மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 1.237
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.237.1
ततो वयं प्रव्यथिताः सर्वा भारतसत्तम ।
अयाम शरणं विप्रं तं तपोधनमच्युतम् ॥ १.२३७.१ ॥
பின்னர் நாங்கள் அனைவரும் மிகவும் கலங்கி, பரதர்களில் சிறந்தவனே, தவமே செல்வமான அந்த அச்யுத அந்தணரிடம் சரணடைந்தோம்.
1.237.2
रूपेण वयसा चैव कन्दर्पेण च दर्पिताः ।
अयुक्तं कृतवत्यः स्म क्षन्तुमर्हसि नो द्विज ॥ १.२३७.२ ॥
அழகாலும் இளமையாலும் மன்மதனாலும் செருக்கடைந்து நாங்கள் தகாத செயலைச் செய்துவிட்டோம்; ஓ துவிஜரே, எங்களை மன்னிக்க வேண்டும்.
1.237.3
एष एव वधोऽस्माकं स्वयं प्राप्तस्तपोधन ।
यद्वयं संशितात्मानं प्रलोब्धुं त्वामिहागताः ॥ १.२३७.३ ॥
ஓ தவச் செல்வரே, இதுவே எங்களுக்குத் தாமாக வந்த அழிவு; தன்னடக்கம் கொண்ட உம்மை மயக்க நாங்கள் இங்கு வந்தோம்.
1.237.4
अवध्यास्तु स्त्रियः सृष्टा मन्यन्ते धर्मचारिणः ।
तस्माद्धर्मेण वर्ध त्वं नास्मन्हिंसितुमर्हसि ॥ १.२३७.४ ॥
தர்மத்தைப் பின்பற்றுவோர் பெண்கள் கொல்லப்படக் கூடாதவர்கள் என்று படைக்கப்பட்டவர்கள் என்று கருதுகின்றனர்; ஆகவே தர்மப்படி தண்டியுங்கள், எங்களை அழிப்பது உங்களுக்குத் தகாது.
1.237.5
सर्वभूतेषु धर्मज्ञ मैत्रो ब्राह्मण उच्यते ।
सत्यो भवतु कल्याण एष वादो मनीषिणाम् ॥ १.२३७.५ ॥
ஓ தர்மம் அறிந்தவரே, எல்லா உயிர்களிடத்தும் நட்புடன் இருப்பவனே அந்தணன் எனப்படுகிறான்; ஓ மங்களமானவரே, அறிஞர்களின் இந்தக் கூற்று உண்மையாகட்டும்.
1.237.6
शरणं च प्रपन्नानां शिष्टाः कुर्वन्ति पालनम् ।
शरणं त्वां प्रपन्नाः स्म तस्मात्त्वं क्षन्तुमर्हसि ॥ १.२३७.६ ॥
சரணடைந்தவர்களைக் காப்பது சான்றோர் செய்வது; நாங்கள் உம்மைச் சரணடைந்துள்ளோம், ஆகவே எங்களை மன்னிக்க வேண்டும்.
1.237.7
एवमुक्तः स धर्मात्मा ब्राह्मणः शुभकर्मकृत् ।
प्रसादं कृतवान्वीर रविसोमसमप्रभः ॥ १.२३७.७ ॥
இவ்வாறு சொல்லப்பட்டவுடன், அறம் நிறைந்த, நல்வினை செய்த அந்த பிராமணன் அருள் புரிந்தான், வீரனே, சூரியனும் சந்திரனும் போன்ற ஒளியுடையவன்.
1.237.8
शतं शतसहस्रं तु सर्वमक्षय्यवाचकम् ।
परिमाणं शतं त्वेतन्नेदमक्षय्यवाचकम् ॥ १.२३७.८ ॥
நூறு, நூறாயிரம், இவை எல்லாம் அழியாததைக் குறிப்பவை. நூறு என்பது அளவு; இது அழியாததைக் குறிக்காது.
1.237.9
यदा च वो ग्राहभूता गृह्णन्तीः पुरुषाञ्जले ।
उत्कर्षति जलात्तस्मात्स्थलं पुरुषसत्तमः ॥ १.२३७.९ ॥
நீங்கள் முதலைகளாகி நீரில் ஆண்களைப் பிடிக்கும்போது, நீரிலிருந்து அவர்களை நிலத்திற்கு இழுப்பவன் ஆண்களில் சிறந்தவன்.
1.237.10
तदा यूयं पुनः सर्वाः स्वं रूपं प्रतिपत्स्यथ ।
अनृतं नोक्तपूर्वं मे हसतापि कदाचन ॥ १.२३७.१० ॥
அப்போது நீங்கள் அனைவரும் மீண்டும் உங்கள் சொந்த உருவத்தை அடைவீர்கள். நான் நகைச்சுவைக்குக் கூட எப்போதும் பொய் சொன்னதில்லை.
1.237.11
तानि सर्वाणि तीर्थानि ततः प्रभृति चैव ह ।
नारीतीर्थानि नाम्नेह ख्यातिं यास्यन्ति सर्वशः।
पुण्यानि च भविष्यन्ति पावनानि मनीषिणां ॥ १.२३७.११ ॥
அந்தத் தீர்த்தங்கள் அனைத்தும் அன்றிலிருந்து இங்கே 'நாரீதீர்த்தங்கள்' என்ற பெயரால் எல்லா இடங்களிலும் புகழ் பெறும்; அவை ஞானியருக்குப் புண்ணியமும் தூய்மையும் தருபவையாக இருக்கும்.
1.237.12
ततोऽभिवाद्य तं विप्रं कृत्वा चापि प्रदक्षिणम् ।
अचिन्तयामोऽपसृत्य तस्माद्देशात्सुदुःखिताः ॥ १.२३७.१२ ॥
பின்னர் அந்தப் பிராமணனை வணங்கி, அவனைச் சுற்றி வலம் வந்து, அந்த இடத்தை விட்டு விலகி, மிகவும் துயருற்றவர்களாய் நாங்கள் சிந்தித்தோம்.
1.237.13
क्व नु नाम वयं सर्वाः कालेनाल्पेन तं नरम् ।
समागच्छेम यो नस्तद्रूपमापादयेत्पुनः ॥ १.२३७.१३ ॥
எந்த நேரத்தில் அல்பகாலத்தில் நாம் அனைவரும் அந்த மனிதனைச் சந்திப்போம், அவன் நமக்கு மீண்டும் அந்த உருவத்தை அளிக்கக்கூடியவனோ?
1.237.14
ता वयं चिन्तयित्वैव मुहूर्तादिव भारत ।
दृष्टवत्यो महाभागं देवर्षिमुत नारदम् ॥ १.२३७.१४ ॥
பாரதா, நாங்கள் சிந்தித்த அந்த நொடியிலேயே மகாபாக்கியசாலியான தேவரிஷி நாரதரைக் கண்டோம்.
1.237.15
संप्रहृष्टाः स्म तं दृष्ट्वा देवर्षिममितद्युतिम् ।
अभिवाद्य च तं पार्थ स्थिताः स्म व्रीडिताननाः ॥ १.२३७.१५ ॥
பார்த்தா, அளவற்ற ஒளி கொண்ட தேவரிஷியைக் கண்டு நாங்கள் மிகவும் மகிழ்ந்தோம்; அவரை வணங்கி வெட்கத்தால் முகம் தாழ்த்தி நின்றோம்.
1.237.16
स नोऽपृच्छद्दुःखमूलमुक्तवत्यो वयं च तम् ।
श्रउत्वा तत्र यथावृत्तमिदं वचनमब्रवीत् ॥ १.२३७.१६ ॥
அவர் எங்களிடம் துக்கத்தின் மூலத்தைக் கேட்டார்; நாங்கள் அவருக்கு நடந்ததைச் சொன்னோம்; அவர் அதைக் கேட்டு இந்த வார்த்தைகளைக் கூறினார்.
1.237.17
दक्षिणे सागरानूपे पञ्च तीर्थानि सन्ति वै ।
पुण्यानि रमणीयानि तानि गच्छत मा चिरं ॥ १.२३७.१७ ॥
தெற்கில் கடற்கரையில் ஐந்து புனிதமும் அழகும் நிறைந்த தீர்த்தங்கள் உள்ளன; அவற்றிற்குச் செல்லுங்கள், தாமதிக்க வேண்டாம்.
1.237.18
तत्राशु पुरुषव्याघ्रः पाण्डवेयो धनञ्जयः ।
मोक्षयिष्यति शुद्धात्मा दुःखादस्मान्न संशयः ॥ १.२३७.१८ ॥
அங்கே விரைவில் மனிதர்களில் புலியான, தூய ஆன்மா கொண்ட பாண்டுவின் மகன் தனஞ்சயன் நம்மை இத்துன்பத்திலிருந்து விடுவிப்பான்; இதில் ஐயமில்லை.
1.237.19
इत्युक्त्वा नारदः सर्वास्तत्रैवान्तरधीयत ।
तस्य सर्वा वयं वीर श्रुत्वा वाक्यमितो गताः।
तदिदं सत्यमेवाद्य मोक्षिताहं त्वयाऽनघ ॥ १.२३७.१९ ॥
நாரதர் இவ்வாறு கூறி அங்கேயே மறைந்தார். வீரனே, அவருடைய சொல்லைக் கேட்டு நாங்கள் அனைவரும் இங்கிருந்து சென்றோம். இன்று அது உண்மையாயிற்று; குற்றமற்றவனே, நீ என்னை விடுவித்தாய்.
1.237.20
एतास्तु मम ताः सख्यश्चतस्रोऽन्या जले श्रिताः ।
कुरु कर्म शुभं वीर एताः सर्वा विमोक्षय ॥ १.२३७.२० ॥
இவைதான் என் தோழிகள்; இவர்களைத் தவிர நான்கு பேர் நீரில் சிக்கியுள்ளனர். வீரனே, நல்ல செயலைச் செய்து இவர்கள் அனைவரையும் விடுவிப்பாயாக.
1.237.21
ततस्ताः पाण्डवश्रेष्ठः सर्वा एव विशांपते ।
अवगाह्य च तत्तीर्थं गृहीतो ग्राहिभिस्तदा ॥ १.२३७.२१ ॥
பின்னர், அரசே, பாண்டவர்களில் சிறந்தவன் அவர்கள் அனைவரிடமும் சென்று, அந்தத் தீர்த்தத்தில் இறங்கினான்; அப்போதே முதலைகள் அவனைப் பற்றிக்கொண்டன.
1.237.22
ग्राहीभिश्चोत्तताराशु तरयामास तत्क्षणात् ।
सा चाप्सरा बभूवाशु सर्वाभरणभूषिता ॥ १.२३७.२२ ॥
முதலைகளிடமிருந்து விடுபட்டு அவன் விரைவில் மேலே எழுந்தான்; அதே கணத்தில் அவளைக் கரை சேர்த்தான். அவள் உடனே எல்லா அணிகலன்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்ட அப்சரஸாக ஆனாள்.
1.237.23
एवं क्रमेण ताः सर्वा मोक्षयामास वीर्यवान् ॥ १.२३७.२३ ॥
இவ்வாறு வரிசையாக அந்த வல்லவன் அவர்கள் அனைவரையும் விடுவித்தான்.
1.237.24
उत्थाय च जलात्तस्मात्प्रतिलभ्य वपुः स्वकम् ।
तास्तदाऽप्सरसो राजन्नदृश्यन्त यथा पुरा ॥ १.२३७.२४ ॥
அந்த நீரிலிருந்து எழுந்து, தத்தம் உருவை மீண்டும் பெற்று, அரசே, அந்த அப்சரஸ்கள் முன்பு போலவே தோன்றினர்.
1.237.25
तीर्थानि शोधयित्वा तु तथानुज्ञाय ताः प्रभुः ।
चित्राङ्गदां पुनर्द्रष्टुं मणलूरं पुनर्ययौ ॥ १.२३७.२५ ॥
புனித தீர்த்தங்களைத் தூய்மைப்படுத்தி, அவர்களிடம் விடைபெற்ற பின், பிரபுவான அர்ஜுனன் சித்ராங்கதையை மீண்டும் காண மணலூருக்கு மீண்டும் சென்றான்.
1.237.26
तस्यामजनयत्पुत्रं राजानं बभ्रुवाहनम् ।
तं दृष्ट्वा पाण्डवो राजंश्चित्रवाहनमब्रवीत् ॥ १.२३७.२६ ॥
அவள் பப்ருவாஹனன் என்ற அரசனாகிய ஒரு மகனைப் பெற்றாள். அவனைக் கண்டு, ஓ அரசே, பாண்டவன் சித்ரவாஹனனிடம் கூறினான்.
1.237.27
चित्राङ्गदायाः शुल्कं त्वं गृहाण बभ्रुवाहनम् ।
अनेन च भविष्यामि ऋणान्मुक्तो नराधिप ॥ १.२३७.२७ ॥
சித்ராங்கதையின் கொடையை நீ பப்ருவாஹனனாக ஏற்றுக்கொள். இதன் மூலம், ஓ மனிதர்களின் அதிபதியே, நான் கடனிலிருந்து விடுபடுவேன்.
1.237.28
चित्राङ्गदां पुनर्वाक्यमब्रवीत्पाण्डुनन्दनः ।
इहैव भव भद्रं ते वर्धेथा बभ्रुवाहनम् ॥ १.२३७.२८ ॥
பாண்டுவின் மகன் மீண்டும் சித்ராங்கதையிடம் இவ்வார்த்தையைச் சொன்னான்: இங்கேயே இரு, உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும்; பப்ருவாஹனனை வளர்த்துக்கொள்.
1.237.29
इन्द्रपस्थनिवासं मे त्वं तत्रागत्य रंस्यसि ।
कुन्ती युधिष्ठिरं भीमं भ्रातरौ मे कनीयसौ ॥ १.२३७.२९ ॥
இந்திரப்பிரஸ்தத்தில் என் வாசஸ்தலத்திற்கு நீ அங்கு வந்து மகிழ்வாய். குந்தி, யுதிஷ்டிரன், பீமன், என் இரு இளைய சகோதரர்கள் அங்கே இருப்பார்கள்.
1.237.30
आगत्य तत्र पश्येथा अन्यानपि च बान्धवान् ।
बान्धवैः सहिताः सर्वैर्नन्दसे त्वमनिन्दिते ॥ १.२३७.३० ॥
அங்கு வந்து மற்ற உறவினர்களையும் நீ காண்பாய். குற்றமற்றவளே, அனைத்து உறவினர்களுடன் கூடி நீ மகிழ்வாய்.
1.237.31
धर्मे स्थितः सत्यधृतिः कौन्तेयोऽथ युधिष्ठिरः ।
जित्वा तु पृथिवीं सर्वां राजसूयं करिष्यति ॥ १.२३७.३१ ॥
தர்மத்தில் நிலைத்தவரும், சத்தியத்தில் உறுதியானவருமான குந்தியின் மகன் யுதிஷ்டிரர், பூமி முழுவதையும் வென்ற பின் ராஜசூய யாகத்தைச் செய்வார்.
1.237.32
तत्रागच्छन्ति राजानः पृथिव्यां नृपसंज्ञिताः ।
बहूनि रत्नान्यादाय आगमिष्यति ते पिता ॥ १.२३७.३२ ॥
அங்கே பூமியின் அரசர்கள் எனப்படுவோர் வருவார்கள்; பல ரத்தினங்களை எடுத்துக்கொண்டு உன் தந்தையும் வருவார்.
1.237.33
एकसार्थं प्रयातासि चित्रवाहनसेवया ।
द्रक्ष्यामि राजसूये त्वां पुत्रं पालय मा शुचः ॥ १.२३७.३३ ॥
சித்திரவாகனனுக்குச் சேவை செய்வதற்காக ஒரே பரிவாரத்துடன் நீ சென்றிருக்கிறாய்; ராஜசூயத்தில் உன்னைக் காண்பேன். மகனைக் காப்பாற்று; வருந்தாதே.
1.237.34
बभ्रुवाहननाम्ना तु मम प्राणो बहिश्चरः ।
तस्माद्भरस्व पुत्रं वै पुरुषं वंशवर्धनम् ॥ १.२३७.३४ ॥
பப்ருவாகனன் என்ற பெயருடைய என் உயிர் வெளியே திரிகிறது; ஆகவே வம்சத்தை வளர்க்கும் அந்த மகனைப் பராமரி.
1.237.35
चित्रावाहनदायादं धर्मात्पौरवनन्दनम् ।
पाण्डवानां प्रियं पुत्रं तस्मात्पालय सर्वदा ॥ १.२३७.३५ ॥
சித்திரவாகனனின் வாரிசும், பௌரவர்களுக்கு மகிழ்ச்சியும், பாண்டவர்களுக்கு அன்பான மகனுமான அவனை எப்போதும் காப்பாற்று.
1.237.36
विप्रयोगेण संतापं मा कृथास्त्वमनिन्दिते ।
चित्राङ्गदामेवमुक्त्वा सागरानूपमाश्रितः ॥ १.२३७.३६ ॥
குற்றமற்றவளே, பிரிவினால் துயரடையாதே
1.237.37
स्थानं दूरं समाप्लुत्य दत्त्वा बहुधनं तदा ।
केरलान्समतिक्रम्य गोकर्णमभितोऽगमत् ॥ १.२३७.३७ ॥
அந்த இடத்திலிருந்து தொலைவுக்குச் சென்று, அப்போது பெரும் செல்வத்தை தானமாக அளித்து, கேரளர்களைக் கடந்து, கோகர்ணத்தை நோக்கிச் சென்றான்.
1.237.38
आद्यं पशुपतेः स्थानं दर्शनादेव मुक्तिदम् ।
यत्र पापोऽपि मनुजः प्राप्नोत्यभयदं पदम् ॥ १.२३७.३८ ॥
இது பசுபதியின் முதன்மையான தலம்; இதை தரிசிப்பதாலேயே முக்தி கிடைக்கும்; இங்கு பாவியான மனிதனும் அபயம் அளிக்கும் நிலையை அடைகிறான்.