஆகட்டும்" என்றனர்.
1.227.59
तत्पुरं मापयामासुर्द्वैपायनपुरोगमाः ।
ततः स विश्वकर्मा तु चकार पुरमुत्तमम् ॥ १.२२७.५९ ॥
துவைபாயனரை முன்னிட்ட அவர்கள் அந்த நகரத்தை அளக்கச் செய்தனர். பின்னர் விஸ்வகர்மா அந்த உயர்ந்த நகரத்தை அமைத்தார்.
1.227.60
सागरप्रतिरूपाभिः परिखाभिरलङ्कृतम् ।
प्राकारेण च संपन्नं दिवमावृत्य तिष्ठता ॥ १.२२७.६० ॥
கடலை ஒத்த அகழிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டதும், வானை மறைத்து நிற்கும் மதிலுடன் கூடியதுமான அது.
1.227.61
पाण्डुराभ्रप्रकाशेन हिमरश्मिनिभेन च ।
शुशुभे तत्पुरश्रेष्ठं नागैर्भोगवती यथा ॥ १.२२७.६१ ॥
வெண்மேகங்களின் ஒளியாலும் குளிர்கதிர் நிலவைப் போன்ற பிரகாசத்தாலும் அந்தச் சிறந்த நகரம் நாகங்களால் நிறைந்த போகவதியைப் போல் ஒளிர்ந்தது.
1.227.62
द्विपक्षगरुडप्रख्यैर्द्वारैः सौधैश्च शोभितम् ।
गुप्तमभ्रचयप्रख्यैर्गोपुरैर्मन्दरोपमैः ॥ १.२२७.६२ ॥
இரு சிறகுகளுடைய கருடனைப் போன்ற வாயில்களாலும் மாளிகைகளாலும் அது அழகுற்றிருந்தது; மேகக் குவியல்களைப் போலவும் மந்தர மலையைப் போலவும் இருந்த கோபுரங்களால் அது காக்கப்பட்டிருந்தது.
1.227.63
विविधैरपि निर्विद्धैः शस्त्रोपेतैः सुसंवृतैः ।
शक्तिभिश्चावृतं तद्धि द्विजिह्वैरिव पन्नगैः ॥ १.२२७.६३ ॥
பல வகையான, துளைகளுடைய, ஆயுதங்களுடன் கூடிய, நன்கு அடைக்கப்பட்ட சக்திகளால் அந்த நகரம் சூழப்பட்டிருந்தது; இரு நாக்குடைய பாம்புகளால் சூழப்பட்டது போல.
1.227.64
तल्पैश्चाभ्यासिकैर्युक्तं शुशुभे योधरक्षितम् ।
थीक्ष्णाङ्कुशशतघ्नीभिर्यन्त्रजालैश्च शोभितम् ॥ १.२२७.६४ ॥
பயிற்சிக்கான மேடைகளுடன் கூடி, வீரர்களால் காக்கப்பட்ட அது ஒளிர்ந்தது; கூரிய அங்குசங்கள், சதக்னிகள், பொறிவலைகளால் அழகுபெற்றது.
1.227.65
आयसैश्च महाचक्रैः शुशुभे तत्पुरोत्तमम् ।
सुविभक्तमहारथ्यं देवताबाधवर्जितम् ॥ १.२२७.६५ ॥
இரும்பாலான பெரிய சக்கரங்களால் அந்தச் சிறந்த நகரம் ஒளிர்ந்தது; அதன் பெரிய வீதிகள் நன்கு பிரிக்கப்பட்டிருந்தன; தேவர்களின் தொல்லைகள் அற்றது.
1.227.66
विरोचमानं विविधैः पाण्डुरैर्भवनोत्तमैः ।
तत्त्रिविष्टपसंकाशमिन्द्रप्रस्थं व्यरोचत ॥ १.२२७.६६ ॥
பல வகையான வெண்மையான சிறந்த மாளிகைகளால் ஒளிர்ந்த அந்த இந்திரப்ரஸ்தம் சொர்க்கத்தைப் போல விளங்கியது.
1.227.67
मेघवृन्दमिवाकाशे विद्धं विद्युत्समावृतम् ।
तत्र रम्ये शिवे देशे कौरव्यस्य निवेशनम् ॥ १.२२७.६७ ॥
ஆகாயத்தில் மின்னலால் சூழப்பட்ட மேகக் கூட்டம் போல், அங்கே அந்த இனிய, மங்களகரமான இடத்தில் கௌரव்யனின் இல்லம் இருந்தது.
1.227.68
शुशुभे धनसंपूर्णं धनाध्यक्षक्षयोपमम् ।
तत्रागच्छन्द्विजा राजन्सर्ववेदविदां वराः ॥ १.२२७.६८ ॥
செல்வம் நிறைந்த அந்நகரம் செல்வத்தின் அதிபதியான குபேரனின் இருப்பிடம் போல் ஒளிர்ந்தது. ஓ அரசே, அங்கே எல்லா வேதங்களையும் அறிந்த சிறந்த இருபிறப்பாளர்கள் வந்தனர்.
1.227.69
निवासं रोचयन्ति स्म सर्वभाषाविदस्तथा ।
वणिजश्चाययुस्तत्र नानादिग्भ्यो धनार्थिनः ॥ १.२२७.६९ ॥
எல்லா மொழிகளையும் அறிந்தவர்களும் அங்கே வசிக்க விரும்பினர். பல திசைகளிலிருந்தும் செல்வம் தேடும் வணிகர்களும் அங்கு வந்தனர்.
1.227.70
सर्वशिल्पविदस्तत्र वासायाभ्यागमंस्तदा ।
उद्यानानि च रम्याणि नगरस्य समन्ततः ॥ १.२२७.७० ॥
எல்லா கலைகளிலும் வல்லவர்கள் அப்போது அங்கு வசிக்க வந்தனர். நகரத்தைச் சுற்றிலும் இனிய பூங்காக்கள் இருந்தன.
1.227.71
आम्रैराम्रातकैर्नीपैरशोकैश्चम्पकैस्तथा ।
पुन्नागैर्नागपुष्पैश्च लकुचैः पनसैस्तथा ॥ १.२२७.७१ ॥
மா, ஆம்ராதகம், நீப, அசோக, சம்பக மரங்களாலும், புன்னாக, நாகபுஷ்ப, லகுச, பனஸ மரங்களாலும் (அந்தப் பூங்காக்கள் நிறைந்திருந்தன).
1.227.72
शालतालतमालैश्च बकुलैश्च सकेतकैः ।
मनोहरैः सुपुष्पैश्च फलभारावनामितैः ॥ १.२२७.७२ ॥
சால், தாள், தமாலம், பகுள, கேதக மரங்களாலும், மனதை மயக்கும் அழகிய மலர்களாலும், பழப் பாரத்தால் வளைந்த (மரங்களாலும் அந்தப் பூங்காக்கள் நிறைந்திருந்தன).
1.227.73
प्राचीनामलकैर्लोध्रैरङ्कोलैश्च सुपिष्पितैः ।
जम्बूभिः पाटलाभिश्च कुब्जकैरतिमुक्तकैः ॥ १.२२७.७३ ॥
பிராசீனம், ஆமலகம், லோத்ரம், அங்கோலம், நன்கு மலர்ந்த ஜம்பூ, பாடலா, குப்ஜகம் மற்றும் அதிமுக்தகம் ஆகிய மரங்களால் அது நிறைந்திருந்தது.
1.227.74
करवीरैः पारिजातैरन्यैश्च विविधैर्द्रुमैः ।
नित्यपुष्पफलोपेतैर्नानाद्विजगणायुतैः ॥ १.२२७.७४ ॥
கரவீரம், பாரிஜாதம் மற்றும் பிற பல்வேறு மரங்களால், எப்போதும் மலரும் கனியும் கொண்டவையும் பல வகைப் பறவைக் கூட்டங்களால் நிறைந்தவையுமான அவற்றால்.
1.227.75
मत्तबर्हिणसंघुष्टकोकिलैश्च सदामदैः ।
गृहैरादर्शविमलैर्विविधैश्च लतागृहैः ॥ १.२२७.७५ ॥
மதம் கொண்ட மயில்களும் குயில்களும் ஒலிக்கும், எப்போதும் மகிழ்ச்சியான, கண்ணாடி போல தெளிவான வீடுகளும் பல்வேறு கொடிப் பந்தல்களும் கொண்ட (இடங்கள்).
1.227.76
मनोहरैश्चित्रगृहैस्तथाऽजगतिप्रवतैः ।
वापीभिर्विविधाभिश्च पूर्णाभिः परमाम्भसा ॥ १.२२७.७६ ॥
மனதைக் கவரும் ஓவியம் வரையப்பட்ட வீடுகளாலும், …அஜகதி பள்ளங்களாலும், சிறந்த நீரால் நிரம்பிய பல்வேறு படித்துறைக் கிணறுகளாலும்.
1.227.77
सरोभिरतिरम्यैश्च पद्मोत्पलसुगन्धिभिः ।
हंसकारण्डवयुतैश्चक्रवाकोपशोभितैः ॥ १.२२७.७७ ॥
மிக்க அழகிய ஏரிகளால், தாமரை மற்றும் நீலோத்பல மலர்களின் நறுமணம் கொண்டவையும், அன்னங்களும் கரண்டவப் பறவைகளும் நிறைந்தவையும், சக்ரவாகங்களால் அழகு பெற்றவையுமான.
1.227.78
रम्याश्च विविधास्तत्र पुष्करिण्यो वनावृताः ।
तडागानि च रम्याणि बृहन्ति सुबहूनि च ॥ १.२२७.७८ ॥
அங்கே காடுகளால் சூழப்பட்ட அழகிய பலவகைத் தடாகங்களும், அழகிய பெரிய குளங்களும் மிகப் பல இருந்தன.
1.227.79
नदी च नन्दिनी नाम सा पुरीमुपगूहति ।
चातुर्वर्ण्यसमाकीर्णमन्यैः शिल्पिभिरावृतम् ॥ १.२२७.७९ ॥
நந்தினி என்ற பெயருடைய ஆறு அந்த நகரத்தை அணைத்தவாறு ஓடியது. அந்நகரம் நான்கு வருணத்தாராலும் பிற கைவினைஞர்களாலும் நிறைந்திருந்தது.
1.227.80
सर्वदाभिसृतं सद्भिः कारितं विश्वकर्मणा ।
उपभोगसमृद्धैश्च सर्वद्रव्यसमावृतम् ॥ १.२२७.८० ॥
அந்நகரம் எப்போதும் நல்லோரால் அணுகப்பட்டது; விசுவகர்மாவால் கட்டப்பட்டது; இன்பப் பொருட்களால் செழித்து, எல்லாவித பொருட்களாலும் நிறைந்திருந்தது.
1.227.81
नित्यमार्यजनोपेतं नरनारीगणैर्युतम् ।
वाजिवारणसंपूर्णं गोभिरुष्ट्रैः खरैरजैः ॥ १.२२७.८१ ॥
அந்நகரம் எப்போதும் ஆரியர்களால் நிறைந்திருந்தது; ஆண்களும் பெண்களும் கூட்டமாக இருந்தனர்; குதிரைகளும் யானைகளும் நிறைந்திருந்தன; பசுக்கள், ஒட்டகங்கள், கழுதைகள், ஆடுகளாலும் நிறைந்திருந்தது.
1.227.82
तत्त्रिविष्टपसङ्काशमिन्द्रप्रस्थं व्यरोचत ।
पुरीं सर्वगुणोपेतां निर्मितां विश्वकर्मणा ॥ १.२२७.८२ ॥
அந்த இந்திரப்பிரஸ்தம் சொர்க்கத்திற்கு ஒப்பாக ஒளிர்ந்தது. எல்லா நற்குணங்களும் நிறைந்த அந்நகரம் விசுவகர்மாவால் கட்டப்பட்டது.
1.227.83
पौरवाणामधिपतिः कुन्तीपुत्रो युधिष्ठिरः ।
कृतमङ्गलसत्कारैर्ब्राह्मणैर्वेदपारगैः ॥ १.२२७.८३ ॥
பௌரவர்களின் தலைவரான குந்தியின் மகன் யுதிஷ்டிரர், வேதங்களில் தேர்ந்த பிராமணர்களால் மங்கலச் சடங்குகளும் மரியாதையும் செய்யப்பட்டவராக (இருந்தார்).
1.227.84
द्वैपायनं पुरस्कृत्य धौम्यस्याभिमते स्थितः ।
भ्रातृभिः सहितो राजा राजमार्गमतीत्य च ॥ १.२२७.८४ ॥
துவைபாயனரை (வியாசரை) முன்னிட்டு, தௌம்யர் குறிப்பிட்ட இடத்தில் சகோதரர்களுடன் அரசன் நின்றான்; அரச வீதியைக் கடந்தும் (சென்றான்).
1.227.85
औपवाह्यगतो राजा केशवेन सहाभिभूः ।
तोरणद्वारसुमुखं द्वात्रिंशद्द्वारसंयुतम् ॥ १.२२७.८५ ॥
அரசன் அரச வண்டியில் ஏறி, கேசவனுடன் சேர்ந்து, வெல்லற்கரிய பேராற்றலுடன், வளைவுகளுடைய தோரண வாயில்கள் அழகாக அமைந்து முப்பத்திரண்டு வாயில்கள் கொண்ட நகரை நோக்கிச் சென்றான்.
1.227.86
वर्धमानपुरद्वारात्प्रविवेश महाद्युतिः ।
शङ्खदुन्दुभिनिर्घोषाः श्रूयन्ते बहवो भृशम् ॥ १.२२७.८६ ॥
பேரொளி பொருந்திய அரசன் வர்தமான நகரின் வாயிலிலிருந்து உள்ளே நுழைந்தான். சங்குகளும் துந்துபிகளும் முழங்கும் பல ஒலிகள் மிகுதியாகக் கேட்டன.
1.227.87
जयेति ब्राह्मणगिरः श्रूयन्ते च सहस्रशः ।
संस्तूयमानो मुनिभिः सूतमागधबन्दिभिः ॥ १.२२७.८७ ॥
"வெற்றி உண்டாகட்டும்" என்று பிராமணர்களின் குரல்கள் ஆயிரக்கணக்கில் கேட்டன. முனிவர்களாலும், சூதர், மாகதர், பந்திகளாலும் அவன் போற்றப்பட்டான்.
1.227.88
औपवाह्यगतो राजा राजमार्गमतीत्य च ।
कृतमङ्गलसत्कारं प्रविवेश गृहोत्तमम् ॥ १.२२७.८८ ॥
அரச வண்டியில் ஏறிய அரசன் அரச வீதியைக் கடந்து, மங்கல மரியாதைகள் பெற்று சிறந்த மாளிகையில் நுழைந்தான்.
1.227.89
प्रविश्य भवनं राजा नागरैरभिसंवृतः ।
प्रहृष्टमुदितैरासीत्सत्कारैरभिपूजितः ॥ १.२२७.८९ ॥
மாளிகையில் நுழைந்த அரசன் நகர மக்களால் சூழப்பட்டான். மகிழ்ச்சியும் உவகையும் கொண்ட குடிமக்களின் மரியாதைகளால் அவன் போற்றப்பட்டான்.
1.227.90
पूजयामास विप्रेन्द्रान्केशेन महात्मना ।
ततस्तु राष्ट्रं नगरं नरनारीगणायुतम् ॥ १.२२७.९० ॥
பின்னர் மகாத்மாவாகிய கேசவனுடன் சேர்ந்து அவன் சிறந்த பிராமணர்களை வழிபட்டான். அதன்பின் ஆண்களும் பெண்களும் நிறைந்த நாடும் நகரமும் (அவனைப் போற்றின).
1.227.91
गोधनैश्च समाकीर्णं सस्यैर्वृद्धिं तदागमत् ॥ १.२२७.९१ ॥
கால்நடைச் செல்வத்தால் நிறைந்து, பயிர்களால் அந்த அரசு வளர்ச்சியை அடைந்தது.
1.227.92
तेषां पुण्यजनोपेतं राष्ट्रमाविशतां महत् ।
पाण्डवानां महाराज शश्वत्प्रीतिरवर्धत ॥ १.२२७.९२ ॥
நல்லோர் நிறைந்த அந்த பெரிய அரசில் அவர்கள் நுழைந்தபோது, மகாராஜாவே, பாண்டவர்களின் மகிழ்ச்சி தொடர்ந்து பெருகியது.
1.227.93
सौबलेन च कर्णेन धार्तराष्ट्रैः कृपेण च ।
तथा भीष्मेण राज्ञा च धर्मप्रणयिना सदा ॥ १.२२७.९३ ॥
சௌபலனுடனும் கர்ணனுடனும், திருதராஷ்டிரரின் மக்களுடனும், கிருபருடனும், அவ்வாறே பீஷ்மருடனும், தர்மத்தில் பற்றுடைய அரசருடனும், எப்போதும்.
1.227.94
पाण्डवाः समपद्यन्त खाण्डवप्रस्थवासिनः ।
पञ्चभिस्तैर्महेष्वासैरिन्द्रकल्पैः समावृतम् ॥ १.२२७.९४ ॥
காண்டவப்பிரஸ்தத்தில் வசித்த பாண்டவர்கள் அங்கே இருந்தனர்; இந்திரனுக்கு ஒப்பான அந்த ஐந்து பெரும் வில்லாளிகளால் சூழப்பட்டு.
1.227.95
शुशुभे तत्पुरश्रेष्ठं नागैर्भोगवती यथा ।
ततस्तु विश्वकर्माणं पूजयित्वा विसृज्य च ॥ १.२२७.९५ ॥
நாகர்களால் நிறைந்த போகவதியைப் போல அந்த சிறந்த நகரம் ஒளிர்ந்தது. பின்னர் விஸ்வகர்மாவை வணங்கி, அவரை அனுப்பி வைத்து.
1.227.96
द्वैपायनं च संपूज्य विसृज्य च नराधिपः ।
वार्ष्णेयमब्रवीद्राजा गन्तुकामं कृतक्षणम् ॥ १.२२७.९६ ॥
த்வைபாயனரை (வியாசரை) நன்கு வணங்கி, அவரை அனுப்பிய பின், புறப்படத் தயாராக இருந்த வார்ஷ்ணேயரிடம் (கிருஷ்ணனிடம்) அந்த மன்னன் கூறினான்.
1.227.97
तव प्रसादाद्वार्ष्णेय राज्यं प्राप्तं मयाऽनघ ।
प्रसादादेव ते वीर शून्यं राष्ट्रं सुदुर्गमम् ॥ १.२२७.९७ ॥
விருஷ்ணி குலத்தவரே, பாவமற்றவரே, உமது அருளால் நான் இந்த அரசைப் பெற்றேன். வீரரே, உமது அருளாலேயே இந்த அரணான நாடு வெறுமையானது.
1.227.98
तवैव तु प्रसादेन राज्यस्थाश्च भवामहे ।
गतिस्त्वमापत्कालेऽपि पाण्डवानां च माधव ॥ १.२२७.९८ ॥
உமது அருளாலேயே நாங்கள் அரசில் நிலைபெற்றுள்ளோம். மாதவரே, ஆபத்துக் காலத்திலும் நீரே பாண்டவர்களுக்குப் புகலிடம்.
1.227.99
ज्ञात्वा तु कृत्यं कर्तव्यं कारयस्व भवान्हि नः ।
यदिष्टमनुमन्तव्यं पाण्डवानां त्वयाऽनघ ॥ १.२२७.९९ ॥
செய்ய வேண்டியதை அறிந்து, நீரே எங்களுக்காகச் செய்வியுங்கள். பாவமற்றவரே, பாண்டவர்களுக்கு விருப்பமானதை நீரே அங்கீகரியுங்கள்.
1.227.100
त्वत्प्रभावान्महाराज्यं संप्राप्तं हि स्वधर्मतः ।
पितृपैतामहं राज्यं कथं न स्यात्तव प्रभो ॥ १.२२७.१०० ॥
உமது ஆற்றலால் இந்தப் பெரிய அரசு தர்மப்படி கிடைத்தது. பிரபுவே, உமது முன்னோர் வழிவந்த அரசு ஏன் உமதாகாது?
1.227.101
धार्तराष्ट्रा दुराचाराः किं करिष्यन्ति पाण्डवान् ।
यथेष्टं पालय जगच्छश्वद्धर्मधुरं वह ॥ १.२२७.१०१ ॥
தீய நடத்தை கொண்ட திருதராஷ்டிரரின் மக்கள் பாண்டவர்களுக்கு என்ன செய்வார்கள்? விரும்பியபடி உலகைக் காத்து, எப்போதும் தர்மச்சுமையைத் தாங்குவீராக.
1.227.102
पुनः पुनश्च संहर्षाद्ब्राह्मणान्भर पौरव ।
अद्यैव नारदः श्रीमानागमिष्यति सत्वरः ॥ १.२२७.१०२ ॥
பௌரவரே, மகிழ்ச்சியுடன் மீண்டும் மீண்டும் பிராமணர்களைப் பேணுங்கள். இன்றே மதிப்புமிக்க நாரதர் விரைவில் வருவார்.
1.227.103
आदत्स्व तस्य वाक्यानि शासनं कुरु तस्य वै ।
एवमुक्त्वा ततः कुन्तीमभिवाद्य जनार्दनः ॥ १.२२७.१०३ ॥
அவருடைய சொற்களை மனதில் கொள்ளுங்கள், அவருடைய கட்டளையைச் செய்யுங்கள். இவ்வாறு கூறி, ஜனார்தனன் குந்தியை வணங்கினான்.
1.227.104
उवाच श्लक्ष्णया वाचा गमिष्यामि नमोस्तु ते ।
जातुषं गृहमासाद्य मया प्राप्तं यदानघ ॥ १.२२७.१०४ ॥
அவன் மென்மையான குரலில் கூறினான்: "நான் செல்வேன், உமக்கு வணக்கம். பாவமற்றவளே, அரக்கு மாளிகையில் நான் பெற்றதை..."
1.227.105
आर्येण समभिज्ञातं त्वया वै यदुपुङ्गव ।
त्वया नाथेन गोविन्द दुःखं तीर्णं महत्तरम् ॥ १.२२७.१०५ ॥
யாதவர்களில் சிறந்தவனே, ஆரியர் உம்மை நன்கு அறிந்தார். கோவிந்தா, நீர் எங்கள் காவலனாக இருந்ததால் மிகப்பெரிய துன்பத்தைக் கடந்தோம்.
1.227.106
त्वं हि नाथस्त्वनाथानां दरिद्राणां विशेषतः ।
सर्वदुःखानि शाम्यन्ति तव संदर्शनान्मम ॥ १.२२७.१०६ ॥
நீரே அனாதைகளுக்கும், குறிப்பாக ஏழைகளுக்கும் காவலன். உம்மைக் காண்பதால் என் எல்லாத் துன்பங்களும் தணிகின்றன.
1.227.107
स्मरस्वैनान्महाप्राज्ञ तेन जीवन्ति पाण्डवाः ॥ १.२२७.१०७ ॥
மகா ஞானியே, இவர்களை நினைவில் கொள்ளுங்கள்; அவராலேயே பாண்டவர்கள் உயிர் வாழ்கிறார்கள்.
1.227.108
करिष्यामीति चामन्त्र्य अभिवाद्य पितृष्वसाम् ।
गमनाय मतिं चक्रे वासुदेवः सहानुगः ॥ १.२२७.१०८ ॥
"அவ்வாறே செய்வேன்" என்று கூறி, அத்தையிடம் விடைபெற்று வணங்கி, வாசுதேவன் தன் பரிவாரத்துடன் புறப்பட முடிவு செய்தான்.
1.227.109
तान्निवेश्य ततो वीरः सह रामेण कौरवान् ।
ययौ द्वारवतीं राजन्पाण्डवानुमते तदा ॥ १.२२७.१०९ ॥
பின்னர் வீரனான கிருஷ்ணன் பலராமருடன் கௌரவர்களை அங்கே நிலைநிறுத்திவிட்டு, ஓ அரசே, பாண்டவர்களின் அனுமதியுடன் அப்போது துவாரவதிக்குச் சென்றான்.