Mahābhārata · Adhyāya 1.237
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.237.1
ततो वयं प्रव्यथिताः सर्वा भारतसत्तम ।
अयाम शरणं विप्रं तं तपोधनमच्युतम् ॥ १.२३७.१ ॥
Da suchten wir, alle tief erschüttert, o Bestes der Bhāratas, Zuflucht bei jenem Brahmanen Acyuta, dessen Reichtum die Askese ist.
1.237.2
रूपेण वयसा चैव कन्दर्पेण च दर्पिताः ।
अयुक्तं कृतवत्यः स्म क्षन्तुमर्हसि नो द्विज ॥ १.२३७.२ ॥
Von Schönheit, Jugend und Kandarpa berauscht, haben wir Unrechtes getan. O Zweimalgeborener, du solltest uns verzeihen.
1.237.3
एष एव वधोऽस्माकं स्वयं प्राप्तस्तपोधन ।
यद्वयं संशितात्मानं प्रलोब्धुं त्वामिहागताः ॥ १.२३७.३ ॥
O du, dessen Reichtum die Askese ist, dieser Untergang ist uns selbst zugestoßen, da wir hierher kamen, um dich zu verführen, dessen Selbst gezügelt ist.
1.237.4
अवध्यास्तु स्त्रियः सृष्टा मन्यन्ते धर्मचारिणः ।
तस्माद्धर्मेण वर्ध त्वं नास्मन्हिंसितुमर्हसि ॥ १.२३७.४ ॥
Die dem Dharma Folgenden halten Frauen für geschaffen, nicht getötet zu werden; darum bestrafe uns nach dem Dharma, es geziemt dir nicht, uns zu verletzen.
1.237.5
सर्वभूतेषु धर्मज्ञ मैत्रो ब्राह्मण उच्यते ।
सत्यो भवतु कल्याण एष वादो मनीषिणाम् ॥ १.२३७.५ ॥
O Kenner des Dharma, wer allen Wesen wohlgesinnt ist, heißt Brahmane. Möge dieser Ausspruch der Weisen wahr sein, o Glückverheißender.
1.237.6
शरणं च प्रपन्नानां शिष्टाः कुर्वन्ति पालनम् ।
शरणं त्वां प्रपन्नाः स्म तस्मात्त्वं क्षन्तुमर्हसि ॥ १.२३७.६ ॥
Die Edlen beschützen jene, die Zuflucht gesucht haben. Wir haben bei dir Zuflucht gesucht; darum solltest du uns verzeihen.
1.237.7
एवमुक्तः स धर्मात्मा ब्राह्मणः शुभकर्मकृत् ।
प्रसादं कृतवान्वीर रविसोमसमप्रभः ॥ १.२३७.७ ॥
So angesprochen, gewährte jener rechtschaffene Brahmane, Täter guter Werke, seine Gunst, o Held, dessen Glanz dem von Sonne und Mond gleichkam.
1.237.8
शतं शतसहस्रं तु सर्वमक्षय्यवाचकम् ।
परिमाणं शतं त्वेतन्नेदमक्षय्यवाचकम् ॥ १.२३७.८ ॥
Hundert und hunderttausend bedeuten alle das Unerschöpfliche. Hundert aber ist ein Maß; dies bedeutet nicht das Unerschöpfliche.
1.237.9
यदा च वो ग्राहभूता गृह्णन्तीः पुरुषाञ्जले ।
उत्कर्षति जलात्तस्मात्स्थलं पुरुषसत्तमः ॥ १.२३७.९ ॥
Wenn ihr, als Krokodile geworden, Männer im Wasser packt, so zieht der beste der Männer sie aus dem Wasser auf das trockene Land.
1.237.10
तदा यूयं पुनः सर्वाः स्वं रूपं प्रतिपत्स्यथ ।
अनृतं नोक्तपूर्वं मे हसतापि कदाचन ॥ १.२३७.१० ॥
Dann werdet ihr alle wieder eure eigene Gestalt erlangen. Ich habe nie zuvor eine Unwahrheit gesprochen, nicht einmal im Scherz.
1.237.11
तानि सर्वाणि तीर्थानि ततः प्रभृति चैव ह ।
नारीतीर्थानि नाम्नेह ख्यातिं यास्यन्ति सर्वशः।
पुण्यानि च भविष्यन्ति पावनानि मनीषिणां ॥ १.२३७.११ ॥
Alle diese heiligen Badestätten werden von da an hier überall unter dem Namen der Frauen-Tīrthas bekannt sein, und sie werden für die Weisen verdienstvoll und reinigend werden.
1.237.12
ततोऽभिवाद्य तं विप्रं कृत्वा चापि प्रदक्षिणम् ।
अचिन्तयामोऽपसृत्य तस्माद्देशात्सुदुःखिताः ॥ १.२३७.१२ ॥
Dann, nachdem wir jenen Brahmanen gegrüßt und ihn umkreist hatten, entfernten wir uns von jenem Ort, tief betrübt, und begannen nachzudenken.
1.237.13
क्व नु नाम वयं सर्वाः कालेनाल्पेन तं नरम् ।
समागच्छेम यो नस्तद्रूपमापादयेत्पुनः ॥ १.२३७.१३ ॥
Wann werden wir alle in kurzer Zeit jenem Mann begegnen, der uns jene Gestalt wieder verleihen könnte?
1.237.14
ता वयं चिन्तयित्वैव मुहूर्तादिव भारत ।
दृष्टवत्यो महाभागं देवर्षिमुत नारदम् ॥ १.२३७.१४ ॥
Während wir so dachten, o Bhārata, sahen wir im Nu den hochgesegneten göttlichen Weisen Nārada.
1.237.15
संप्रहृष्टाः स्म तं दृष्ट्वा देवर्षिममितद्युतिम् ।
अभिवाद्य च तं पार्थ स्थिताः स्म व्रीडिताननाः ॥ १.२३७.१५ ॥
Hocherfreut, ihn zu sehen, o Pārtha, den göttlichen Weisen von unermesslichem Glanz, grüßten wir ihn ehrerbietig und standen mit beschämten Gesichtern da.
1.237.16
स नोऽपृच्छद्दुःखमूलमुक्तवत्यो वयं च तम् ।
श्रउत्वा तत्र यथावृत्तमिदं वचनमब्रवीत् ॥ १.२३७.१६ ॥
Er fragte uns nach der Wurzel unseres Kummers; wir erzählten ihm, was geschehen war, und nachdem er es gehört hatte, sprach er diese Worte.
1.237.17
दक्षिणे सागरानूपे पञ्च तीर्थानि सन्ति वै ।
पुण्यानि रमणीयानि तानि गच्छत मा चिरं ॥ १.२३७.१७ ॥
Im Süden, am Ufer des Meeres, gibt es fünf heilige Furten, rein und reizvoll; geht hin, zögert nicht.
1.237.18
तत्राशु पुरुषव्याघ्रः पाण्डवेयो धनञ्जयः ।
मोक्षयिष्यति शुद्धात्मा दुःखादस्मान्न संशयः ॥ १.२३७.१८ ॥
Dort wird bald der Tiger unter den Menschen, Dhanañjaya, der reinen Geistes ist und ein Sohn Pāṇḍus, uns von diesem Leid befreien; daran besteht kein Zweifel.
1.237.19
इत्युक्त्वा नारदः सर्वास्तत्रैवान्तरधीयत ।
तस्य सर्वा वयं वीर श्रुत्वा वाक्यमितो गताः।
तदिदं सत्यमेवाद्य मोक्षिताहं त्वयाऽनघ ॥ १.२३७.१९ ॥
Nārada sprach so und verschwand dort auf der Stelle. Held, nachdem wir seine Worte gehört hatten, sind wir alle von hier fortgegangen. Heute hat sich das als wahr erwiesen; Makelloser, du hast mich befreit.
1.237.20
एतास्तु मम ताः सख्यश्चतस्रोऽन्या जले श्रिताः ।
कुरु कर्म शुभं वीर एताः सर्वा विमोक्षय ॥ १.२३७.२० ॥
Diese sind meine Gefährtinnen; außer ihnen sind vier andere im Wasser festgehalten. Held, vollbringe eine heilsame Tat und befreie sie alle.
1.237.21
ततस्ताः पाण्डवश्रेष्ठः सर्वा एव विशांपते ।
अवगाह्य च तत्तीर्थं गृहीतो ग्राहिभिस्तदा ॥ १.२३७.२१ ॥
Dann, o König, ging der Beste der Pāṇḍavas zu ihnen allen, tauchte in jene heilige Furt und wurde sogleich von den Krokodilen gepackt.
1.237.22
ग्राहीभिश्चोत्तताराशु तरयामास तत्क्षणात् ।
सा चाप्सरा बभूवाशु सर्वाभरणभूषिता ॥ १.२३७.२२ ॥
Von den Krokodilen befreit, erhob er sich schnell und brachte sie im selben Augenblick hinüber. Und sogleich wurde sie zu einer Apsaras, geschmückt mit allen Juwelen.
1.237.23
एवं क्रमेण ताः सर्वा मोक्षयामास वीर्यवान् ॥ १.२३७.२३ ॥
So befreite der Mächtige sie alle der Reihe nach.
1.237.24
उत्थाय च जलात्तस्मात्प्रतिलभ्य वपुः स्वकम् ।
तास्तदाऽप्सरसो राजन्नदृश्यन्त यथा पुरा ॥ १.२३७.२४ ॥
Als sie aus dem Wasser stiegen und ihre eigene Gestalt wiedererlangten, o König, erschienen jene Apsaras wieder so wie zuvor.
1.237.25
तीर्थानि शोधयित्वा तु तथानुज्ञाय ताः प्रभुः ।
चित्राङ्गदां पुनर्द्रष्टुं मणलूरं पुनर्ययौ ॥ १.२३७.२५ ॥
Nachdem er die heiligen Furten gereinigt und sich von ihnen verabschiedet hatte, ging der Herr erneut nach Maṇalūra, um Citrāṅgadā wiederzusehen.
1.237.26
तस्यामजनयत्पुत्रं राजानं बभ्रुवाहनम् ।
तं दृष्ट्वा पाण्डवो राजंश्चित्रवाहनमब्रवीत् ॥ १.२३७.२६ ॥
Sie gebar einen Sohn, den König Babhruvāhana. Als er ihn sah, o König, sprach der Pāṇḍava zu Citravāhana.
1.237.27
चित्राङ्गदायाः शुल्कं त्वं गृहाण बभ्रुवाहनम् ।
अनेन च भविष्यामि ऋणान्मुक्तो नराधिप ॥ १.२३७.२७ ॥
Nimm Babhruvāhana als Brautpreis für Citrāṅgadā; dadurch, o Herr der Menschen, werde ich von meiner Schuld befreit.
1.237.28
चित्राङ्गदां पुनर्वाक्यमब्रवीत्पाण्डुनन्दनः ।
इहैव भव भद्रं ते वर्धेथा बभ्रुवाहनम् ॥ १.२३७.२८ ॥
Der Sohn Pāṇḍus sprach wieder diese Worte zu Citrāṅgadā: Bleib hier, möge es dir wohlergehen; lass Babhruvāhana gedeihen.
1.237.29
इन्द्रपस्थनिवासं मे त्वं तत्रागत्य रंस्यसि ।
कुन्ती युधिष्ठिरं भीमं भ्रातरौ मे कनीयसौ ॥ १.२३७.२९ ॥
Du wirst in meine Wohnung in Indraprastha kommen und dich dort erfreuen: Kuntī, Yudhiṣṭhira und Bhīma, meine beiden jüngeren Brüder.
1.237.30
आगत्य तत्र पश्येथा अन्यानपि च बान्धवान् ।
बान्धवैः सहिताः सर्वैर्नन्दसे त्वमनिन्दिते ॥ १.२३७.३० ॥
Wenn du dort ankommst, wirst du auch die anderen Verwandten sehen; o Makellose, vereint mit all deinen Verwandten, wirst du dich freuen.
1.237.31
धर्मे स्थितः सत्यधृतिः कौन्तेयोऽथ युधिष्ठिरः ।
जित्वा तु पृथिवीं सर्वां राजसूयं करिष्यति ॥ १.२३७.३१ ॥
Im Dharma gegründet, fest in der Wahrheit, wird der Sohn Kuntīs, Yudhiṣṭhira, nachdem er die ganze Erde erobert hat, das Rājasūya-Opfer vollziehen.
1.237.32
तत्रागच्छन्ति राजानः पृथिव्यां नृपसंज्ञिताः ।
बहूनि रत्नान्यादाय आगमिष्यति ते पिता ॥ १.२३७.३२ ॥
Dorthin werden die Könige der Erde kommen, die Herrscher genannt werden, und dein Vater wird viele Juwelen bringend kommen.
1.237.33
एकसार्थं प्रयातासि चित्रवाहनसेवया ।
द्रक्ष्यामि राजसूये त्वां पुत्रं पालय मा शुचः ॥ १.२३७.३३ ॥
Du bist in einer Karawane fortgezogen, um Citravāhana zu dienen; ich werde dich beim Rājasūya sehen. Beschütze den Sohn, sei nicht betrübt.
1.237.34
बभ्रुवाहननाम्ना तु मम प्राणो बहिश्चरः ।
तस्माद्भरस्व पुत्रं वै पुरुषं वंशवर्धनम् ॥ १.२३७.३४ ॥
Mein Lebensatem, mit Namen Babhruvāhana, wandert draußen umher; darum erhalte diesen Sohn, den Mann, der die Sippe mehren wird.
1.237.35
चित्रावाहनदायादं धर्मात्पौरवनन्दनम् ।
पाण्डवानां प्रियं पुत्रं तस्मात्पालय सर्वदा ॥ १.२३७.३५ ॥
Der Erbe Citravāhanas, die Freude der Pauravas, nach dem Dharma der geliebte Sohn der Pāṇḍavas — darum beschütze ihn stets.
1.237.36
विप्रयोगेण संतापं मा कृथास्त्वमनिन्दिते ।
चित्राङ्गदामेवमुक्त्वा सागरानूपमाश्रितः ॥ १.२३७.३६ ॥
Quäle dich nicht durch die Trennung, o Makellose. So zu Citrāṅgadā gesprochen, begab er sich an das Ufer des Meeres.
1.237.37
स्थानं दूरं समाप्लुत्य दत्त्वा बहुधनं तदा ।
केरलान्समतिक्रम्य गोकर्णमभितोऽगमत् ॥ १.२३७.३७ ॥
Nachdem er weit von jenem Ort fortgegangen war und viel Reichtum gegeben hatte, zog er an den Keralas vorbei und ging nach Gokarṇa.
1.237.38
आद्यं पशुपतेः स्थानं दर्शनादेव मुक्तिदम् ।
यत्र पापोऽपि मनुजः प्राप्नोत्यभयदं पदम् ॥ १.२३७.३८ ॥
Dies ist der erste Ort Paśupatis, der allein durch den Anblick Befreiung schenkt; dort erlangt selbst ein sündiger Mensch den Zustand, der Furchtlosigkeit gibt.