Mahābhārata · Adhyāya 1.237
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.237.1
ततो वयं प्रव्यथिताः सर्वा भारतसत्तम ।
अयाम शरणं विप्रं तं तपोधनमच्युतम् ॥ १.२३७.१ ॥
Então nós, todas profundamente perturbadas, ó melhor dos Bhāratas, buscamos refúgio naquele brâmane Acyuta, cuja riqueza é a austeridade.
1.237.2
रूपेण वयसा चैव कन्दर्पेण च दर्पिताः ।
अयुक्तं कृतवत्यः स्म क्षन्तुमर्हसि नो द्विज ॥ १.२३७.२ ॥
Orgulhosas pela beleza, pela juventude e por Kandarpa, fizemos algo impróprio. Ó nascido duas vezes, deverias perdoar-nos.
1.237.3
एष एव वधोऽस्माकं स्वयं प्राप्तस्तपोधन ।
यद्वयं संशितात्मानं प्रलोब्धुं त्वामिहागताः ॥ १.२३७.३ ॥
Ó tu, cuja riqueza é a austeridade, esta destruição caiu sobre nós por nossa própria vontade, pois viemos aqui para seduzir-te, cujo eu é disciplinado.
1.237.4
अवध्यास्तु स्त्रियः सृष्टा मन्यन्ते धर्मचारिणः ।
तस्माद्धर्मेण वर्ध त्वं नास्मन्हिंसितुमर्हसि ॥ १.२३७.४ ॥
Os que seguem o dharma consideram que as mulheres foram criadas para não serem mortas; portanto, castiga-nos segundo o dharma, não te convém ferir-nos.
1.237.5
सर्वभूतेषु धर्मज्ञ मैत्रो ब्राह्मण उच्यते ।
सत्यो भवतु कल्याण एष वादो मनीषिणाम् ॥ १.२३७.५ ॥
Ó conhecedor do dharma, aquele que é benévolo para com todos os seres é chamado brâmane. Que esta sentença dos sábios seja verdadeira, ó auspicioso.
1.237.6
शरणं च प्रपन्नानां शिष्टाः कुर्वन्ति पालनम् ।
शरणं त्वां प्रपन्नाः स्म तस्मात्त्वं क्षन्तुमर्हसि ॥ १.२३७.६ ॥
Os virtuosos protegem os que buscaram refúgio. Nós buscamos refúgio em ti; portanto, deverias perdoar-nos.
1.237.7
एवमुक्तः स धर्मात्मा ब्राह्मणः शुभकर्मकृत् ।
प्रसादं कृतवान्वीर रविसोमसमप्रभः ॥ १.२३७.७ ॥
Assim interpelado, aquele brâmane de alma justa, praticante de boas ações, concedeu seu favor, ó herói, cujo esplendor igualava o do sol e da lua.
1.237.8
शतं शतसहस्रं तु सर्वमक्षय्यवाचकम् ।
परिमाणं शतं त्वेतन्नेदमक्षय्यवाचकम् ॥ १.२३७.८ ॥
Cem e cem mil significam todos o inesgotável. Mas cem é uma medida; isto não significa o inesgotável.
1.237.9
यदा च वो ग्राहभूता गृह्णन्तीः पुरुषाञ्जले ।
उत्कर्षति जलात्तस्मात्स्थलं पुरुषसत्तमः ॥ १.२३७.९ ॥
Quando vós, tornadas crocodilos, agarrais homens na água, o melhor dos homens os arranca da água para a terra firme.
1.237.10
तदा यूयं पुनः सर्वाः स्वं रूपं प्रतिपत्स्यथ ।
अनृतं नोक्तपूर्वं मे हसतापि कदाचन ॥ १.२३७.१० ॥
Então todas vós recobrareis novamente a vossa própria forma. Nunca antes disse uma falsidade, nem mesmo em brincadeira.
1.237.11
तानि सर्वाणि तीर्थानि ततः प्रभृति चैव ह ।
नारीतीर्थानि नाम्नेह ख्यातिं यास्यन्ति सर्वशः।
पुण्यानि च भविष्यन्ति पावनानि मनीषिणां ॥ १.२३७.११ ॥
Todos aqueles lugares sagrados de banho, a partir de então, serão aqui conhecidos em toda parte pelo nome de Tīrthas das Mulheres, e tornar-se-ão meritórios e purificadores para os sábios.
1.237.12
ततोऽभिवाद्य तं विप्रं कृत्वा चापि प्रदक्षिणम् ।
अचिन्तयामोऽपसृत्य तस्माद्देशात्सुदुःखिताः ॥ १.२३७.१२ ॥
Então, tendo saudado aquele brâmane e dado a volta em torno dele, afastando-nos daquele lugar, profundamente aflitas, começamos a refletir.
1.237.13
क्व नु नाम वयं सर्वाः कालेनाल्पेन तं नरम् ।
समागच्छेम यो नस्तद्रूपमापादयेत्पुनः ॥ १.२३७.१३ ॥
Quando, afinal, nos encontraremos todas, em pouco tempo, com aquele homem que possa nos devolver novamente aquela forma?
1.237.14
ता वयं चिन्तयित्वैव मुहूर्तादिव भारत ।
दृष्टवत्यो महाभागं देवर्षिमुत नारदम् ॥ १.२३७.१४ ॥
Ao pensarmos nisso, ó Bhārata, num instante vimos o divino sábio Nārada, de grande ventura.
1.237.15
संप्रहृष्टाः स्म तं दृष्ट्वा देवर्षिममितद्युतिम् ।
अभिवाद्य च तं पार्थ स्थिताः स्म व्रीडिताननाः ॥ १.२३७.१५ ॥
Muito alegres ao vê-lo, ó Pārtha, o divino sábio de esplendor sem medida, saudámo-lo com respeito e ficámos de pé, de rosto envergonhado.
1.237.16
स नोऽपृच्छद्दुःखमूलमुक्तवत्यो वयं च तम् ।
श्रउत्वा तत्र यथावृत्तमिदं वचनमब्रवीत् ॥ १.२३७.१६ ॥
Ele perguntou-nos a raiz da nossa aflição; contámos-lhe o que sucedera, e, tendo ouvido, proferiu estas palavras.
1.237.17
दक्षिणे सागरानूपे पञ्च तीर्थानि सन्ति वै ।
पुण्यानि रमणीयानि तानि गच्छत मा चिरं ॥ १.२३७.१७ ॥
No sul, na margem do oceano, existem cinco vaus sagrados, puros e encantadores; ide a eles sem demora.
1.237.18
तत्राशु पुरुषव्याघ्रः पाण्डवेयो धनञ्जयः ।
मोक्षयिष्यति शुद्धात्मा दुःखादस्मान्न संशयः ॥ १.२३७.१८ ॥
Ali, em breve, o tigre entre os homens, Dhanañjaya, filho de Pāṇḍu de alma pura, libertar-nos-á deste sofrimento; disso não há dúvida.
1.237.19
इत्युक्त्वा नारदः सर्वास्तत्रैवान्तरधीयत ।
तस्य सर्वा वयं वीर श्रुत्वा वाक्यमितो गताः।
तदिदं सत्यमेवाद्य मोक्षिताहं त्वयाऽनघ ॥ १.२३७.१९ ॥
Tendo dito isto, Nārada desapareceu ali mesmo. Herói, ao ouvir suas palavras, todas nós partimos daqui. Hoje isso se mostrou verdadeiro; ó irrepreensível, tu me libertaste.
1.237.20
एतास्तु मम ताः सख्यश्चतस्रोऽन्या जले श्रिताः ।
कुरु कर्म शुभं वीर एताः सर्वा विमोक्षय ॥ १.२३७.२० ॥
Estas são minhas companheiras; além delas, outras quatro estão retidas na água. Herói, realiza um feito auspicioso e liberta todas elas.
1.237.21
ततस्ताः पाण्डवश्रेष्ठः सर्वा एव विशांपते ।
अवगाह्य च तत्तीर्थं गृहीतो ग्राहिभिस्तदा ॥ १.२३७.२१ ॥
Então, ó rei, o melhor dos Pāṇḍavas foi até todas elas, mergulhou naquele vau sagrado e logo foi agarrado pelos crocodilos.
1.237.22
ग्राहीभिश्चोत्तताराशु तरयामास तत्क्षणात् ।
सा चाप्सरा बभूवाशु सर्वाभरणभूषिता ॥ १.२३७.२२ ॥
Libertado dos crocodilos, ergueu-se rapidamente e, naquele mesmo instante, levou-a para o outro lado. E ela logo se tornou uma apsaras, adornada com todos os ornamentos.
1.237.23
एवं क्रमेण ताः सर्वा मोक्षयामास वीर्यवान् ॥ १.२३७.२३ ॥
Assim, em ordem, o poderoso libertou todas elas.
1.237.24
उत्थाय च जलात्तस्मात्प्रतिलभ्य वपुः स्वकम् ।
तास्तदाऽप्सरसो राजन्नदृश्यन्त यथा पुरा ॥ १.२३७.२४ ॥
Ao saírem daquelas águas e recuperarem a própria forma, ó rei, aquelas apsaras reapareceram exatamente como antes.
1.237.25
तीर्थानि शोधयित्वा तु तथानुज्ञाय ताः प्रभुः ।
चित्राङ्गदां पुनर्द्रष्टुं मणलूरं पुनर्ययौ ॥ १.२३७.२५ ॥
Tendo purificado os vaus sagrados e se despedido delas, o senhor voltou a Maṇalūra para rever Citrāṅgadā.
1.237.26
तस्यामजनयत्पुत्रं राजानं बभ्रुवाहनम् ।
तं दृष्ट्वा पाण्डवो राजंश्चित्रवाहनमब्रवीत् ॥ १.२३७.२६ ॥
Ela deu à luz um filho, o rei Babhruvāhana. Ao vê-lo, ó rei, o Pāṇḍava falou a Citravāhana.
1.237.27
चित्राङ्गदायाः शुल्कं त्वं गृहाण बभ्रुवाहनम् ।
अनेन च भविष्यामि ऋणान्मुक्तो नराधिप ॥ १.२३७.२७ ॥
Aceita Babhruvāhana como o preço da noiva de Citrāṅgadā; com isso, ó senhor dos homens, ficarei livre da minha dívida.
1.237.28
चित्राङ्गदां पुनर्वाक्यमब्रवीत्पाण्डुनन्दनः ।
इहैव भव भद्रं ते वर्धेथा बभ्रुवाहनम् ॥ १.२३७.२८ ॥
O filho de Pāṇḍu disse novamente estas palavras a Citrāṅgadā: Fica aqui, que tudo te vá bem; faz Babhruvāhana crescer.
1.237.29
इन्द्रपस्थनिवासं मे त्वं तत्रागत्य रंस्यसि ।
कुन्ती युधिष्ठिरं भीमं भ्रातरौ मे कनीयसौ ॥ १.२३७.२९ ॥
Virás à minha morada em Indraprastha e lá te deleitarás: Kuntī, Yudhiṣṭhira e Bhīma, meus dois irmãos mais novos.
1.237.30
आगत्य तत्र पश्येथा अन्यानपि च बान्धवान् ।
बान्धवैः सहिताः सर्वैर्नन्दसे त्वमनिन्दिते ॥ १.२३७.३० ॥
Ao chegares lá, verás também os outros parentes; ó irrepreensível, unida a todos os teus parentes, alegrar-te-ás.
1.237.31
धर्मे स्थितः सत्यधृतिः कौन्तेयोऽथ युधिष्ठिरः ।
जित्वा तु पृथिवीं सर्वां राजसूयं करिष्यति ॥ १.२३७.३१ ॥
Estabelecido no dharma, firme na verdade, o filho de Kuntī, Yudhiṣṭhira, tendo conquistado toda a terra, realizará o sacrifício rājasūya.
1.237.32
तत्रागच्छन्ति राजानः पृथिव्यां नृपसंज्ञिताः ।
बहूनि रत्नान्यादाय आगमिष्यति ते पिता ॥ १.२३७.३२ ॥
Ali chegarão os reis da terra, chamados soberanos, e teu pai virá trazendo muitas joias.
1.237.33
एकसार्थं प्रयातासि चित्रवाहनसेवया ।
द्रक्ष्यामि राजसूये त्वां पुत्रं पालय मा शुचः ॥ १.२३७.३३ ॥
Partiste numa mesma caravana para servir Citravāhana; verei-te no rājasūya. Cuida do filho, não te aflijas.
1.237.34
बभ्रुवाहननाम्ना तु मम प्राणो बहिश्चरः ।
तस्माद्भरस्व पुत्रं वै पुरुषं वंशवर्धनम् ॥ १.२३७.३४ ॥
Meu sopro vital, chamado Babhruvāhana, vagueia lá fora; por isso sustenta esse filho, o homem que aumentará a linhagem.
1.237.35
चित्रावाहनदायादं धर्मात्पौरवनन्दनम् ।
पाण्डवानां प्रियं पुत्रं तस्मात्पालय सर्वदा ॥ १.२३७.३५ ॥
O herdeiro de Citravāhana, a alegria dos Pauravas, pelo dharma o filho querido dos Pāṇḍavas — por isso protege-o sempre.
1.237.36
विप्रयोगेण संतापं मा कृथास्त्वमनिन्दिते ।
चित्राङ्गदामेवमुक्त्वा सागरानूपमाश्रितः ॥ १.२३७.३६ ॥
Não te causes angústia pela separação, ó irrepreensível. Tendo assim falado a Citrāṅgadā, dirigiu-se à margem do mar.
1.237.37
स्थानं दूरं समाप्लुत्य दत्त्वा बहुधनं तदा ।
केरलान्समतिक्रम्य गोकर्णमभितोऽगमत् ॥ १.२३७.३७ ॥
Tendo se afastado daquele lugar e dado muita riqueza, atravessou os Keralas e foi em direção a Gokarṇa.
1.237.38
आद्यं पशुपतेः स्थानं दर्शनादेव मुक्तिदम् ।
यत्र पापोऽपि मनुजः प्राप्नोत्यभयदं पदम् ॥ १.२३७.३८ ॥
Este é o lugar primordial de Paśupati, que concede a libertação apenas por vê-lo; ali, até um homem pecador alcança o estado que dá destemor.