Mahābhārata · Adhyāya 1.228
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.228.1
एवं संप्राप्य राज्यं तदिन्द्रप्रस्थे तपोधन ।
अत ऊर्ध्वं नरव्याघ्राः किमकुर्वत पाण्डवाः ॥ १.२२८.१ ॥
Nachdem sie so das Reich in Indraprastha erlangt hatten, o Asketenreicher, was taten danach die Tiger unter den Menschen, die Pāṇḍavas?
1.228.2
सर्व एव महात्मानः सर्वे मम पितामहाः ।
द्रौपदी धर्मपत्नी च कथं तानन्ववर्तत ॥ १.२२८.२ ॥
Alle diese großherzigen Ahnen von mir, und wie verhielt sich die rechtmäßige Gattin Draupadī ihnen gegenüber?
1.228.3
कथमासुश्च कृष्णायामेकस्यां ते नरर्षभाः ।
वर्तमाना महाभागा नाभिद्यन्त परस्परम् ॥ १.२२८.३ ॥
Und wie stritten jene Stiere unter den Menschen, hochbeglückt, mit der einen Kṛṣṇā lebend, nicht miteinander?
1.228.4
श्रोतुमिच्छाम्यहं तत्र विस्तरेण यथातथम् ।
तेषां चेष्टितमन्योन्यं युक्तानां कृष्णया सह ॥ १.२२८.४ ॥
Ich wünsche, ausführlich und genau so, wie es war, ihr Verhalten zueinander zu hören, während sie mit Kṛṣṇā verbunden waren.
1.228.5
धृतराष्ट्राभ्यनुज्ञाता इन्द्रप्रस्थं प्रविश्य तत् ।
रेमिरे पुरुषव्याघ्राः कृष्णया सह पाण्डवाः ॥ १.२२८.५ ॥
Nachdem sie von Dhṛtarāṣṭra die Erlaubnis erhalten hatten, betraten die Tiger unter den Menschen, die Pāṇḍavas, Indraprastha und freuten sich dort mit Kṛṣṇā.
1.228.6
प्राप्य राज्यं महातेजाः सत्यसन्धो युधिष्ठिरः ।
पालयामास धर्मेण पृथिवीं भ्रातृभिः सह ॥ १.२२८.६ ॥
Nachdem er das Reich erlangt hatte, regierte Yudhiṣṭhira, von großem Glanz und seinem Schwur treu, die Erde gerecht zusammen mit seinen Brüdern.
1.228.7
जितारयो महात्मानः सत्यधर्मपरायणाः ।
एवं पुरमिदं प्राप्य तत्रोषुः पाण्डुनन्दनाः ॥ १.२२८.७ ॥
Die großherzigen Söhne Pāṇḍus, die ihre Feinde besiegt hatten und dem Wahren und dem Dharma ergeben waren, bezogen so diese Stadt und wohnten dort.
1.228.8
कुर्वाणाः पौरकार्याणि सर्वाणि भरतर्षभाः ।
आसांचक्रुर्महार्हेषु पार्थिवेष्वासनेषु च ॥ १.२२८.८ ॥
Während sie alle Angelegenheiten der Stadt besorgten, ließen die Stiere unter den Bharatas kostbare, königlichen Sitze aufstellen.
1.228.9
तेषु तत्रोपविष्टेषु पाण्डवेषु महात्मसु ।
आययौ धर्मराजं तु द्रष्टुकामोऽथ नारदः ॥ १.२२८.९ ॥
Als die großherzigen Pāṇḍavas dort saßen, kam Nārada, der König Dharma sehen wollte.
1.228.10
पथा नक्षत्रजुष्टेन सुपर्णाचरितेन च ।
चन्द्रसूर्यप्रकाशेन सेवितेन महर्षिभिः ॥ १.२२८.१० ॥
Auf dem Pfad, den die Sternbilder besuchen, den Garuḍa durchmißt, der vom Licht des Mondes und der Sonne erhellt ist und von den großen Weisen aufgesucht wird.
1.228.11
नभस्स्थलेन दिव्येन दुर्लभेनातपस्विनाम् ।
भूतार्चितो भूतधरां राष्ट्रमन्दिरभूषिताम् ॥ १.२२८.११ ॥
Durch den himmlischen Luftraum, göttlich und den Nicht-Asketen schwer zugänglich, die Erde betrachtend, die von den Wesen verehrt und mit den Palästen der Reiche geschmückt ist.
1.228.12
अवेक्षमाणो द्युतिमानाजगाम महातपाः ।
सर्ववेदान्तगो विप्रः सर्ववेदाङ्गपारगः ॥ १.२२८.१२ ॥
Hinabschauend kam der strahlende, überaus asketische Brahmane, der alle Vedānta-Lehren durchdrungen und in allen Vedāṅgas meisterhaft war.
1.228.13
परेण तपसा युक्तो ब्राह्मेण तपसा वृतः ।
नये नीतौ च निस्तो विश्रुतश्च महामुनिः ॥ १.२२८.१३ ॥
Mit höchster Askese ausgestattet, von brahmanischer Askese umgeben, fest in Politik und Staatskunst, der berühmte große Weise.
1.228.14
परात्परतरं प्राप्तो धर्मान्समभिजग्मिवान् ।
भावितात्मा गतरजाः शान्तो मृदुर्ऋजुर्दिवजः ॥ १.२२८.१४ ॥
Der das Höchste über dem Höchsten erreicht hatte, der die Dharmas vollständig erlangt hatte, reinen Geistes, frei von Leidenschaft, ruhig, sanft, aufrichtig, von göttlicher Geburt.
1.228.15
धर्मेणाधिगतः सर्वैर्देवदानवमानुषैः ।
क्षीणकर्मसु पापेषु भूतेषु विविधेषु च ॥ १.२२८.१५ ॥
Durch das Dharma von allen Göttern, Dämonen und Menschen erkannt, unter denen, deren Karma erschöpft ist, unter den Sündern und unter den vielen Arten von Wesen.
1.228.16
सर्वथा कृतमर्यादो वेदेषु विविधेषु च ।
शतशः सोमपा यज्ञे पुण्ये पुण्यकृदग्निचित् ॥ १.२२८.१६ ॥
Der in jeder Hinsicht die Grenzen der Riten gewahrt hatte, bewandert in den verschiedenen Veden, der hundertmal Soma beim Opfer getrunken hatte, Täter verdienstvoller Werke, Erbauer des Feueraltars.
1.228.17
ऋक्सामयजुषां वेत्ता न्यायदृग्धर्मकोविदः ।
ऋजुरारोहबान्वृद्धो भूयिष्ठपथिकोऽनघः ॥ १.२२८.१७ ॥
Kenner der Ṛg-, Sāma- und Yajur-Veden, der mit dem Auge der Gerechtigkeit sieht, kundig im Dharma, aufrecht, von kräftiger Gestalt, betagt, Wanderer vieler ferner Wege, makellos.
1.228.18
श्लक्ष्णया शिखयोपेतः संपन्नः परमत्विषा ।
अवदाते च सूक्ष्मे च दिव्ये च रचिते शुभे ॥ १.२२८.१८ ॥
Mit glattem Haarknoten ausgestattet, von höchster Strahlkraft erfüllt, in weißen, feinen, göttlichen und schön gewebten Gewändern.
1.228.19
महेन्द्रदत्ते महती बिभ्रत्परमवाससी ।
जाम्बूनदमये दिव्ये गण्डूपदमुखे नवे ॥ १.२२८.१९ ॥
Zwei große, höchste Gewänder tragend, von Indra gegeben, aus Jāmbūnada-Gold, göttlich und neu, mit Mustern wie Froschmäulern.
1.228.20
अग्न्यर्कसदृशे दिव्ये धारयन्कुण्डले शुभे ।
राजतच्छत्रमुच्छ्रित्य चित्रं परमवर्चसम् ॥ १.२२८.२० ॥
Göttliche, glückverheißende Ohrringe tragend, gleich Feuer und Sonne, einen silbernen Schirm erhebend, wunderbar und von höchstem Glanz.
1.228.21
प्राप्य दुष्प्रापमन्येन ब्रह्मवर्चसमुत्तमम् ।
भवने भूमिपालस्य बृहस्पतिरिवाप्लुतः ॥ १.२२८.२१ ॥
Den höchsten Brahman-Glanz erlangt, für andere schwer zu erreichen, im Palast des Königs, als hätte Bṛhaspati selbst darin gebadet.
1.228.22
संहितायां च सर्वेषां स्थितस्योपस्थितस्य च ।
द्विपदस्य च धर्मस्य क्रमधर्मस्य पारगः ॥ १.२२८.२२ ॥
Meister der Saṃhitās, der Pflichten aller, der Verweilenden und der Anwesenden, der Pflicht der Zweifüßer und der Pflicht der Abfolge.
1.228.23
गाधा सामानुसामज्ञः साम्नां परमवल्गुनाम् ।
आत्मनः सर्वमोक्षिभ्यः कृतिमान्कृत्यवित्सदा ॥ १.२२८.२३ ॥
Kenner der Gāthās und des Sāman und Anusāman, geschickt in den lieblichsten Sāmans, fähig für sich selbst und alle Suchenden der Befreiung, stets wissend, was zu tun ist.
1.228.24
यजुर्धर्मैर्बहुविधैर्मतो मतिमतां वरः ।
विदितार्थः समश्चैव च्छेत्ता निगमसंशयान् ॥ १.२२८.२४ ॥
Auf vielerlei Weise geehrt für seine Pflichten des Yajus, der Beste der Weisen, Kenner des Sinnes, gleichmütig und Durchschneider der Zweifel an den vedischen Texten.
1.228.25
अर्थनिर्वचने नित्यं संशयच्छिदसंशयः ।
प्रकृत्या धर्मकुशलो दाता धर्मविशारदः ॥ १.२२८.२५ ॥
Bei der Erklärung der Bedeutungen zerstreute er stets die Zweifel; von Natur aus zweifelsfrei, geschickt im Dharma, Geber, Kenner des Dharma.
1.228.26
लोपेनागमधर्मेण संक्रमेण च वृत्तिषु ।
एकशब्दांश्च नानार्थानेकार्थांश्च पृथक्कृतान् ॥ १.२२८.२६ ॥
Durch Elision, die Regel der Augmentation und Umstellung in den Verbalformen, indem einzelne Wörter, vielbedeutende und eindeutige Wörter gesondert unterschieden werden.
1.228.27
पृथगर्थाभिधानांश्च प्रयोगानन्ववेक्षिता ।
प्रमाणभूतो लोकेषु सर्वाधिकरणेषु च ॥ १.२२८.२७ ॥
Die Ausdrücke mit getrennten Bedeutungen und ihre Verwendungen genau prüfend, war er eine Autorität unter den Menschen und in allen Angelegenheiten.
1.228.28
सर्ववर्णविकारेषु नित्यं कुशलपूजितः ।
स्वरेऽस्वरे च विविधे वृत्तेषु विविधेषु च ॥ १.२२८.२८ ॥
Stets von den Kundigen geehrt bei allen Lautveränderungen, in betonten und unbetonten Formen und in den verschiedenen Verbalbildungen.
1.228.29
समस्थानेषु सर्वेषु समाम्नायेषु धातुषु ।
उद्देश्यानां समाख्याता सर्वमाख्यातमुद्दिशन् ॥ १.२२८.२९ ॥
In allen gleichen Stellungen, in den vollständigen Überlieferungen und den Verbalwurzeln, die genannten Begriffe vollständig erklärend und jede Verbalform aufzeigend.
1.228.30
अभिसन्धिषु तत्त्वज्ञः पदान्यङ्गान्यनुस्मरन् ।
कालधर्मेण निर्दिष्टं यथार्थं च विचारयन् ॥ १.२२८.३० ॥
Ein Kenner der Wahrheit in den Absichten, der sich der Wörter und ihrer Glieder erinnert und das durch das Gesetz der Zeit Vorgeschriebene und die wahre Bedeutung erwägt.
1.228.31
चिकीर्षितं च यो वेत्ता यथा लोकेन संवृतम् ।
विभाषितं च समयं भाषितं हृदयंगमम् ॥ १.२२८.३१ ॥
Wer weiß, was beabsichtigt ist, vor der Welt verborgen, und wer die Worte kennt, die je nach Zeitpunkt verschieden gesprochen werden, dem Herzen wohlgefällig.
1.228.32
आत्मने च परस्मै च स्वरसंस्कारयोगवित् ।
एषां स्वराणां ज्ञाता च बोद्धा प्रवचनः स्वराट् ॥ १.२२८.३२ ॥
Wer die rechte Verbindung von Ton und Feinheit kennt, für sich und für andere, wer diese Töne kennt und versteht, ist der selbstherrliche Redner.
1.228.33
विज्ञाता चोक्तवाक्यानामेकतां बहुतां तथा ।
बोद्धा हि परमार्थांश्च विविधांश्च व्यतिक्रमान् ॥ १.२२८.३३ ॥
Wer die Einheit und die Vielfalt der gesprochenen Sätze kennt, wer die höchsten Bedeutungen und die verschiedenen Abweichungen versteht.
1.228.34
अभेदतश्च बहुशो बहुशश्चापि भेदतः ।
वक्ता विविधवाक्यानां नानादेशसमीक्षिता ॥ १.२२८.३४ ॥
Sprecher vielfältiger Sätze, in Einheit und auf vielerlei Weise, auch im Unterschied, der viele Länder beobachtet hat.
1.228.35
पञ्चागमांश्च विविधानादेशांश्च समीक्षिता ।
नानार्थकुशलस्तत्र तद्धितेषु च कृत्स्नशः ॥ १.२२८.३५ ॥
Wer die fünf Āgamas und vielerlei Vorschriften geprüft hat, geschickt in vielen Bedeutungen und ganz bewandert in den taddhita-Suffixen.
1.228.36
परिभूषयिता वाचां वर्णतः स्वरतोऽर्थतः ।
प्रत्ययं च समाख्याता नियतं प्रतिधातुकम् ॥ १.२२८.३६ ॥
Verfeinerer der Rede in Lauten, Tönen und Bedeutungen, Erklärer der festen Suffixe, die zu den Verbalwurzeln gehören.
1.228.37
पञ्च चाक्षरजातानि स्वरसंज्ञानि यानि च ।
तमागतमृषिं दृष्ट्वा प्रत्युद्गम्याभिवाद्य च ॥ १.२२८.३७ ॥
Die fünf Lautklassen und jene, die nach Vokalen benannt sind; als er den angekommenen Weisen sah, ging er ihm entgegen und grüßte ihn.
1.228.38
आसनं रुचिरं तस्मै प्रददौ स युधिष्ठिरः ।
कृष्णाजिनोत्तरे तस्मिन्नुपविष्टो महानृषिः ॥ १.२२८.३८ ॥
Yudhiṣṭhira bot ihm einen prächtigen Sitz an; auf ihm, über einem Antilopenfell, ließ sich der große Weise nieder.
1.228.39
देवर्षेरुपविष्टस्य स्वयमर्ध्यं यथाविधि ।
प्रादाद्युधिष्ठिरो धीमान्राज्यं तस्मै न्यवेदयत्।
प्रतिगृह्य तु तां पूजामृषिः प्रीतमनास्तदा ॥ १.२२८.३९ ॥
Als der göttliche Weise Platz genommen hatte, reichte ihm Yudhiṣṭhira selbst gemäß dem Ritus das Arghya; der weise Yudhiṣṭhira berichtete ihm auch von seinem Reich. Die Ehrung annehmend, war der Weise da wohlgesinnt.
1.228.40
आशीर्भिर्वर्धयित्वा च तमुवाचास्यतामिति ।
निषसादाभ्यनुज्ञातस्ततो राजा युधिष्ठिरः ॥ १.२२८.४० ॥
Ihn mit Segenswünschen bedenkend und sagend: "Setzt euch", sprach er zu ihm; dann, nach erteilter Erlaubnis, setzte sich König Yudhiṣṭhira.
1.228.41
प्रेषयामास कृष्णायै भगवन्तमुपस्थितम् ।
श्रुत्वैतद्द्रौपदी चापि शुचिर्भूत्वा समाहिता ॥ १.२२८.४१ ॥
Er ließ Kṛṣṇā ausrichten, daß der Verehrungswürdige eingetroffen sei; als Draupadī dies hörte, bereitete sie sich, rein geworden, gesammelten Sinnes vor.
1.228.42
जगाम तत्र यत्रास्ते नारदः पाण्डवैः सह ।
तस्याभिवाद्य चरणौ देवर्षेर्धर्मचारिणी ॥ १.२२८.४२ ॥
Sie ging dorthin, wo Nārada mit den Pāṇḍava saß; die dharma-treue Draupadī verneigte sich vor den Füßen des göttlichen Weisen.
1.228.43
कृताञ्जलिः सुसंवीता स्थिताऽथ द्रुपदात्मजा ।
तस्याश्चापि स धर्मात्मा सत्यवागृषिसत्तमः ॥ १.२२८.४३ ॥
Mit gefalteten Händen und wohl gekleidet stand da die Tochter des Drupada. Auch zu ihr sprach jener Weiseste der Weisen, rechtschaffen im Herzen und wahrhaftig im Wort (Nārada).
1.228.44
आशिषो विविधाः प्रोच्य राजपुत्र्यास्तु नारदः ।
गम्यतामिति होवाच भगवांस्तामनिन्दिताम् ॥ १.२२८.४४ ॥
Nachdem Nārada der Königstochter vielerlei Segen gespendet hatte, sprach er: "Du kannst gehen." So sprach der Verehrungswürdige zu der Tadellosen.
1.228.45
गतायामथ कृष्णायां युधिष्ठिरपुरोगमान् ।
विविक्ते पाण्डवान्सर्वानुवाच भगवानृषिः ॥ १.२२८.४५ ॥
Als Kṛṣṇā (Draupadī) gegangen war, sprach der verehrungswürdige Weise unter vier Augen zu allen Pāṇḍava, mit Yudhiṣṭhira an der Spitze.
1.228.46
पाञ्चाली भवतामेका धर्मपत्नी यशस्विनी ।
यथा वो नात्र भेदः स्यात्तथा नीतिर्विधीयतां ॥ १.२२८.४६ ॥
Pāñcālī ist die eine rechtmäßige, ruhmreiche Gattin von euch allen. Es werde eine Regel festgesetzt, damit unter euch in dieser Sache keine Uneinigkeit entstehe.
1.228.47
सुन्दोपसुन्दौ हि पुरा भ्रातरौ सहितावुभौ ।
आस्तामवध्यावन्येषां त्रिषु लोकेषु विश्रुतौ ॥ १.२२८.४७ ॥
In alter Zeit lebten zwei Brüder, Sunda und Upasunda, zusammen. Beide waren von anderen nicht zu töten und in den drei Welten berühmt.
1.228.48
एकराज्यावेकगृहावेकशय्यासनाशनौ ।
तिलोत्तमायास्तौ हेतोरन्योन्यमभिजघ्नतुः ॥ १.२२८.४८ ॥
Die beiden, die ein Reich, ein Haus, ein Lager, einen Sitz und eine Speise teilten, erschlugen einander um Tilottamās willen.
1.228.49
रक्ष्यतां सौहृदं तस्मादन्योन्यप्रीतिभावकम् ।
यथा वो नात्र भेदः स्यात्तत्कुरुष्व युधिष्ठिर ॥ १.२२८.४९ ॥
Bewahrt daher die Freundschaft, die gegenseitige Zuneigung hervorbringt, damit unter euch keine Spaltung entstehe; tu dies, Yudhiṣṭhira.
1.228.50
सुन्दोपसुन्दावसुरौ कस्य पुत्रौ महामुने ।
उत्पन्नश्च कथं भेदः कथं चान्योन्यमघ्नताम् ॥ १.२२८.५० ॥
O großer Weiser, wessen Söhne waren die beiden Asuras Sunda und Upasunda? Wie entstand Feindschaft zwischen ihnen, und wie kamen sie dazu, einander zu erschlagen?
1.228.51
अप्सरा देवकन्या वै कस्य चैषा तिलोत्तमा ।
यस्याः कामेन संमत्तौ जघ्नतुस्तौ परस्परम् ॥ १.२२८.५१ ॥
Diese Tilottamā, Apsaras, Tochter der Götter — wessen Tochter ist sie eigentlich? Von Begierde nach ihr verwirrt, erschlugen jene beiden einander.
1.228.52
एतत्सर्वं यथा वृत्तं विस्तरेण तपोधन ।
श्रोतुमिच्छामहे ब्रह्मन्परं कौतूहलं हि मे ॥ १.२२८.५२ ॥
O Schatz der Askese, wir möchten all dies so hören, wie es sich zugetragen hat, ausführlich. O Brahmane, meine Neugier ist wahrlich groß.